Ook ik kende de band enkel van naam.

Maar ik ben vandaag even de Youtube grot ingedoken om kennis te nemen van dit album met de
Edgar Alan Poe-achtige hoes. Ook door de naam Tony Visconti, die ik heel hoog heb staan...

De opener is catchy met opvallende samenzang in een opgebouwde song. Heel vaag doet het mij qua zang denken aan Lloyd Cole & the commotions, maar dit klinkt voller en onmiskenbaar Brits.
Toch hoor ik hier geen punkband in..... (als ik terugdenk aan mijn tijd da tik de Sex Pistols nog draaide op een voor mijn ouders nerve-wreckend volume.)

Een rockband met pop-invloeden. In vrijwel alle songs komen die catchy koortjes terug, aanstekelijk zoals in Johnny Jukebox. Maar ik vind het ook wel echt een gitaarband met korte, puntige liedjes zoals je die eind jaren 60 veel hoorde, voordat de Glam over het land werd uitgerold.
Ik kan niet direct een groep noemen uit die periode, maar heb eerder het idee dat diverse sferen in de tombola terecht kwamen en daar dit aanstekelijke product uit voortkwam.

Bij They're Looting In the Town, wordt in het begin even gas terug genomen, tot aan het refrein, dan weer die aanstekelijke koortjes en een lekkere Sax (hier hoor ik ook wel Mott The Hoople invloeden).
Who Are the Strangers? is lekker gedreven met een kikker-achtig geluid door het nummer heen.

Ballad of Kitty Ricketts, start met een mooi Vaudevilleachtig intro, een niet gestemd pianootje....:-)
toch heeft ook dit nummer wel qua drive en zang het signature van de Radiotors. Dit nummer vind ik nog wel wat post-glam-invloeden in zich herbergen en ook een Pogues-sfeertje.... Ik hoor hier ook ander instrumentarium en de koortjes zijn drukker en prominenter.

Song of the Faithful Departed, is inderdaad een bijzondere track, vlak voor de zang inzet is er een opvallende tempowisseling. Gedurende het nummer kwamen bij mij ook namen van The Specials en Selecter opzetten, niet heel letterlijk maar qua sfeer, dit vind ik het meest bijzondere nummer tot nu toe...and Whiskey in the Jar ....een knipoog naar Phil...

Walking Home Alone Again, wordt mooi ingezet, met nu damesvocalen in de koortjes.....tot de gitaarriffs doorkomen en de song volledig veranderd qua sfeer, lekker dof drumgeluid in het refrein, een aparte song door die verschillende tempo's en sferen......en een heel catchy refrein. Aan het eind gaat de gitarist lekker los..

Dead the Beast, Dead the Poison, begint rustig met een stuwende slag en fraai gezongen couplet waarop een slepend gezongen refrein volgt... een van de karakteristieken van de groep bestaat uit de voortdurende tempowisselingen, die echter wel voorzien worden van passende arrangementen.

Een aangename verrassing dit Ghostown, van een band die ik niet kende. De productie van Visconti herken ik wel in een aantal stijlkenmerken. De eerste helft heeft diverse gedreven songs en de verrassingen zitten in deel twee....Ik ga dit album vaker draaien! Dank RonaldJK !

Dit is een prachtige verzameling songs van Richard Hawley die een goede doorsnede weergeeft van zijn reguliere studio albums, aangevuld met wat obscuur werk en met als afsluiter het onvolprezen There's A Storm Coming de prachtsong die hij schreef voor de soundtrack van Brighton Rock. Door dit megalomaan fraai opgebouwde nummer leerde ik hem kennen.

Al de songs zijn door elkaar gehusseld zodat er van chronologische opbouw geen sprake is.
Daardoor wordt je qua sfeer wel wat heen en weer geslingerd.
Prachtige crooner songs van Coles Corner en Holy Meadows worden afgewisseld met stevige tracks van Further en Standing At The Sky's Edge.

Maar naast de altijd aanwezige gitaar is de verbindende factor toch de ongelofelijk mooie en warme stem van Richard Hawley, een van Engeland's Sympathiekste zangers .... en wat een talent!

Hoop dat hij ons nog veel moois laat horen in de toekomst.

Hitparade heb ik nu enkele malen goed beluisterd, maar ik merk dat dit album mij al snel gaat irriteren.

