Nou, ik ben er klaar mee. Ik heb de rit helemaal uitgezeten en het valt me vies tegen. Ik dacht op basis van enige credits die ik de Eagles wel geef, dat het niet zo dramatisch uit zou pakken als bij een aantal van mijn voorgangers in dit topic. Sterker nog: ik vind een nummer als The Last Resort best goed. Maar dan dit zeg. Niet zelden klinken ze als een heel erg goedkope boyband (vooral op plaat 1). Het laatste nummer doet me vooral denken aan linedancende obesitasvijftigplusvrouwen en Corry Konings. Af en toe is nog wel iets te horen wat op muziek lijkt (met name het eerste nummer van plaat 2), maar anderhalf uur The Eagles anno 2007 is toch vooral een vervelende nachtmerrie.

Wat een vervelende plaat zeg. Had er wel wat van verwacht, want ik vind Ocean Rain best aardig en Crocodiles iets minder, maar wel zo goed dat ik een groei verwachtte naar deze toe. Maar hier vind ik dus echt geen klap aan. Vergelijk het met een stuk vlees waar je de vetrandjes vanaf moet snijden: als je hier het theater, de wavegalm en de drummaniertjes weghaalt, hou je bar weinig goeds over. Te weinig muziek en te veel quasi-angstaanjagendheid. Quasi, want Pornography van The Cure vind ik ook niets maar dat klinkt tenminste nog spannend. Dit doet me echt helemaal niets. 1.5*.

Een hele verbetering ten opzichte van het voor mij toch zeer matige Heaven Up Here. Echo & The Bunnymen is typisch zo'n band die bij mij op het dunne randje balanceert van 'heel goed' en 'irritant'. In hun mindere nummers staat het theatrale geluid me ook meteen tegen, in hun betere past dat juist prima. Op Heaven Up Here mis ik de goede songs en blijft er weinig over. Hier zijn ze met The Cutter, Back of Love, Porcupine en Higher Hell alweer een stuk de goede richting in geschoten. Desalniettemin vind ik dit een vrij grillige plaat met hoogtepunten, maar toch ook nog wel een beetje hetzelfde probleem als de voorganger.Pas op Ocean Rain hoor ik Echo & The Bunnymen pas echt zoals ík ze graag wil horen.

Beautiful Freak houdt wat sfeer betreft het midden tussen ironisch en cynisch. Die ingrediënten komen natuurlijk wel op meer platen terug, maar de verpakking van Eels is niet alleen om in te lijsten, de uitvoering is ook nog eens vrij uniek.

'Volgens mij slaat ie over', zei mijn vader dan ook toen ik deze plaat net gekocht had en de stilte in Novocaine for the Soul ineens even inviel. Het kan even wennen zijn: een rockalbum met hiphopbeats. Hoewel absoluut niet ontoegankelijk, geeft het Eels een originele en verfrissende eigen sound.

Novocaine for the Soul zet meteen de toon. De wat schorre stem, apart intro, hier en daar een sampletje. Susan's House is ook lekker apart. Susan's House is haast vrolijkmakend ironisch, mooie tekst ook (that must be her sister, right). Zelf ben ik wat minder te spreken over de meer ballad-achtige nummers als Beautiful Freak, Your Lucky Day in Hell en Manchild. Het kan smaak zijn, maar ik vind ze niet bijster interessant en hoor E ook liever gewoon zingen dan met zijn kopstem.

Beste nummers: Novocaine for the Soul, Susan's House, Rags to Rags en Guest List en al met al een 4.5* (maar daar stond ie al )

Ik vind hem toch wel leuk. Was nog vergeten te stemmen hier, maar vooral Flaming Telepaths is leuk. Deze hele plaat bestaat overigens uit traditionals en covers, waarbij voornoemd nummer wel uit zeer verrassende hoek is komen aanwaaien. Een bewerking van een nummer van Blue Öyster Cult, kom daar maar eens om als folkgezelschap. Verder is de traditional Rosemary Lane ook zeer de moeite waard. De rest is niet allemaal even sterk, maar een ruime 3.5* haalt ie wel.

Ik ga hier 3.5* voor geven. Geladen is het album ook voor mij in ieder geval zeker, en meestentijds klinkt het me ook wel prettig in de oren. Het begint een beetje een standaardverhaaltje te worden bij alle postrock die ik tot nu toe deze week heb leren kennen, en het komt er eigenlijk op neer dat ik het allemaal nog maar eens rustig een paar keer moet luisteren om echt tot een oordeel te komen. Mooiste nummer vind ik eigenlijk A Poor Man's Memory, maar daar ben ik blijkbaar de enige in. Het is toch echt zo.