Natuurlijk, we hebben het allemaal wel een keer gehoord. Een scheutje Ride, een beetje Cocteau Twins en een snufje Chapterhouse. Maar gelukkig levert dat wel een zeer gelukkige combinatie op. Nogal zweverig, een beetje maf en bevreemdend daardoor, maar dat maakt het mooi wel de ultieme... naast-het-zwembad-ligplaat. Waarom weet ik niet, maar ik vind shoegaze sowieso wel zomermuziek. Ondanks dat Octobergirl wat mij betreft het hoogtepunt van dit gezellige plaatje is!

Grappig om te lezen, want ik ervaar deze plaat dus na de eerste twee nummers heel anders dan jij. Ik heb hem er voor de gelegenheid even bij gepakt en loop alle nummers dan maar langs.

Blackest Eyes, zo ver zijn we het eens, is natuurlijk ongeveer de best denkbare openingssong voor een Porcupine Tree-album. Het vat ongeveer de essentie van de band in een paar minuten muziek: liedjesprog met veel afwisseling tussen hard (metalelementen, gitaarmuren) en zacht (zang Wilson op de voorgrond, soberder instrumentatie met bij tijd en wijlen Pink Floydachtig geluid).
Trains is zo mogelijk hét Porcupine Tree-anthem, ook bij concerten. Het is een sterk nummer, bijna folky eigenlijk, maar ik ben hem langzaamaan wel een beetje beugehoord. Porcupine Tree heeft nummers met een aanzienlijk langere houdbaarheid. Desalniettemin: het blijft briljant.
Lips of Ashes vind ik eigenlijk juist een heel sterk sfeernummer. Prachtige, kille gitaarflarden zorgen voor een bijna futuristisch geluid. Precies goed getimed ook na het wat poppy Trains.
The Sound of Muzak vind ik dan weer een beetje een inzakkertje. Aardig nummer, maar het is allemaal net niet spannend en energiek genoeg. Beetje... muzak eigenlijk
Gravity Eyelids vind ik dan juist wél weer een van de beste nummers uit het oeuvre van Wilson & co. Prachtige kilte weer. Dat loopje met de ijle vocalen van Wilson erover. Mooie gitaaruitbarsting vervolgens, om weer ingetogen te eindigen. Misschien wel het magnum opus van deze plaat.
Wedding Nails past eigenlijk wat minder in mijn straatje, maar met koptelefoon op bevalt het maar al te best eigenlijk. Sterke riff en mooie, stevige melodielijn later in het nummer. Het hoge niveau blijft gehandhaafd.
Prodigal spreekt mij iets minder aan. Een beetje een standaard Porcupine Treenummer eigenlijk. Aardig, maar ze hebben betere. Bovendien vind ik hem niet helemaal lekker uitkomen, muzikaal gezien: in essentie meer een ballad, maar muzikaal iets te 'dik' uitgevoerd.
3 is een beetje hetzelfde laken een pak. Ook weer degelijk, maar nergens echt boeiend. Het album blijft me in deze fase iets te vlak en eentonig, een probleem dat ik ook met de opvolger Deadwing heb.
The Creator Has a Mastertape heeft een lekker basritme, maar is me voor de rest iets te metaal en te eentonig. Niet echt míjn Porcupine Tree, maar dit nummer is wel strakker en heeft aanzienlijk meer ballen dan Prodigal en met name 3.[/i]
Heartattack in a Layby is een ouderwetse, op Stupid Dreamleest geschoeide Porcupine Tree ballad. Wat mij betreft een van de hoogtepunt van de plaat. Prachtige gitaarloopjes en het kenmerkende heldere, spacerockachtige en atmosferische geluid van de band. Prachtige driedubbel gelaagde vanaf iets na de 2.30 minuten bovendien
Strip the Soul maakt duidelijk dat In Absentia wat de laatste drie nummers betreft erg teruggrijpt op Stupid Dream: twee ballads met een wat onalledaags experimentje ertussen. Dan vind ik de Tullachtige groove van Tinto Brass wel net wat beter dan de lichte flirt met funk van Strip the Soul (klinkt misschien wat vaag, maar let maar eens op: als Prince dit zou zingen en niet Steven Wilson..;)). Toch vind ik het wel een leuke, spannende track, al had ie wat minder lang mogen zijn.
Collapse the Light into Earth is een sterke afsluiter wat mij betreft. Maar ja, ik kan dan ook nogal genieten van de rustige kant van Porcupine Tree. Deze plaat zakt naar mijn mening zeker niet in op het eind (eerder in het midden).