Te beginnen met al die vervormde stemmetjes in bijna alle nummers, verder vind ik het vooral veel van hetzelfde. Op zich eigentijdse trance-trip-hop-dance-beats, drumcomputers die overuren draaien met vleugjes Petshop Boys en snufjes Dido en waarschijnlijk veel grote namen uit d moderne dance scene.
Maar ook oudere iconen als Grace Jones, the Fugees en Portishead hebben waarschijnlijk als inspiratiebron gediend als ik het zo goed beluister.

Het heeft ook wel een jazzy inslag en kan op de Italiaanse daken onder de grote Martini reclames wel goed tot zijn recht komen bij de moderne dansfeestjes.....
Maar het is not my cup of tea, dan hoor ik liever Girl Gone Wilde, of The End Of Night van de bovengenoemde Dido, of een gelikt PSB album.

Daarom geef ik ook geen stem.

Dit album krijgt hier zoveel exposure dat ik het ook een aantal malen helemaal heb beluisterd.
Maar het was een zware bevalling om maar direct met de deur in huis te vallen.

Dat Rosalía getalenteerd en geschoold is staat buiten kijf en is ook duidelijk hoorbaar in de songs. Maar haar stem vind ik niet direct mooi qua klank en er zijn op ieder conservatorium talloze vocale studenten die dit bereik met gemak halen.

Mijn grootste bezwaar is dat ik het vooral allemaal erg VEEL vind, het lijkt wel een staalkaart van kijk eens wat ik allemaal kan. Er worden hier duidelijk geen keuzes gemaakt en veel nummers volgen een bepaald patroon: fraai rustig intro, mooie strijkarrangementen dan komen er koortjes en andere instrumenten bij en ontaard het in een brij van tempo wisselingen die de composities vaak onrustig maken. Waardoor er een hee rij pompeuze nummers elkaar opvolgen.

Daardoor ervaar ik ook een gebrek aan afwisseling. Natuurlijk hoor ik ook wel diverse invloeden van flamengo, wereldmuziek, musical én lichte opera -Bizet / Puccini-invloeden, diverse Wibi Soejardi-achtige piano arrangementen en hip hop. Maar nergens zo geïntegreerd dat ik opveer van wow…. Integendeel, de meeste nummers kan ik niet ‘ontspannen’ weg luisteren. Het hele album vraagt veel van de luisteraar. Zoals in nummer 7 waar een op zich fraai Vivaldi-esque strijkarrangement weer overgaat in een Orff-achtige zangpartij.

Bij de tweede of derde luisterbeurt bemerkte ik zelfs een soort van luistermoeheid, door het overgeproduceerde, drukke aanbod. Het is alsof je hongerig voor een overvolle tafel wordt gezet met allerhande lekkernijen en gerechten en snel volledig verzadigd bent.

Voor mij is het bijvoorbeeld net als het zien van een fraaie voorstelling van het Cirque Du Soleil, wanneer je daar erg van genoten hebt, wil je het nog wel een keer zien, maar echt niet tien keer. Ik vraag mij dan ook af of veel mede MM schrijvers en lezers die hier super enthousiast over zijn, dit album over een jaar nog vaak op zullen zetten?

De voorlaatste track: Memória vind ik nog de meest subtiele en daardoor mooiste song op dit volle album. Waren er maar meer van dit soort Klein maar Fijn gecomponeerde en gearrangeerde songs op de tracklist gezet.

De laatste 10-15 -20 jaar zien (horen) we veel nieuwe zangeressen in diverse genres, vele daarvan, met een volstrekt eigen signatuur, ben ik ook gaan volgen omdat ik hun gekozen weg spannend, mooi en “eigen” vind, zoals o.a. Florence Welch, Lana del Rey en Marina Diamandis.

Bij weer andere houd ik het na één album wel voor gezien, Taylor Swift, Billie Eilish en nu ook Rosalía, zonder dat dit wat zegt over hun kwalitatieve aanbod, want dat ze kwaliteit hebben is evident, maar het is simpel een kwestie van smaak.

Bij het doorspitten en herinrichten van de cd wand kwam ik dit album tegen, welk ik in de tijd van de release weinig aandacht heb gegeven. Veel mensen haalden hun neus misprijzend op wanneer de naam Roxette viel, maar door het langdurig wegblijven van ABBA in de jaren '80 werd Roxette een soort Zweeds opvolger. Meer dan andere acts als Ace of Base wist de groep, eigenlijk bestaand uit het beroemde duo per Gessle en Marie Fredriksson, grote stadions in Azië en Zuid-Amerika gevuld met 80.000 mensen op zijn kop te zetten. in de jaren '80 en '90 hebben ze een niet onaardig oeuvre afgeleverd waar heel wat parels tussen zitten. Ontelbare hits (meerdere in de Bill mBoard top 100) en mondiaal succes.

