Na de -soms- meedogenloze kritiek op haar vierde album "The Dreaming" zal Kate Bush zich wellicht achter de oren gekrabd hebben met het idee, wat nu? EMI was ook niet onverdeeld blij met de respons op haar vierde album en de matige verkoopcijfers stemde de platenmaatschappij niet vrolijk.

Kate richte haar eigen 48 sporen studio in, daarvoor leende zich een oude schuur achter haar huis, zo kon ze in alle rust en ruimte werken aan dat wat voor haar belangrijk was. En ze nam haar tijd, in ruim een jaar nam ze veel demo's op en bleef daar lang aan schaven, tot ze zelf tevreden was over het eindresultaat.

Bijna drie jaar na de release van "The Dreaming", verscheen op 5 augustus 1985 "Running up that hill (a deal with God)" op single als voorloper van het nieuwe album. "The Hounds of love", haar vijfde album werd uitgebracht op 16 september van dat jaar. De single werd haar haar grootste hit in Engeland, een commercieel succes waarbij ze terug keerde in de limelights. Ook het album kreeg direct enkel maar positieve recensies en kritieken en dat is altijd zo gebleven. Het was het tweede album van Kate dat de hoogste positie bereikte in de albumcharts.

Het album zelf, wederom voorzien van een prachtige coverfoto, bestaat uit twee delen. Kant A van het album werd "Hounds of love". Bestaande uit vijf bijzondere nummers waaronder de titel track.
Het opent met "Running up that hill", een song welke zich in je hoofd nestelt al bij de beginnende stuwende geluiden uit de synthesizer (de Fairlight CMI) met een dwingende drum daaronder. Kate zingt de longen uit haar lijf. Al bij aanvang is duidelijk dat het hier een evergreen betreft.

De tweede track, de titeltrack "Hounds of love" opent met een mannenstem die roept:
It's in the threes! it's coming, waarna Kate het stokje zingend overneemt. Deze openingszin is uit 'Night of Demons' een Britse horror film uit 1957.

Het vijfde nummer van kant A "Cloudbusting" werd een volgende hit. Het betreft ook hier een prachtig nummer dat toewerkt naar een bijzondere finale . Kate liet zich hiervoor inspireren door het leven van psycholoog Willem Reich. Er werd door Julian Doyle een prachtige clip opgenomen met naast Kate een hoofdrol voor Donald Sutherland.

Kant B bevat een concept suite met zeven nummers. Deze hele kant is gebaseerd op het werk van Alfred Tennyson, zijn Arthurian poems, en verhaald over dood en wedergeboorte, de overlevingskansen en de daarvoor gevoerde strijd van een vrouw in open water. Later in 2014 bij de Concertreeks "A new Dawn" is het ook gevisualiseerd op het toneel.

Kate Bush zingt erg goed en loepzuiver, op het hele album. Kant B heeft een heel andere meer ingetogen sfeer dan kant A. Alhoewel er ook hier wel meer dreigende passages zijn, waarop de muziek aanzwelt en er ook onderwatergeluiden worden gebruikt, ("Waking the Witch") met stem hervormers.
In het folky "Jig of Life" waan je je even in een Ierse pub, het nummer is gearrangeerd met originele oude instrumenten. En ook in dit nummer toont Kate haar zangcapaciteiten.

Het voorlaatste nummer i de Suite: "Hello Earth", is prachtig, het begint met radio/scanner-achtige berichten, waarna de heldere stem van Kate klinkt. Het koorwerk dat zich op enig moment aandient is gebaseerd op Gregoriaanse elementen uit de traditionele song: "Tsintskaro" en wordt gezongen door de Richard Hickox singers. Dit nummer verdient meerdere luisterbeurten en laat zich als een bloem ontvouwen. De afsluiter "The morning fog" opent met harp klanken en Kate's stem die hoorbaar is in de koorwerkjes.

Kate Bush heeft met "Hounds of love" een waar masterpiece neergezet en ook mondiaal haar visite kaartje afgegeven.

Voor wie het nog niet wist: Kate Bush is een eigenzinnige, super getalenteerde musicus, die haar talenten ten volle benut, luister en laat je meevoeren met dit prachtige album.

Binnen een jaar forceerde EMI Bush om de opvolger van "The Kick Inside" uit te brengen, om op het succes van het debuut te kunnen voortborduren.

