Een paar weken geleden heb ik deze Gabriel Bruce ontdekt.

Zijn naam in een oud Oor artikel had ik al enige tijd in een map zitten, nu bij het opruimen van stapels kwam ik het tegen en ben gaan luisteren. Op Youtube intussen zijn discografie al enkele keren in zijn geheel beluisterd en ik was flabbergasted! Hij heeft dit album "Love in Arms" uit 2013 en in mei 2016 kwam hij met nog een voortreffelijk album "Come All Sufferers"

Iedereen die van Bowie - Cockney Rebel - de stem van Leonard Cohen / Adrian Crowley houdt zou dit album moeten gaan luisteren.

Op You tube staan de diverse clips en zijn beide albums ter beluisteren, beide erg goed.

Gabriel -uit West Londen- beschikt over een waanzinnig goede stem, zijn composities swingen de pan uit, hij is een geweldige zanger met goede teksten en zijn clips zijn apart, bizar en soms controversieel, hij heeft een enorme drive en swing over zich.

Het moge duidelijk zijn welke muziek hier de laatste 2 -3 weken de boventoon voert

Come All Sufferers staat hier niet op Music Meter en ik weet zelf ook niet hoe ik zoiets zou moeten toevoegen. Maar dat deze er niet op staat is een omissie op dit bijzondere medium.

Ik heb bij diverse sites gekeken (Plato-Sounds-HMV etc maar nieuw zijn de albums nu niet meer te krijgen.

Zelf ben ik ervan overtuigd dat hij met meer aandacht een veel grotere groep liefhebbers aan zich kan binden.

MM-collega's met een goede smaak: luister en huiver!

Garbage geeft met - Let All That We Imagine Be the Light - een nieuw visitekaartje af en laat zien dat de band anno 2025 nog absoluut bestaansrecht heeft.

Naar mijn idee heeft de groep altijd een buitengewone plaats ingenomen in het moderne muzieklandschap. Het grote vakmanschap van de musicerende heren die ook beschikken over producers kwaliteiten aangevuld met boegbeeld Shirley Manson heeft de afgelopen decennia al diverse keren bewezen te beschikken over een unieke eigen sound. Manson heeft wel regelmatig aangegeven geïnspireerd te zijn door Deborah Harry en Blondie, de band die zij introduceerde met een prachtige speech (you tube) in The Great Hall of Fame (Deborah wordt hier ook weer in de liner notes bedankt).

De muziek van Garbage herbergt diverse stijlen en sferen die samengesteld een heel divers palet aan composities heeft opgeleverd, van anarchistische beukende rocksongs tot ijl gezongen bloedstollende ballads. Over het Algemeen is hun oeuvre ‘zwaarder’ dan van hun Amerikaanse vrienden en vraagt ook meer verwerkingstijd.

De basis wordt meestal gelegd met een stevige rock bodem, bass, drum en gitaar klinken stuwend en bonkend en worden aangevuld met geraffineerde synthesizers en de unieke zangstijl die La Manson aan de dag legt. Ze zingt, dwingt, fluistert en gaat soms over in de hogere regionen, in Hold.

De opener van dit album is vintage Garbage, There's No Future in Optimism, sleept je gelijk bij de les, want de teksten zijn ook niet misselijk…
Maar ook track 2 Chinese Fire Horse, is onmiskenbaar herkenbaar als Garbage, geen arbeidsvitamine song, maar een stevige opwarmer: wait a minute, wait a minute, wait a fucking minute….

Pas bij nummer 4, Have we met ( The Void) wordt er gas terug genomen. Een mooie soms bezwerend gezongen nummer, met mooie begeleiding van bass en synthesizer..
Ook Sisyphus, is rustig, een synthesizer song, een kalm rustpunt in deze oase van geluiden.

De tweede helft brengt ook genoeg afwisseling, wel is het een groeialbum, dat na diverse draaibeurten meer tot wasdom komt.

De afsluiter; The Day I Met God, is een prachtige ballad op mooie golvende synthesizer patronen.
Waarbij de painkiller Tramadol ook een belangrijke rol krijgt toegedicht.

Met Let All That We Imagine Be the Light, heeft de groep weer een fraai hoofdstuk toegevoegd aan de muzikale ontwikkeling. Voor mij is het net iets minder dan de voorganger No Gods No Masters die bij mij insloeg als een bom.

Maar een goed stuk vakwerk!

Dit nieuwe Garbage album overtreft voor mij de stoutste verwachtingen.
Wat een wereldplaat!!!
Allereerst wil ik iedereen aanraden vooral de versie met de bonus disc aan te schaffen.
Want het tweede schijfje doet op geen enkele manier onder voor het Album zelf.

Eigenlijk vind ik de openingstrack The man who rule the world, misschien het minste nummer van het album. Een typische lekkere Garbage single, maar het mist wat of klinkt net `te'..gezocht...
Nummer 2 The Creeps spat werkelijk de boxen uit, gedreven en getergd, Shirley zoals we haar graag horen.
Uncomfortably Me, is een Blondie-achtige song, ook hier staan de percussie en diverse gitaar rifs klaar om over ons uitgerold te worden. De manier waarop La Manson zingt is fris en eigentijds.
Wolves, begint stuwend en gedreven, wederom een kraker, de coupletten worden afgewisseld door een bijna A-tonal refrein dat er bijna haaks op staat. Het lijkt haast alsof ze de coupletten declameert en de refreinen zingt. Een groeibriljantje.