Zelf stapte ik in bij look Sharp met het onovertroffen chances en de prachtige ballad Laten to your heart. Met Joy ride wisten ze het succes te consolideren en hun eigen stijl en sfeer verder uit te werken.

Terug naar Charm School, naar nu blijkt een hee fris en afwisselend album waarvan diverse tracks zo op Joyride hadden kunnen staan. De composities zijn afwisselend up-tempo pop en ballads, meer aangename arrangementen. Sommige tracks hebben qua compositie een sixties-seventies feel, maar zijn door de moderne productie echt van “nu”. Marie Fredriksson is nog erg goed bij stem en de ballads worden prachtig gezongen.

Uiteindelijk heeft Roxette in 20 jaar tijd tien albums uitgebracht die allemaal wel enkele interessante tracks bevatten. Joyride heb ik destijds grijsgedraaid, tracks als Spending my time en Fading like a flower en met name Things will never be the same, staan tot aan vandaag als een huis.

Tussen 1984 en 2013 bracht Marie Frederiksson ook nog acht Zweedstalige albums uit, die in Scandinavië heel succesvol waren, haar albums wijken af van het Roxette idioom en worden ook door critici hoog gewaardeerd. Zij verzorgde ook gastrollen op albums van o.a. Frida Lyngstad (Djupa Andetag).

In 2002 werd Marie Frederiksson met een hersentumor in het ziekenhuis opgenomen, er volgde een lang en intensief behandeltraject dat diepe sporen trok door haar leven. Toch kwam ze terug, solo én met Roxette, vrijwel tot het einde wilde ze muziek blijven maken voor haar fans en followers.

In december 2019 is ze overleden op 61 jarige leeftijd, in januari 2020 is er een IM concert georganiseerd dat kort daarna in Zweden op tv was te zien. De internationale muziekwereld verloor aan haar een getalenteerde, bijzondere en heel sympathieke zangeres.

Inderdaad, beide groepsgenoten Mackey en Manzanera gingen hun eigen weg. Mackey participeerde later in twee andere bands en Manzanera had al tijdens zijn Roxy Music periode zijn eerste soloalbums uitgebracht, waarvan Diamond Head uit 1975 niet onvermoed mag blijven, ook vanwege de prachtige hoes

Toch blijkt wel uit zijn solo oeuvre dat het muzikale patroon dermate afwijkt van het Roxy Music geluid dat we zonder de wenkbrauwen te fronsen kunnen stellen dat Ferry het grote genie is achter Roxy Music.

Het solo-werk van Manzanera is zonder meer de moeite waard, maar ademt een volstrekt andere sfeer uit. Het is meer Latijns Amerikaans en toegespitst op de gitaar, wat logisch is.

Dat Ferry doorgong op de op Avalon uitgezette lijn blijkt inderdaad uit wat devel-hunt hier boven al aankaart, maar naar mijn idee wordt die lijn verder doorgetrokken ook na het schitterende Bête Noir.
want ook op Taxi, Mamouna [het album dat vorig jaar een geweldige re-release beleefde met toevoeging van Horoscope, het album dat altijd op de plank was blijven liggen-], Frantic, Olympia [waarbij de opnamen Eno, Manzanera en Mackey ook weer bijdragen hebben geleverd] en tenslotte Avonmore uit 2014

Tussen deze release maakte Ferry nog wat flirt-achtige, knipogende uitstapjes naar de Golden Jazz age uit de Roaring Twenties, maar dat staat wel verder af van het Roxy-idioom.

Maar met zijn staat van dienst kunnen we zonder blozen vaststellen dat hij een van de allergrootsten is die het VK op moderne muziekgebied heeft voortgebracht.

Ik heb nog steeds de stille hoop dat hij ons na het geweldige Avonmore nog een keer zal verrassen met een prachtig album.....

Wat komisch dat je -na enig veldwerk - deze plaatjes op de kop hebt weten te tikken, heel leuk.

Maar in mijn beleving is dit wel de minst -catchy- Roxy Music hoes, zelfs enigszins vulgair in vergelijking met de andere zeven hoezen van de reguliere albums. (Siren met Jerry Hall is voor mij de mooiste direct gevolgd door For Your Pleasure met Amanda Lear op de cover.

