Aqualung vormde voor mij, in de tweede helft van de jaren zeventig, de eerste echte kennismaking met Jethro Tull. En dat was echt een bominslag. Ik weet nog goed dat ik gebiologeerd was door de dwarsfluit en ook door de verschijning van Ian Anderson, die tijdens optredens vaak zijn kenmerkende pose met het opgetrokken been in nam, ik vond hem direct een virtuoos op diverse gebieden.

DIt album staat stijf van de fantastische tracks en het gekke is, aan de ene kant vind ik het album tijdloos (de kwaliteit) maar ook weer tijdsgebonden (de sfeer ademt jaren 60-70)
maar de songs zijn absoluut tijdloos en heel bijzonder, niet enkel de titel track maar zeker ook Cross-Eyed Mary, Mother Goose, Wond'ring Aloud, My God (heerlijk fel gezongen) Hymn 43 en het onvolprezen
Locomotive Breath.

Het album maakt onderdeel uit van de muzikale stijlkaart van mijn jeugd en heb ik daarna ook nog vaak gedraaid. Binnen het JT oeuvre behoort het ook tot mijn favorieten.

Ik deel de gedachte van metalfist over het totaalpakketje, dat heb ik ook o.a. bij Bowie's Diamond Dogs, Roxy Music's Avalon, Supertramps Crime of the Century, The Eagles Hotel California.... among others...:-)

Tjonge zeg, krijg jij je zuurstof uit een tank of adem ja andere hogere luchtlagen in?
Deze high brow recensie doet mij inderdaad de wenkbrauwen fronzen….

Iemand waarvan je de stem kunt kwalificeren als 'lief' -zoals bijvoorbeeld Kate Bush, of zoals jij hier beweert van Joni Mitchell- of een stem die 'te' herkenbaar is verliest dus bij voorhand al een kunstzinnig en intellectuele luistergroep?

Neem mij niet kwalijk dat ik dit een vrij onnozele stellingname vind.

Blue is niet mijn favoriete plaat uit het omvangrijke oeuvre van Joni Mitchell, maar dat het een album is dat zijn grote artistieke waarde heeft bewezen, ook onder buitengemeen intellectuele luisteraars- staat buiten kijf.

By the way, de score wordt hier gegeven in de vorm van sterren.