Wat een aangename verrassing RonaldjK dat je dit onvolprezen album weer onder de aandacht brengt!

Ik leerde Lene Lovich kennen door haar debuutalbum Stateless in 1978, ook ik vond de single Lucky Number het minste nummer van dat album. Maar haar sfeer, de muziek, de stem en de composities namen mij direct voor haar in.

Het debuutalbum heeft heel wat uurtjes airplay genoten in huize Roxy6, en toen Flex uit kwam was ik niet minder enthousiast, haar vogelachtige gilletjes in combi met de Kozakken waren -en zijn- hoogst origineel. (zoals in Birds en Angels.

Er stond ook altijd zo'n intrigerende kale man met zonnebril achter haar bij de optredens. Later trad het illustere tweetal toe tot de cast rondom Herman Brood waar ook de toen al doorgebroken Nina Hagen in figureerde. Ik vond dat wel een wonderlijke combinatie en niet per se interessant want met Brood had ik niet zoveel.

Het derde album No Man's Land heb ik destijds ook nog op vinyl aangeschaft maar dat was minder dan het voorgaande duo.

In een vlaag van verstandsverbijstering heb ik een aantal jaren geleden veel van mijn vinylcollectie van de hand gedaan, waarvan ik van een aantal uitgave nog nagelbijtende spijt heb.... waaronder dus deze albums.

Kleine pleister op deze muzikale wond vormde de dubbelcd die ik later trof: THE STIFF YEARS volume 1 en volume 2 waarop de eerste drie albums staan in goede kwaliteit.

Later zag ik dat onze Amerikaanse nachtegaal nog twee albums heeft uitgebracht, die ik -nog- niet ken.
Haar vanmiddag direct weer even op de I-pod opgezocht en het was een fijne hernieuwde kennismaking.
Heerlijke - soms wat mysterieuze- songs met leuke muzikale vondsten en soms bizarre teksten.
Lene die de boventoon voert met haar aparte en opvallende stem. Soms ervaar ik daarin vage gelijkenissen met Sparks songs.

wat dit album verder Inhoudelijk betreft sluit ik mij aan bij de -als altijd uitmuntende en goed onderbouwde- recensie van RonaldjK!

Wat een mooi verhaal weer Teacher, je bijdragen hier worden door mij altijd met grote interesse en vaak instemming gelezen!

Even on topic: Ik leerde dit album kennen eind jaren zeventig en kocht het toen ook direct top LP.
Het is werkelijk een hartverscheurend en prachtig album, door Liesbeth op fenomenale wijze gezongen, indringend en bewogen.

Haar muzikale loopbaan kende veel ups maar ook zeker enkele downs. Ik beschouw haar persoonlijk als Nederlands beste zangeres wanneer het aankomt op de combinatie van dictie, sfeer, klankkleur en repertoire. Zij heeft met diverse grootheden gewerkt, Naast Theodorakis met Rod Mckuen, Boudewijn de Groot en Lennaert Nijgh, Charles Aznavour, Jaques Brel en Frank Boeijen.

Brel was zeer onder de indruk van haarvertolkingen van zijn werk, zelf vind ik "Laat Me Niet Alleen (Ne Me Quitte Pas) " de mooiste vertaling van het lied. Maar ook haar vertaling van Amsterdam is meesterlijk.

Én dan heb ik Ramses Shaffy nog niet genoemd met wie zij bijna een muzikale twee-eenheid vormde. Samen hebben ze een sfeer neergezet die ik daarna niet meer heb ervaren in Nederland, enkele jaren geleden werd Pastorale gekozen tot het mooiste Nederlandstalige lied ooit, het is en blijft van Shaffy en List, die uitvoering zal altijd onovertroffen blijven.

Toen het veranderende tijdsgewricht haar aanwezigheid op het muzikale toneel een tijdje in de schaduw stelde was het columnist Bas Heijne die haar middels een prachtige column weer in het licht zette en Frank Boeijen zorgde er voor om haar van een prachtig album te voorzien (List) uit 1994, ik kan iedereen aanraden dit album eens goed te beluisteren, één van de allermooiste producties ever.