Het schijnt ook een bizarre shoot geweest te zijn voor Country Life, de titel krijgt haast iets ironisch bij dat beeld en de arme Constanze had haar beiden handen steeds maar vol tijdens de sessie. Het bleken twee Duitse toeristen die ze gestrikt hadden voor de klus.

Maar toevallig heb ik dit onvolprezen meesterwerk de afgelopen week ook weer met groot luisterplezier geconsumeerd. Het blijft in mijn oren tijdloos en uniek door de combinatie van compositie-arrangementen- euforische zangpartijen en geweldige solo's.
Out Of The Blue en All I Want Is You zou ik iedere dag snoeihard kunnen horen en Bitter Sweet is voor mijn gevoel een broer-zus van A Song For Europe van het vorige album Stranded. En dan het mooie koortje op Triptych .

By the way RJ, ik vermoed dat het niemand minder dan Bryan Ferry is die de mondharmonica aan zijn lippen zet op Three and Nine want ik weet dat hij dat instrument niet onverdienstelijk speelt.

En Prairie Rose is toch echt een knaller van een afsluiter!
Kortom mensen gaat heen en leg uw oor(en) te luisteren, er komt dan heel wat fraais uw gehoorgangen binnen.

Waarschijnlijk ben ik een van de diehard Roxy fans van het eerste uur die op de een of andere manier is mee-gegroeid met de groep (lees Bryan Ferry) en ook op die manier hun oeuvre beschouw.

Het is onmiskenbaar zo dat de eerste vijf albums absoluut hoogst origineel- trendsettend en verbluffend goed waren Alle vijf zonder een uitzondering (op al die vijf albums is natuurlijk ook wel weer een onderscheid te maken van goed naar beter). Roxy had toen ook veel te verliezen, ze waren een staalkaart wat betreft innovatieve pop muziek, grandeur qua arrangementen, maar ook qua presentatie en niet in de minste plaats de prachtige hoezen.

Maar zoals dat altijd gaat met mensen die creëren, het kan haast niet anders dan dat een tijdsbeeld op een bepaalde manier invloed heeft in de producten, hoe artistiek de schrijver-componist-schilder ook is. Men evolueert....

Dat is naar mijn idee ook hier gebeurd. Roxy Music was moe na vijf buitengewoon intensieve jaren van opnemen en toerenen waarbij sommige groepsleden ook nog solowerk uitbrachten.

De vier jaar "pauze" heeft dus ook hier zijn sporen nagelaten in de zin van een aangepast geluid. Dat was op voorganger Manifesto al goed te horen, meer uitgebalanceerd en gepolijst, wat ook ten koste ging van het ruwe experiment en de frivoliteit.
Op Flesh & Blood werd die lijn doorgetrokken. De eerlijkheid gebied mij te zeggen dat ik het song gehalte op dit album net iets sterker vind dan op Manifesto.
De beide covers en het titelnummer vind ik nog de "minste" nummers.

Maar de Same old scene, schurkt heerlijk tegen Both end burning aan van Siren en de singles over you, en oh yeah vind ik beter dan de single keuze's van Manifesto.

Maar de klasse van dit album zit hem voor mij in de fantastische tracks: No strange delight, Running wild en my only love. Dit is de Roxy die ik herken als de Roxy uit het begin.....Maar de Same old scene blijft het prijsnummer op dit album.

Hierna kwam Avalon, een absolute Bryan Ferry plaat, de crossover waarin Roxy echt Ferry werd en dat is zo altijd gebleven. Het idioom werd verder uitgewerkt in zijn lange solo loopbaan, die uiteindelijk veel langer heeft geduurd dan de Roxy Music jaren.

In 2011 was er bijna even sprake van een nieuw Roxy album, maar dat werd toch uiteindelijk Ferry's Olympia. Zijn trouwe makkers Manzanera, MacKAy en zelfs Brian Eno gaven acte de presence op enkele nummers.

Ook op zijn latere album Avanmore staan nummers die uiteindelijk overkomen als onvervalste Roxy nummers, luister bijvoorbeeld naar Driving me wild > een wereldnummer!

Ik loop op zaken vooruit....om terug te keren naar Flesh & Blood: dit is een fantastische stijlkaart, enigszins ook gemankeerd door het geluid " van die tijd" maar toch meer dan Manifesto de oude Roxy Music.