Maar goed, dat is hoe ik er tegenaan kijk dus he

Edit: de bonustracks ken ik dus niet.

Deze plaat staat inmiddels al weer een tijdje in mijn top 10. Porcupine Tree was eigenlijk een van de eerste bands waarvan ik na binnenkomst op MusicMeter iets van ging luisteren. Ik kon toentertijd geen genoeg krijgen van Alan Parsons Project, en vond daarin een medestander in dynamo d. Die had ook Porcupine Tree in zijn top 10 staan. Ik luisterde twee nummers (ik weet niet eens meer welke) en schoof het weer terzijde. Niet slecht, maar ik zal nog midden in een omschakeling van Veronica- naar MuMe-repetoire ...

Een paar maanden later. Een leuke aanbieding van een andere user in het CD-verkooptopic. Edwin biedt een aantal tweedehands-CD's aan voor de uitermate schappelijke prijs van 1 euro per stuk. Bij die stapel ook In Absentia van Porcupine Tree. Beviel al een stuk beter. Even later heeft ie nog een kleiner stapeltje in de aanbieding. De prijs was inmiddels iets gestegen, maar ach, voor 3 euro neem je de gok

Wat ik aantrof was een plaat die voor mij al het goede in In Absentia met zich mee bracht. Als verklaard aanhanger van softe troep houd ik best van wat symfonische rock, maar het moet vooral niet te ingewikkeld worden. En dat spreekt me nu zo aan in Porcupine Tree. Dit is de ideale symfonische liedjesplaat. Niet al te hard of ingewikkeld allemaal, maar heerlijke behapbare porties symfonische muziek. Prachtig melodieuze muziek met een rijk instrumentarium erachter. Ik zag het lebowski al eens bij In Absentia schrijven, maar deze plaat lijkt wel voor mij bedacht. (Dat heb ik bij In Absentia minder trouwens, het middendeel is daar wat 'harder' en ligt me daarmee minder).

Ik zou zo ook geen zwakke nummers kunnen aanwijzen op deze plaat, het is dan ook een mooi coherent geheel. En dat geldt lang niet altijd voor liedjesplaten, want dat is het toch ook. Ik vind dit een bijzonder aangename combinatie van eigenschappen. Hoogtepunt voor mij is A Smart Kid... prachtig opgebouwd nummer, zonder dat het allemaal nodeloos ingewikkeld wordt. Ook de sax in Don't Hate Me en de 'getallen' aan het eind van Even Less zijn hoogtepunten. Van rare snufjes als Tinto Brass moet ik normaal niet zo veel hebben, maar deze plaat kan het aan, juist omdat het verder lekker no-nonsense is. En dus geniet zelfs ik van het Jethro Tullachtige psychedelische fluitspel.

Wat ik er maar mee wil zeggen: MuMe is nog niet zo'n slechte weg om goede muziek te ontdekken. Het grootste deel van waar ik nu naar luister heb ik er wel vandaan, maar dit is voor mij wel het voorbeeld van scoren via deze site

Huh, wat zie ik nu? Heb jij een hiphopplaat in je top 10 gezet?

Ja, verbazingwekkend hè? Is ook voor het eerst hoor. Ik ken eigenlijk heel weinig hiphop en de hiphop die ik ken vind ik meestal wel aardig, maar luister ik maar zelden. Maar goed, dit dus niet.

Maar waarom dan Postmen? Het komt uit Nederland, het heeft in de top 40 gestaan... kan toch nooit wat wezen?

Tja, Amerika zal ongetwijfeld de bakermat, het wezen en weet ik veel wat meer van de hiphop zijn, maar ik kan dit gewoon niet weerstaan. In 1998, toen ik nog een klein Lukasje was, was Cocktail een bescheiden hitje. Daar was ik toen al helemaal verliefd op. Veel artiesten die ik toentertijd kon waarderen zijn later toch vrij genadeloos door de mand gevallen, maar dit absoluut niet. De frisse hiphop mixt gewoon ideaal met de zomerse reggaemelodieën. Voor mij luistert dit eerder weg als bijvoorbeeld Manu Chao dan als andere hiphop. Het is relaxed, maar toch met scherpe kantjes.

Maar op MusicMeter val je nu wel genadeloos door de mand zeker ?

