Ik ben niet zo enthousiast als bovenstaande users. Bij vlagen aardige plaat, die soms eigenlijk meer ambientachtig is dan neofolk. Het laatste nummer vind ik eigenlijk een saaie, overbodige draak. Sfeer heeft het als geheel wel en een paar aardige tracks (vooral de kortere, meer folky nummers) zitten er ook wel bij. Echt overtuigend vind ik alleen Gal Anda. 3*.

Ik vind dit eigenlijk nog niet supersterk. Leuk om eens te horen wat de opmaat was tot het geweldige Sackcloth 'n Ashes, maar ik vind de muziek hier nog niet geweldig uit de verf komen. Een beetje te lawaaierig met de stem van Edwards nog veel te weinig op de voorgrond. Haw, die ook op mijn versie van SnA staat, heb ik dan ook altijd een beetje een hinderlijke onderbreking gevonden tussen Black Soul Choir en Scrawled in a Sap, mijn twee favoriete nummers van 16HP. Deze EP wordt overigens nog wel omhoog geholpen door het geweldige Straight Mouth Stomp. Volgens anderen misschien wat niemendallerig, maar ik vind het een geweldige toonzetting voor de op traditionals gebaseerde wat lichtere nummers van de band. 3*.

Enkele maanden terug ontdekte ik via een Knock Out (toch nuttig ) Black Soul Choir. Het was mijn eerste kennismaking met 16 Horsepower, en wat voor een. Langzaam ontwikkelde het nummer zich toch een van mijn all-time favourites. Toen moest het er dan maar eens van komen: mij verder verdiepen in het werk van deze band.

Secret South werd mijn eerste echte kennismaking met 16 Horsepower. Overdonderend. Secret South is een hele dreigende donkere plaat. Ik ben geen Zachary Glass, die bij steeds minstens vijf beschrijvingen paraat heeft om de beelden die hij bij zijn favoriete platen binnenkrijgt te concretiseren. Ik ben een behoorlijke schrijver, maar wordt stiekem altijd een beetje jaloers op mensen die gevoelens bij muziek prachtig in woorden om weten te zetten. Ik heb die diepere gevoelens zelden.

En laat dit nu net een plaat zijn waar mijn hersenen wel een duidelijk plaatje bij laten zien. En ja, toevallig of niet, dat komt aardig overeen met wat Zachary hierboven beschrijft. Dreigende luchten pakken zich namelijk samen boven de Amerikaanse prairies. Onweer barst los, de rode aarde stuift op in de stormen, en blaast daarmee ook mij weg.

Bijna beangstigend dus, maar wat een trip door woeste landschappen. Clogger behoort niet tot mijn persoonlijke favorieten, misschien moet ik er nog even inkomen, wie zal het zeggen. Wayfaring Stranger klinkt traditioneel, en is een prachtige opmaat tot het nog prachtigere drieluik wat erop volgt. Dan Cinder Alley! Wat een sfeer! Inderdaad, Zachary slaat de spijker weer eens op zijn kop, beangstigend. Cinder Alley is op zichzelf misschien wel het beste nummer, maar niet compleet zonder dat Burning Bush en Poor Mouth daarop volgen. Alsof een stem uit de hemel de binnenlanden van de US of A overschalt. Na dit fantastische drieluik kan de plaat voor mij al niet meer stuk.

Hoewel dit gedeelte van het album bijna niet te evenaren is, blijft 16 Horsepower steeds boeien. Silver Saddle is opnieuw buitengewoon stemmig, en dan het introotje van Praying Arm Lane... eindelijk even rust. Maar oei, een halve minuut later is de korte windstilte alweer overgegaan in een fikse onweersbui, en schuilen is in de uitlopers van de Rocky Mountains niet mogelijk. Ook bij Splinter biedt slechts het intro een klein beetje lucht. Wat volgt is het dan toch ook weer adembenemende Just Like Birds. Je zou bijna een wat luchtiger track verwachten bij het zien van de titel, maar nee. Ook hier weer die heerlijke dreiging, nu weer op een vrij ingetogen wijze.

He, pfff... Nobody Cept You. De zon breekt toch nog even door. We moeten immers wel door blijven ademen. Straw Foot kent weer een heerlijk traditioneel introotje, klinkt weer lekker donker, doch niet meer zo beangstigend als tot aan de laatste twee nummers. Een zeer waardige afsluiter.

Dan is het over met Secret South, ben ik weer terug op mijn kamertje in Tilburg en prijs ik mij gelukkig dat ik zo mijn kleine probleempjes heb af en toe, maar dat het zo erg allemaal niet kan zijn. En hier schijnt tenminste de zon buiten. Maar ik zou absoluut die donkere trip door het wilde Westen niet hebben willen missen. Ik ben tijdens het tikken van deze recensie tot de conclusie gekomen dat het belachelijk is dat deze plaat slechts op negen staat en het met 4.5* moet doen. Promotie dus!