Dat werd "Lionheart", ik kan mij niet aan de indruk onttrekken dat een aantal songs voor dit album al op de plank lagen, want Kate had zo'n ongelooflijk druk jaar achter de rug, dat ze daarin nog tijd vond om 10 van dit soort superbe songs te schrijven.
Velen zien dit als een minder album, terwijl ik meer geneigd ben het als een tweeling album te zien.
Qua klasse doet het zeker niet onder voor haar debuut. Integendeel.

Op dit hele album wordt fenomenaal gezongen, een ware masterclass in vocale acrobatiek, waar menige zanger(es) nog wat van kan opsteken.

De sfeer all over heeft een jazzy karakter wat de nummers van een zekere tijdloze rijkdom voorziet.
De diversiteit is ook op dit album enorm, naast de genoemde, geniale jazzy nummers *"Simphony in Blue", "In search of Peter Pan", "In the warm room" en "Fullhouse" worden we ook getrakteerd op de nodige uptempo nummers als "Wow" en "Hammer Horror". Daarnaast nog wat Vaudeville : "Coffe Homeground" , ~~"Kashka from Bagdad" en zeker niet onvermeld mag blijven de uitmuntende titeltrack: "England my Lionheart", heel subtiel.

Dit album is a born evergreen en heeft de tand des tijds ruimschoots doorstaan!
Vele muzikale fijnproevers zullen dit album geregeld beluisteren en daar iedere keer weer verbaasd staan over de schoonheid van al het gebodene.

Diepe buiging voor La Bush!

"Never for Ever", het derde album van Dear Kate werd in september 1980 gereleased (bijna 41 jaar geleden!)
voor het eerst Met La Bush zelf op de producers stoel (weliswaar samen met Jon Kelly als co-producer).

Tevens is dit het eerste album waarop Kate met synthesizers werkt.
Het is een heel diver album geworden met een staalkaart aan stijlen, van rock (Violin) tot wals (Army Dreamers), tot het arthouse-achtige "Breating". Het jazzy "Blow away (for Bill) ", een track die zo van Lionheart afkomstig had kunnen zijn, "Egypt" een prachtig opgebouwd nummer, waarin er toegewerkt wordt naar een mooie instrumentale finale. "The infant kiss" met een prachtige dramatische inslag.
"Night scented Stock" sluit naadloos aan op "Army Dreamers" als een soort ouverture.

Iedere track is duidelijk herkenbaar door de fantastische signatuur van Kate Bush.

Uitschieter is voor mij de eerste single van het album: "Breathing", met de prachtige tekstopener:

"Outside
Gets inside, ooh
Through her skin
I've been out before, but this time it's much safer in"

Een instant classic! De meer commerciële opener van het ALbum: "Babooshka" werd de tweede single en door veel airplay een bescheiden hit, een catchy song die ook vandaag de dag nog niets aan kracht heeft ingeboet. en het prachtige "Army Dreamers", met zijn melancholieke sfeer en prachtige begeleidende clip werd als derde track op 45t uitgebracht.

In het najaar van 1980 bracht Kate ook nog de kerstsingle "December will be magi again" uit, die niet op een regulier album stond.

'Never for Ever" vormt een prachtig coherent geheel van songs, een prachtig stijlboek en is ook haar laatste echt toegankelijke album, omdat met nr. 4 The Dreaming ook het grote experimenteren begon. Een album waarbij menig fan even moest slikken.

Nog heel regelmatig draai ik Kate's derde, altijd met groot plezier en blijvend grote bewondering voor Kate Bush mega-talent.

Kate Bush begon al in de herfst van 1980 aan de productie (die ze deze keer volledig zelf ter hand nam) van "The Dreaming", belangrijk bestandsdeel werd de Fairlight CMI, het 'nieuwe' instrument die op "Never for Ever" al zijn intrede deed. Dit wordt internationaal gezien als haar meest experimentele en gedurfde album, waarvoor Kate inspiratie heeft opgedaan in diverse richtingen. Dat leverde een uiterst gedurfd en gevarieerd album op.

De eerste single werd al in Najaar 1981 uitgebracht, Albumopener: "Sat in your Lap", een uiterst heftig nummer die begint met een dwingende perscussie. Veel nummers op het album zijn geladen met een vreemde en soms nerveuze energie, die niet per se afbreuk doet aan het eindresultaat, integendeel zelfs.

