Dit album is een van de beste producties uit de jaren tachtig, van een van de beste bands van de jaren tachtig.

Bij het heengaan van frontman Mark Hollis, Kwam de kritische Engelse muziekpers superlatieven te kort om zijn talent en producties te beschrijven en te bejubelen en terecht! Een buitengewoon talent met een markante stem, die songs componeerde op het allerhoogste niveau en deze voorzag van ingenieuze, prachtige arrangementen, zo zou hij ook herinnerd moeten worden!

Ik kocht dit album direct bij het uitkomen, nadat de vooruitgesnelde track Such a Shame al dagenlang door mijn hoofd ging.

Het debuutalbum was onopgemerkt aan mijn voorbij gegaan, die schade heb ik later natuurlijk teniet gedaan ....

Openingstrack Dum Dum Girl, laat direct horen hoe een pakkende openingstrack direct de toon kan zetten.
Een uitgebreid pallet aan instrumenten komt over de luisteraar heen, waardoor je direct alert bent.

Such a Shame heeft een opbouw die nu al klassiek te noemen is. wat een prachtig intro dat leidt naar een weelderig rijk refrein...voor mij het mooiste nummer op het album.

Renée, is een rustpunt op het album, de sfeer en toonzetting werpen hier hun schaduw vooruit naar het latere werk van de groep, dat steeds introspectieve zou worden.
Een geweldig nummer wat bij iedere luisterbeurt meer schoonheid prijsgeeft. De jazzy, ingetogen sfeer en de manier waarop Hollis aan het eind zingt bezorgt kippenvel..

De titeltrack It's my life staat haaks op de voorganger, een mooi vol gearrangeerd uptempo nummer, met een catchy refrein.

Tomorrow Started is het volgende hoogtepunt, ook hier wordt subtiel een soort van ouverture neergezet. Qua opbouw vergelijkbaar met Such a Shame, maar toch een heel andere sfeer, adembenemend mooi.
Ik kan dit nummer 100 keer achter elkaar horen zonder dat het 1 seconde zal vervelen. De klagerige toon uit een synthesizer werkt heel bijzonder.

The Last Time is een prima song, maar naar mijn idee in dit rijtje een vuller.

Call in the Night is het meest gedreven nummer op het album, Hollis zingt het fantastisch, het nummer straalt een zekere urgentie uit, zeker in het refrein.

Does Caroline know, opent heel rustig met een roffelende percussie en een mal orgeltoontje, die al snel gezelschap krijgen van de bass. Het nummer blijft in deze relaxte sfeer voortgaan, rare geluidjes maken het af. Een slow track...

It's you is weer meer uptempo een uptempo track, naar mijn idee had deze beter meer naar voren gehaald kunnen worden om plaats te bieden aan een perfecter afsluiter, bijvoorbeeld Tomorrow started...

Na dit album zou Talk Talk terug komen met het superieure Te Color of Spring, voor mij het absolute Magnum Opus van de groep.

Daarna volgde te twee introspectieve albums 'Spirit of Eden' en 'Laughing Stock' die de opgang vormden naar de finale van de groep.

Mark Hollis zou nog een solo album uitbrengen voor hij het tijdelijke voor het eeuwige zou verruilen.
Na een niet heel lange maar wel heel indrukwekkende loopbaan in de moderne muziek liet hij de wereld een tijdloos en wonderschoon oeuvre na.

Vanavond de laatste aflevering gekeken van Tammy & George, een geweldige serie die een emotioneel portret vormt van twee grote country artiesten die elkaars grote liefde waren, maar waar het lot hun absoluut niet gunstig gezind was.

George Jones was Tammy's grote muzikale held in haar jeugd. Na hun eerste ontmoeting sprong de vonk over en hebben ze ook veel samengewerkt, grote tours samen en 14 duetten kwamen in de Amerikaanse Billboard waarvan 3 op nummer 1.

