Afgelopen weekeinde weer al de albums van Earth and Fire de revue laten passeren en het was wederom een zeer aangename middag. Daarbij moet wel gezegd worden dat ik altijd al een zwak voor de band heb gehad.
Samen met de eerste Kayak formatie voor mij de twee beste (symfonische) popgroepen die Nederland heeft voortgebracht.

To the World of the Future vind ik daarbij misschien wel hun beste album. De titeltrack staat nog steeds als een huis overeind en de productie en arrangementen doen naar mijn idee na bijna 50 jaar niet onder voor producties van nu!

Jerney Kaagman heeft altijd veel kritiek over zich heen gekregen, maar ik vind haar stem tot de meest aangename horen die dit land heeft voortgebracht.
De diverse tracks op dit album laten haar ook op verschillende manieren horen.

Naast een perfecte album band heeft Earth and Fire ook een stroom aan waanzinnig goede single afgeleverd, veel diversiteit ook in die rij, waarbij ook de stem van Jerney absoluut heeft bijgedragen aan het grote succes. Als voorbeeld de grote hit Love of Life op dit album.

Albums als deze worden helaas niet vaak meer gemaakt, koesteren dus!

De opening van dit album is ongeëvenaard goed!

Het ruimteschip dat land onder het genot van heftige klassieks strijkers waarna de song via stevige gitaren overgaat in een moderne (ja ook nu nog anno 2025) prog rock song.

Dit hele album is gevuld met kroonjuwelen, na de geweldige openingstrack Tightrope valt er nog veel meer te genieten. Er staat geen enkel 'minder' nummer op.
In het bekende Rockaria maken we kennis met een opera geschoolde zangeres die het nummer naar een hoger nivo tilt en in de afsluiter Shangri-La ook haar prachtige zangsporen nalaat.

Er staat nog heel veel meer moois op; Mission en Telephoneline, twee prachtige ballads.
Maar ook Do Ya, een dampende stamper die in de laatste 50 jaar waarschijnlijk menig feestje heeft opgeleukt.

Zelf heb ik dit album op vinyl echt grijs gedraaid en ook als cd wordt deze zeer regelmatig in de cd-lade geschoven.

Deze zomer houdt Jeff Lyne in Engeland zijn afscheidsconcert, maar ik hoop dat hij als oude rot in het vat nog wel in de studio blijft werken om albums op te nemen. Talenten zoals hij, met zo'n staat van dienst zijn schaars in deze dagen.

ELO's Discovery werd in 1979 lauw ontvangen door de kritische muziekpers, hoewel de smashing hit Don't Bring me Down wel direct aansloeg.

Disco voerde de boventoon en daarom werd het album ook wel gekscherend Disco Very genoemd.
Maar het publiek was beduidend minder meewarig dan de kritische Pers, Internationaal werd het album goed verkocht, het kwam in de Britse album charts van niets op 1 binnen en voerde vijf weken de lijst aan..

Ik moest eerlijk gezegd wennen aan het album, maar dat moest ik aan het werk van alle al langer bestaande acts die periode die flirte met de disco rage, (ABBA- met Voulez Vouss, Queen met Hot Space etc. etc.).

Maar terugkijkend weet ik al langer dat er enkele prachtige composities op het album staan.
Te beginnen met de catchy opener Shine a little love, destijds vond ik het mierzoet, maar zoals dat soms gaat na verloop van tijd, luister je met andere oren en herken je de schoonheid.

Confusion vond ik vanaf het begin af aan een wereldnummer. Dat super intro!

I need her love is onvervalst ouderwets ELO, met Beatles invloeden all over maar toch onmiskenbaar een Jeff Lynne compositie.

Aan de The Diary of Horace Wimp moest ik wennen, dit is een voorbeeld van een groeibriljant.
Weer de Beatles invloeden, maar een prachtig ELO intro, een razend knappe song met geweldige koorwerkjes, een van de hoogte punten voor mij.

Last train to Londen: hier hoor je de disco invloeden al aan het begin, maar zodra Lynne, met koortjes de zanglijn neerzet is het onmiskenbaar ELO, als ik het album nu hoor over de EarPods, valt mij op hoe geweldig hij bij stem was in die periode. Zelfs met de onmiskenbare disco saus over het nummer is het een tijdloze song.

Midnight Blue is het rustpunt op Discovery, ook hier heeft het nummer weer al de ingrediënten om boven de middelmaat uit te stijgen, een band die super op elkaar is ingespeeld, prachtige opbouw en een earwurm melodie.

On the Run, gaat weer zwaar in de versnelling, het nummer had ook zo op Out of the Blue kunnen staan.
past perfect in de tracklist.

Wishing is wederom een rustpunt, het begint met ene synthesizer en fluitende man.
Op de een of andere manier hoor ik hier ook invloeden van de BeeGees, de groep bij uitstek die zijn oeuvre middels de Disco een enorme push-up heeft gegeven...maar de genoemde invloeden zijn zeker niet verkeerd en verrijken naar mijn idee het nummer.

Don't Bring Me Down, ik zei het al, een floor filler en een ouderwetse kaskraker, zoals ELO er diverse heeft gemaakt. Echter niet eerder met zo een lekker stuwend intro....

