Oasis haat je, of daar houd je van. Tenminste, dat zegt men altijd. Eigenwijs als ik ben, behoor ik tot geen van beide kampen. Oasis maakt aardige britpopnummertjes met een vleugje Rock n' Roll, een bij vlagen lichtelijk irritant stemgeluid en nummers die varieren van matig tot behoorlijk goed.

Dit is dus ook best een aardig plaatje voor mij, niet meer en niet minder. Qua niveau volstrekt onvergelijkbaar voor mij met bijvoorbeeld jaar- en genregenoot Different Class van Pulp, maar toch. Grootste piek is Don't Look Back in Anger. Heerlijk nummer, kan niet anders zeggen. Ook She's Electric, Champagne Supernova en Roll With It liggen mij behoorlijk in het gehoor.

Voor de rest vind ik Oasis toch redelijk eentonige meuk. Zeker de eerste keer klinkt het allemaal nog erg leuk, maar een beetje vervelend wordt het bij veel draaien wel. Ik moest dan ook echt even opnieuw deze plaat luisteren alvorens hier mijn mening te geven. Was namelijk al weer een tijdje geleden. Over het algemeen dus best aardig, maar het overstijgt de middelmaat toch niet echt. Ik ga hem met een halfje verlagen van 3.5* naar 3*.

Klinkt erg goed dit. Ik zie hierboven veel vergelijkingen met Tool, dat vind ik dan weer herrie. De eerste nummers van het album vind ik eigenlijk nog meer 'Radiohead maar dan wat steviger'. Het begin van Massive Bereavement heb ik bijvoorbeeld elk moment het idee dat Thom Yorke wat kan gaan piepen . Het middendeel is wat harder en ligt me daarmee ook minder. De laatste nummers zijn wat progrockachtiger en weer wat meer richting mijn straatje. Favoriet toch wel One Day All This Could Be Yours.
4*, met kans op meer.

The Past Is a Grotesque Animal is een absoluut meesterwerk. Er zijn niet zoveel nummers van een kleine twaalf minuten die van begin tot eind boeien en niet in vervelende herhalingen enerzijds of onuitstaanbare langdradigheid anderzijds verzanden. De eerste minuten stampt The Past... bijna door als een soort Gang of Fournummer, maar dan vermengd met indierock en een scheutje sixties. Die laatste invloeden komen later in het nummer meer opzetten dankzij het onweerstaanbare en steeds herhalende (repeterende leek me in dit geval voor meerdere uitleg vatbaar ) achtergrondkoortje. Misschien voor mij wel een van de beste nummers ooit, al moet het zijn houdbaarheid op de lange termijn nog even bewijzen.
The Past is ook meteen het breekpunt op dit album. Wat ervoor komt is heerlijke, expressieve indierock, die samen met The Past... op een dikke 4.5* had kunnen eindigen. Wat erna komt is een stuk minder. Bunny Ain't No Kind of Rider is vrij slap, Faberge Falls for Shuggie een nogal matige Prince-pastiche. Pas bij She's a Rejector komen we weer aardig op gang.
Verder doet Of Montreal mij naast de reeds genoemde referentie nogal aan Sparks denken. De gekte en het vaak hoge tempo hebben ze ontegenzeggelijk gemeen.

Ambient, post-rock.. ik moet eerlijk zeggen dat ik je genre-omschrijvingen hier niet echt deel, Paul . Volgens mij is dit namelijk eerder (s)Low(core) met een vleugje shoegaze.
Neem nu het tweede nummer van deze plaat: trage gitaarlijn, zang die erbij komt... die start had zo uit de hoge hoed van Alan Sparhawk kunnen komen. Het is hoogstens dat de gitaar er iets meer bij komt janken en dat ze er af en toe een synthesizer tussendoor gooien.

Is het daarmee een schaamteloze ripoff? Nee, ze hebben best een lekker eigen geluidje dat me desondanks wel aan heel veel bands doet denken. Zoals gezegd Low, maar ook Galaxie 500 en Ride en af en toe Auburn Lull en zelfs Sigur Rós. Ik heb eigenlijk niet zo veel toe te voegen aan wat Reptile hierboven al schreef: een dromerig plaatje met af en toe een uitbarsting. Luistert lekker weg, verder niet heel bijzonder, wel erg genietbaar.

Mooiste nummer vind ik denk ik Cut, dat ook meteen de blauwdruk vormt voor het geluid op de rest van de plaat. Het nummer opent met een bescheiden, laaggestemde gitaar en een bas, zoals Low dat ook vaak doet. Als de zang invalt, doet dat direct denken aan een stonede versie van Rides Vapour Trail. Als de zanger op prettig valse toon de hoogte in gaat met de woorden 'what am I to do?', wordt steeds duidelijker dat er wel een shoegazeachtige gitaarpartij moet gaan invallen. Dat gebeurt ook: 'I just wanna guide you!'

Vervolgens is de band in het nieuwe coupletje ingetogen op zijn Galaxie 500-s, waarna het nummer definitief in de tweede versnelling komt. Je kan het allemaal vrij gemakkelijk en snel uittekenen, maar prettig is het wel. 3.5* is het wat mij betreft dus zeker wel waard, maar die (vergeef me de Henk-Jansmitstaal) x-factor ontbreekt toch wel een beetje.

Hij is wat mij betreft iets consistenter dan Secret Wars. Daar wordt de psychedelische deken over de muziek bijvoorbeeld doorbroken door een nummer als Wild Horses. Dat is overigens wel het mooiste Built to Spillnummer dat niet door Built to Spill is gemaakt. Maar dat soort momenten hoef je hier dus niet te verwachten

De lengte van deze 3cd-box heeft me lang tegengehouden, maar zo tijdens het maken van een scriptie dient zich dan toch de gelegenheid aan om er eens voor te gaan zitten. Geen spijt van, want er staat een hoop goeds op deze schijfjes.
Nou ben ik niet zo'n archetypische Rated O-luisteraar, want ik hoor hier vooral geluiden dat het middendeel minder is dan de langere nummers op de eerste en derde geluidsdrager. Voor mij is het precies andersom. Juist de langere tracks vind ik nogal wisselend. Bij 10:30 at the Oasis en Folk Wisdom kom ik wel in de groove terecht, maar O wordt wat saai en The Human Factor zelfs vervelend. De tweede cd biedt wat meer hapklare psychedelische rock zoals op de eerste platen van Oneida. Die sound bevalt me eigenlijk nog wat beter. Toch slaat ook de algemene balans ruimschoots door naar het positieve. 4* is wel op zijn plaats.