Uiteindelijk werd Tammy Wynette een grotere ster dan George Jones (hij had 10 nummer 1 hits en zij 20 in de US)

Hun relatie werd gehinderd door zijn drank verslaving en later haar verslaving aan painkillers.
De serie heeft hun leven samen (met grote periodes los van elkaar) heel goed weergegeven.

Wat Tammy als bijzonder kenmerk had was de snik in haar stem naast een prachtige klank.
Iedereen kent D.I.V.O.R.C.E en stand by your man. Maar bovenstaand album - wat ik al decennia lang in mijn cd collectie had staan bevat mooie duetten, naast twee prachtige solo songs.

Country is een genre waar ik sideways wat mee heb (enkele goede Dolly Parton albums, Emmylou Harris en de Americana van Linda Ronstadt) maar Tammy heeft binnen dat genre haar sporen ruimschoots verdiend.

De éénregelige recensie hierboven lap ik dan ook aan mijn laars als zijnde crap.

Ieder genre heeft zijn kwalitatief goede acts, en Tammy is dat absoluut binnen de country muziek!

Na de toch wat tegenvallende recensies hier werd ik erg benieuwd naar dit album.

Gran Turismo kocht ik in 1998 al op cd en heb ik altijd en heel goed album gevonden.

Maar nu ik Super Extra Gravity in de cd lade schoof was ik wel benieuwd wat mij stond te wachten.
En ik kan u zeggen dat viel totaal niet tegen, integendeel…
Eigenzinnige composities die soms schuren, soms oorstrelend mooi zijn, met hoeken en richels, maar altijd boeiend!

De opener Losing A Friend, begint al catchy en houdt direct de aandacht vast.
Opvolger Godspell, begint heftig maar gaat vrijwel direct over in een andere modus, geraffineerd…
Dan volgt een rustpunt in de vorm van Drip Drop Teardrop, een beetje een landerige gitaarrif, maar de percussie houdt de aandacht vast. En het refrein heeft een aardig koorwerkje.

Overload begint met een jazzy pianootje en heeft ook verder een nachtclubvide. Nina zingt dit echt heel; goed.
I Need Some Fine Wine and You, You Need to Be Nicer, begint weer pittig, het wekt in het begin de indruk of zangeres Nina een puppy cursus volgt. Het refrein is echter vol, stevig en verrassend.
Don't Blame Your Daughter (Diamonds) is in een woord: Prachtig, prachtig!

Little Black Cloud, is een gelikt nummer met een mooie melodielijn die meandert, geen eenvoudige song, maar een groeier. Prachtig arrangement ook…

In the Round, begint mmmi gedreven met bass en gitaar die elkaar aanvullen, Nina start haar zangpartij daaroverheen en ik vind haar toch echt wel een geweldige zangeres, met een volstrekt eigen geluid.
Nummer met handgeklap en goede muzikale ondersteuning.

Holy Love, totaal andere sfeer en muzikale omlijsting, beetje post punk, niet mijn favoriet, voor mij het minste nummer op de cd.

Good Morning Joan, wederom een prachtig nummer! Een nummer wat stuwend en ook hier weer meanderend voortgaat, prachtig arrangement en Nina die het weer puik zing!
And Then You Kissed Me. heel rustig, Nina gesteund door een akoestische gitaar en heel subtiele klanken, later komen er meer instrumenten bij (Tamboerijn) en vreemde gitaar riffs. Vreemd maar boeiend nummer.
ook een groeier. Mooie afsluiter….

Nu ik het album intensieve aandacht heb gegeven moet het mij van het hart dat ik het wel ondergewaardeerd vind hier op MM. Ik vermoed dat sommige medeschrijvers hier snel na één keer horen hun oordeel klaar hebben gehad.

Ik hoor hier geen beslist geen eenvoudige niemendalletjes maar een creatief album waar zeker veel aandacht en tijd in is gestoken. Ja het wijkt af van voorganger Long Gone Before Daylight, maar dat was een vreemd eendje in de Cardigans bijt. Een prachtig album maar met een andere inslag.

