Dit waanzinnig mooie album kocht ik reeds in 2014 maar zie dat ik er hier nooit iets over gezegd heb.
Ik kom er nu eigenlijk op aangezien het Engelse Mojo Magazine het nieuwste Blur album "The Ballad Of Darren" tot album van het jaar hebben verkozen. Een keuze die ik alleszins acceptabel vind ook in vind het een van de beste releases.

Daardoor is deze week een soort Blur-Damon Albarn week geworden, waar ik The Magic Wip, en dit prachtige album ook diverse luisterbeurten heb gegeven.

En het komt mij voor dat ik Albarn toch wel tot een van de meest productieve maar ook uiterst getalenteerde Britse musici kan rekenen. Die man heeft zo'n enorme output die hij goed weet te kanaliseren in Gorillaz-Blur-The Good, the Bad & the Queen- en natuurlijk solo.

Nu even terug naar het topic:
Everyday Robots is een album dat ook de tand des tijds goed weet te doorstaan, volgen jaar alweer 10 jaar oud en 10 jaar prachtig! Ogenschijnlijk sober en eenvoudig, op het eerste gehoor, maar dat is het allesbehalve. Er werd hierboven al enkele malen naar Bowie gerefereerd en dat onderschrijf ik ook. in sommigen nummers weet Albarn hem heel goed te treffen.

De composities en ook de kristalheldere productie zijn van hoog niveau.
Een album om te koesteren, heel lang!

Dit is een onvervalst Grand Cru Bowie-album, het piece de la resistance van zijn Bowie periode.

Bowie grossierde in heftige, swingende en af en toe buitensporig vreemde openingstracks.
Heroes moet het doen met Beauty and the Beast, een rockende opener met een hoekig pianointro, waarna de boel snel op stoom komt.

kant A (van de oorspronkelijke LP) bevat enkel vocal tracks, die stuk voor stuk bovenmaats zijn.
Met als absolute hoogtepunt de titel track Heroes, iedereen die een keer in Berlijn geweest is zal dit nummer met de stad associeren. Het verveelt mij nooit.

Kant 2 bevat vier instrumentale tracks die voor mij ook onmiskenbaar verbonden zijn met Berlijn ( ik ken de stad erg goed van vele bezoeken en heb mijn hart er aan verpand. De stad heeft een heel bijzondere sfeer die zich niet makkelijk laat omschrijven, mede door de verschillende deel-sferen in de diverse gebieden, Kreuzberg, Wilhelmsdor Schoneberg o.a.)
De instrumentale stukken refereren aan diverse gebieden en zijn behalve plaats ook wel tijdsgebonden, mede doordat de sfeer in de stad na de val van de muur enorm is veranderd.

Dat maakt van Heroes des te meer een prachtig tijdsdocument, uniek in zijn soort. Bowie geeft hiermee een fantastische staalkaart af van zijn kunnen.

Tot slot de laatste track, het lijkt het koekoeksjong op dit album, een swingend nummer met een absoluut oosterse vibe. Geweldig gezongen en door het super arrangement de kers op de taart! Een minpuntje: het had minuten langer mogen duren.

Mensen ga luisteren naar dit prachtige album!

Bowie's muzikale loopbaan heeft zich gekenmerkt door een voortdurende honger naar vernieuwing.
Niet dat hij niet mee ging in lopende trends en muziekstromen, hij stond bij de oude garde bekend als de perfecte jatter. Maar onder het motto beter goed geleend dan slecht geleerd, heeft hij altijd op iedere nieuwe muzikale ontwikkeling zelf zijn signature goed achter weten te laten.

Zijn start werd bepaald door soft rock en singer songwriter-achtig materiaal, (David Bowie, Space Oditty) waarna al snel de rock (The man who sold the world)) om de hoek kwam, gevolgd door een rustig stapje terug (Hunky Dory) om daarna voluit te gaan in de Glamrock (Ziggy Stardust and the Spiders from Mars en Aladin Sane), een rock-achtig cover album met zijn favorieten uit de sixties (Pin Ups ) en zijn -in mijn ogen- magnum opus van de zeventiger jaren (Diamond Dogs), een enerverend album dat niet in een stijl is te omschrijven. Daarna had Bowie wel even genoeg van de Rockinvloeden en toog naar de USA om zich volledig onder te dompelen in white soul en funky music, Hij paste zijn looks aan, weg met de bliksemschicht en welkom nieuwe blonde soul-coupe, hij werd een gezien gast in de Hippe SoulTrain en snoof zich bijna volledig de hoek om (wie hem in de five years doc. ziet, een vel over been persoon achter in een limousine).
Hij verraste de muziek wereld met twee vooruitstrevende albums Young Americans, met gastbijdragen van vriend John Lennon en later in '76 het meesterwerk Station to Station. Die albums brachten de fenomenale singles Fame en Golden Years voort. Op deze manier groeide Bowie's schare wederom.

