Vanmorgen heb ik even goed de tijd genomen om Al het materiaal van bovenstaande nieuwe album op You Tube via de earpods te beluisteren. En dat wat ik hoorde vond ik op een enkele uitzondering verrassend goed.

De vergelijking met Kate Bush gaat echt volledig mank, Kate is van een andere tijd, andere sfeer en ander kaliber. Totaal andere composities, andere arrangementen en totaal ander gebruik van haar stem.

Daarentegen hoor ik wel degelijk enorme overeenkomsten met de Griekse Marina Diamandis (voorheen Marina & the Diamonds later veranderd in MARINA). Beide zangeressen zijn 37 (Caroline een paar maanden ouder) dus van exact dezelfde generatie. Beiden beschikken over geschoolde stemmen die met gemak van laag naar hoog gaan in toonhoogte. Ook het muziekgenre waarin beide dames zich bevinden vertoont grote overeenkomsten.

De muziek waarmee Caroline Polachek nu het wereldpodium bestormd is eigentijds en daarin vormt zij zeker een mooie toevoeging.

Maar ik voel hierbij toch wel enorm de drang om bovenstaand citaat van Mausie te bestrijden want het slaat werkelijk als een lul op een bord pap om het maar even plat te zeggen.
Het enige waarin hij gelijk heeft is dat Marian 'een paar' (in werkelijkheid dus echt heel veel) heerlijke muziekoorwurmen heeft gemaakt, blijkbaar heeft hij nooit een heel album (intussen al vijf) van haar heeft gehoord, anders zou hij weten dat ze de veel briljante oorstrelende ballads heeft geschreven en op een hemelse manier gezongen.

En dat ze teksten schrijft van een bedenkelijk niveau??? Dat is helemaal een got spe, ze wordt internationaal bejubeld om haar maatschappij kritische teksten waarin ze lansen breekt voor vrouwen en alle mensen die een plaats vinden in de LBTHG...etc etc. letterbak. Verder schuwt ze maatschappelijke kritiek niet in haar teksten. Lees enkele reacties onder haar vele video's en dan frons je vanzelf je wenkbrauwen. En om een nog completer beeld te krijgen zou ik de Engelse Wikipedia lezen, dan zie je dat ook de internationale kritische muziekpers lovend over haar is.

Bwonderaars van Caroline Polachek die haar niet kennen zou ik willen adviseren om eens te luisteren naar bijvoorbeeld; To be Human, Immortal, Happy Looner, New America, Soft to be Strong, Savages etc.etc. Daarin wordt goed duidelijk dat ze qua zang beslist niet onderdoet voor haar Amerikaanse collega.

Wanneer je nummers als Soft to be Strong of Happy Looner beluisterd kan niemand eromheen dat er grote overeenkomsten zijn met Caroline Polachek.

Caroline Polachek is wellicht alternatiever en progressiever wat betreft de muzikale omlijsting van haar composities. Maar maak niet de vergissing dat de composities van Marina eenvoudig of simpel zijn, allesbehalve! Ze liggen misschien wat makkelijker in het gehoor, maar het zijn stuk voor stuk evergreens.

Ik lees enthousiaste verhalen over het optreden van CP afgelopen week in Paradiso en ik hoop haar ook nog eens live te zien. Marina heb ik kort voor de pandemie in Utrecht live gezien en dat was in een woord: Stunning! Ze maakt het live helemaal waar. Daarbij heeft ze de wereld al vijf wonderschone albums geleverd die ik alle vijf nog regelmatig draai en die mij nog geen seconde vervelen. Kortom Ik heb Marina hoog, heel hoog staan.

Wat niet weg neemt dat er altijd ruimte is voor goede kwaliteitsmuziek zoals Caroline Polachek die nu ook levert. Maar om ze tegen elkaar af te zetten vind ik echt onnodig, ze kunnen en mogen naast elkaar staan op de internationale podia en verdienen beiden aandacht.

Zelf heb ik het album nu een paar keer gehoord via APPLE music en ik vind al die heisa, verbolgenheid en afschuw die hier en masse wordt gedeeld echt overdreven. Even voor de duidelijkheid : ik ben ook meer van de oude Coldplay, ieder die mijn muzieksmaak kent weet dat ook. Maar de manier waarop het hier afgefakkeld wordt vind ik echt onredelijk.

Zeker wanneer je in ogenschouw (beter orenschouw) neemt dat Coldplay al diverse jaren dit soort muziek maakt, ik ben dan ook van mening dat men de inhoud moet beoordelen op het soort van muziek dat door de band de laatste jaren gemaakt wordt. En ja dat staat ver af van Fix You, Lovers in Japan, Lost, In My Place, Clocks, Parachutes, X&Y etc. etc.

Maar ik ben het met Hans Brouwer eens dat je het eerst en vooral goed moet beluisteren alvorens de bijl op het hakblok te laten vallen.

In die drie luisterbeurten heb ik enkele fraaie intro's gehoord, een mooie volle productie, vleugen 'oude' Coldplay, zeer dance-georiënteerde muziek, mooie soundscapes en wat pianoballade-achtige stukken.

De teksten vind ik ook niet wat je van een band met late veertigers mag verwachten, inderdaad soms redelijk infantiel, maar daarover heb ik hierboven al gezegd, dat ik vermoed dat hier heel duidelijk gekozen is voor een bepaald genre en een bepaalde doelgroep. Die is zeker niet High Brow en die doelgroep zal zich waarschijnlijk niet bezig houden met The Smile, Talk Talk of Peter Gabriel e.a. uit de serieuze hoek.

Ik ben een completist, maar zal zeker wachten tot de prijs flink gezakt is voor de aanschaf van de cd en dan zal ik het af en toe draaien als vrolijk stemmende achtergrond muziek.