DIt laatste album Super Extra Gravity vind ik en terugkeer naar de tijd van Gran Turismo.
The Cardigans zijn een beetje het Scandinavische zusje van het Schotse-Amerikaanse Garbage, alhoewel laatstgenoemde beduidend steviger voor het voetlicht treed.

Ik zal dit album regelmatig -met plezier- blijven draaien.

Vandaag eens uitgebreid de tijd genomen om dit album, waar The Cure-gemeenschap 16 (zestien) jaar op heeft moeten wachten goed tot mij te nemen.

Voorop gesteld wat ik al eerder aangaf dat ik de groep altijd een warm hart heb toegedragen. Vanaf de release dag van Seventeen Seconds was ik betoverd door dat album. Dit album draai ik nog met veel genoegen.Ik heb de band gedurende hun bestaan goed gevolgd, maar deze kwam nooit in mijn toptien.

De laatste zestien jaren bleef het dus voornamelijk oorverdovend stil op wat optredens en toezeggingen na.

Met een enigszins opvallende (maar ook weer niet geraffineerde) promotiecampagne werd de muziekwereld klaargestoomd voor Songs Of A Lost World.
De vooruitgesnelde track Alone, deed mij alles behalve sudderen van genot en verwachting.
Een lang uitgerekt, traag intro, waarvan ik denk dat het na tien keer horen zwaar de keel gaat uithangen, Robert grijpt pas na bijna drie-en-halve minuut de microfoon om op de overbekende wijze zijn theatrale poëzie te declameren/zingen.

Wat we te horen krijgen is herhaling van thema’s, over en over en over tot vervelens aan toe (niet alleen het intro van Alone en in I Can Never Say Goodbye, maar ook de oeverloos uitgerekte intro van Endsong. Mind me, eindelijk na 6 minuten begint de zang.

Dan de teksten, die stijf staan van platitudes en gemiddeld Havo Proza, zoals bijvoorbeeld de tekst van A Fragile Thing. Tenenkrommend gewoon, die slotzin, help …
Robert Smith heeft nu toch wel een leeftijd bereikt waarop je zou verwachten dat hij met zijn levenservaring (en hopelijk levenswijsheid) tot wat betere pennenvruchten in staat zou blijken te zijn, met fraaie metaforen, goede spitsvondige wendingen of op het juiste moment de invulling over te laten aan het oor van de luisteraar. Maar nee het wordt allemaal treurig opgediend als een koude visschotel.

En kom nu niet aan met hij heeft zoveel meegemaakt de laatste jaren, dat is inherent aan zijn leeftijd. (In mijn leven is qua ellende en zorg nog wel wat meer voorgevallen, maar dat vormt en rijpt je ook in die levensfase). Ik vind het nogal victim-achtig overkomen.

De muziek vind ik dus ook totaal niet verrassend, oude wijn in nieuwe zakken, inderdaad, stroperige thema’s die soms ondersteuning krijgen van eenvoudige pianostukken of niet bijzonder strijkers elementen. Ook hier had de band zonder hun signatuur in te leveren toch wel met wat meer ‘eigentijdse’ en aansprekende varianten op de proppen kunnen komen? Met wat meer catchy synthesizer thema’s en soundscapes waaruit ok duidelijk wordt dat een band niet continu”stil’ blijft staan.

Daarbij kreeg ik ook het gevoel van wordt het nu niet eens tijd om ook je uiterlijk en podiumpresentatie eens aan te passen aan deze tijd? Zeker na zo’n lange tijd…Om als dikke zestiger nog steeds met die uitgeplozen bos touw en uitgesmeerde lippenstift op te komen is toch ook bijna gaap-en-slaap verwekkend. Bowie bleef toch ook niet veertig jaar met zijn bliksemschicht rondlopen en vond zichzelf ook iedere paar jaar opnieuw uit. Ik verwacht echt niet dat Robert Smith bij ieder lustrum met een totaal andere look en presentatie voor de dag komt, maar iets meer inventiviteit zou ik toejuichen. En dat kan ook zeker bij het door hem gehanteerde image.