Hij realiseerde zich dat hij zich moest bekommeren om zijn gezondheid en stond weer op een tweesprong in zijn muzikale loopbaan, tijd voor een chance of scenery, producer en voor nieuwe muziek. Berlijn werd de nieuwe uitvalsbasis en Eno werd ingevlogen om de nieuwe muzikale bloedstroom van een uitgelezen productie te voorzien. (Visconti verdween voor een tijdje achter de coulissen)
Na eerst nog met zijn "oude" look de film The man who fell to earth te hebben opgenomen, kwam Bowie terug in Europa voor langere tijd. De Berlijn trilogy werd opgenomen, Low, Heroes en `Lodger) alhoewel dit niet helemaal correct is, aangezien Lodger in Zwitserland werd opgenomen.
Deze hele periode markeerde een nieuw Bowie tijdperk met Heroes als onbetwist meesterwerk. De single staat bij veel mensen synoniem voor wat Bowie in die tijd uitstraalde, de geëngageerde popmusicus.

Bowie begon de jaren tachtig spannend met het onvolprezen Scarry Monsters and SuperCreeps, ook dit was weer een vooruitstrevend album welk het nodige vroeg van zijn followers, Robert Fripp domineerde op een aantal tacks, dit album bracht ook de bijzondere single Ashes to Ashes waarin Bowie refereerde naar Major Tom en een van zijn grootste hits zou worden.

Na enkele jaren bezinning koos Bowie weer voor een volledige nieuwe invalshoek, met Let's Dance veroverde hij de wereld met toegankelijke "mainstream" pop die toch ook nu weer zijn eigen signature droeg. De eerste grote Stadium tours over de hele wereld bleken zeer succesvol. De opvolger werd het vaak verguisde Tonight -terwijl ik dat persoonlijk niet vind onderdoen voor Let's dance-, Bowie werd door vele muziek critici afgeschreven. Weer enkele jaren rust en Bowie kwam enthousiast en gedreven uit de startblokken met Never let me Down, dat werd opgehangen aan de Glass spider tour (een van de tracks op het album) Bowie had zichzelf weer opnieuw uitgevonden met een crossover van de Ziggy periode, de mainstream pop en de muziek die in dat tijdsgewricht en voque was. De tour was redelijk succesvol, een volgepropt podium met veel dansers en Bowie die op een stoel naar beneden werd gelaten in het intro. Creatief gezien werd het als ondermaats beschouwd. Later zou Bowie ook zelf zeggen dat dit een van zijn minst geslaagd albums was, in 2018 werd een volledig nieuw opgenomen versie toegevoegd aan de vierde Bowie era box Loving the Alien.

Wederom een bezinningsperiode en in 89 kwam Bowie terug als "Bandlid" ja ja van Tin Machine, met een muzikale koers die weer volledig afweek van al het voorgaande werk. Grunge, garagerock en wat dies meer zei lag hieraan ten grondslag. Persoonlijk kon het mij in die tijd beslist niet boeien. ik was zelf voor het eerst in 20 jaar teleurgesteld in zijn muziek keuze en ontwikkeling ( het is late volledig goed gekomen bij Hours en Heathen). Voor de liefhebbers van de soort, bleek het een buitenkans, maar een doorslaand succes werd het zeker niet. Na twee studio albums - en een live album stierf Tin Machine een zachte dood.

Bowie werd verliefd op Iman en ging terug naar de tekentafel, tijd om weer een stap terug te doen in zijn eigen loopbaan en zich weer te richten op funky en dance muziek met een vleugje Rock' Roll.
Dat kwam allemaal samen op Black Tie White Noise. een album met een volstrekt andere muzikale inhoud als al zijn voorgaande werk. Het opent met wedding bells en sluit af met de Wedding song. Daartussenin een scala aan stijlen, veel met blazers en funky invloeden, wat ook logisch is met Nile Rodgers als producer en Lester Bowie spelend op zijn trompet. In I feel free wordt Bowie kort herenigd met Mick Ronson, de gitarist van The Spiders from Mars, die op dat moment al zwaar ziek is, Niet lang na het uitkomen VAB BTWN is hij overleden. Opvallend is de single Jump They say, een uptempo song waarvan de tekst deels refereert naar de suicide van Bowie's broer Terry in 1985 en deels naar Bowie's sprongen in het onbekende.
Een ander hoogtepunt voor mij is Niteflights een Bowie bewerking van het Scott Walker nummer. Een zanger die hij erg bewonderde. Ook -bijna- instrumenten stukken op dit album, maar onvergelijkbaar met de zware synthesizer-partijen op Low en Heroes. Hier dance invloeden in het swingende Pallas Athena.

