Waar ik Belle and Sebastian vaak te veel naar het saaie vind neigen, weten ze mij hier wel te boeien. Het is bij vlagen nogal campy, maar met goede liedjes kan ik daar wel tegen. De opmerking over wanhopige hipdoenerij hierboven snap ik niet zo goed. Want ik vind deze plaat in al zijn facetten níet hip. Meer een hybride van jarenzestigpop en de Pet Shop Boys. The Everlasting Muse had met een iets andere productie dan weer zo op Picaresque van The Decemberists kunnen staan. Vooral naar het middenstuk (nummer 5, 6, 7) blijf ik wel teruggrijpen.

Ben toch behoorlijk verslaafd aan het raken aan dit plaatje. Mooie opbouw: de eerste helft is wat afwisselender, aanweziger en soms ook platter. De kracht zit hem daar juist ook wel in de nummers die het ritme van de plaat doorbreken (Viktorious, See Me on Top). De tweede helft glijdt wat ongemerkt voorbij als je je er niet op concentreert. Maar heeft een heerlijk loom zomersfeertje als je je er wél op concentreert. Ik kan eigenlijk geen zwakke plek aanwijzen. Denk zelfs dat ik de tweede helft bij nog meer luisterbeurten alleen nog maar beter ga vinden.

Als een van de grote voorvechters van softe troep kan ik deze plaat natuurlijk niet links laten liggen. Want hij krijgt het toch mooi voor elkaar, de heer Wilson. Hij weet de eerste Blackfield met gemak te overtreffen. Deze mag wat mij betreft in een adem worden genoemd met Stupid Dream en In Absentia, mijn favorieten van Porcupine Tree.

Want dit is Wilson zoals ik hem het liefst heb: als producent van vernuftige, licht symfonisch getinte luisterliedjes (of softe troep, zo u wilt... ). Ook hier zet hij weer een knappe sfeer neer: een beetje dromerig, zweverig, hetzelfde gevoel als de welbekende lichte hoofdpijn als je net iets te lang in bad hebt gelegen. En dan mag het van mij best een beetje log, overgeproduceerd en kitscherig zijn. Nee, Wilson kan inderdaad niet zo veel fout doen...

Want elk liedje is raak hier. zwakke plekken kan ik niet ontdekken. Hoogtepunten des te meer, met 1.000 People, My Gift of Silence en End of the World als persoonlijke favorieten. Voorlopig 4.5*, en Blackfield staat in de (toch al lange) wachtrij voor een eventueel plekje in mijn top 10. In elk geval hoog in de jaarlijstje, ook in december nog

Wie deze plaat hoort, kan het zich bijna niet voorstellen dat Blonde Redhead zijn roots in de noiserock heeft. Hier geen geluidserupties, gitaaruitspattingen of gierende feedback. Melancholie is het toverwoord, maar dan wel op een geheel eigen wijze te berde gebracht.

Wie bij het woord melancholie meteen denkt aan een zich in zelfbeklag onderdompelende Thom Yorke, komt hier bedrogen uit. Zangeres Kazu Makino werpt zich hier vooral op als een Japanse versie van een Frans zuchtmeisje, bijgestaan door briljante gitaar- en vioolmelodieën. Hoewel de teksten nogal neerslachtig zijn, biedt de muzikale omlijsting gek genoeg vooral hoop. Het maakt dat de plaat nooit verzandt in eindeloos zelfbeklag.

Hoewel vooral Makino kenmerkend is voor het Blonde Redheadgeluid, vind ik de nummers die Amadeo Pace zingt op deze plaat vaak nog sterker. Niet iedereen zal zijn beknepen heliumstemmetje op prijs stellen en ook ik zou hem in een andere band misschien liever niet horen. Maar hier past het perfect in het muzikale plaatje.

Waar Elephant Woman en het titelnummer vaak als eerste worden geroemd, wil ik hier tot slot nog even een lans breken voor Falling Man, een prachtig introspectief drie-minuten-popliedje. Alleen Anticipation is wat mij betreft wat minder, omdat het het tempo net iets tevéél uit de plaat haalt.

You can take a trip around the world without leaving your easy chair

Die woorden leiden het tweede nummer van deze plaat, Couch Surfer, in. En laat dat nu in de vier minuten daarvoor al geheel en al duidelijk geworden zijn. Want Glee valt met de opener Gimme Sheldon al meteen met de deur in huis. Het start allemaal met een paar leuke geluidjes, waarna we geleidelijk in een bescheiden dansvloerhitje terecht lijken te komen. Plotseling draait men dan aan de tuner, want via wat hiphop, een beetje gepraat en wat kermisgeluiden komen we ineens in een soort jazzimprovisatie over een snelle riff van de ritmesectie. En toch klinkt het allemaal heerlijk toegankelijk, fris, feestelijk en logisch.