De band die ik altijd als een soort zusteract van The Cure heb beschouwd, Siouxsie and the Banshees, heeft het dan zeker in hun tijd met meer originaliteit en verrassingseffecten tot een goed einde gebracht. Dat kan ik nu helaas niet zeggen. Ik kan dit niet anders zien dan als een opgewarmde koude prak.

Dit album zal ik de komende tijd niet met hongerig luistergenoegen regelmatig opzetten.

Een typische geval van jammer maar helaas.

Wat blijft dit toch een wonderschoon album, ook na 50 jaar! Een halve eeuw tikt dit album dit jaar aan en dat is bijna ongelofelijk.

Veel is er hierboven al over de diverse nummers geschreven en de grote diversiteit van het gebodene. Daarbij sluit ik mij vooral aan bij Milesdavisjr. Echter mij kan de countryballade South City Midnight Lady wel bekoren. het intro van Long Train Runnin is echt grand cru, herkenbaar swingend een echte evergreen. Voor mij staat deze op gelijke hoogte met Listen To The Music. China Grove blijft ook onovertroffen, het rokerige intro, de tempowisselingen en de koorzang maken het tot een dampende classic.

Maar Dark EyEd Cajun Woman is denk ik mijn prijsnummer, hier wordt weer zo optimaal gemusiceerd, een heerlijk laid back sfeer, die gekleurd wordt door diverse instrumenten. En ook de Stem van Tom Johnston kleurt hier prachtig bij.

Ik snap wat menigeen zo mooi vindt aan Clear as the Driven Snow bij de eerste openingszin schiet heel kort de naam van John Denver door mijn hoofd, dan verdwijnt dat weer direct, maar die associatie kwam wel op. een heel bijzonder nummer waarop ik vooral het koorwerk super vind!.

Without you is ook een onvervalste rocker, maar wel van de soort waar je nieuwe elementen in kan ontdekken. South City Midnight Lady in een woord: Prachtig!

Evil Woman country rock, is ook niet mijn favoriet, maar echt een dissonant vind ik het ook niet.
Busted Down Around O'Connelly Corners is een aardig tussendoortje om even op adem te komen.
Ukiah hierin vind ik voor de zang kenmerkend Dooie Brothers, zowel de lead als de achtergrondzang, met heerlijke gitaar en blazers.

The Captain and Me is een groeier, er zitten diverse tempowisselingen in en de melodielijn vind ik ook bijzonder. ook qua arrangementen valt er genoeg te beleven in deze titeltrack.

Wat mij iedere keer opnieuw opvalt is hoe de verschillende bandleden ongelofelijk goed op elkaar ingespeeld zijn en dat bij zo'n gevarieerd oeuvre, waarbij ik ook opmerk dat ze echt excelleren in iedere muziekstijl of het nu country - countryrock- rock - of de meer funkyachtige nummers met blazers en extra aandacht voor percussie is.

Heel bijzonder dat dit -in mijn oren- nog volstrekt niet gedateerd klinkt, maar nog steeds fris.

Ook in 1974, toen dit album zijn release beleefde was het een verpletterende ervaring om het te horen.

Dit was het eerste album dat ik van de groep kocht...
Natuurlijk kende ik de oorsprong van de band ( Jeff Lynne > Roy Wood, The Move en Wizzard met de toen verpletterende single See my baby Jive) en het voorafgaande werk van het ELO, welk ik in een later stadium heb aangeschaft.

Maar Eldorado bleek al direct een album te zijn in de buitencategorie!
De ouverture ervaarde ik echt als knettervet, toen ik die voor het eerst hoorde en de grandioze single Can't get you out of my head, was niet uit mijn hoofd te branden. Nog steeds vind ke het een van de allermooiste ELO nummers, prachtig gezongen door Lynne Met zijn markante stem.