Het album werd verdeeld ontvangen, sommigen haalden opgelucht adem (ik) en andere vonden het door de dance invloeden te mainstream.
Toch blijkt na twintig jaar het album nog niets aan kracht te hebben ingeboet. Menigeen heeft naar de vinyl versie uitgekeken en ik lees zelfs hier en daar een "opwaardering'.
Ik heb het album heel regelmatig nog gedraaid, het is zeker niet mijn Bowie-favoriet maar het zweeft ook zeker niet in de onderste regionen. Een volwassen, opgewekt en gedegen werkstuk dat goed overeind is gebleven in Bowies muziekgeschiedenis.

De maestro zelf ging zich weer bezinnen en verdiepen en kwam - na het "tussendoortje" de soundtrack voor The Bhuda of Suburbia- in 1995 met 1.Outside (The Nathan Adler Diaries: A Hyper Cycle) een lang en ingenieus album, dat door velen (waaronder ikzelf) pas veel later op waarde werd geschat.

Als oude Bowie adept kon ik het niet laten om ook vanaf de eerste ERA box Five Years weer over te gaan tot een aanschaf van de "careerspanning" box sets.

(-ingestapt op het moment dat The Jean Genie als single werd uitgebracht, Aladin Sane was mijn eerste Bowie-lp, in het jaar daarna ook zijn voorgaande albums aangeschaft en grijs gedraaid-).

Ik heb beslist geen spijt van de box-sets aangezien al de vijf tot nu toe uitgebrachte box sets een prachtig geheel vormen, extra's bieden en stuk voor stuk voorzien zijn van fraaie boekwerken. Er is duidelijk veel aandacht aan besteed. Ook interessant te lezen en horen hoe producers die met de grote meester hebben gewerkt ook na zijn verscheiden nog een zekere meerwaarde weten te geven aan het bekende materiaal.

Bij de huidige 5 e boxset viel mij wel al direct de versobering op van het art werk bij diverse cd's, daarover ben ik hierboven al meer op detail in gegaan.
Nu de muziek: gek genoeg heb ik heel erg lang de negentiger jaren als Bowie's minst interessante gezien. Ik weet dat veel mede Bowie followers dat juist denken van de jaren '80 maar die kon ik juist wel waarderen door de grote diversiteit ( Scarry Monsters, Super Creeps) als een uitmintende start, het meet commerciële Bowie album Let's Dance dat daarop volgde, waarop toch enkele briljante tracks staan, het verguisde -niet door mij- Tonight en het vaak onbegrepen Never Let Me Down, waarvoor Bowie voor de wereld tournee wel alles uit de kast trok om een spectaculaire show neer te zetten.

Door de matige kritieken en ook een kritische benadering van zijn eigen werk ( in de 4e set is er een totaal niet opgenomen versie van NLMD toegevoegd) bleef Bowie 'even rustig', hij zette het nieuwe project Tin Machine op waarmee hij twee albums uitbracht. Persoonlijk associeerde ik dit teveel met de toenmalige grunge en garage rock, waar ik niets mee had, dus die periode bleef ik zelf aan de zijkant.

Echter begin jaren '90 had Bowie zich weer helemaal opnieuw uitgevonden en kwam met het destijds zeer modernste Black Tie White Noise, een vreemd maar ook heel bijzonder album, hij was duidelijk verliefd, wat op dit album goed te horen is (wedding song) d band met zijn nieuwe echtgenote Iman bleef tot aan zijn dood in 2016 intens.
Het album biedt voor ieder wat wils, dance-tracks afgewisseld met spannende instrumentale tracks, bijzondere covers (van Scott Walker Nigtflight) en onvervalste Bowie nummers als Jump they say.
Een spannend album!

Enkele jaren later verscheen 1.Outside, een album dat werd opgenomen met Brian Eno als producer, een hernieuwde samenwerking na de Berlijn periode. Bowie was helemaal in zijn element en razend enthosuiast over dit nieuwe werkstuk, in interviews gaf hij aan dat hij de komende jaren ieder jaar een album wilde uitbrengen wat aansloot op dit werk. zoals we nu weten is het daar niet van gekomen. Bij veel fans sloeg het in als een bom, ik moest er erg aan wennen, muziekaal interessant maar het concept vergde nogal wat aan inlevingsvermogen. Ik heb het daardoor destijds te weinig aandacht gegeven.

De opvolger Earthling, kwam ruim twee jaar later, ondanks de catchy hoes, Bowie op zijn rug gefotografeerd uitkijkend over Engelse weiden in een Union Jack-flag -coat vond ik dit album Bowie's minste uit zijn hele oeuvre. Dat kwam vooral doordat ik toen de meeste intro's van de nummers universeel vond, met dezelfde Drum 'n Bass invloeden die toen helemaal 'in' waren. Bowie heeft jaren later ook gezegd dat dit daardoor zijn minst tijdloze album was. Ik trok ook de overvolle productie niet echt.

