Wat een parel is dit zeg. Geen goede muzikant, maar wel prachtige liedjes, schreef Koekebakker hierboven. Mag ik het daar van harte niet mee eens zijn

Want deze meneer Frank heeft een prachtige stem. Licht ongepolijst, net niet helemaal wat je bij folk verwacht. Er zit een vleugje blues en een scheutje rock n' roll in, als het ware. En zijn composities... ja zeg! Waarom Milk and Honey geen klassieker van formaat is, is mij een raadsel. De A kant is al enorm de moeite, de B kant is helemaal van een onaardse pracht.

4.5* voorlopig, maar er zit zelfs nog wel een opwaardering in... En ik ga Friek er even bij roepen hier denk ik.

FRIEEEEEEEEEK!!!!

Edit: nee verdorie, ik ga gewoon meteen naar de 5 sterren.

Er zijn van die platen die je even meenemen naar een heel andere wereld. U voelt hem al aankomen, en inderdaad, dit is er zo een. John Phillips sleurt je vanaf de eerste jankende countrygitaargeluiden (zijn het eigenlijk wel gitaargeluiden, vraag ik me ineens af... een orgeltje zou ook kunnen!) mee in zijn wondere Amerikaanse sprookjeswereld vol melancholie én hoop.

Wie hier een zoveelste ouwe folkplaat verwacht, heeft het mis. Dit is namelijk gewoon popmuziek in de oervorm. John Phillips, voorman van The Mama's en the Papa's, heeft die fluwelen touch in zijn stem en composities die ervoor zorgen dat ook popmuziek enorm diep in je geest kan kruipen. Niets zo moeilijk als echt goede popmuziek, namelijk. Wat dat betreft hebben rockers het maar makkelijk: die kunnen zich nog eens achter een gitaar verschuilen. Een popnummer moet in al zijn eenvoud en oervorm kloppen.

Paddy McAloon van Prefab Sprout kan dat bijvoorbeeld, en dus deze John Phillips. Het eerste nummer, April Anne, illustreert dat meteen op niet mis te verstane wijze. Phillips bezingt April Anne. With the red bandana 'round her head. In die eerste zit al alles. Phillips' gevoel voor melodie. Zijn zachte, dichterlijke en verhalende zangstem. Prachtig baswerk ook in dit nummer. Met piano, bas en countryachtige gitaar creëert Phillips een intieme, volstrekt unieke, huiskamersfeer.

De opener is het absolute hoogtepunt van deze plaat, maar ook de rest is van akelig hoog niveau. Dit is geen plaat om al te veel woorden aan vuil te maken... luisteren werpt meer vruchten af . Snel doen dus!

Wat een prachtige, verstilde nummers staan er op dit plaatje, zeg! Ik volg mijn vijf medestemmers en verhoog naar 4,5*. Ik ken twee woorden fins (sauna en appelsiinitäysmehutiivisteestä, dat laatste betekent sinaasappelsapconcentraat, las ik ooit op een pak sap en heb ik toen uit mijn hoofd geleerd als tongbreker), dus ik versta er weinig van. Maar emotie proef je ook wel zonder de tekst te begrijpen, zeker bij een kippenvelnummer als Luultavasti Jäit Junan Alle. En hoe klinkt dat dan? Nou, ongeveer op de driesprong van Tom Waits, Leonard Cohen en Paavoharju.