Dit album is een goede stijlkaart voor de tijdloze klasse, het raffinement en de prachtige composities die Roxy Music produceerde in de vroege jaren 70. Het is ook een tijdsdocument, deels geworteld in de Glamperiode maar anderzijds zijn tijd ver vooruit.

Het debuutalbum, maar zeker ook FYP album waren behoorlijk vooruitstrevend Er wordt briljant gespeeld op deze platen, de composities zijn heel divers, soms licht soms zwaar gelardeerd met vinnige instrumentarium en werkend naar een opzwepende climax (In Every Dreamhome a Heartache),
De openingstrack Do the Strand, over een nieuwe dans en wie die dan wel allemaal uitvoeren is vandaag de dag nog net zo knisperend als op de dag van de release. Ferry glorieert en de band speelt knetterstrak.
Strictly confidential en Beauty Queen zijn ook stuk voor stuk evergreens, composities waar goed over nagedacht is en die waanzinnig knap in elkaar steken.

The Bogus man is stuwend en soms bijna funky met een hypnotiserend ritme.
Grey Lagoons een jazzy stijlkaart en de afsluitende titeltrack laat een rustige Ferry horen....

Na dit album breekt er een nieuwe fase aan, Eno gaat verder met zichzelf en komt nog met veel bijzonders voor de dag in de jaren die volgen.
Ferry gaat door Met Roxy en laat zien dat de eerste twee albums geen toevalstreffers waren maar het begin van een stijlvol en tijdloos oeuvre

Na een relatief lange stilte van vier jaar kwam Roxy Music in 1979 met manifesto voor de dag.
Op de cover een soort van Jet-set party maar bevolkt met zwaar gevisageerde etalagepoppen.

De opener is weer echt Roxy: een prachtig intro met een super baslijn, Ferry swingt chique het nummer in...de bandleden musiceren als vanouds op een goed ingespeelde manier...

Bij het begin van het tweede nummer, de ultra korte single Trash, zit je direct op de rand van je stoel door het snerpende begin. Een catchy song die moet groeien.

De single Angel eyes is de opmaat naar de typische Roxy nummers Still falls the rain en Stronger through the years, ja in vergelijking met het oudere werk klinkt dit zeker gepolijster maar daardoor niet minder goed.

Ain't that so heeft een jazzy inslag en Dance away was destijds de grootste Roxy hit sinds jaren.
Een floorfiller in de disco's.
Afsluiter Spin me round is weer onvervalst Roxy zo als ik ze graag hoor.

Al met al kom ik tot de slotsom dat dit album na 40 jaar gedateerder klinkt dan hun eerste vijf albums die meer een oorspronkelijke signatuur hebben, een echt Roxy Music stempel. Manifesto kan zeker nog meekomen maar heeft toch wel veel kenmerken in zich uit dat tijdgewricht (vergelijkbaar met Eartling van Bowie, dat ook meer tijdsgebonden blijkt te zijn dan zijn andere werk).

Dat maakt het zeker niet tot een matig album, maar het is na vier jaar stilte een poging geweest om eigentijds te klinken, maar daardoor ook wel wat in te leveren aan authenticiteit.

Ik draai het nog regelmatig en met plezier.

Een Geweldig debuut album van de meest avantgardistische en vooruitstrevende Art-band die de UK heeft voortgebracht. Roxy Music brak door met de super single Virginia Plain (What's her name) dat nummer. stond niet op het oorspronkelijke album.

Remake-Remodel als opener van het album is direct een staalkaart van het kunnen van de band. Het begint met wat party geluiden waarna in alle hevigheid de muziek losbarst, een superswingend nummer waarin
alle leden de ruimte krijgen om even te soleren.

Ladytron als 2e song is van een totaal andere orde, dromerig en moody met een gastrol voor de castagnetten.

Belangrijkste song voor mij is If there is something, dit nummer maakt (samen met opener Out of the Blue) hun live album Viva Roxy Music tot een van de beste live-albums ever.
Er wordt naar een geweldige climax toegewerkt met een prachtige spannende finale (Shake your head girl, with your ponytail...).

Ook de kortere nummers als Change Meeting en Bitters End zijn van een verbluffende, tijdloze schoonheid.
Sea breezes is een rustig en lang intermezzo tussen al het moois wat geboden wordt.

