Twee keer geluisterd nu en ik heb me werkelijk kapot gelachen. Ik weet niet wat ik hier van moet vinden hoor. Het zal ongetwijfeld grensverleggend en genredefinierend zijn, maar ik lig helemaal dubbel als ik naar die zanger luister... Het is verdorie net Jon Bon Jovi die probeert te grunten . Muzikaal is het mijn ding niet echt, compleet over the top als je het mij vraagt, maar zit het best aardig in elkaar. Maar met die brulaap eroverheen ... hilarisch gewoon .
Ik kom dus niet verder dan een krappe 2*, maar het was wel goed voor mijn humeur. Mocht ik op lange tenen trappen, sorry daarvoor, laten we het erop houden dat ik er geen verstand van heb.

Mijn eerste indruk: typisch Fresku. De eerste tien nummers zit ik grotendeels wel op het puntje van mijn stoel. Heerlijke afwisseling van humor, storytelling en zijn emo-kant. Er gaat maar weinig boven Fresku die helemaal los gaat zoals op Gooi Jezelf Weg. Verder ben ik het volledig met hem eens dat de radio kut is, maar dat lijkt me dan persoonlijk eerder algehele eenkennigheid dan een rassending. Gevangen springt er voor mij ook uit; dat kan zeker tippen aan Nos Baranka. De enige dissident bij het eerste tiental vind ik 'Ik Wil'. Die vond ik als eerste single al tegenvallen, eigenlijk vooral omdat het wel heel erg een herhaling van zetten is.

De laatste vier nummers gingen wel wat langs me heen. Hopelijk groeien die bij meerdere luisterbeurten nog wat. Voorlopig kan ik er net als de twee voorgangers echter wel weer 4* aan kwijt. Zoals elke Freskuplaat is Nooit Meer Terug consistent in zijn grilligheid.