Voorafgaande aan deze box set bracht de Estate als opvullen voor de wachttijd een serie live albums uit, die in zeer beperkte oplage zouden verschijnen, in zes maanden, maandelijks een album, met een separate box om de albums in te doen, die totale document geeft een goede weergave van de live shows die Bowie gaf in dat decennium. Het is mij gelukt de cd's te scoren en daardoor ben ik wel de nummers van 1.Outside en Earthling beter gaan waarderen.

Na Earthling verscheen aan het einde van het vorige millennium Hours, in mijn beleving ging Bowie terug naar zijn roots. Ik herkende veel uit zijn Hunky Dory tijd in de sfeer van de nummers. Ik was er blij mee.

Als grote verrassing in deze box is Toy opgenomen, het album dat Bowie op heeft genomen rond 2000, hiervoor heeft hij een aantal songs die hij al klaar had aan het begin van zijn carrière in de zestiger jaren voorzien van een ander arrangement. het album circuleerde al tijden als bootleg maar is nu voor het eerst bewerkt en officieel uitgegeven/toegevoegd aan deze set.
Een buitengewoon afwisselend en mooi album! onvoorstelbaar dat de platenmaatschappij dit destijds niet wilde uitbrengen.

Het live concert dat hierbij is toegevoegd 'Bowie at the BBC' was op enkele nummers na al uitgegeven als extra schijf op een verzameling cd van BBC opnames die van Bowie zijn uitgekomen en jaar of 15 geleden.
Ik heb dit volledige concert nog niet afgespeeld, maar ik begreep dat de commentaren die Bowie tussen de nummers door gaf, grotendeels zijn gesneuveld op deze herzien uitgave,

De -dit keer 3- ReCall cd's stemmen veel Bowie followers blij, B-kanten, andere versies en soundtrack-tracks.
Mooi om dit compleet te hebben in dit tijdsgewricht.

Het wachten is nu op de 6e - en hoogstwaarschijnlijk- laatste box set, die Bowie's werk vanaf 2002 - 2016 zal bevatten. Hopelijk hoeven we daar niet weer jarenlang op te wachten....

Maar tot die tijd valt er met deze box set veel te genieten!.

Voor menig rechtgeaard Bowie fan-volgeling was Low, ook bij de eerste beluistering een shocker.
Helemaal als verrassing kwam de transformatie niet. Bowie zat in een overgangsfase van zijn Amerikaanse periode ( Young Americans en Station to Station) en was tussen Station to Station en ~Low gevraagd om de hoofdrol te spelen in The man who fell to earth, een Science Fiction film van Nicolas Roeg. De hoesfoto is ook een still uit die film, die naadloos past in het rijtje iconische covers waarop Bowie ons gedurende zijn hele muzikale loopbaan heeft getrakteerd.

Het was vooral een shocker omdat dit album in grote mate een instrumentale ervaring is.
Kant A (van de oude LP) is gevuld met veelal uptempo, korte pakkende en catchy nummers, die soms vervreemdend werken en onderling erg verschillen qua sfeer.
Sound & Vison, de eerste single track van Low, leverde Bowie zijn grootste hit tot dan toe op in Nederland, een aantal nummers van Low werden ook gebruikt onder diverse tv documentaires.

Favoriet voor mij was ‘Always crashing the same car’, op sommigen nummers was er al een sfeer te horen die op Heroes werd voortgezet. Het zal onmiskenbaar te maken hebben met het feit dat Brian Eno zich samen met Bowie over de arrangementen heeft gebogen, hetgeen hij ook bij de twee opvolgende albums Heroes en Lodger zou doen.

Kant B (van de oude LP) werd gevuld met vier grotendeels instrumentale nummers, die ieder een bepaalde sfeer in zich hebben. Het was indertijd ondenkbaar dat veel mensen Low uiteindelijk tot hun favoriete Bowie album zouden rekenen.

Het album staat te boek als het eerste uit de Berlijn trilogie, echter het is grotendeels opgenomen in Frankrijk en gemixt in Berlijn. En Bowie’s vaste Compaan Tony Visconti zat wederom op de producers-stoel.

Al met al is dit een van de albums die de popmuziek van de zeventiger jaren van een stempel heeft voorzien, maar het album an zich is tijdloos…

heb even gekeken en zag inderdaad het album met dezelfde naam als de uitgebreide box met de volgende tracklist:


Hang On To Yourself (early Ziggy session take)
Star (Take 5 alternative version)
Lady Stardust (Take 1 alternative version)
Shadow Man (Ziggy session version)
The Supermen (Ziggy session version 2023 mix)
Holy Holy (Ziggy session version alternative mix)
Round And Round (alternative mix)
Side 2

Velvet Goldmine (Ziggy sessions outtake 2022 mix)
Looking For A Friend (Ziggy session version)
It's Gonna Rain Again (Ziggy sessions outtake)
Sweet Head (Ziggy sessions outtake 2022 mix)
Starman (Top Of The Pops version 2022 mix)
John, I'm Only Dancing (alternative Trident Studios version)
I Can't Explain (Trident Studios version)

Maar ik kan deze selectie nergens op een enkele cd vinden, hoop dat dit alsnog komt, want vooral kant B is zeer de moeite waard.

