Dit is echt jeugdsentiment, van de betere en nostalgische soort! Een melancholie uit de prille muziek-bewustwordings fase die zijn schaduw een leven lang vooruit werpt. Zodanig dat er iedere keer wanneer ik -soms onverwacht- de stem van Sally Carr hoor, ik overvallen wordt door een warm en blij gevoel.

Als klein jongetje mocht ik van mijn ouders opblijven om Middle of the Road te zien optreden op het Grand Gala Du Disque, ik denk iergens in n 1972. Het was een verpletterende ervaring die mij altijd bij zal blijven, Sally Carr, voor wie de Hot-Pants uitgevonden lijkt maakte een super indruk, volledig in het wit, de hotpants, de witte kniehoge laarzen en een organza-doorzichtige maxi jas: een stijl icoon pur sang.

Als ik het mij goed herinner zongen ze drie a vier nummers waaronder het prachtige Soley Soley, hun grootste hit in Nederland, die wekenlang op nr. 1 stond en het catchy Tweedle Dee, Tweedle Dum, nog altijs een vrolijk nummer om blij de dag mee door te komen.

Alhoewel ik honderden LP’s heb weggedaan -vervangen door cd’s- kon ik van enkele muzikale helden (Bowie-Roxy-Blondie-Kate e.d.) geen afscheid nemen, en ook de reguliere albums van MotR die ik bezat bleven op de plank, ik zou daar geen habbekrats voor krijgen en dat ging mij dan te zeer aan mijn hart.

Dan nog even verder over de muziek, die albums bevatten in de vorm van overige tracks ook heel wat eardrums, en alhoewel inderdaad nasaal en soms wat hees, was de stem van Sally het handelskenmerk van hun muzikale signature. In sommige nummers (zoals Soley Soley) is de gevoeligheid haast tastbaar.

Grijs lieve mensen heb ik die albums gedraaid, lange tijd! Hun stijl was breed o.a. country invloeden, up tempo en soms zelfs wat dat richting rockachtig ging, maar dat was niet hun stijl.
Maar ook los van de 4-5 grootste hits wisten ze altijd een origineel geluid neer te zetten, zoals bijvoorbeeld het intro van The Talk Of The USA.

Enkele nummers die niet bij het grote publiek bekend zijn hebben naar mijn idee absoluut als invloedsfeer gediend voor de vroege ABBA, Ulvaes en Anderson hebben ook altijd gezegd hun voelsprieten in de jaren 70 volop uitgestoken te hebben bij de toen leidende acts waar MotR er absoluut een van was. Luister bijvoorbeeld op dit album naar: To Remind Me, On This Land of Rainin’ and Painin’. DOe je ogen dicht en verbeeld je dat Agnetha Fältskog het zingt en het past zo in het ABBA oeuvre.

Later is de groep uit elkaar gevallen, Sally Carr trouwde, kreeg een zoon, die helaas als jong volwassene bij een motorongeval om het leven kwam, later werd zij zelf getroffen door een herseninfarct. Middels wilskracht en uitputtende revalidatie heeft zij zich een weg terug gevochten. Naast Sally Carr bestond de groep uit de broers Eric en Ian McCredie (bass en lead gitar) en Ken Andrew op drums. In 2007 overleed Eric Mc Credit in zijn slaap.

De groep ging in de jaren ’80 verder met andere zangeressen, maar die blauwdruk was zo flets dat ik er niet naar kon luisteren.

Rond de eeuwwisseling werd de oude formatie met Sally Carr weer nieuw leven ingeblazen, vooral in Duitsland en Oost Europa was dit succesvol.
Vorig jaar kwam ik in contact met Ken Andrew, die nu samen met Sally Carr the MotR erfenis levend houdt, er is sprake van een dvd met allemaal bijzondere clips en opnames, die zijn ze aan het samenstellen.

Ik had zelf niet verwacht hier ooit zo uitgebreid over mijn eerste muziekliefde te schrijven, nee zeker géen guilty pleasure! Ook al heeft mijn smaak zich heel breed en divers ontwikkelt in de loop van de vele jaren, toch zal ik mijn genegenheid voor deze groep enthousiaste mensen nooit verloochenen.

Vandaag heb ik via internet dit album 3 keer achter elkaar gedraaid en het is werkelijk fenomenaal goed.
Het zal inderdaad ook na diverse luisterbeurten nog schoonheidskenmerken weergeven vermoed ik.
De vergelijkingen (koorwerken) met Queen en Styx zijn al gemaakt en wat ik hierboven schreef over de vergelijking met Klaatu en de 'oude - Max Werner periode' van Kayak sfeer blijft staan. ook daar eerstgenoemde band ook langere concept-achtige nummers op hun albums hebben staan, waarvan vooral Hope mij altijd dierbaar is gebleven.

Het album opent vrij complex en gedreven, maar het tweede nummer Between the Devil and Mebegint kalm. Er wordt ook regelmatig gas terug genomen. Diverse stemmen gebruik gemaakt in de leadzanger en de arrangementen zijn oorstrelend.

Ik heb geen enkel zwak nummer gehoord, wel veel diversiteit in zang en complexe melodielijnen, vaak naast stevig gitaarwerk ook ondersteund door fraaie strijkpartijen.
A Lifetime to Learn How to Love is prachtig en de opvolger Beyond the Blue mogelijk nog mooier, hier wordt echt geweldig gezongen.

Er volgt dan nog meer moois zoals het hier al vaker genoemde Blood Moon en het super prijsnummer Teen Angel Meets the Apocalypse met een fraai begin en geweldige opbouw, vooral door de EarPods was het een groot genoegen om dit te horen. De verschillende stemmen die ieder hun eigen partij zingen. Dit nummer vormt haast een concert op zichzelf.