Maar vrijwel haar hele oeuvre is ronduit tijdloos en legendarisch! Haar Nederlandstalige werk maar ook haar Duitstalige werk, haar Engelstalige album met werk van Aznavour en haar Franse werk zoals Madame Melancholie. Ik draai al haar werk met grote regelmatig en ben altijd weer onder de indruk hoeveel gevoel en sfeer zij op weet te roepen, met mooie kleine nummers als : Zo Hoog In De Hemel, of In Oktober. Maar ook met later werk als Zonder Woorden of Even Eeuwig.

Ik heb het voorrecht en genoegen gehad mijn 'heldin' voor een interview te ontmoeten rond 2010, in haar appartement hebben we een hele middag gepraat over muziek en het leven in brede zin van het woord, een onvergetelijke middag.

Ik maak hier graag een buitengewoon diepe buiging voor hetgeen Liesbeth List ons aan prachtig oeuvre heeft nagelaten.

Geen enkel beschrijving bij dit waanzinnig mooie album.

Een hoogtepunt in de Nederlands gezongen Canon.
Te beginnen met 'Oude Foto' (tekst van Freek de Jonge) dit nummer is zo hemeschreiend mooi en hier bezingt La List haar biologische moeder, die ze op een oude foto ziet.

Andere hoogtepunten: 'Het is Over' dit prachtige musical nummer is al veel -en goed- gezongen, de oerversie van Conny Stewart blijft natuurlijk het onaantastbare origineel, maar deze versie is ook zeer de moeite waard.

Dan 'De nieuwe dag' en ' `Ik zorg niet meer voor jou', daar is de hand van Frank Boeijen in te herkennen, fraaie teksten op geweldige muziek.

Voor mij is het hoogtepunt 'Het is mooi geweest', hierin herken ik zoveel van het oude -geweldige- werk van Liesbeth List, ze zingt het nummer naar een climax toe.

De Grande Dame van het chanson (Nederlands, Frans, Duits, Engels) is ons vorig jaar ontvallen en heeft een diepe krater bij mij achtergelaten. Maar al haar mooie werk blijf ik nog tot in de lengte van dagen draaien.

Mijn hoed gaat af, met een diepe buiging!

Dit album is het derde album in de tweede fase van Liesbeth List's zangloopbaan.
Nadat Frank Boeien haar in 1994 een grootse rentree heeft bezorgd (meer dan terecht)

Op dit album is Frank Boeijen afwezig en andere Nederlandse kopstukken vormen de basis van de songs.
Met ' Heb het leven lief' heet Liesbeth een evergreen aan haar toch al grootste oeuvre toegevoegd. Het is een anthem.

Maar hoogtepunt voor mij is ' Even Eeuwig' met een geweldige tekst op een passende fraaie melodie.
Liesbeth op haar best!

Ik ben het met mijn bovenbuurman eens, Syb van der Ploeg had de Pstorale beter onaangetast kunnen laten.

Niemand kan dit Ramses en Liesbeth verbeteren, dit nummer is zo vergroeid met hun stemmen, een tijdloos monument.

Wat fijn dat dit album weer eens onder de aandacht wordt gebracht!

En -zoals bij zoveel albums- had ik hier al lang een mening aan toe willen voegen, maar het bekende tijdgebrek en keuzes maken… maar wanneer ik dan recensies hier lees moet ik toch ook even het toetsenbord beklimmen.

Dit onvolprezen album kocht ik in de week van de release, Linda Ronstadt had al in de jaren zeventig een plaats in mijn hart. Haar kristal heldere stem en vaak prachtige songs waren mij niet ontgaan.

In mijn smaak deel ik veel met zowel Gaucho als Potjandosie en ik lees hun bijdragen hier altijd met grote belangstelling. Maar ik ben over dit album wel enthousiaster merk ik, bij mij geen krappe vier Maarten volle en overtuigde 5 sterren.

Ik snap dat sommige mensen dit 'te' clean, soft of zoet vinden, maar ik hoor hier een klasse en vakmanschap, op diverse fronten, zoals die ook erg vaak ontbreekt bij andere grote producties.
En ik herinner mij dat OOR in zijn recensie erg enthousiast was en daarin stond ook meen ik mij te herinneren ook dat de geweldige openingstrack is opgenomen in een kerk, voor het effect, een geslaagde exercitie naar mijn idee.

