Mijn oudste broer kocht dit album op lp bij het uitkomen en heeft het vervolgens de hele winter iedere avond gedraaid...herinner mij de melancholieke sfeer, de ietwat slepende stem van Nico, de femme fatale en het harmonium nog erg goed... Bijzonder!

Dit album van de onvergetelijke one and only Nina Hagen kreeg ik spontaan van mijn moeder kade in 1983 (ja lieve mensen, altijd al een vooruitstrevend type geweest mijn lieve moedertje)

En ik heb echt buikpijn gehad van de vele lachbeurten die dit album bij mij opriep.
Nina gaat heerlijk los in diverse nummers, op geweldige muziek met fijn gekruid tekstmateriaal.

Natuurlijk beschikte ik over haar debuut (grandioos) en Unbehagen (fantastische titel- ) waar mijn hooggewaardeerde MM kompaan RonaldJK twee prachtige recensie bij heeft geschreven (lezen!)

Haar derde album is mij om niet bekende reden ontgaan, maar Angstlos kwam op een goed moment in mijn bestaan.
De opener New York / N.Y. is direct al een gezellige binnenkomer, Nina krolt en kroelt weer dat het een lieve lust is.. Was Es Ist, is onvervalste Nina pop, tekstueel en vooral de manier en snelheid waarop ze het zingt is tijdloos. Lorelei zie ik als een velletje en Zarah, de ohade aan Zarah Leander is in een woord: Grandioos! Gaat dat horen.....

Kant twee is meer van hetzelfde maar toch met een smakelijke afwisseling die gretig naar meer doet verlangen. Mijn favoriet is het slot nummer The Change, waarin Nina ope enig moment Queen Elisabeth op volstrekt unieke wijze benoemt....

Dit is een album wat keer op keer de lachspieren weer prikkelt en Nina's status als DDR paradijsvogel weer eens onderstreept. Ik heb einmahl das genugen mogen smaken om haar live aan het werk te zien in het -toen nog- Oude Muziekcentrum Vredenburg, een avond om nooit meer te vergeten....

Gisteren en vandaag heb ik mijn oren te luisteren gelegd op dit door mijn hoog gewaardeerde MM-maatje RJK aan gerade album. Het betreft: Noël - Is There More to Life Than Dancing? En het was een verrassende trip!

Een voor mij totaal onbekend album uit 1979, van een onbekende zangeres, maar tot stand gekomen door een van de meest briljante, inventieve en originele acts in Modern Music: de Sparks.

Vooropgesteld dat ik Sparks - No 1. in Heaven, een van hun superalbums vind. Het was in de tijd van de release in 1979 echt een openbaring, na het degelijke en mooie Introducing Sparks. De Meal brothers beseften dat het tijd was voor een revolutionaire nieuwe aanpak en zijn daar destijds naar mijn idee volledig in geslaagd. De Samenwerking met Giorgio Moroder was een gouden greep. Moroder beleefde zijn high time in die periode met diverse producties waarvan Donna Summer’s I Feel Love wellicht het bekendst was, maar ook maakte hij in de jaren ’80 het mooie album Together in Electric Dreams met Phil Oakey, de zanger van de Human Leaque, schreef de Score voor de film Midnight Expres en produceerde Rush Rush voor Deborah Harry.

Nog even terug naar No 1. in Heaven:
Ik kan mij nog goed herinneren dat in de zomer van 1979, midden in het centrum van Utrecht de trendy zaak The Salty Dog, een aantal mega grote luidsprekers bij de ingang had staan, er werd in die tijd nog niet zo op geluidsoverlast gecontroleerd, op het moment dat ik passeerde klonk daar snoeihard Tryouts For The Human Race, het openingsnummer van Sparks laatste album, het klonk tot ver op het Vreeburg. Echt sensationeel gaaf.

De Sparks hadden zichzelf terug op de kaart gezet, Beat The Clock werd een grote hit en de broers hebben dus, zoals nu blijkt de opgedane kennis uit de samenwerking met Giorgio Moroder (die met de fameuze Moog synthesizer werkte) niet enkel voortgezet op hun volgende album Terminal Jive, maar hebben die ook gebruikt bij het album dat ze opnamen met Patricia Noël.

Noël die het uiterlijk heeft van het iets minder geraffineerde en knappere zusje van Amanda Lear beschikt over een goede stem die soms gelijkenissen vertoont met die van Lady Gaga.

De muzikale sfeer brengt je inderdaad direct terug naar de hoogtijdagen van eind jaren zeventig. Het album is gevuld met enkele zeer lange tracks, maar daar waar ik voorheen qua belangstelling halverwege vaak mijn interesse verlies bij het draaien van 12 inch uitvoeringen, had ik daar hier heel geen last van, aangezien de nummers genoeg variatie bieden om de aandacht vast te houden.

De openingstrack: Dancing Is Dangerous, beschikt over een dijk van een oorwurm in het refrein, heel gerafineerd gecomponeerd.

Op het nummer Au Revoir hoor ik in haar stem nog het meest de overeenkomst met die van Lady Gaga. Dit nummer is het kortste van de vijf tracks en ook anders van sfeer.

Dit is een album dat ik, met dank aan RJK, zeker de komende tijd nog vaker zal beluisteren. Een onverwacht cadeau uit lang vervlogen tijden.