Drie briljante noisepopnummers voor de prijs van één, en ook nog eens in een briljante opbouw. Lollita is dromerig, Sado-Masochism is bijtend en Butterfly Collector keihard en noisy. Snel maar eens achter meer werk aan van dit duo, dat overigens vrij ver afstaat van Dinand Woesthoff. Maar vrij dichtbij Pump Up the Volume van M/A/R/R/S staat, want de A en de eerste R, dat zijn zij. Dit klinkt dus wel heel anders.

Dit ligt mij een stuk minder dan de eerste plaat die ik van deze heren hoorde (Farewell to the Shade). Deze plaat is veel donkerder en zit meer in de hoek van Pornography van The Cure, waar Farewell to the Shade meer richting Disintegration gaat (hoewel ik vind dat AATT op die plaat al een stuk meer een eigen sound heeft ontwikkeld). Deze debuutplaat zal ik niet zo snel weer opzetten in elk geval, het zal ongetwijfeld mooi en goed zijn, maar ik word er een beetje naar van. Pornography is voor mij dan ook zelfde laken een pak. Ik kom helaas niet verder dan 2*.

Ik wil hier toch nog even een nummer speciaal hebben genoemd: Belief in the Rose is wave zoals ik het graag hoor, echt precies op maat voor mij geproduceerd lijkt wel. Lekker dreigend in zang en sfeer, maar toch licht in de melodie van de achterliggende instrumentatie. Verslavend nummer gewoon. Hard op weg een van mijn all-time favourites te worden ook

Nu ik wat meer werk van deze mannen ken, moet ik toch zeggen dat ik ze vanaf hun debuut, dat me niet zo ligt, per plaat beter vind worden. Het werk na Farewell to the Shade moet ik nog eens checken. De verwachtingen zijn hooggespannen, want dit staat inmiddels op 4.5*.

Na I Am a Bird Now, dat me niet zo erg beviel, toch nog maar een poging gewaagd bij deze. Conclusie is kort, maar krachtig. Het zal nooit echt wat worden tussen Antony en mij. Ik vind het te kitcherig, te nichterig en zijn zangmaniertjes werken op mijn zenuwen. Muzikaal is het verder prima en een schurfhekel kan ik er ook weer niet aan hebben, maar ik kan er maar moeilijk met plezier naar luisteren. Nog een keer 2* en dan bij dezen de toezegging dat ik de man(?) verder links zal laten liggen, gezellig op een hoop met Rufus Wainwright.