Die opener blijkt dan ook tekenend voor de rest van deze plaat. Ik heb Glee al jaren in bezit, en dat is voor iemand die totdat ie op deze site terecht kwam nauwelijks alternatief dacht best bijzonder. Ik kocht hem destijds omdat ik de bescheiden hitjes Drinking in L.A. en Afrodiziak erg leuk vond. Beide nummers blijven ook na jaren erg sterk, vandaar dat deze plaat met enige regelmaat nog wel boven kwam drijven. Zette ik dus lekker deze plaat op, vervolgde zo'n beetje mijn dagelijkse bezigheden en luisterde dit vooral als erg fijne achtergrondmuziek. Ideale arbeidsvitaminen ook wel. Maar wat ik nooit hoorde, is dat deze plaat zo veel meer te bieden heeft. Want het is toch verdorie wel erg bijzonder met wat een vanzelfsprekendheid Bran Van hier zo'n beetje alle mogelijke muziekstijlen tot een simpel, toegankelijk en genietbaar kunstwerkje smeedt. Want als je niet je goede oren op hebt staan, ga je er al snel aan voorbij wat een absurdistische jams je af en toe te horen krijgt.

Want vanuit de opgefokte ritmes van Gimme Sheldon rollen we vanzelfsprekend in een hiphopbeatje dat Couch Surfer inleidt. Vanuit het inleidende sampletje komen we terecht in een sympathiek popnummertje dat qua sfeer en vrouwenzang wat aan sommige nummers van Air doet denken. De begeleiding is echter weer volstrekt niet te begeleiden, want die varieert vrolijk tussen een gitaarakkoordje en een licht snerpend toetertje.

En zo is deze hele plaat absoluut niet in welke muziekstijl dan ook te vangen. Drinking in L.A. zal bij velen bekend zijn: laat zich ook al moeilijk beschrijven. Electrogeluidje hier, sampletje daar, hiphopcoupletje... En voor de refreins komt plotsklaps een soulzangeres uit de lucht vallen. En zo horen we meer opvallende crossovers. Forest begint met een zanglijntje dat nog het meest naar The Cardigans neigt, gevolgd door een soort van oldskoolhiphopstukje. En midden in dat o zo schattige hiphoplijntje komt heel subtiel ineens een semi-(nu)metalriff binnenfietsen. En het woord subtiel bedoel ik dan nog serieus. Het gaat bijna ongemerkt, in eerste instantie. Werkelijk briljant. Vervolgens gaat het nummer via een heel wat aggressiever hiphopstukje los, waarna we weer in de vrouwenzangindierock terecht komen.

Rainshine volgt meteen daarna, begint met typische dancehitjesvrouwenzang en brengt daarna een soort de-Prodigy-is-de-weg-kwijt-jam ten gehore. Een soort mix van Out of Space en Firestarter, maar dan heel logsch en vanzelfsprekend. Dat er nog wat meisjeszang om de hoek komt kijken om de toch wel ruim aanwezige herrie licht te relativeren, zal niemand meer verbazen. Het werkt ook hier wonderwel. Ook Exactly Like Me combineert weer een pseudo-metalriffje als intro (wat krijgen we nou...) direct gevolgd door een blij popzanglijntje (I like what your T-shirt says... die trant). Al snel daarna stuitje dan weer op wat folky viooltjes en blazertjes. Old School is een blij hiphopnummertje waar af en toe een Limp Bizkit-imitator doorheen komt fietsen.

Van hokjes heeft Bran Van 3000 in elk geval nog nóóit gehoord, en dan heb ik het nog niet eens gehad over het fantastische Afriodiziak, dat enigszins in de lijn van Drinking in L.A. ligt, maar dan nog net iets beter. Een fantastische harmonie van achtergrondsampletjes passeert hier de revue vanachter de strikt genomen wat hiphop/soulgeorienteerde basis van het nummer. Moeilijk stilzitten al met al. Als genre stond hier pop. Dat is dit niet echt. Maar elke genreaanduiding is hier ten minste onvolledig. Ik dien denk ik maar een verzoek in tot pop/hiphop, omdat dat van alle combinaties die je met pop, rock, dance en hiphop kunt maken deze het meest naar een fris no-nonsense karakter neigt.

Inmiddels dus 5* en een toptiennotering. En vergeet dit dus vooral niet heel goed te luisteren alvorens het af te doen als wel aardig. Ik spreek uit ervaring

Aparte plaat dit. Een soort gospelfolk met veel achtergrondkoortjes. Maar ook zeker wel muziek met ballen, al is het maar door de grommerige zang. Hoewel erg anders vormgegeven, tapt ook dit wel uit het vaatje met 16 Horspowers prairiezuiderzeeballades. 4*.

Prachtige plaat weer, evenals Perfect from Now On en Keep It Like a Secret. Misschien zelfs iets conventioneler en toegankelijker, want deze staat vol met pakkende melodieën en dito gitaarwerk. Zoals itchy hierboven al zei, is de jamsessie in Conventional Wisdom een minpuntje. Ook het instrumentale gedeelte van Just a Habit hoeft van mij niet helemaal. Sowieso is de eerste helft wat beter, want die is zeker van 4.5* niveau. Daarna wordt het allemaal net wat minder. 4*.