Ik was toch al geen toonbeeld van goede smaak . Misschien is dit ook wel een schromelijk onderschatte plaat. Geen enkele artiest hoeft zich namelijk te schamen voor nummers als Foundation, Cocktail, U Wait en When in Doubt. Deze plaat heeft in elk geval een origineel eigen geluid dat ik nog nergens eerder gehoord heb. En waar reggae nog wel eens dreigt wat plat en eentonig te worden: niets van dat al. Prachtige, bijna laidback hiphopplaat is dit gewoon.

Of toch vooral jeugdsentiment?

Misschien ook wel een beetje, wie zal het zeggen. Feit is dat ik misschien wel geen nummer vaker gedraaid heb in mijn leven dan Cocktail. En nog steeds hè... als een huis!

En volgende week is ie weer je top 10 uit zeker?

Wie zal het zeggen, ik ben de wisselvalligheid in eigen persoon, wat top 10 betreft. Belangrijker is dat dit gewoon een prima plaat is.

Dus nu toch maar wat meer hiphop luisteren?

Wellicht, wellicht. Tips van de kenners in het genre over platen die een beetje in deze lijn liggen zijn in elk geval zeer welkom.

Een paar dagen geleden concludeerde ik dat deze toch even wat minder was dan Steve McQueen. Nu ik vandaag beide heb geluisterd, concludeer ik toch maar het tegenovergestelde. Jordan: the Comeback verdient die felbegeerde (?) plaats in mijn toptien. U vraagt waarom?

Dat is nog niet zo makkelijk uit te leggen. Prefab Sprout op zijn best, zo ben ik de laatste tijd wel achter gekomen, klinkt eigenlijk heel erg gelikt. Bijna tegen het verschrikkelijk foute aan. Werkelijk pannenkoekenschenksuikerstroopmierzoet. Maar ach, wie houdt er niet van pannenkoeken of suikerspinnen. Prefab Sprout luisteren is als enorm lekker vies snoepen. Nu ben ik een echte zoetekauw, maar... je kunt je er ook misselijk aan eten natuurlijk. Dat is me dan toch met Prefab Sprout voorlopig nog niet gebeurd .

Waarom is Prefab Sprout dan zo lekker zoet (vies zoet kan natuurlijk ook, voorbeelden te over!)??? Welnu, dat is omdat ze toch even op een vernuftige manier liedjes in elkaar hebben gedraaid. Bij zoet denken velen aan grauwe middelmaat, aan Mariah Careyachtig, kwijleballerig gejodel. Neen. Prefab Sprout wijkt vaak net even af van het voorspelbare, van de kant dat je denkt dat de melodie op zal lopen. Op een of andere manier moet je deze plaat daardoor toch eerst een paar keer proeven, voordat ie echt in de smaak valt.

De beloning is dan groot: prachtige popliedjes, verpakt in een soort van conceptalbum met een aangenaam soulsausje (Reijersen ). Looking for Atlantis is leuk, maar eerlijk is eerlijk, meer nog niet. Wild Horses is zo'n nummer dat op het randje van heel fout balanceert (een beetje te vergelijken met When Love Breaks Down van Steve McQueen). We kabbelen relaxed (als dit album iets is, is het wel relaxed) naar de kermis van Carnaval 2000. Daar begint het absolute hoogtepunt van Jordan: the Comeback. Het titelnummer is niet misselijk, maar dan...

Het tweeluik Jesse James Symphony en Jesse James Bolero. Magistraal! Symphony is de prachtige, muzikaal nog vrij uitgeklede opmaat naar Bolero. Dit is, ik verval toch in de hierboven door Edwin genoemde term, het ultieme popnummer. Een tikje pretentieus, mierzoet dus, maar toch gedurfd. En misschien wel de mooiste melodielijn die ik ken. Bolero dan... die lage, korte blazer steeds (is het een tuba? Geen verstand van...). En dan zo'n kerkkoor- of klokgeluidje af en toe. En het blijft toch zo licht, zo (ik ga nu in vrouwenwoorden vervallen... het blijkt echt erg met mij gesteld) schattig...

En dan de rest van deze plaat... het kan niet meer stuk natuurlijk. De ene na de andere popparel, waarbij alle nummers zo op hun plaats vallen dat ze samen zo'n vanzelfsprekend geheel vormen. Het is allemaal zo achterlijk achteloos. Het doet zo allemaal zo simpel aan, dat de plaat weinig diepgang lijkt te kennen bij eerste beluistering. Gooi hem er nog eens in, en de ambachtelijkheid spat er ineens af. Voor mij is dit de muzikale vertolking van een voorleesverhaaltje van Annie M.G. Schmidt. Het lijkt zo simpel, maar kom er maar op.

