Tja... wat zal ik er van zeggen? Het mocht allemaal wel een beetje spaarzamer, dat moge duidelijk zijn. Maar is het daarom meteen een slechte plaat? Nee! Want ik vind het songmateriaal over het algemeen weer béter dan op Songs III. Niet zo'n uitschieter als Thinking of You hierop, maar ik vind hem wel wat minder wisselvallig. Ik denk dat er zeker 4* had ingezeten als de plaat verder gewoon 'meisje met gitaar' was geweest, maar nu blijf ik op 3.5* hangen. Toch ben ik misschien wel blij dat ze wat nieuws probeert, want als het allemaal wat beter op zijn plaats valt heb ik wel goede hoop voor de toekomst. Alle orgeltjes op Loner pakken bijvoorbeeld al behoorlijk goed uit. Daar staat tegenover dat de eerste helft van de plaat veel te geproduceerd klinkt. De countryvibe die af en toe ontstaat, is ook wat misplaatst. Marissa is zoekende hoe ze haar liedjes vorm moet geven, dat is duidelijk. 3.5* kan ik er wel aan kwijt, maar meer zit er ook voor in de toekomst écht niet in denk ik.

Prachtig overzicht van het werk van de Letse band Menuets, en in het verlengde daarvan van de in eigen land vermaarde componist Imants Kalnins. Sommige van die nummers behoren blijkbaar tot een soort canon van nummers die iedereen in Letland schijnt te kennen en die in allerlei verschillende uitvoeringen beschikbaar zijn. Dit is dus een soort bonte verzameling moderne klassiekers van verspreid over de jaren: het fantastische duet Viņi Dejoja Vienu Vasaru stamt bijvoorbeeld al uit de jaren '60.

Die nummers wakkerden - naar het schijnt meer impliciet dan expliciet - ook het anti-Sovjetsentiment in Letland verder aan. Ik versta er verder weinig van, maar die urgentie hoor je er op één of andere manier wel aan af. Hier op plaat al; die heb ik maar toegevoegd omdat het nu eenmaal het duidelijkste totaaloverzicht van deze stroming is. Maar meer nog als je op Youtube gaat kijken wat er gebeurt als een enorme mensenmassa - al dan niet traditioneel gekleed - in Riga dit soort nummers op een plein gaat vertolken. Vooral deze twee uitvoeringen: kippenvel!

Dziesma, Ar Ko Tu Sāksies?

Viņi Dejoja Vienu Vasaru

Edit: kunnen embeds nou wel of niet? In het voorbeeld werkten ze, maar bij plaatsing stond er alleen nog een link.

Goed, het is tijd voor een serieuze recensie. Want mijn god, wat is dit de laatste dagen bij mij ingeslagen als een bom. U kent allen Spiderland van Slint wel, ooit top 10 materiaal bij mij (en nog steeds goed voor 4.5* trouwens). Slint is geen mooie muziek. Het is het soort geluid wat voor mijn gevoel helemaal niets voor mij is, waartoe ik me altijd even moet zetten vooraleer ik m ga luisteren. Maar als je daar dan toch aan begint, is het een emotionele schop onder je hol van jewelste. Slint maakt dan ook absoluut geen mooie muziek. Wel hele goede.

Wel, dit ging allemaal nog niet over deze eersteling van Mercury Rev, maar deze plaat roept ongeveer hetzelfde gevoel bij me op als Spiderland. Met een verschil: dit is ook nog mooie muziek . Dit is een onbeschrijflijke adrenalinetrip, als ik nog eens een wedstrijd moet lopen gaat dit zeker mee. Deze plaat staat niet als een huis, maar als een wolkenkrabber, een Chinese muur, een wereldzee of een enorm Noors fjord. In alles is dit grotesk, overal zit geluid, bombasme, tempo.

Maar goed, een groots, bombastisch geluid produceren is nog niet zo moeilijk. Ik kom dan ook aan bij wat dit album - denk ik - zo interessant maakt. Het paradoxale is namelijk dat Mercury Rev ondanks die enorme geluidswallen toch niet in enormheid blijft hangen, maar inzoemt op het kleine van deze wereld (wereld ja, want dit is niet alleen een wereldplaat, maar ook een enorm wereldse plaat: sommige muziek geeft je het idee de ruimte in te treden, dit is juist heel aards).

De titel van het eerste nummer zegt wat dat betreft al genoeg: we volgen een bij. En ondanks dat het wereldje van die bij verschrikkelijk klein is in dat jampotje. Het ene moment staat het potje gewoon op het aanrecht, maar al snel zoemt ie er zo op los, dat het lijkt of ie vroeger in een ketel toverhoning is gevallen en met pot en al de hele wereld over gaat.

Of neem nou Sweet Odysee of a Cancer Cell, nog een slagje kleiner. Maar op microscopisch niveau is een menselijk lichaam weer reusachtig. Onze tumor-in-de-dop raast het hele lichaam door, fel op de huid gezeten door vijandige witte bloedlichaampjes.

Alles aan dit album blijft laag bij de grond, maar raast in sneltreinvaart voorbij. Alsof je met 1000 per uur vlak over de aarde raast. Natuurlijk levert het album af en toe - godzijdank - wel een rustpuntje. Zelfs de tgv stopt natuurlijk wel eens bij een station. Maar goed, dat lijkt allemaal zo vanzelfsprekend he, als je er naar luistert ... Intussen ben ik per luisterbeurt wel drie keer de wereld overgestuurd, zonder daarbij ook maar een detail, of dat nu een bijtje of kankercel is, te missen.

5* en inmiddels prominent in de top 10 (en ik ben de enige )

Ja, zeker nu ik de tracklist zo bekijk (luister niet, want cd ligt in Tilburg en ik ben in Leiden bij mijn ouders) toch wel de beste van Muse. Het begin is geniaal, Apocalypse Please is mijlenver over the top, maar daarom een prachtige opening. Time Is Running out mag er wezen, Sing for Absolution helemaal. Stockholm Syndrome vind ik iets minder, Falling Away With You begint FAN-TAS-TISCH, maar had wat mij betreft niet hoeven climaxen. Hysteria is leuk, Butterflies & Hurricanes ben ik dan weer niet zo'n fan van. The Small Print vind ik een heerlijk meeschreeuwnummer ('and be my slaaaaaave, to the graaaaaaaave'). De laatste tracks spreken me minder aan.