Net als miljoenen mede aardbewoners en Bowie-addicts werd ik ook aangenaam verrast wakker op 8 januari 2013, met de aankondiging dat David Bowie op zijn verjaardag een nieuw nummer uitbracht "where Are We Now" tegelijk met de aankondiging dat er twee maanden late rop 8 maart een heel nieuw Album zou verschijnen "The Next day". In geen 40 jaar heb ik zo uitgekeken en in spanning gezeten als voor dit album.

Op zich is het al een Olympische prestatie om in deze tijd met Twitter, FB, Google etc. etc zo'n groot geheim te bewaren.. Al de musici die meespeelden op het album hadden een geheimhoudingsplicht en hebben zich daar heel goed aan gehouden. Het nieuws sloeg dan ook in als een bom en het werd Bowie's eerste nr. 1 album in Nederland (Van niets op 1 binnen).

Op de single, het eerste muzikale levensteken in 10 jaar tijd, klonk Bowie fragiel maar ook gevoelig. Een melancholiek nummer vol reflectie. Het voert duidelijk terug naar zijn Berlijn-jaren, blijkbaar een periode die een onuitwisbare indruk bij hem heeft achtergelaten. (het is geen publiek geheim dat Bowie zich door overmatig coke gebruik nog maar weinig van zijn Amerikaanse periode kon herinneren tussen 75-77).

Terug naar The Next days, in de twee maanden wachten kwam er mondjesmaat wat nieuws naar buiten, de hoes, een remake van de Heroes hoes (ook weer een verwijzing naar de Berlijn periode) met een wit kader uit Bowies gezicht gehaald met daarin de album titel.
De meningen waren ook hierover verdeeld, sommigen vonden het een statement, zelf had ik liever een heel nieuwe hoes gezien van de man met een van de meest fotogenieke gezichten uit de popmuziek.

Het album zelf heeft voor iedere `Bowie fan wel wat te bieden, het is een staalkaart met invloeden uit vrijwel zijn volledige oeuvre.
Rock - ballads - dance - avant garde - het komt allemaal aan bod.
De nummers worden enthousiast en gedreven gespeeld en Bowie zingt echt de sterren van de hemel, iets waar ik huiverig voor was, gezien de breekbare voordracht in Where Are We Now, de eerste single.

Het Album opent met de titeltrack, een nummer dat ook zo tussen de nummers van de Heroes tracklist had gepast, alhoewel ik er ook wel Lodger invloeden in hoor. Een stevige binnenkomer!

Dirty boys, dat volgt, brengt mij terug qua sfeer naar Aladin Sane, een Pompende Sax op een wat beukende gitaarlijn en Bowie die met een stem zingt die hij niet vaak op die manier gebruikt. Een groeinummer!
De tweede single (The Stars Are Out Tonight) begint met een stuwende gitaarlijn die duidelijk referenties heeft met Reality. Een heerlijke old-school Bowie single, die nog jaren voort kan. Het nummer kwam met een superclip waarin Bowie en Tilda Swinton een staaltje top acteren laten zien.

Love is Lost opent met een dwingend orgelgeluid dat de gitaren ondersteunt. Bowie zingt met een urgentie alsof hij ons een serieuze boodschap wil overbrengen, het orgelgeluid blijft hem het hele nummer begeleiden. Een bijzonder nummer!

Valentine’s day, een lekker gitaarnummer dat zo op diverse Bowie albums had kunnen staan (Tonight - Reality) lekkere gitaren en een pakkend refrein.

Daarna het nummer waar ik vanaf het begin het meeste moeite me heb gehad: If you can see me, ik schakeer het onder Avant Garde, maar dat is het ook niet echt. Het zou naadloos passen op Earthling, Bowie’s drumm& base gedreven album uit 1997 ( en mijn minst favoriete uit zijn hele oeuvre).
De eerlijkheid gebeid mij te zeggen dat ik dit nummer altijd skip.

Het wordt gelukkig snel vergeten wanneer de eerste klanken van I’d rather be high door de luidsprekers klinken. Een geweldig nummer dat opent met een stevige gitaar over een roffelende drum. Bowie zingt op een manier die hij in zijn begin jaren vaak toepaste bij zijn songs, vandaar dat dit mij terug brengt naar (The Man who solide the world - Hunky Dorry en Ziggy Stardust).
Blijft mooi!

Boss of Me, brengt mij weer terug naar Reality, muzikaal en qua zang. Stuwend en gedreven…

Dancing Out in Space is ook old vintage Bowie ik zeg Lodger, maar hoor ook veel swingende lijnen erin die refereren aan Tonight. Bowie’s stem klinkt verrassend jong op dit fijne nummer.

