Met Palomino voegen de gezusters Söderberg weer een imposant hoofdstuk toe aan hun toch al niet geringe oeuvre dat ze in twaalf jaar hebben opgebouwd.

In de opener Out Of My Head, voorzien van een geweldige drijvende percussie (goed hoorbaar door de koptelefoon) zingen ze weer de sterren van de hemel. Marco hierboven schrijft het al dat hun stemmen zo geweldig blenden, iets waar ik het van harte mee eens ben. Je hoort aan de klankkleur dat het zussen zijn, maar er zit een subtiel verschil in. Soms hoor ik ook niet wie welke frase zingt, dat zie ik dan pas wanneer ik de clips bekijk.

Ready To Run, een typisch FAK nummer, lekker laid back gebracht, hier is de samenzang ook weer super.

Turning Onto You, is meer een singer-songwriter song, met hoofdrol voor de gitaar

Fallen Snow opent met een basloopje, waarna de muzikale ingrediënten subtiel worden toegevoegd, ook hier wordt weer hemels gezongen..

Wild Horses II is in éen woord Wonderschoon!

The Last One heeft ook alles wat je van een geslaagde FAK song mag verwachten, Grand Cru!
Een nummer dat niet snel zal vervelen, met een prachtig opbouw en een rijk arrangement.

Nobody Knows Me, ook weer met subtiele orkestratie gevuld een huiveringwekkende mooie zang.
Een groeibriljant!

29 Palms Highway, schurkt subtiel ten country aan maar heeft toch de onmiskenbare FAK touch,
ook dit nummer is nu al een evergreen!

Palomino, de titel track start met een stuwend drumgeluid. Een meer uptempo nummer met een super catchy refrein, een regelrechte oorwurm.

Het moge duidelijk zijn, de Zweedse Nachtegalen hebben wederom een groeispurt doorgemaakt en hun positie als muzikanten met eeuwigheidswaarde weer benadrukt.
De songs zijn nog weer beter en professionele dan op Ruins, ze weten zichzelf steeds met steeds meer muzikaal raffinement te verfijnen en verbeteren.

Hierboven wordt gesteld: "Nergens Briljant" , daarvan zou ik willen maken: Op Heel Veel Momenten Briljant.

laten we hopen dat we niet weer vijf jaar hoeven te wachten op een vervolg want dit smaakt absoluut naar meer.

Wat een fenomenale en overrompelende release is dit van Florence Welch en haar Machine!

Wanneer je dit album door een goede koptelefoon beluisterd blijf je na afloop sprakeloos achter.
Het brengt mij weer terug naar haar vorige highlight Ceremonials, waarop de percussie instrumenten een hoofdrol vervulden.

Maar Florence is -enorm- gegroeid sinds dat bijzondere album, tussendoor verschenen in 2015 nog: How Big, How Blue, How Beautiul, met daarop een grote rol voor het koperwerk en in 2018 het voor mij enigszins teleurstellende High As Hope.

Maar nu is er Dance Fever, een album voorzien van Art Work om je vingers bij af te likken!
Ik moet mij wel erg vergissen als ik denk dat Florence niet klassiek geschoold zou zijn. Haar Stem is het meest krachtige wapen op deze nieuwe uitgave. Ze klinkt beslist, zuiver, prachtig, maar ook kreunend en kirrend op sommige momenten, met haar stem wimpelt ze menig luisteraar om haar vinger.

Het is bekend dat Florence het theatrale niet schuwt, daar hebben we in het verleden al staaltjes van gepresenteerd gekregen. Maar op dit album gaat ze soms volledig los. Het begint al met de hypnotiserende opener King, voorzien van een deels occulte clip voert ze zwevend een batterij aan dancers aan, prachtig!

Op dit album worden stuwende up tempo nummers afgewisseld met prachtige ballads.
Maar bovenal is het -naast de stem- de waanzinnig krachtige en geweldige productie die hier een pluim verdient. De arrangementen zijn weer oorstrelend, dit alles maakt het tot een Super album, misschien wel het mooiste dat Florence ons tot nu toe voorschotelde....

The Human Fear, is vintage Franz Ferdinand. Een lekker stuwend en pompend album dat alle stijlkenmerken die de band onderscheiden van de mainstream doorsnee in zich heeft.

Ik lees hierboven dat het MM-genoten aan diverse andere FF albums doet denken, en dan worden er verschillende titels genoemd. Nou ik vind het wel een dwarsdoorsnede van hun hele oeuvre en dan hebben ze wel echt aan cherry picking gedaan, want ik vind bijna alle nummers top.