Het ''sort of'' concept album kent diverse sferen, van ingetogen tot opzwepend ....en de manier waarop hier de strijkers werden ingezet vormde de opmaat tot de bands beste jaren met A New World Record (de geweldige albumtitel die op twee manieren geïnterpreteerd kan worden) en Out of the Blue als hoogtepunten in de jaren zeventig.

Ik heb het album in het begin op vinyl letterlijk grijsgedraaid en toen ik 10-15 jaar later over was gegaan op cd, ook erg vaak. Het is een album wat toch ieder jaar weer te voorschijn komt. Een echte evergreen dus. (maar eigenlijk geldt dat voor het overgrote deel van het meesterlijke ELO oeuvre).

En natuurlijk extra bonus punten voor de briljante cover, een geweldige foto!

Tjonge jonge zeg ik frons toch wel regelmatig mijn wenkbrauwen wanneer ik hier sommige reacties lees. We worden af en toe getrakteerd op high brow geneuzel waarbij ik denk hoe kom je er bij?En voor de duidelijkheid : ook ik ken de volledige discografie van The National, ook al ben ik bewust in gestapt tijdens High Violet wat ik hier al eerder schreef.

Maar wat gesuggereerd wordt dat dit een soort The National versie 2 is, een slap aftreksel omdat 'het rauwe randje' zou ontbreken vind ik toch wel erg ver gaan.

Je zou het ook kunnen omdraaien, door die rauwe rand weg te laten en terug te gaan naar de essentie en meer "uitgeklede' songs te maken, die daardoor nog meer aandacht vragen voor de tekst en compositie vind ik getuige van lef en durf.

Deze plaat is in aanvang moeizaam tot stand gekomen doordat Matt Berninger duidelijk door moverende redenen in een angst voedende writers block verkeerde. Met behulp van de band en tijd is het goed gekomen en kan men nu -desgewenst- genieten / of niet van dit album.

Ik heb het nu een aantal keren gehoord en ben onder de indruk van wat de heren de wereld hier voorschotelen, ik vind het ook een totaal andere plaat dan I am Easy To Find en ook heel anders dan Sleep Well Beast, albums die ik beide kon waarderen, alhoewel de eerlijkheid mij gebied dat ik voor IAETF meer moeite moest doen. SWB pakte mij eigenlijk direct, een mooi en duister album.

Terug naar dit -voor mij- nu al fantastische album, laat ik dan direct maar mijn persoonlijke mening met mijn MM gebruikers delen:

de opener: Once Upon A Poolside vind ik van een hemelse schoonheid, de eenvoudige en sobere uitvoering van deze prachtige melodielijn door de piano vind ik zo bijzonder dat ik het nu al een van de mooiste National nummers vind. De subtiele bijdrage van SufJan Stevens, die vooral de achtergrondvocalen verzorgt maakt het helemaal af.
'This is the closest we've ever been......Don't make this any harder.."

Eucalyptus vind ik vintage The National, dit nummer -met rauw randje- had zo op High Violet kunnen staan of een van de latere albums. Het onderwerp (verdeling van goederen en zaken bij een scheiding) wordt op een heftige en naar mijn mening overtuigende manier gebracht, de frustratie ondersteund door prachtige gitaar solo's....

This isn't Helping, met dit keer ondersteuning van Phoebe Bridges, wordt ook prachtig opgebouwd, wat een geweldige arrangementen die achter de staccato piano aanslagen een fraai klankpartij neerzetten waar het koorwerk prachtig bij kleurt. Ook een geweldig nummer, helaas iets te snel afgelopen...