How does the grass grow, een groeinummer met flinke potentie. Het intro zou niet misstaan op Heroes, maar de muzikale lijn verderop in het nummer met het jengelende koortje is typisch Bowie, het heeft veel in zich (Scarry Monsters - maar ook Heathen)

(You will) set the world on Fire opent als een nummer van The man who sold the world…. Stevig! Een van de echte Rock nummers.

Dan wat mij betreft het prijsnummer van The Next day: You feel so lonely you could die. Fantastisch! Het begint met een mooi Bowie koortje en dan de Maestro zelf, hij zingt dit zo emotioneel dat referenties met Station to Station dringen zich direct melden, het kan zo tussen Word on a wing en Wild is the wind geplaatst worden. Een evergreen!

Heat de afsluiter heeft een duistere sfeer en Bowie zingt het krachtige maar met een zelfde rust als Where are we Now.
Dat maakt die twee nummers echt tot The Next Day nummers qua sfeer en stijl.

Bowie heeft zoveel mensen blij gemaakt met dit super album op een onverwacht moment. Helaas kwam er nog maar 1 opvolger drie jaar later, Blackstar, waarna vrijwel direct het doek viel voor een van de allergrootste, wellicht meest originele en gedreven zangers in de moderne muziek.
Een chapeau is hier zeker op zijn plaats.

Het is grappig RonaldjK, ook bij mij begon de Bowie reis met The Jean Genie, maar dan op het moment dat het nummer in 1972 als single werd gereleased, als voorloper van Alladin Sane het Bowie album uit 1973. Ik was als jonge puber volledig gebiologeerd door Bowie. Ik zag de bekende hoes met de bliksemschicht over zijn gezicht in de etalages hangen en was flabbergasted. In de sfeer van Jean Genie hoorde ik ook overeenkomsten met het Transformer album van Lou Reed. En dat intro met die eenvoudige maar des te pakkender rif….

Ik kreeg het album voor mijn verjaardag en met mijn zakgeld en het geld van mijn vakantiebaantje kocht ik dat jaar met terugwerkende kracht de albums Hunky Dory, Ziggy Stardust, Space Oditty en The Man Who Sold The World. De titeltrack van het laatstgenoemde album wat veel later volgens mij ooit wel op single is verschenen, ontbreekt hier, maar vond ik het beste nummer van dat album, ook ooit nog gecovered door Lulu. In 1973 dompelde ik mij dus helemaal onder in Bowies begin catalogus. (Aangevuld met Roxy Music en Sparks). Vanaf dat moment heb ik ook ieder regulier Bowie studio album rond de releasentijd aangeschaft, voorheen op Vinyl, die ik nog allemaal heb en later op cd.

De eerste vier albums van Bowie hebben elk hun eigen sfeer, Space Oditty zou ik nu omschrijven als singer/songwriter met folkinvloeden, The Man Who Sold The World, als rock en Ziggy Stardust als een erg Brits rock-pop album. Op Alladin Sane gaat de sfeer erg richting Amerikaanse rock.

Pin-Ups, het tussendoor cover album van Bowie, waarop hij zijn favorieten uit de zestiger en vroege zeventiger jaren speelde en met Twig-the wonderkind naast hem op de hoes, leverde Sorrow als single, nog steeds een mooi nummer.

In 1976 kwam Bowie met zijn -in mijn oren- meesterwerk en zelf met Tony Visconti geproduceerde album Diamond Dogs. Het enige mindere nummer daarop vond ik de single Rebel rebel, wat ik vele jaren later wel beter kon waarderen. Maar vergeleken bij bijvoorbeeld Starman of Drive in Saturday valt het nummer in het niet. De Sinistere en met voice over ingevulde ouverture van het album kende ik al snel uit mijn hoofd. En tot aan de dag van vandaag vind ik het een geweldig album.

Even terug naar deze singles collection, bijna alle nummers vind ik goed tot zeer goed.
Nummers die ik heel er goed vind zijn: Space Oddity, Drive-in Saturday, Life on Mars, Fame, heroes, Ashes to Ashes, Under Pressure, China Girls, Modern Love , Blue Jean en Absolute Beginners..

Minder favoriet: Dancing in the Street, Day-In Day-Out, John I’m Only Dancing en DJ.

RonaldjK, je schrijft dat je vooral zijn werk met Brian Eno goed vindt, maar daarmee denk ik dat je Tony Visconti, die verreweg zijn meeste werk produceerde wel een beetje tekort naar mijn idee.
Visconti was er vanaf het begin tot het einde, heeft enkele albums niet geproduceerd maar heeft wel mede zijn stempel gedrukt op Bowie’s oeuvre.

