Pffff... wat wordt ik enorm chagrijnig van deze plaat. Wat een nepemotie allemaal. Ik geloof dit niet. Cannonball en The Blowers Daughter zijn nog enigszins om aan te horen. Maar zoiets als Cheers Darlin' (waarom darlin' en niet darling? Je bent geen rapper, Damien...) is werkelijk tenenkrommend slecht.
Damien Rice is ongetwijfeld een capabel musicus, maar de manier waarop dit soort (al dan niet quasi) breekbare muziek wordt uitgevoerd is zo enorm belangrijk. Als je dan eerder op de dag een paar keer naar The Songs of Leonard Cohen hebt geluisterd, besef je al snel hoe enorm veel minder dit is. Aan 9 zal ik maar niet beginnen...
Nee, ik ga heel erg streng, edoch rechtvaardig zijn. Naar de 1,5 hiermee

Balanceert zo'n beetje op het randje van lelijke herrie en een ongeëvenaarde lawaaitrip. De eerste drie nummers had ik nogal de neiging om dit weer af te zetten, maar het vrij geniale vierde nummer kwam precies op tijd om mij daarvan te weerhouden. Dat niveau houden ze wat mij betreft vast tot aan het eind van het lange In the Face of Collapse. De afsluiter is me dan weer iets te veel een monotone brij van boosheid. Maar misschien verandert dat nog als ik daar met wat meer luisterbeurten de nuances (slechte woordkeus) in ga horen.

Dit album van fredpits grote tiptoptiptopictiplijst gehaald, en ik moet zeggen: klinkt leuk. Wat te licht voor de echte top weliswaar, maar als wat gepolijstere versie van 16 Horsepower vanuit een wat traditioneler (in de zin van popmuziek dus hè ) bandidee is dit best genietbaar. How It Ends is inderdaad mooi, net als het daaropvolgende instrumentale Charlotte Mittnacht (hoezo 16HP light ). De echt topper hier is als je het mij vraagt toch Such a Lovely Thing. Nadeeltje is dat de plaat niet een klein uur lang volledig weet te boeien. 3.5* lijkt mij een terecht en verdienstelijk openingsbod.

Potverdikkie... ben ik mijn stukje per ongeluk kwijt

Ik vind het dus een aardig album, doet af en toe wat aan Pulp denken (soms ook niet trouwens), ook omdat er af en toe een 'lalalalala'tje' te horen is. De nummers beginnen bijna allemaal sterk, maar de aandacht trekt bij mij in elk geval vaak wat weg, omdat er wat te weinig opbouw in zit. Beste nummer imo is What Did We Wrong, dat klinkt dan weer een beetje als The Shins. Al met al een leuk plaatje, twijfel tussen 3.5 en 4*. Hou het voorlopig op 3.5, omdat het allemaal ook niet echt bijzonder/baanbrekend is.