Een aparte vermelding waard zijn de geweldige outfits, hairdo's en gadgets die de band - 5 leden waarvan ene aantal elkaar op de Kunstacademie heeft leren kennen- gebruikte op de foto's en in de clips.

Dit album is een droom debuut waarvan iedere band zou dromen! Het is zo origineel en bijzonder dat het na bijna 50 jaar nog staat als een huis!
Het was de eerste staalkaart van een oeuvre dat de tand des tijds zeker heeft doorstaan.

BRYAN FERRY, de grote man en groepsleider heeft ook na Roxy Music bewezen over een enorm talent te beschikken qua componeren en arrangeren, nog daargelaten het fantastische art-work voor al de Roxy Music en Solo-albums hoezen, die iedere keer weer grote klasse vertoonden.

Gaat dit horen en laat je betoveren....

Dit is een van de mooiste albums uit de zeventiger jaren!

Ik volg Roxy Music vanaf het prille begin in de vroege jaren 70. De eerste single: Virginia Plain (die in de eerste persingen van het debuut album nog niet op het album stond) was een regelrechte sensatie!
Vijf heren met hun oorsprong op de kunstacademie kwamen samen om de beste band in Engeland te vormen en alles viel op zijn plaats.

Bryan Ferry en Brian Eno waren aan elkaar gewaagd maar Ferry was de onbetwiste bandleider.
Het debuut album zette een duidelijke trend en kwam in een buitengewoon knisperende en inspirerende tijd uit, Bowie zat toen ook volop in zijn glam periode.

Er staan geen zwakke songs tussen op dit album, alleen maar groeibriljanten.

Dit was het vijfde album binnen vijf jaar. Ik geef het je te doen, tegenwoordig legt een gemiddelde band eens in de vier a vijf jaar een ei. dat was in de zeventiger jaren duidelijk anders.
Grote namen hebben in die periode voor heel erg veel moois gezorgd.

Siren; ik was er helemaal verliefd op - en nog steeds is het een dierbaar album- de openingstrack Love is the drug werd internationaal een grote hit en hoorde je maanden lang op de radio. Ferry & Hall (het covermodel dat hij via een reportage in de Voque leerde kennen) waren het jet-set koppel van het jaar, pagina grote artikelen in alle kranten en bladen, Ferry maakte in '76 het Let's stick together album wat ook insloeg als een bom. Jerry figurerend in twee clips, naast de titeltrack ook in The price of love.
Maar zoals het vaak gaat met snel opbloeiende stomende liefdes, de fakkel was snel weer gedoofd, zeker toen La Hall koos voor een amoureuze verbinding met Mick Jagger (met wie ze later trouwde en wel vier of vijf kinderen kreeg).

terug naar Siren, het is al vaker gezegd op dit fora: de productie is tijdloos, fris en helder, als je zegt dat het album 15 jaar oud is in plaats van 45 dan geloof je het ook.
Er staan enkele briljante nummers op, naast LitD ook natuurlijk Both ends burning, wat een intro heeft die song, na de knauwende synthesizer ontvouwt zich een zeer zonovergoten en breed muzikaal tapijt met Zuid Afrikaanse sferen. De gillende achtergrondzangeressen maken het tot een sensatie. Op het live album Viva komt dit nummer zeer tot zijn recht.

Maar ook serieuze en prachtige ballads, Could it happen to me en de afsluiter Just another high.
Het experimentele Sentimental fool mag ook niet onvermeld blijven, heel erg goed hoe de band hier ook speelt.

Hierna werd het een tijdje stil en mensen hielden hun adem in of de band nog wel door zou gaan...
in '79 werd de draad weer opgemaakt met het modieuze -en daardoor meer tijdsgebonden- Manifesto.
Gevolgd door nog twee prachtige albums : Flesh & Blood en het onvolprezen Avalon.
Toen was het echt op, de Roxy koek, bitter tears voor al de vee fans op de planeet.

Maar Avalon was wel de stijlkaart die Ferry speelde, waarop heel veel van zijn solo oeuvre is gebaseerd.
Een groot componist met een absoluut eigen stijl en een feilloos gevoel voor ritme en knetter goede arrangementen. De baslijnen, percussie en intro's op zijn albums zijn legendarisch.

Roxy had heel veel talent binnen de gelederen, naast Ferry en -in de begin jaren- Eno ook Phil Manzanera en Andy Mckay, de saxofonist-hobo-ist.