Ook ik vind wat Bowie en Eno samen deden in de jaren ’70 echt geweldig (Low en Heroes), maar ik moet je eerlijk zeggen dat ik het Bowie-Eno album 1Outside uit de jaren ’90 heel lang thuis omgedraaid liet, ik was toen een beetje moe van het kameleon gedrag en ik vond het album onrustig, lawaaierig en in aanvang weinig aansprekend. Veel later kwam de herwaardering wel hoor en er staan enkele heel mooie nummers op, maar nog steeds is het zeker geen favoriet en Earthling het album daarna vind ik (en Bowie achteraf zelf ook) te eenzijdig, onrustig en tijdsgebonden met de Drum’n Bass invloeden. In mijn optiek zijn minste release.

Maar na de jaren ’90 heeft Bowie in deze eeuw wel enkel goede albums afgeleverd, die ik allemaal hoog waardeer.

De laatste twee weken zit ik een beetje in een Deep Purple Fase, vandaag dit album drie keer op de repeat gehoord en het was zeker een aangename luister belevenis. De band is totaal niet meer te vergelijken met hun Child of Time periode, maar er wordt naar mijn idee nog net zo bezield gespeeld door de spelers van diverse leeftijden.

De nummers met een fraaie opbouw zoals de openingstrack Time for Bedlam, hebben mijn voorkeur.
Gillan is hier overigens nog prima vocaal aanwezig….

Het derde nummer All I Got Is You, is een prijsnummer, subtiele opening waarna de dans tussen gitaar en orgel goed aanvangt, een stuwend gezongen nummer waar de klankkleur van Gillan heel goed aansluit op de gedreven passages. Het refrein is grand cru Deep Purple.

Na wat kortere tracks ontvouwt The Surprising zich ook als een progrock nummer, mijn favoriet!
een mooi 'vol' nummer, het lichte geluid van de Bekkens brengt mij terug naar het intro van Child in Time.

Johhny's Band is een lekker tussendoortje met een catchy refrein.

Birds Of Prey begint stevig maar niet uptempo, het derde progrock nummer, er zit een soort van vervormer op de stem van Gillan, na twee minuten komt de song in een rustiger fase. De melodie lijn is samen met de gitaarsolo's stuwend omhoog. Zelf vind ik de gitaarsolo's in dit nummer, zeker naar het einde toe, de beste van het album.

Het slotnummer is een bluesnummer, een genre waar ik niet direct warm voor loop…
Maar all over een prima albums, zeker een zeven, maar een halve ster erbij voor de gedrevenheid die de senioren hier aan de dag leggen.

Depeche Mode komt op een onverwacht moment -een krap jaar na het overlijden van Andrew Fletcher, bandlid vanaf het eerste uur— met een van de sterkste albums uit hun catalogus.
Een prestatie van formaat!

Ik volg de band vanaf hun eerste release en heb de diverse sferen en muzikale ontwikkelingen daardoor ook op de voet kunnen volgen. Van hun sprankelende eerste Speak & Spell, met Vince Clarke nog duidelijk hoorbaar aan boord (I just can’t get enough) tot aan dit Magnum Opus.

In mijn muzikale Depeche Mode beleving onderscheid ik voor mijzelf drie periodes; de vroege jaren (eighties) met naast een duidelijke muzikale handtekening ook prachtige hoezen (als topper die van A Broken Frame), dan de overgang eind jaren tachtig vanaf Black Celebration naar een donkerder, gruizig en meer industrieel geluid, dat hield aan gedurende de jaren negentig, En tenslotte de overgang naar de nieuwe eeuw, vanaf Exiter, en ik moet zeggen ook ik raakte een beetje DM verzadigd, er waren er maar weinig tracks op de nieuwe albums uit deze eeuw die mij deden opveren, ja Precious op Playing the Angel. Dat vond ik destijds de meest catchy single na Enjoy the Silence.

En dan is er nu Memento Mori, waarbij ik gelijk na drie luisterbeurten de 4,5* geef, met een mogelijke doorgroei naar de top score. Na die drie keer heb ik het album ook enkele malen door de koptelefoon gehoord wat extra dimensies geeft aan het geheel.

Een gedachte die door mijn hoofd ging tijdens het beluisteren van Memento Mori, was aan Muse, met name aan hun laatste album Will of the People. De Platenmaatschappij van de groep wilde een soort van greatest hits uitbrengen waarop Matt Bellamy antwoordde: ik maak wel een nieuw greatest hits album, en inderdaad grijpt de groep op hun laatste album terug naar de diverse periodes uit hun bestaan, verschillende nummers zijn qua sfeer en opbouw terug te voeren naar diverse albums. Dat gevoel heb ik ook heel sterk bij dit nieuwe Depeche Mode album.

Natuurlijk het is State of the Art wat betreft productie en opname technieken en het klinkt super-de-super, de nummers zijn fraai gelaagd en prachtig voorzien van puike arrangementen.
Maar het voelt voor mij ook als een trip down memory lane. Ik zal hieronder weergeven wat mijn gevoel en beleving zijn bij het beluisteren van dit geweldige album.

My Cosmos Is Mine, een opener zoals je bij dit album verwacht, in dit tijdsgewricht en op dit moment (na het wegvallen van A.F.) een donkere ouverture, gruizig, goed gezongen en het brengt mij terug naar Ultra.