Zelf roept dit album bij mij altijd overeenkomsten op met het derde en vierde soloalbum van Peter Gabriel, met wie Kate in de jaren tachtig ook regelmatig samen heeft gewerkt.

La Bush is geen meisje van de straat en ook op "The Dreaming" haalt ze haar invloeden uit onder andere een documentaire over de Vietnam oorlog ("Pull out the Pin"), Maar ook heeft zij aandacht voor de Aboriginals, daarover zingt zij in de titeltrack. De beroemde Boeienkoning Harry Houdini, fameus om zijn spectaculaire ontsnappingen heeft de eer van een eigen nummer en aan hij siert ook de cover van het album (she passed the key with a kiss).

Het beroemde boek The Shining, van Stephen King, waarop ook de gelijkname film van Stanley Kubrick is gebaseerd vormde voor Kate de aanleiding tot de "Get out of my house" de album afsluiter.
De dwingende schreeuwpartijen doen direct denken aan een uitdrijving.
"Leave it open", heeft ook een behoorlijk spooky sfeer, Kate zing met vervormde stem met op de achtergrond een fraai koorwerkje, het nummer stevent af op een stevige climax.

"Suspended in Gaffa" is een prachtige typische Bush compositie met ene opmerkelijk toegankelijk wals-achtig refrein. Percussie, staccato piano stukken en diverse afwisselende koorwerkjes vormen de basis over het algemeen.

"Houdini", is een prachtig rustpunt, enkel bij het refrein een beetje heftigheid dat direct wordt overstemd door prachtige violen.

"Pull out the pin" is ook een van de meest indringende Bushtracks, een track waarin zelfs de klapperende helikopterwieken een rol krijgen, een heftige anti oorlog song.

De luisteraar zal absoluut moeite moeten doen om dit album op waarde te schatten, daarvoor zijn wel diverse luisterbeurten nodig. Maar iedereen die Kate Bush heeft gevolg weet dat zij immer zorgdraagt voor (bijna) perfecte producties, zij is zelf haar grootste criticus.
Een integer en dwingend album, maar ook een waanzinnig gedurfde en eigenzinnige productie.

Heel fraai in zijn soort! een album dat ik regelmatig weer uit de kast trek en wat mij iedere keer weer aan het sidderen brengt, door het geboden maar ook uit waardering voor de lef om met zo'n prachtplaat voor de dag te komen.

"The Dreaming" is de bijzondere bloem in Kates prachtige tuin.

Dit is wellicht by far het allerbeste debuutalbum ooit uitgebracht door een soloartiest!

En dan te bedenken dat Kate -pas- 18 jaar oud was toen ze het album opnam en 19 toen ze 4 weken de Britse charts aanvoerde met haar debuut single "Wuthering Heights". David Gilmour heeft een rol gespeeld bij haar ontdekking en hielp haar bij het produceren van een demo. En belangrijk: Kate componeert en schrijft haar nummers zelf.

Dat Kate geen one trick pony is bewees het prachtige oeuvre dat zij sindsdien heeft geproduceerd, 25 singles heeft ze de `Britse charts in gezongen.

Enkel jaren geleden was er een seminar in New York waar een aantal academici en deskundigen de klassieke componisten vergeleken met hedendaagse componisten. Hieruit kwam naar voren dat Kate Bush over een der grootste talenten beschikt in de hedendaagse muziek, haar talent werd vergeleken met dat van Mozart. (die ook op zeer jonge leeftijd tot ongelofelijke prestaties in staat was)

Toen Kate in maart 2014 aankondigde weer op te gaan treden en vijf concerten overwoog in The Hammersmith Apollo bleek al bij de aankondiging dat het absoluut niet voldoende zou zijn, dus het werden er uiteindelijk 22, die in 15 minuten waren uitverkocht.

Veel van haar collega musici / artiesten kwamen haar concerten bezoeken (waaronder Bowie).
Van deze reeks is later het live album Before The Dawn uitgebracht.

Terug naar haar magistrale debuutalbum met de fantastische titel: "The Kick inside".
Er staat een enkele zwakke song op. Als tweede single werd het mooie "The man with the child in his eyes" uitgebracht, hiermee kwam ze ook binnen in de Amerikaanse Billboard lijst.

Mijn favoriet is : "Oh to be in love", vocaal is Kate een absoluut mirakel, schijnbaar moeiteloos beweegt ze zich door ingewikkeld songstructuren.