Tropic Morning News, de eerste vooruitgesnelde track waarmee de National Followers kennismaakte als opmaat voor dit album. Een nummer over de down makende berichtgeving die dagelijks over ons wordt uitgestort...een stuwende song, die ik nu ook al een National classic vind.Het stuwt naar een geweldige climax....Ook hier weer een super arrangement, een groeinummer.

Alien, weer zo’n onvervalst National nummer, prachtig gezongen en met die onvervalste drumpartijen die ik altijd met de band associeer. Dit keer op de achtergrond een hammond-achtig orgel die een duet aangaat met de drummer ondersteund door stevig gitaarwerk.

The Alcott featuring Taylor Swift, start met Matt zingend over een dwingende Piano ondersteuning, waarbij de achtergrond muziek aanzwelt wanneer Taylor de tweede stem pakt.
De twee stemmen kleuren mooi bij elkaar.
Ook hier valt weer op dat de composities zo rijk gevuld zijn qua instrumentarium, mooie tussenlagen ook vocaal wordt hier een mooie stuk geweven waarbij het tempo langzaam opgevoerd wordt “Back in love with you…..” knap gecomponeerd!

Grease In Your Hair, begint ook als een oorspronkelijke National song, had ook zo op een van de voorgaande albums kunnen staan, wat een killer van een song! Stuwend slagwerk, opzwepend en weer mooi urgent meerstemmig refrein. En weer een waanzinnige melodielijn! Een instant evergreen.

Ice Machines met een subtiel akoestisch gitaar intro, en een Matt Berninger die hier zingt op een manier zoals ik vroeger Cat Stevens op zijn oude werk ook hoorde zingen….
Het nummer wordt ondersteund door een apart kloppend percussie geluid… I don’t need Ice Machines….een vreemde groeibriljant, maar absoluut intrigerend.

Your Mind Is Not Your Friend open met de intrigerende zin: Your imagination is in an awful place….over een klein repeterend pianoakkoord, Phoebe Bridges zingt hier ook de tweede stem.
Een hallucinerende song die pas na diverse luisterbeurten zijn grote schoonheid toont, ook omdat hier weer sprake is van ene uiterst ingenieus arrangement in een gelaagde compositie.

Send For Me, wat een prachtige finale, dat wordt al duidelijk bij de eerste tonen. Een spannend nummer met een prachtige tekst. “Send for me.. I’ll come and get you..”
Ook dit nummer is zo rijk dat er meerdere luisterbeurten nodig zijn om alles goed te horen.

Ik heb het album nu ook met de koptelefoon op gehoord en dat is een heel andere ervaring dan over (mijn overigens uitstekende B&W, om misverstanden te voorkomen) boxen.

Het møge duidelijk zijn dat ik nu al absoluut onder de indruk bent van dit waanzinnig mooie werkstuk. Voor mij heeft The National zich met dit album overtroffen. Volgens eigen zeggen was Matt Berninger -negen maanden- de weg kwijt maar wat hij hier neer zet met zijn mede bandgenoten vraagt om een diepe buiging mijnerzijds.

Dit gaat mij nog vele uren luistergenoegen opleveren en ik hoop een hoop andere followers ook.

Vandaag op mijn nieuwe Audio set dit album weer een keer op goed volume beluisterd en ik werd echt bijna weer uit mijn stoel geblazen, zoo goed is dit! DIt is voor mij een van de mooiste Tori albums uit haar grote oeuvre....

Het begint prachtig met Spark om vervolgens prettig industrieel over te gaan in Cruel, waarbij het lijkt of ze flink met een zaag in de weer gaat, het refrein is echter weer van een bijzondere tori klasse, zo zuiver gezongen...

Het hoogtepunt op kant A is Jacqie's Strenght, een gegeven van d voormalige first Lady waar vaak naar is gerefereerd in de afgelopen 50 jaar, de openingsregel is prachtig: "A Bouvier till her wedding day, shots rang out the police came....", het refrein is hemels, zo fraai, de strijkers, de zang, maken dit tot een song als een diamant die altijd blijft schitteren.