Intrigerende plaat is dit. Zo heerlijk niet al te ingewikkeld, maar toch ook weer een beetje vreemd. De eerste helft is meteen heel pakkend, deel twee heeft iets langer nodig om te beklijven. Maar als dat gebeurt, val je definitief voor deze heerlijke popplaat . Zo zit ik toch binnen een maand na een pm-tipje van El Ninjo met een grote zwak en een toptiennotering voor Prefab Sprout.... Snel eens achter de andere platen aan

Lente 2004: Twee en een half jaar geleden beperkte mijn muzieksmaak zich tijdelijk vooral tot het Radio Veronicarepetoire. Ik was er vast van overtuigd dat in deze eeuw - op Muse na, dat dan weer wel - geen goede muziek gemaakt werd. In het kader van 'vergeten platen uit de jaren '90' kwam toen Disco 2000 van Pulp langs. Ik kende het nummer nog vaak uit het reclamespotje van een MTV-cd, en het klonk mij zo ineens erg leuk in de oren. Ik besloot de cd te kopen en was er vast van overtuigd dat er verder helemaal niemand op deze aardkloot rondliep die nog naar Pulp luisterde.

Lente 2006: een user met de nickname Lukas meldt zich aan op MusicMeter en brengt stemmen uit op het handjevol platen dat hij al kent. Tussen die stemmen ook een - onopvallende - 3.5* voor Different Class van Pulp. Overtuigd als ik toen nog was dat singletjes toch altijd wel de beste nummers van een cd zijn, galmen Disco 2000 en Common People soms wel door het huis, maar meer ook eigenlijk niet. Ik kijk de stemmen echter eens door en zie dat Pulp een vrij hoog gemiddelde heeft en toch ook de toptien haalt van een vrij actieve user die bovendien al meer dan 1000 stemmen heeft uitgebracht. Zou het dan toch niet...

Ik begin Different Class meer te draaien, en ontdek langzaam dat er meer in de muzikale wereld is dan hitjes uit de voorbije decennia. Ik blijk een miskende parel in bezit te hebben. Een tijd lang voerde hij zelfs mijn top tien aan, en hoewel gezakt naar vier is ie daar voorlopig nog niet weg te denken. Ik kan de plaat inmiddels dromen.

Heerlijk cynisch, om het zo maar eens te zeggen. Ik houd daar wel van. Different Class is doorspekt met ironie, maar o zo serieus. Mis-Shapes, hoewel zeker geen briljant nummer, zet meteen de toon voor de rest van de plaat. De toonzetting is fantastisch, maar het nummer is mij iets te drammerig. De zoveel briljantere nummers volgen echter snel. Pencil Skirt is heel wat subtieler, Common People is natuurlijk overbekend, maar daarom niet minder. Hoogtepunt volgt meteen daarop: I Spy. Wat een heerlijke spanning zit er in dat nummer. Tekstueel ook zeer de moeite waard. En dan ontploft ie, en Jarvis laat er gewoon nog even doodleuk een zanglijntje van 'la la la la la' op volgen. Werkelijk een bril-jan-te opbouw.

Hoogtepunt geweest, maar inzakken? Nee hoor. Live Bed Show is ook een van mijn Pulp-favorieten, ik schep er veel genoeg uit om af en toe spontaan onder de douche in te vallen met de woorden She doen't want to go to work. But she doesn't want to stay in bed. Something Changed en Sorted out for E's & Wizz vervelen ook nooit. Daarna wordt het voor mij toch een piep-klein beetje minder, maar ik heb nooit, dan ook nooit de neiging om ook maar in de buurt van de skipknop te komen bij deze Pulp.

Er zit gewoon zo veel gevoel in deze plaat, en dat is verpakt in zulke mooie composities en met gepaste zelfspot en het juiste snufje aanstellerigheid gebracht, dat deze vermoedelijk altijd wel op 5* blijft staan.

Seperations is na Different Class mijn favoriete Pulp-plaat, dus wat dat betreft zou ik hier inderdaad gebeiteld moeten zitten. Het is ook best een leuk plaatje, maar ik vind de uitvoeringen eigenlijk allemaal net wat minder dan de studioversies. Die synth in Death II is bijvoorbeeld net even wat minder lekker, Countdown is iets te snel en een tikje afgeraffeld... Ik wacht met smart op Live at Primavera Sound 2011. Blinde aanschaf .