Ik hoop dat ze ons in de toekomst nog weet te verblijden met nieuwe releases, want er zijn niet veel zangeressen met een vergelijkbare statuur. Alice Visconti, Lana Del Rey, Dido, Tori Amos en Alison Moyet komen in aanmerking met hun eigenzinnige en originele producties die rijk gelaagd zijn.

Maar een Billie Eilish zoals hierboven word gesuggereerd moet zich eerst nog verder bewijzen lijkt mij. Daarbij heeft haar stem en de manier van zingen zeker niet de impact van La Bush.

Dit album is de Poolster aan een donkere nachthemel!

THE RED SHOES
Al vrij snel na de release van het voorgaande album “The Sensual World” begon Kate Bush in januari 1990 met het opnemen van de opvolger “The Red Shoes”.
Toch zou het hele productie proces drie jaar vergen, alvorens het album op 2 november 1993 werd gereleased.

In interviews uit die periode geeft Kate aan dat dit voor haar zeer intense jaren waren, die gekenmerkt werden door sterfgevallen en verlies.
Haar moeder Hanah stierf in het voorjaar van 1992, in die periode overleed ook een van haar favoriete gitaristen Alan Murphy en haar langdurige relatie met Del Palmer
Liep op de klippen. Ze bleven echter wel samenwerken. Haar ontvallen dierbaren werden gehonoreerd in het prachtige nummer “And so is love”

Ook voor haar zevende album wist Kate weer een keur aan internationaal vermaarde musici te strikken waaronder: Eric Clapton, Gary Brooker (Procul Harum), Jeff Beck en Prince.
Maar ook Trio Bulgarka maakte een rentree voor een bijdrage aan drie songs op het album. Ook dit album bereikte de tweede plaats in de Britse album charts.

Het album is volledig digitaal opgenomen, wat Kate later betreurde, daarom heeft ze zeven songs opnieuw analoog opgenomen voor haar “Directors Cut” album uit 2011.

Een korte film “The Line, the Cross and the Curve” geschreven en geregisseerd door Kate Bush zelf werd ook in 1993 uitgebracht, de film bevatte zes songs van het album
En nu terug naar het album zelf`:

“Rubberband girl”, de openingstrack is een popsong pur sang, coupletten gevolgd door een catchy refrein in een uptempo nummer! Een gedreven spelende band die goed op elkaar is ingespeeld,
Een song die je niet sen van La Bush zou verwachten, bij veel feesten a floorfiller.

“And so is love”,het tweede nummer is direct een van de allermooiste Kate Bush ballads. Het begint heel subtiel en ingetogen, een synthesizerpatroon waar andere instrumenten prachtig ingevoegd worden, Kate zingt kalm tot ze uitbarst in het refrein, waarna ze een octaaf de hoogte in schiet. Speciale vermelding ook voor de prachtige gitaarsolo van Eric Clapton.

“Eat the Music”, ik ken weinig nummers die mij zo’n optimaal fijn zomergevoel geven als dit vrolijke nummer, swingend, prachtig gearrangeerd, en met een overvloed aan vrolijke geluiden.
Het begint met subtiele zomeravond geluiden, krekels en insecten zoemen in de avond en dan valt de muziek in, een beetje een cajun sfeer, de blazers doen mij ook denken aan het waterleliesprookje in de Efteling waar ik als kind ademloos lang bij kon blijven kijken en luisteren, hypnotiserend op een bepaalde manier….Kate bezingt de rijkdom van rijp zomerfruit, ondersteund door een fantastisch arrangement waar blazers, strijkers en vrolijke koortjes de boventoon voeren.
Ik heb dit nummer vaak op de replay gehad en het verveeld NOOIT.

“Moments of pleasure”, de tweede ballad is ook direct een van de hoogtepunten van dit album. Een subtiel piano intro met strijkers, Kate valt in, al snel begeleid door een prachtige cello. De compositie is redelijk ongecompliceerd vergeleken met andere songs, maar de muzikale begeleiding is uitmuntend. Een orkestraal nummer in alle opzichten.

“The Song of Solomon”, begint heel eenvoudig, een simpele percussie met akoestische snaarinstrumenten, Kate met diverse koorstemmen op de achtergrond zet de toon. Kate zingt in haar hoge Wuthering Heights stem, een intens maar mooi nummer.