Dan het eerste "rustpunt" Waiting for God, op een prachtige wall van synthesizers klinkt Shirley sereen, je hoort af en toen een afgeknepen andere stem, en dan Shirley op enig moment met twee stemmen, in een duet met zichzelf. De melodielijn is super, een hemels nummer dat nog heel lang blijft boeien. En dan heb ik nog niets over de tekst gezegd....
Godhead heeft het begin van een floorfilers, super strakke percussie, afgeknepen, fluisterende zang op diverse synth. geluiden. Het refrein klinkt fris boven snoeiharde gitaren. Knijtervet!

En dan ineens een akoestische gitaar in een intro, die als snel wordt overstemd door blazerachtige geluiden,
Shirley zing hier hypnotiserend, op een werkelijk superdansende bassline....
Dit klinkt zoals frisse Rock anno 2021 hoort te klinken. Een heel inventief nummer gelardeerd met prachtige geluiden.

De Bass sluizen worden weer opengezet aan het begin van A woman destroyed, Shirley klinkt hier als een van de opperpriesteressen in het oude Pantheon. bijna bezwerend......het refrein is weer meerstemmig en ook vreemd....
Flipping the bird heeft iets `Japans in het intro, klinkt modern, wederom tweestemmig door Shirley gezongen. Een uptempo song, zou zich goed lenen als tweede single.

No gods no Masters, begint met een dwingende gitaar, ook dit wordt strak gebracht.... wederom bijna declamerend gezongen, alsof de band hiermee een statement afgeeft... De tekst sluit goed aan bij de sfeer.
De afsluiter van het reguliere album "This city wil kill you", begint op een filmische manier, alsof de gordijnen n openzwaaien en de beelden over je worden gestrooid. Een prachtig nummer dat wonderschoon wordt gezongen door Shirley....

Op de bonus disc word -zoals hier boven al aangegeven- het fantastisch ore niveau vastgehouden.
Er staat werkelijk geen een zwakke broeder tussen de acht bonustracks, zes originele Garbage songs en twee super covers.
Horses begint ook bezwerend, prachtige voortrollende melodielijnen met een dwingende beat als onderlaag. Shirley klinkt vintage Garbage...
Bowie's Starman krijgt hier een behandeling als nooit tevoren, het nummer wordt langzamer gebracht dan het origineel, het geluid is vol en zwaar maar bijzonder treffend.
Girls Talk, heeft ook een fantastische opening, een raggend vioolgeluid dat ons voert naar een Blondie-achtig refrein, om terug te keren naar het raggende geluid, mooie vocale gastbijdrage in dit nummer ook.

De tweede cover, Patti Smith's Because the Night krijgt ook een frisse, make over, met een Phil Spector achtige geluidswal en diverse vrouwen die Shirley ondersteunen in het refrein, Geweldig!
On Fire is een rustpunt na het geweld van het vorige nummer, een slepende, ballad die voortgestuwd wordt door diverse geluidjes en een staccato percussieslag...... Shirley zingt zelf ook slepend.....hypnotiserend...

The Chemicals, een nummer met wederom fraaie gastbijdragen, opent super stuwend, alsof er een grote rol van geluid wordt uitgerold, bij het refrein is de sfeer opener en neemt de tekst het tapijt over.
Een groei nummer!
Destroying Angels, sluit naadloos aan bij al de andere nummers op dit fraaie project, Shirley zingt bij de opening op een Nick Cave-achtige manier....... The Winter has come early...
Ook in dit nummer zijn twee mooie contrasterende stemmen toegevoegd. de melodie doet mij ook aan Cave denken...

Over de afsluiter Time will destroy everything kan ik kort zijn: Voor mij het beste nummer, dit zou eigenlijk de afsluiter van het reguliere album moeten zijn.
Shirley zingt met/door een vocoder. Maar de bass, de gitaren en de drums die zetten hier een song neer die je werkelijk uit je stoel blaast, Daaroverheen Shirley en het is Garbage Grand Cru.
Zet de luidsprekers open als het mogelijk is en laat je meevoeren op deze audio-trip.
Wat een megavette afsluiter van een werkelijk SUPERALBUM.

De dame en drie heren van deze intercontinentale band hebben het wederom bewezen: leeftijd zegt niets of je nog mee doet in de moderne muziek in dit tijdsgewricht. Ze hebben hiermee een staalkaart van hun creatieve kunnen neergelegd die een andere band niet snel zal evenaren.

Later dit jaar gaat Garbage op tournee met Blondie, twee van de meest toonaangevende frontvrouwen in de popmuziek die het podium delen, gaat dat zien een unieke kans.....

Lang, lang geleden (midden jaren '70) kocht ik als jong jochie van George Harrison de toen fraaie LP-boxset The Concert for Bangla Desh. Vooral om de door George Harrison zo prachtig gezongen titelsong.