Toen het album uitkwam heb ik het erg veel gedraaid en in de vele jaren daarna komt het album regelmatig voor de dag, een evergreen dus. En dan nog wel even, ten overvloede, die stem van La Ronstadt, die maakt dat soms de rillingen positief over mijn rug gaan. In Trouble Again haalt ze op enig moment uit, zo zuiver en zo toonvast én vooral zo lang aanhoudend dat je echter bij jezelf denkt, ze sort zo neer, echt geweldig!
Qua stem hoort zij echt in het rijtje van Karen Carpenter en Barbra Streisand.

De duetten met Aron Neville vind ik ook blijvend mooi, de manier waarop de zang wordt ingezet in Don't Know Much, is zo mooi em krachtig tegelijk.
En het is in deze nummers (net als in bijvoorbeeld Shattered) overduidelijk dat er productioneel de grootst mogelijke aandacht voor is geweest, vergelijkbaar met bij voorbeeld de aandacht die Ulvaes& Anderson voor hun oeuvre aan de dag legden, dat vormt naar mijn idee de reden dat dit soort werk een soort van eeuwigheidswaarde krijgt en blijvend gespeeld zal worden. In ieder geval door mij.

Zeker prachtig! Die geweldige kristalheldere stem en die uithalen daarmee…..

In het openingsnummer Tata Dios bijvoorbeeld haalt ze zolang uit dat je denkt die valt zo neer.

Dit album met mooie traditionals is tijdloos

Nou dit vind ik wel hele heftige kritiek hoor….

Ik kocht het album bij de release en was destijds aangenaam verrast.
Losing my mind vind ik nog steeds een wereldnummer in haar uitvoering.

En die gigaflop viel ook wel mee hoor (Nederland telt daarbij internationaal niet zo mee) maar in de UK kwam het album op nr, 6 in de album charts en de Single Losing My Mind bereikte in de UK dezelfde positie in de top 10.

Er staan een aantal mooie songs op dit album met de kenmerkende diepe stem van Lize Minelli. Waarvan inderdaad So Soory I said, I Can't Say Goodnight en Tonight is Forever zeker vermeldenswaardig zijn.
Maar is meer moois te ontdekken, want ook de uptempo nummers vind ik niet slecht.

Het kwam niet lang na het album van Dusty Springfield met de Pet Shop Boys, maar deed er destijds niet voor onder.

Luke Sital Singh's derde album is ook van een ongekende schoonheid.

Het kwam twee jaar na het vorige album : Time is a Riddle.

Het album opent met het heerlijke Lover, op een relaxed klanktapijt zingt Luke Sital Sing zijn publiek toe, het nummer is voorzien van een eenvoudig maar wellicht daardoor juist pakkend refrein, dat door je hoofd blijft zoemen.

In Raise Well gebruikt hij zijn stem bij het intro heel anders, bijna schor klinkend op een mooie vloeiende melodielijn op weg naar het meerstemmige gezongen refrein. Mooi!

Los Angeles begint langzaam en zacht en ontpopt zich ook tot een mooi gevulde ballad.

The Last day, begint anders van sfeer, Luke bezingt hypothetisch zijn laatste dag, akoestisch gitaar en een kabbelende piano zorgen voor de begeleiding van het zware onderwerp, dat hier echter vederlicht wordt gebracht.

In I Do schakelt Sital Singh tussen zijn kopstem en zijn stem in de lagere regionen. Op dit nummer is goed te horen hoe ongelofelijk goed hij zingt, toonvast, zuiver en heel gevoelig. Prachtig!

Silhouette heeft een beetje Country achtig intro maar is beslist geen Country song, meer een uptempo popsong. Lekker refrein!

Almost Gone is hemeltergend mooi, kalm, intens en ook hier zingt Sital Singh het refrein met zijn emotionele kopstem. Maar het geheel met de begeleiding die zwaar, maar niet 'te' is , de koortjes, de mooie brug maken dit nummer tot een hoogtepunt op dit album.

In Souvenir spelen twee gitaar partijen een dwingend intro en bepalen zij grotendeels de sfeer van het nummer. Een mooie popsong.

Love is hard enough without the winter, begint subtiel met een simpel gitaarakkoord en de stem van Luke.
Het ontvouwt zicht tot een prachtig opgebouwde ballad.

Hearts Attach, is wederom een perfecte afsluiter. Net als op zijn voorgaande albums een prachtig nummer met piano ondersteuning en een Sital Singh die weer al de regionen van zijn stem gebruikt.
Dit nummer blijft mooi tot in de lengte van jaren....

Luke Sital Singh is een zanger om heel lang te koesteren!