“Lily”,vreemd begin, onduidelijk geluid waarna een oudere dame (Lily) een tekst voordraagt, stuwend valt dan de muziek in, een mooie opbouw, het lijkt of ze zingt over een familie opstelling en het aanvaarden van levenslessen. Bijzonder.

“The Red Shoes”, De titeltrack heeft een nerveus intro, waarover Kate met haar kopstem het eerste couplet zing om vervolgens in haar Alt stem verder te gaan. De twee stemmen wisselen elkaar af. Er komt ook een rattenvanger van Hamelen fluitje bij kijken.
Het is een uitermate vreemd, maar fascinerend nummer waarin de nerveuze sfeer tot het eind blijft hangen. Ook een bizarre keus om hier de titeltrack van te maken. In mijn beleving zou Eat the Music zich daar meer voor lenen.

“Top of the city”, een verademing hoe rustig dit nummer begint na het nerveuze geweld van de vorige song. Kalm gezongen coupletten, maar ook hier gaat Kate in de overdrive gedurende de refreinen, woowahh koortjes en Kate die verhalend zingt over een relatie, ze wil graag meegevoerd worden naar het hoogste punt. Nigel Kennedy speelt een bescheiden rol en het nummer gaat uit als een nachtkaars…

“Constellation of the heart”, totaal andere sfeer, het nummer begint met een koorzang waar Kate het op enig moment over neemt. Het heeft een vrij staccato ritme dat zich herhaald en waar alles omheen gecomponeerd is. Wel mooie en afwisselende koorwerken.
Die vormen de kracht van dit nummer.

“Big Stripey Lie”, Een van mijn favorieten! Het begint pompend met urgente percussie, gitaren vullen aan en op de licht hysterische manier van zingen door Kate komt Nigel Kennedy met een ijzingwekkende prachtige vioolsolo, het middendeel vormt op de stuwende achtergrond een kakofonie van geluiden, waarna de vioolsolo weer opkomt. Een uitermate hypnotiserend nummer. Een song die mensen of geweldig vinden of vreselijk. Ik vind het gedurfd en prachtig

“Why should I love you”, De song op dit album waarop Prince meespeelt en dat is direct te horen, het had een nummer kunnen zijn op een album van His Royal Purper himself! Op dit nummer zingt ook het Trio Bulgarka een pittige partij.Een Prince-achtige gitaarsolo en Price-achtige koortjes maken het feestje op de dansvloer compleet.

“You’re the one”,Een heel bijzonder nummer als finale van dit enorm afwisselende album, Kate zet in nog voor de muziek start. Waar het vorige nummer Kate meets Prince ademde, is het Hier Kate meets Procul Harum, het zwaar aangezette orgel en de donkere manier van zingen, voor de exrtra portie drama zetten de Bulgaarse nachtegalen hun beste beentje voor. Het is een triest en geladen nummer, een vrouw vertrekt van haar minnaar naar haar vriend en beseft dat ze de relatie met de verkeerde man heeft.
‘You’re the only one that I want” .

Een dramatische finale van een wereldalbum, dat nog decennia lang menig bewonderaar zal blijven boeien.

Kate did it again!

Nadat Kate Bush zich met “The Hounds of love” volledig had gerevancheerd ten opzichte van diens voorganger “The Dreaming", heeft het grote publiek haar weer in de armen gesloten.
Desalniettemin nam ze een flinke pauze en kwam na vier jaar in 1989 terug met “The Sensual World”, haar meest, persoonlijke, eerlijke en vrouwelijke album zoals ze het zelf omschreef.
En dat is goed te horen! Niet in de minste plaats door de uitbundige bijdragen van het Trio Bulgarka.
Naast dit genoemde trio wist Kate weer een keur aan internationaal vermaarde musici aan zich te binden voor dit project waaronder David Gilmour en Nigel Kennedy.
De internationale pers schreef lovende Recensies en het album bereikte de tweede plaats in de Britse album charts.

De titeltrack “The Sensual World” opent het album, luidende klokken met muziek die komt aanrollen als golf in de branding bepalen de sfeer met een mmmmmmm mompelende ~Bush daar overheen.
Het prachtige nummer ontvouwt zich dan als een bloem, Ierse instrumenten en een folk-achtige sfeer zijn tevens aanvullende bestanddelen van een ingenieus geweven muziektapijt.
Het nummer is gebased op de “Ulysses” van James Joyce, Kate schreef wel een persoonlijke monoloog om auteursrechten te waarborgen.