Wagging Tongue, luchtiger, heldere en gave opbouw en ook hier weer prachtige zang, mooi tweestemmig en qua sfeer een terugkeer naar de jaren tachtig MftM.

Ghosts Again, de vooruitgesnelde single waarvan ik toen al direct dacht dit is een left over uit de sessies voor Violator ( broertje van Enjoy the Silence) de heldere en geraffineerde synthesizers in het refrein maken het tot de oorwurm van dit album.

Don't Say You Love Me, ook hier weer fraai gebruik van de electronica door martin Gore, dit nummer voert mij terug naar Exiter.

My Favourite Stranger, voor mij onmiskenbaar Black Celebration, de sfeer en opbouw, stuwend en swingend, het snerpende geluid dat ook kenmerkend is voor de donkere voorganger. Moois geluidssamples in het midden alsof er boxen tegenover elkaar staan.

Soul with Me, het Martin Gore nummer voor dit album, herkenbaar en fraai gezongen, door zijn solo lead valt altijd het grote verschil in hun stemmen weer op, Gore zingt helder en soepel door de toonladders daar waar Dave Gahan nog wel eens snerpend de bocht door gaat. Een rustpunt op dit album, eigenlijk zoals altijd.

Caroline's Monkey, retro jaren tachtig, had in een eenvoudiger versie zo op A Broken Frame kunnen staan, maar wel een lekker catchy nummer.
Before We Drown, ook retro jaren tachtig maar nu hoor ik meer Construction Time Again, de rustige opbouw, de hear-alike tafeltennis balletjes die op dat oude album te horen waren komen weer bij mij op. Heel goed gezongen met een prachtige tweede partij van MG.

People Are Good, vreemde opbouw jaren negentig SoF&D en ook wel de sfeer van Master And Servant. Maar onmiskenbaar Depeche Mode.

Always You , voor mij de vreemde eend in de bijt, al bij het vreemde intro, waarna al snel de sfeer van MftM bij mij opkomt.

Never Let Me Go, ook voor mij een van de grote toppers op Memento Mori, wat een killer track is dit inderdaad. Brengt mij ook weer terug in de nineties, een fel gezongen song die zo op SoF&D had gepast, stevige gitaren door de synths in dit donkere nummer, prachtig..

Speak to Me, de finale die dit album verdient! Een prachtige opening, een loepzuiver zingende Gaan en een muzikaal tapijt dat uitgerold wordt welk naar het einde toe weer aansluit op de opener van dit album My Cosmos is Mine.

Zo is de cirkel rond, Depeche Mode die citeert uit eigen werk en dat op een verbluffend mooie manier weet vorm te geven. Het is een coherent geheel, een reis door het universum van de band.

Ik stap nog vaak graag aan boord voor deze trip!

Persoonlijk denk ik dat dit album door diverse mensen wordt onderschat -en wellicht daardoor ondergewaardeerd wordt- en dat is jammer.

Maar dit is weer zo'n voortreffelijke verzameling songs, die wellicht niet bij de eerste luisterbeurt al de subtiele geheimen prijsgeven die ze bezitten...
Voorbeeld; bij de prachtige opener, is heel subtiel ~Dido's stem ook als tweede stem ingevoegd.

De melodie lijnen schitteren door eenvoud en vernuft en de muzikale omlijsting is helemaal top.
Arrangementen waar heel goed over nagedacht is.

Dido beschikt over een prachtige, rustig en "zacht' stemgeluid. Haar stem zet ze ook op diverse manieren in waardoor voor mij Dieverse nummers "spannend" blijven, ook na veel luisterbeurten.

Net als op haar vorige album Girl who got away, is ook dit album gevuld met eigentijdse synthesizer sequences en stuwende beats. Ook mooie koortjes en andere stemmen in de achtergrond, maken de nummers divers.

Dido doet gemiddeld vijf jaar over het produceren van een nieuw album en ik vind dat je dat ook terug hoort, er is een duidelijke stijgende lijn in haar oeuvre.

Ook dit album heeft weer enkel bijzondere uitschierters:
Het al genoemde Hurricane - You don't need a God, met een beeldschoon refrein.
Take you home, met een ABBA-esque intro, de ultieme zomerhit. Blijft in je hoofd hangen.
Some kind of love, met ook hier een heel geraffineerd en pakkend refrein, een evergreen!
Mad love, een zwoel-zomer-swing-nummer.
En als altijd de afsluiter, immer bijzonder en ook heerweer, een geweldige gezongen ballad.
Het nummer begint met een eenvoudige bass toon waarover Dido haar prachtige tekst zingt,
dan zwelt de muziek aan en zingt Dido naar een climax op een heel bijzondere manier.

Dido heeft in het moderne muzieklandschap een "eigenheid' die we moeten koesteren, een buitengewoon getalenteerde dame!