Vandaag maar weer eens opgezet en geconcludeerd dat dit na Different Class toch wel mijn favoriete Pulp-plaat is. Eigenlijk is dit een soor Nick Cave goes eurodance met een viool erbij, maar dan toch wel weer heel erg Pulp. Ook vertoont de plaat, zelfs de zang van Jarvis in de lagere regionen van zijn stemgebruik, wel overeenkomsten met The Future van Leonard Cohen.
Countdown en This House Is Condemed zijn hier een beetje de vreemde eenden in de bijt. Countdown ligt, zeker qua opbouw, al meer in de lijn van het latere werk, en dan met name de langere nummers als I Spy en This Is Hardcore. This House Is Condemed is meer een soort verkapte dance, evenals het voorgaande Death II met onweerstaanbaar intro... De rest is in essentie theatrale, maar toch voor Pulp-begrippen behoorlijk introspectieve singer/songwritermuziek. Ik verhoog naar 4.5*!

Hehe, hij staat er eindelijk op. Ik wilde hem geloof ik een maand geleden al toevoegen, maar toen stond ie al in de wachtrij waarna blijkbaar een eindeloze correctiecyclus volgde .

Ik keek hier uiteraard erg naar uit, want het debuut met reden op 2 in mijn top 10. Natuurlijk kon het alleen maar minder, maar al hadden ze maar een andere plaat met dezelfde ingrediënten gemaakt: ze hadden er waarschijnlijk zeker 4* voor gekregen . Maar de progpoprock heeft hier een snufje electronic meegekregen waardoor de magie wat mij betreft toch een beetje verdwijnt. De band klinkt dan ook af en toe als... Electronic (en dan bedoel ik het bandje van Johnny Marr en Bernard Sumner). Slecht is het niet, origineel bij vlagen ook wel weer, maar alles is net wat minder en de sound is er ook al niet op vooruit gegaan. Typisch geval van 'de altijd moeilijke tweede'. Toch wel 3,5*. De tijd zal leren of er misschien nog een halfje meer inzit (meer dan 4* zie ik sowieso niet gebeuren) of dat-ie zelfs naar de 2,5* zakt (zou ook nog kunnen).

Ja, ik wilde er een paar dagen geleden verdorie net wat over schrijven . Ik heb niet al te veel tijd nu, dus ik zal het een beetje kort houden.

Deze plaat is nu al een maand lang mijn favoriete treinplaat. Ik kan hem gewoon niet weerstaan in het ov. Hoewel toch zeker een beetje afgekeken hier en daar, komt Pure Reason Revolution namelijk met een vrij uniek geluid op de proppen. Dit is een soort van prog, maar toch ook weer niet. Laten we het progbritpop noemen . Gooi Porcupine Tree, Pink Floyd, Blur en Electric Light Orchestra in een blender en je krijgt zoiets, denk ik.

Vaak haak ik bij progalbums toch een beetje af bij concepten en epics. Porcupine Tree waardeer ik dan ook vooral als liedjesband. Deze plaat blijft ook gedurende langere tijd over de hele linie boeien (da's ook de definitie van een groeiplaatje inderdaad). Zoals grovonion al aangeeft, zit de kracht van de plaat in de afwisseling tussen hard en zacht, tussen mannen- en vrouwenzang. Neem nou een nummer als Bright Ambassadors of Morning. Het nummer slaat een paar keer volstrekt om, maar valt nergens uit de toon en is ook best een samenhangend stukje muziek. Dat geldt ook voor Twyncyn/Trembling Willows. Het poppy voorstukje slaat daar ineens om in een soort van metalriff. En het werkt, wonderwel. Voeg daarbij het gevoel voor pakkende thema's en melodieën en je hebt een wereldplaat!

En juist daarin is Porcupine Tree voor mij veel minder geslaagd. Ik skip daarbij toch vaak de hardere gedeeltes, want die boeien me minder dan de liedjes. Hier is de afwisseling zo vanzelfsprekend dat alles me wel blijft boeien. Daarmee heeft het voorprogramma de hoofdact voor mij toch wel een beetje ingehaald. Hoewel ze zich met andere albums nog wel even moeten bewijzen, natuurlijk