Later heeft La Bush het nummer opnieuw opgenomen en als “Flower of the mountain” , met een ander timbre en dit op haar herbewerkingsalbum “Directors Cut” gezet. Voor deze versie kreeg ze wel toestemming van de erfgenamen van J.J. om letterlijk te citeren. Mijn voorkeur gaat echter naar deze versie uit, die sprankelende is en jonger klinkt.

“Love and Anger”, het twee nummer, is een classic Kate Bush compositie, opent met tromgeroffel en akoestische instrumenten, een grote rol voor een stevig bespeelde vleugel, ook dit nummer kenmerkt zich door een fraaie volle productie, Kate zingt met een zekere urgentie, dwingend en vastbesloten. Later in het nummer komen opzwepende koorwerken, ingezongen door Kate en broer Paddy Bush, het nummer verrijken, het eindigt met een uitbundige lach van Kate.

“The Fog”, een van de echte briljanten op dit album, begint sober met twee fluiten en een eenvoudige trommel, een man declameert enkele regels tot Kate haar mooie zangpartij inzet, dan komen er violen, harp en andere instrumenten bij, de violen nemen de overhand overstemt door een waanzinnig mooi solo van Nigel Kennedy, echt smashing!

“Reaching Out”, opent rustig met piano en een kalm zingende Kate, het is echter de opmaat naar een uitbundig gezongen refrein, waarbij de muziek aanzwelt en violen hun partij goed laten horen. Fraaie compositie.

“Heads were Dancing”, begint met een old fashioned Bush-intro, complex en gedreven met een spannende percussie. Ook hier beweegt Kate zich zigzaggend door het nummer heen.
Tekstueel is het ook bijzonder en wrang, het handelt over een vrouw die in haar beleving met Hitler danst. Het is een zwaar nummer dat meerdere luisterbeurten nodig heeft om in te dalen.

“Deeper understanding”, een volgende briljant met een spannend begin, Kate zingt intens en loepzuiver, met prachtige koorwerken, veelal door Kate zelf ingezongen aangevuld met het Trio Bulgarka ,die emotioneel hun steentje bijdragen, met aan het einde nog een prachtige solopartij..
Bij iedere luisterbeurt openbaren zich nieuwe elementen van dit prachtige nummer, met een basis van synthesizerklanken.

“Between a man and a woman”, op de een of andere manier vind ik dit een vreemd nummer, Kate wringt haar stem in allerlei bochten. Het gaat over relationele problemen tussen man en vrouw, zo oud als de geschiedenis van de mensheid, zullen we maar denken….voor mij het minst aansprekende nummer.

“Never be mine”,begint ook met een rustig intro, Kate zingt subtiel en gevoelig, de muziek volgt een apart patroon en het trio Bulgarka krijgt ook hier de ruimte om hun vocale kwaliteiten aan de man te brengen, waar ze gretig gebruik van maken....

“Rocket tail”, is echt fenomenaal, de eerste anderhalve minuut gaan de Bulgaarse vrouwen totaal en helemaal los met Kate in een leidende zangpartij daar weer overheen, een acappella stuk vocale acrobatiek die je niet vaak hoort, tot na die anderhalve minuut de muziek invalt en dan is het: Kate meets Pink Floyd! Het kan haast niet anders met David Gilmour op gitaar aangevuld met een stuwende drum. Een van de Bulgaarse zangeressen krijgt nog een indrukwekkende solo. Uiteindelijk is het hele nummer door een heel ingenieus muzikaal tapijt wat er geweven wordt. Een nummer dat na vele draaibeurten nog nieuwe aspecten prijsgeeft.

“This Woman work” is de beeldschone afsluiter van dit indrukwekkende album, het piece de la resistente, Op prachtige piano en strijkers-akkoorden zingt Kate hier een van haar mooiste balllads, op een hartstochtelijke manier waarop zij het patent lijkt te hebben.
Een subtiel koortje op het laatst, Kate op haar allerbest!

Met dit album haalde Laten een grams nominatie binnen en twee brit Award nominaties, (beste producer en beste album)

Het is een prachtig muzikaal document dat bij lange na niet door de tand des tijds is aangetast, integendeel het wordt per keer dat je het hoort mooier!