De afsluiter The Birds brengt mij nog het meest terug naar hun debuut.

Rif one: Audacious vind ik de FF van nu, Kapranos blijft natuurlijk een droomzanger voor een groep, een herkenbare stem bij een man die ook echt kan zingen, hij zet met dit nummer direct de goede toon.

Everydaydreamer heeft een heerlijke start, ik krijg direct goede vibes bij dit nummer. En in dit nummer komen de vele klankkleuren van Kapranos goed naar voren, een gedreven supersong.

The Doctor, haastig intro met de van FF herkenbare stuwende percussie, die doet mij denken aan het tweede album. en ik hoor hierin ook Sparksinvloeden, de Meal brothers met wie ze een prachtig album hebben opgenomen.

Hooked is een floorfiller anno 2025 met een vette knipoog naar de Human League.

Build It Up, fraai intro, kalm gezongen, mooie tekst, dit vind ik ook echt FF anno nu. een oorwurm!

Night Or Day, mooi nummer met fraaie tempowisselingen wat absoluut een FF kenmerk genoemd kan worden. Kapranos gaat lekker los in dit nummer, een nummer om de repeatknop voor te gebruiken…

Tell Me I Should Stay, mooi piano intro, beetje filmisch waarbij er weer op een andere manier wordt gezongen door Alex Kapranos, voor de oudere luisteraars: hier krijg ik Sailor herinneringen bij, de populaire Engelse groep uit de seventies. Absoluut een origineel nummer.

Cats, een mooi rustig begin met enkel stem en gitaar, waarna het als een bloem opengaat en er een onvervalste FF song uit de hoed komt, stuwend, swingend en een toekomstige evergreen.

Black Eyelashes, brengt mij ook terug naar Sailor, laat dat nu een band zijn uit het BZN tijdperk, die hebben er ook vast goed naar geluisterd en zo is het cirkeltje weer rond.

Bar Lonely, doet mij ook weer aan het debuut denken als de afsluiter.

Ik heb het idee dat The Human Fear de perfecte feestplaat is voor de moderne student, volumeknop open en succes verzekert.

Die periode ligt al geruime tijd achter mij, maar mijn oren zullen dit opgeruimde album zeker nog regelmatig consumeren, een van hun beste!

In 1984 nam Frida Lyngstad haar tweed Engelstaliger soloalbum op met producer Steve Lilllywhite (Big Country). Dit resulteerde in een spannend, hoogst origineel en bijzonder album.

Het wordt hierboven al eerder gezegd, dit album was zijn tijd vooruit. Het bevat een scala aan songs die een grote diversiteit laten zien. Frida schuwt het experiment niet en dat i lovenswaardig.

Shine zelf was bedoeld als een floor filler en heeft het in het clubcircuit destijds aardig gedaan.

One little lie had een Big Country nummer kunnen zijn.

The Face is een prachtig nummer dat de tand des tijds prima heeft doorstaan.

Twist in the Dark is een experimenteel nummer met een ingewikkelde structuur, dat zal van mensen meerdere luisterbeurten vragen en valt onder de meer experimentele nummers.

Slowly is een prachtig nummer dat ze kreeg van haar ABBA bondgenoten U&A. Dit nummer had zo op The Visitors gepast.

Heart of the Country, een onvervalst topnummer dat ook Big Country ademt.

Come to me (I am woman) is de volgende grote song, prachtig gezongen in een weelderig arrangement.

Chemistry tonight is het tweede experimentele nummer, dat ook meerdere luisterbeurten nodig heeft. Op een bepaalde manier spannend, rock met jazzy invloeden. Frida zingen het heel goed.

Don't do it, een fraaie ballad, Frida zingt dit hoger dan we van haar gewend zijn. Ook dit is een prachtig nummer! prachtige muzikale omlijsting.

Comfort Me, de afsluiter van dit bijzondere album verdient ook aandacht. Het begint uiterst sober, Frida zingt ook hier absoluut geweldig, een heel bijzonder nummer met een subtiele begeleiding.

Bonus track That's tough is ook onvervalst Big Country, een lekkere nummer.

Al met al vind ik dit album erg ondergewaardeerd, Nu ik het weer hoorde na een tiental jaren valt het mij op met hoeveel moed en enthousiasme er getracht is een origineel album te maken.

Frida liet op haar eerste Engelstalige soloalbum " something going on" al horen van vele markten thuis te zijn. Door toen diverse grote namen in de popwereld te vragen om songs voor haar te schrijven.

De liefhebber zal hier vele uren luisterplezier aan beleven.