Iieee geeft een spoedcursus zang acrobatiek waar veel vakgenote's (B.E. eat your heart out) nog wat van op kunnen steken.

Vrijwel alle nummers op dit onvolprezen album zijn erg goed, maar ik benoem daarbij de uitschieters die naar mijn idee eeuwigheidswaarde in zich herbergen.

Northern Lad is voor mij het grote prijsnummer op dit album, de emotionele power en gedrevenheid die Tori hier toont is echt onvoorstelbaar goed, een echt kippevelnummer, keer op keer weer.

Playboy Mommy is ook weer zo'n briljant nummer, met lichte country invloeden. Een wat temerige vorm van zingen maar die past wonderwel bij de songstructuur, hier krijgen de blazers het voetlicht, daar waar in andere nummers stevig met de percussie wordt geëxperimenteerd (prachtig) en weer elders de strijkers (ook prachtig) de overhand nemen.

Dit album is zo gaaf opgenomen en biedt zowel diversiteit in songs en arrangementen dat ik het echt als een Magnum opus zie van Tori. met dit album bewijst ze mij dat ze echt tot de allergrootste hoort ( de Bushes en Mitchells.a.o.)

Dit is een album dat ik altijd zal blijven spelen.

Tori verloor mijn aandacht de eerste keer na het oersaaie Strange Little Girls en vervolgens definitief vanaf The Beekeeper. Ze heeft naar mijn mening vanaf dat pruts album nooit meer iets boeiends uitgebracht. Om maar te zwijgen over die irritante gekke uitspraak van de Engelse taal. Iets waar meer zangeressen last van hebben (Beth Orton o.a.). Geen idee waarom ze dit doen, want het maakt muziek niet mooier. [/quote]

Nou Gert, ik denk dat we hier naast verschillen -in smaak- ook wel overeenkomsten hebben hoor

Haar beste werk leverde ze naar mijn idee met From the Choirgirl Hotel, dat vind ik echt een briljant album.
The Beekeeper moest ik erg aan wennen, maar naarmate ik het goed leerde kennen ging ik het ook steeds meer waarderen. Sweet the Sting van dat album vind ik een evergreen.

Ik vind van Tori bijna al haar albums goed tot en met Tori Amos - Abnormally Attracted to Sin, en inderdaad minus het cover albums Strange Little Girls. Maar dat is dan ook een coveralbum. Bij veel acts vaak een mindere worp.

Na AATS vond ik de albums minder worden tot aan Native Invader, wat ik wel weer een goed album vond evenals haar laatste Ocean tot Ocean.

Ja de meeste acts die een groot oeuvre hebben uitgebracht hebben op ieder album wel goede tracks staan, maar tussen goed en heel erg goed zit er voor mij nog wel een wereld van verschil.

La Amos heeft een volstrekt eigen stijl, is heel creatief en bespeelt haar Bösendorfer met een persoonlijk zijwaarts elan. Soms ervaar ik ook bij de laatste albums een stagnatie in haar creativiteit,

Maar dat heb ik hetzelfde met Joni Mitchell, van wie ik lang niet alles goed vind en Blue -nu komt er even een vloek in de kathedraal- ronduit saai…. Ik kom bij Joni omdat ik die soms ook mal vind zingen, dus ik herken je punt, maar dat hoor ik bij andere zangeressen ook regelmatig. Billie Eolisch, Lana del Rey (door mij zeer gewaardeerd maar vocaal ook af en toe de weg kwijt)….

Ik besef mij heel goed dat binnen deze ervaringsuitwisseling ook heel veel neerkomt op smaak.

En inderdaad wat Mjuman aanhaalt: Kwantiteit is niet gelijk aan kwaliteit. Een groep als Talk Talk heeft een zeer overzichtelijke discografie waarvan bijna alles van top niveau is.