Later het album Thirty Three & 1/3, vanwege Crackerbox Palace, wat ik een aanstekelijk nummer vond.
Sowieso heb ik George Harrison altijd de meest sympathieke Beatle gevonden, hij was nog zo jong toen hij toetrad tot de fab four, dat hij gedurende de jaren zestig volledig overvleugeld werd door Lennon en McCartney.

Op de een of andere manier vond ik het solo werk van McCartney altijd wat 'saai', ook omdat ik zijn stem minder aansprekend vind dan de emotionele stem van George. Alhoewel ik later enkele van zijn albums als Flaming Pie en Chaos and Creation In The Back Yard o.a.) erg mooi vind.

Lennon had het in zich om een paar iconische songs te maken die zo sfeer-én tijdsbepaling zijn (Imagine, So This is X-mas, Jelous Guy) dat hij daarmee zijn naam in graniet heeft gebeiteld.

Terug naar George, want die wil ik hier nu graag in de zon zetten!
Na de twee genoemde producties heb ik destijds niets meer van hem aangeschaft totdat de Traveling Wilburries het licht zagen, die vind ik direct erg aansprekend.

Het oeuvre van George Harrison is heel lang moeilijk verkrijgbaar geweest. Ja voor top prijzen bij Discogs maar die liet ik daar…. Enkel Let it Roll, Cloud Nine en bij toeval zijn George Harrison, titelloze album kon ik enkele jaren geleden aanschaffen.
Nu zijn tot mijn vreugde dit jaar in twee shifts zijn solo albums opnieuw gereleased, met mooie cd hoesjes en veelal een bonus track.

Nu kon ik dus zijn albums beter leren kennen (naast de bekende songs) en dat was een aangename muzikale reis.

Brainwashed, zijn postuum uitgebrachte laatste album vind ik een bijzonder fijn album. Het staat bol van de opgewekte songs op een frisse, enthousiaste en melancholieke manier gezongen. Voor mij een beetje het handelskenmerk van GH.
De instrumental track Marwa Blues heeft ook iets melancholisch wat mij direct een hem doet denken.

Wellicht zal ik ook bij zijn andere albums in de komende periode nog wel wat toevoegen.
Want er valt nog genoeg moois te ontdekken in deze oude schatten.

Tot aan de release van Listen Without Prejudice Vol.1 zag ik George Michael vooral als de smaakmaker van Wham. Zijn eerste Soloalbum Faith vond ik ook nog een hoog Wham gehalte hebben met I Want Your Sex (Parts 1 & 2) echter Father Figure en One More Try vond ik wel direct mooie ballads, evenals Careless Whisper. Maar ik bezat geen werk van hem en had er ook geen speciale belangstelling voor. Tot dat mijn jongere broer (mega hetero en de grootste Rolling Stones fan van het Westelijk Halfrond) tegen mij zei: wil je aub één keer met je goede koptelefoon dit album (LWPv1) met een open mind beluisteren?

Dat heb ik gedaan en toen de laatste tonen van het laatste nummer Waiting (reprise) langzaam weggleden heb ik George in mijn hart gesloten, waar hij nooit meer is uitgegaan.
Vanaf dat moment heb ik al zijn release nauwlettend gevolgd en al zijn werk aangeschaft. Ik was er al heel snell achter dat het een top componist en muzikant was met wellicht de mooiste Engelse herenstem van zijn generatie! Wat een timing en dictie en gevoel voor sfeer en arrangementen. Maar ook wat een mega talent op het gebied van dansnummers als Soul Free en Fast Love (van het album Older).

Zijn coming-out met het nummer Outside (al die dansende politiemannen) gaf ook aan dat hij niet wars was van zelfspot en beschikte over een grote dosis gezonde humor. Veel van zijn clips zijn tijdloos en stijlvol (o.a. Too Funky, Father FIgure, Fast Love, Jesus to a Child) en kunnen de tand des tijds moeiteloos doorstaan.

Er is een periode geweest -tijdens zijn leven- dat veel mensen die zijn muziek weliswaar ook fantastisch vonden dat kenmerkte onder de noemer ‘guilty pleasure’, vergelijkbaar met het etiket dat ABBA kreeg toebedeeld in de jaren zeventig. Een volstrekt belachelijke en ook onwaardige houding tegenover mensen die zo buitengewoon getalenteerd waren dat ze de muziek in hun Tijd een stuk Eeuwigheidswaarde hebben meegegeven.

Zijn allermooiste karaktertrek (en ook een talent, het talent van delen) werd bekend na zijn veel te vroegtijdige overlijden in december 2016, Hij bleek anoniem (dat stond hij vaak op) een zeer grote schenker te zijn aan veel goede doelen, behoeftigen en mensen in nood. Hij heeft heel veel gedoneerd in zijn leven en wilde daar geen ruchtbaarheid aan geven.

Tenslotte nog even terug on topic: Liste Without Prejudice Vol.1 herik Sinds de release nog heel vaak gedraaid en zal dat blijven doen. Er rest mij niets dan een heel diepe buiging voor George Michael.