Ik ben ervan overtuigd dat Roxy Music heel erg veel Engelse bands en soloartiesten heeft geïnspireerd en beïnvloed, maar nooit is geëvenaard. Klasse van eenzame hoogte!

Welke Band presteert het om binnen drie jaar, drie absolute meesterwerken het daglicht te laten zien?

Het antwoord is Roxy Music! En... er kwamen binnen twee jaar nog twee superalbums bij.
Die vijf albums uit de eerste periode maakt Roxy Music voor mij qua band tot de absolute sensatie die de Britse popmuziek ooit heeft voortgebracht.
Roxy Music heeft talloze bands geïnspireerd en / of beïnvloed. Tot op de dag van vandaag.
(Duran Duran, Ultravox,etc)

Terug naar dit derde album: de eerste track Street life is weer een ultieme plaatopener, de invallende bas en drum....een heerlijk bruisend nummer.
Om over te gaan in just like you, wat een beeldschone ballad, Ferry zingt absoluut super op dit nummer, het drijft voort op een prachtige melodie lijnen koorwerkjes op het juiste moment.
Een fraai jazzy-achtig einde....

En dan de geweldige gitaarrits, bas en leadgitaar waar Arizona mee opent, hier klant Ferry's stem volledig anders dan in de voorgaande ballad. Haast hypnotiserend.... tot het refrein aanbreekt en hij weer in de Don Juan sfeer schiet. Een kraker van een song, dit had ook een hitsingle kunnen zijn....verderop in het nummer komt er weer een gitaar-synthesizerstuk voorbij dat ook overeenkomsten toont met bijvoorbeeld Out of the blue (van Country Life) ...Ferry croont rustig door.....

Psalm begint met een eenvoudig piano en orgel intro, waarover Ferry kalm de tekst inzingt...langzaamaan komen de andere instrumenten hem vergezellen tijdens dit lange nummer. Halverwege een snerpende mondharmonica die samen met de andere instrumenten een bijna jazzy intermezzo verzorgen, Ferry zing intussen wel de longen uit zijn lijf. Een groei nummer....

Het korte ~Serenade is weer old Roxy-school, swingend, croonend en een mooi vol instrumentarium welk de toon zet, ook hier een hoofdrol voor de gitaren, die met handgeklap toewerkt naar een mooie bridge.
Een mooi pakkend nummer.

A song for Europe, het number is hierboven al vele malen terecht bejubeld, misschien wel een van Ferry's allermooiste composities (alhoewel die man heeft zo ongelofelijk veel mooie nummers geschreven...)
Hij begint in het Engels, gedragen en stijlvol, met een fraai uitgebalanceerde muzikale omlijsting, er wordt ook hier duidelijk naar een hoogtepunt toegewerkt, met tussendoor intermezzo's voor de saxofoon en piano. Dit nummer is op-en-top Roxy Music. Tegen het dramatische einde gaat Ferry over in het Latijn en het Frans, prachtig, prachtig, prachtig....

Mother of Pearl begint hierna ronduit chaotisch, wat dus even schakelen is lieve mensen....
het intro geeft mij vaag ook indrukken van Scarry monsters van Bowie....na anderhalve minuut wordt het ritme aangepast en zorgt een kalme pianobreak met invallende drum voor een change of mood, Ferry zing weer hartstochtelijk zoals hij dat heel goed kan....

Sunset, de kalme afsluiter van dit superalbum is ook heel bijzonder, een nummer dat je een aantal keren moet horen om de schoonheid ervan totaal te ervaren. een repeterend klankbord thema en een buitengewoon goed zingende Ferry maken ook dit tot een hoogtepunt.

Ook qua tekst is alles op dit album weer helemaal TOP, Chique van de rand tot aan het gaatje in het midden.....

Diepe buiging!

Daar sluit ik mij helemaal bij aan: Laat maar komen!

Uit het nieuwe album Loose Talk van Bryan Ferry blijkt dat hij nog genoeg in zijn vault heeft liggen, want onder de spoken word passages heeft hij muziek gezet die voortkomen uit oude demo's en opnames van jaren her.

Wat betreft Viva Roxy Music, van alle live albums die Roxy Music heef tuitgebract was dit de eerste en in mijn beleving veruit de spontaanste met ene dynamiek waar de energie vanaf spat.

Sowieso de allerbeste uitvoering van Out of the Blue, dat einde is zo grandioos waar Eddy Jobson helemaal los gaat top zijn glazen viool. Grote klasse!