Maar wanneer je al Tori's briljante songs -en dat zijn er heel veel meer dan ik boven als mijn favorieten kenmerkte- op een dubbel album (misschien wel triple) zou plaatsten dan heeft ze toch echt wel wat gepresteerd.lijkt mij, in alle nederigheid.

Ook Tori Amos heeft na vier jaar een nieuw album uitgebracht.

De twee vooruitgesnelde tracks waren al veelbelovend, Speaking with Trees en Spies klonken direct als good old vintage Tori. Fraaie composities gebed in prachtige arrangementen.

Dit is een album dat als een bloem uit de knop zal komen, na diverse luisterbeurten hoor je steeds nieuw aspecten. Tori heeft de tijd genomen om goed uitgebalanceerde songs een fraaie behandeling te geven.
Bijzonder daarbij is ook hoe het album tot stand is gekomen, aan beide kanten van de oceaan is eraan gewerkt.

Natuurlijk is Tori ouder geworden, haar spannendste werk maakte ze in de negentiger jaren, Little Earthquakes, Under the Pink, Boys from Pele en From the Choir Girl Hotel, zijn stuk voor stuk briljante albums met veel gedurfde composities waarin Tori af en toe volledig los ging. Zowel met merkwaardige instrumentaties (het intro van Cruel) als ook met haar mega intense zang, die mij vooral op From The Choirgirl Hotel kippenvel bezorgde zo goed en hartverscheurend.

Haar staat van dienst heeft ze toen in een stevig fundament verankerd, veel nummers hebben de tand des tijds moeiteloos doorstaan (1000 Oceans)...

In de nieuwe eeuw werden de albums gematigder, maar getuigden nog steeds van grote klasse.
Ik denk dat de geweldige Lana Del Rey haar oor ook regelmatig te luisteren heeft gelegd bij dit onvolprezen werk...aangezien ook al die albums enkele briljante songs bevatten.

Na het -ook mooie- Native Invader is ze nu terug met Ocean to Ocean, een prachtplaat!

Uitschieters op het eerste gehoor: Addition of Light Divided, Speaking with Trees, Spies, 29 year en Birthday Baby.

Tori heeft het nog steeds een zangeres om te koesteren!

Vandaag dit heerlijke Travis album opgezet.

Het is onvoorstelbaar dat deze mannen al ruim 25 jaar kwalitatief goede tot heel goede albums uitbrengen.
Daar weten ze ook keer op keer hun overduidelijke signature op aan te brengen.
Over het algemeen korte, puntige en melodieuze liedjes, met verrassende invallen en ook goede teksten.

Fran Healy beschikt over een fijne stem, waarmee hij zowel een vrolijke als ook serieuze toon kan zetten.
Op dit album begeeft hij zich ook niet onverdienstelijke op het rap pad, zonder dat deze vorm direct domineert.

De laatste maanden ben ik oude jaargangen van -momenteel- Engelse muziekbladen aan het doorspitten, daarbij viel mij op dat Travis in hun begindagen (eind vorige eeuw en begin deze eeuw) toch wel behoorlijk toonaangevend was. De band naam stond toen veel groter en prominenter op de diverse affiches van festivals dan andere bands uit die periode. Daarbij moet wel opgemerkt worden dat Coldplay en Muse e.a. enige jaren later begonnen.

Toch is het wel duidelijk dat Travis de tand des tijds prima heeft doorstaan. Er zijn wel eens 'rustiger' jaren geweest waarin de band de tijd nam om met nieuw werk te komen, maar de scores hier zijn altijd goed tot zeer goed, en terecht!

Ze zijn consistenter gebleken dan de collega's van Coldplay die ergens een merkwaardige muzikale afslag hebben genomen naar een meer mainstream en jolige vorm, die ze wel veel pingels heeft opgeleverd maar ook containers vol (be)zwerende kritieken, want niet iedereen kon dat waarderen.

Maar dit album bevat muziek die zich ook goed leent op de achtergrond zonder overheersend te worden.
Een heel aangename plaat.