Forever, for You Ook weer met een mooi akoestisch intro, laat ook weer horen hoe de zangpartijen prachtig door elkaar heen gevlochten zijn. Geen song die op een namiddag tot stand is gekomen.
Epilog begint met een fraaie klok, waarna er meerstemmig gezongen wordt, het zou een traditional kunnen zijn zoals het klinkt, mooi, ook de akoestische begeleiding is helemaal af!

Dit album dat ik al enkele maanden in de afgelopen weken hier voorbij zag komen heeft ook mij heel aangenaam verrast, ik schreef hierboven al dat het hier waarschijnlijk niet te krijgen is bij de reguliere zaken.

Terwijl dit album verdient heel veel airplay!

Dit album is toch ook na 21 jaar nog steeds waanzinnig goed!

Muse heeft in de loop van een 23 jaar een mooie collectie bij elkaar gespeeld!
Waarin dit album absoluut een ereplaats heeft.

Na het subtiele debuutalbum Showbiz, waarbij door sommige critici de vergelijking met Radiohead werd getrokken, die ik zelf niet zo zag, kwam Muse in 2001 met dit Geweldige album.
Zelf zie ik in dit album -en ook in later werd- wel subtiele overeenkomsten met het vroege werk van Queen.
De manIer waarop Matt Bellamy zing op dit album vind ik geïnspireerd door Freddie Mercury op Queen II.

De twee opera-achtige nummers, Citizen Erased en Space dementia getuigen van grote en originele klasse.
Maar ook de kortere nummers als New Born, Plug in Baby en Bliss, laten zien dat Muse hier al een stevige eigen signature neerzet. Een stijl waarop ze in de albums die volgden stevig hebben voortgeborduurd.

Met hun eigenheid, professionaliteit en originele albums werd het niet lang daarna de grootste podium act ter wereld, een positie die ze heel lang hebben volgehouden.

Dit album heeft binnen hun collectie toch ook bij mij een eigen plaats, ik draai het regelmatig en het verveelt me nooit. Een staalkaart van een grote band!

In 2007 leerde ik bij toeval Interpol kennen, door de prachtige hoes van Our Love To Admire, die ook nog eens een prachtalbum in zich herbergde. Het was het begin van het volgen van deze enigszins duistere New Yorkse band.

Ze hebben een eigen kenmerkende stijl die redelijk consequent wordt doorgevoerd, Na mijn kennismaking met OLTA kocht ik vrij snel de voorganger Antics en de albums die volgden.

De naam van The National valt vaker wanneer Interpol ter sprake komt. Eerstgenoemde groep heeft in mijn beleving een grotere groei doorgemaakt in afwisseling wat betreft hun discografie. Interpol bleef mooie maar donkere albums maken, die ik zelf als iets eenvormiger ervaarde.

En toen was daar in het eerste Corona jaar MUZZ, een side project van Interpol zanger Paul Banks met companen Josh Kaufman op gitaar en Matt Barrick op slagwerk, een combinatie! De eerlijkheid gebied mij te melden dat ik het album pas later ontdekte, maar toen was het ook direct raak!

De kenmerkende stem van Banks komt hier in een totaal andere licht te staan, door de grotere diversiteit in arrangementen en instrument gebruik. Het openingsnummer Bad Feeling zet direct de toon van dit prachtige album, een fraai opgebouwde compositie die werkelijk niets donkers in zich herbergt.
Een fijn orgeltje waar ook -naar mijn idee- te vroeg mee wordt afgesloten.

Evergreen, de volgende track opent met een volstrekt ander ritme en andere sfeer, hier vind ik de zang wel meer richting Interpol gaan. het meerstemmig gezongen nummer, met apart bas-rifje klinkt weemoedig.
Edoch ook heel mooi.

Red Western Sky, een perfecte cross over tussen The National en Interpol, lekker stuwend...
Bij Patchouli wordt er gas terug genomen, het nummer bevat heerlijke blazers arrangementen.

Everything Like It Used To Be, wat een fijne melancholieke sfeer en wederom prachtig instrumentarium, een rijk gevuld nummer met een mooie melodielijn.

Broken Tambourine, opent uiterst sober met pianoklanken en vogelgeluiden, totdat na ruim een minuut een rollende drum , orgel en Paul Banks invallen, toch blijft het ingetogen, alweer een prijsnummer!
Knuckelduster, klinkt weer meer als MUZZ in het openingsnummer, alhoewel het zich hier wel ontpopt tot een stevige rock track met een lekkere drumpartij ondersteund door bass en gitaar.

Chubby Checker, kabbelt wat door...How Many Days is een fellere track die weer naar Interpol neigt...
Summer Love, een fijn kalm rustpunt in de rij, hoofdrol nu voor de percussie, en Banks die in zijn hogere regionen zingt, apart maar mooi nummer, loom als een zomermiddag.

All Is dead To Me, begint spannend en urgent, echter niet hard. Ook hier blazers die de toon zetten en bepalen, ik hoor ook een trillende viool en apart licht drumwerk....

Trinidad, begint prachtig, en wordt ook heel mooi opgebouwd, wat jammer dat deze afsluiter aan de korte kant is, want het is qua sfeer een van mijn favorieten.

Conclusie, wat een revelatie na de laatste donkere Interpol jaren, een album door dit trio dat bol staat van de prachtige composities, die ook nog een fris, vol en buitengewoon krachtig worden ingevuld met een grote diversiteit aan instrumenten. De heren zetten elkaar aan tot geweldig musiceren, ieder komt op zijn moment goed uit de verf en Banks laat horen dat hij meer kan met zijn stem.

Ik vind MUZZ als groepsproject meer dan geslaagd en ik draai het meer dan de laatste twee Interpol albums. Hoop dus zeker op meer!