De latere versie van het album met drie bonus tracks op cd klinkt goed, de bonustracks zelf stellen niet veel voor. Enkel Little Town Flirt, met een onmiskenbare sixties feel.

Nu ik het album weer voorbij hoorde komen valt mij op hoe gedegen dit werkstuk in elkaar steekt, en ook al werd het beïnvloed door de toen heersende disco golf, toch denk ik dat het meer dan genoeg eigenheid heeft om de tand des tijds te doorstaan. Ik zal het in ieder geval tot het einde blijven draaien

En ik verhoog de score naar 4.5.

Toevallig heb ik dit album gisteren weer een keer gedraaid, dit keer met de air-pods op.
En als groot ELO adept kan ik alleen maar zeggen, terugkijkend in de tijd dat ik dit een waanzinnig album vind.

Het is afwisselend en veelzijdig en verveelde mij geen moment.
Het werd mij ook in een keer duidelijk dat het niet de strijkers zijn die het ElO kenmerken maar de composities en vooral de manier van zingen door Jeff Lynne, hij is met recht de Mr. Blue sky van het ELO.

Ik behoor wel tot de categorie die het ELO van het begin heeft meegemaakt, zeker zelfs nog met Roy Wood in Wizzard. Die toen het geweldige nummer see my baby jive, maar dit terzijde...

Nu over deze plaat, Time was indertijd in het oeuvre van het ELO een nouveauté. De strijkers bleven wel maar werden ook vergezeld door de opkomende synthesizers. Dat heeft naar mijn idee wonderwel goed uitgepakt op deze plaat. Ik lees hier wel in diverse reacties van vooral jongeren dat ze het behoorlijk gedateerd vinden, maar in oktober 1981 was dit wel state of the art.

De Proloque met de vocoder vind ik nog steeds leuk, het wordt gevolgd door Twilight, een onvervalste ELO opener, daar zijn ze echt op ieder album goed in! Ook dit nummer heeft de vaart er stevig inzitten, mooie melodielijntjes, koortjes alles is weer aanwezig.

Yours truly 2095, is het futuristische nummer bij uitstek een van mijn favorieten op dit album.
In Ticket to the Moon valt op hoe aangenaam de stem van Lynne is in deze ballad!

The way life's meant to be is Pop avan la lettre, een oorwurm met een lekker catchy refrein.

Another heart's break is een instrumentaal tussengerecht, kabbelt lekker door en past goed tussen de andere nummers. Rain is falling is weer old school ELO, die opening had zo gepast op Eldorado, heerlijk nummer en geweldig gezongen weer door Lynne.

From the end of the world is weer een cross over tussen de oude en de nieuwe ELO, het valt mij op dat Lynne het nummer qua zang opent op een manier die Matt Bellamy van Muse goed heeft beluisterd.
Ook dit nummer is weer een prima staalkaart van kunnen!

The lights go down kan enkele mensen hier niet bekoren, maar ik vind het heerlijk, de opening kan zo in een ballroom worden afgespeeld. Koortjes, rifjes, de zang is weer top, dit hele nummer ademt ELO.

Here is the news, ja wat kan ik hier nog aan toevoegen: hulde voor de VPRO, die het nummer lang op de kaart heeft staan, wat een megalomaan goed intro, vergelijkbaar qua klasse bijvoorbeeld met Dont' you want me? van the Human Leaque, dit is echt grand cru, een dikke tien! Een van de beste ELO nummers ever.

21th Century Man, is ook weer van de buitencategorie, mooie opbouw, Lynne, die met zijn kopstem opent, waarna de koren bijvallen, het heeft een dikke Beatles-injectie gehad bij de opname.

En net als dat het ELO altijd spectaculair opent hebben ze ook altijd het nummer er tussen bij zitten waar het dak eraf gaat, dat is hier Hold on tight, in de stadiums zorgt dit voor een golvende en springende massa.
Ook dit is ELO op zijn best, afwisselingen in tempo, zang en en stuwende band, Lynne die ook nog even een deuntje in het Frans zingt, wat een entertainer....!

De epiloque sluit dit wonderschone product af op een passende en stemmige wijze...fraai!

De bonustracks::
The Bouncer is een rock nummer, zoals Jeff er vele heeft gecomponeerd, de koortjes springen er weer uit, voor de rest snap ik dat dit het reguliere album niet heeft gehaald.

When time stood still, had er wel best tussen gepast. Mooie rustige ballads met afwisselende toetsen en een band die later invalt, ook in dit nummer valt op dat Lynne in die tijd een voortreffelijk zanger was.

Julie Don't live here, is een lekker ELO nummer met alle ingrediënten, die al de nummer sop het album zo fijn maken, vleugje Beatles, mooie arrangementen.

Je kunt goed horen dat Jeff Lynne hier een flinke kluif aan heeft gehad, om dit album zo tot in de perfectie af te werken. Met de opname technieken van 2021 en deze inhoud had dit album wanneer het in dit jaar was uitgekomen de wereld versteld doen staan. een plaat om tot ver in het universum te horen.

Ik ga vandaag over naar de dikke 5 *****