Betoverend. Dat lijkt me een korte, maar o zo rake omschrijving voor Night van Gazpacho. Wat een enorm rake plaat is dit zeg... Obsessed verstaat blijkbaar de kunst van het MuMe-hypenm want het is niet de eerste keer dat er een hele goede plaat op mijn pad komt na een van zijn berichten. Maar goed, hype of niet (een hype doet nochtans eerder afbreuk aan de reputatie van een plaat: ‘ach ja, het is toch maar een hype, waait wel weer over. Belachelijk hoog gemiddelde trouwens’), ik heb zelden zo’n sterk album gehoord. Daar ben ik na flink wat luisterbeurten inmiddels wel achter.

Bij de eerste luisterbeurt was dit wat mij betreft meteen een prima plaat, maar had het nog lang niet de lading die ik er nu wel in hoor. Het was allemaal bijzonder aardig, maar bleef wat mij betreft een beetje hangen in een net iets te traag en slepend tempo. Het kwam voor mijn gevoel pas in de laatste twee nummers een beetje los. Inmiddels zie ik dat juist als de grote kracht van Night. Want dit zit allemaal zo enorm goed in elkaar. Bij veel progressieve rockalbums met een aantal lange nummers erop heb ik nogal eens de neiging in slaap te vallen. Dit zakt helemaal nergens in. Waarom weet ik eigenlijk niet: het is traag, slepend, veel terugkerende thema’s... alle ingrediënten eigenlijk om mij niet van begint tot eind te kunnen boeien. Toch had ik mij voorgenomen tijdens het beluisteren van Night een uitermate veelomvattende en lange recensie te gaan schrijven, maar ben ik tijdens het laatste nummer pas hier aanbeland.

Het begin van Dream of Stone is even wennen. De zang valt zo vreemd en hoog in, dat je eerder met een vrij gelikt jaren 80 nummer te maken denkt te hebben. Dan wordt duidelijk dat het hier om veel meer dan dat gaat. Langzaam ontvouwt zich een prachtig klankentapijt en blijkt de zanger over heel veel nuance te beschikken. Bijzonder knap is hoe hij in het eerste nummer varieert van hoog en ingetogen (begin) tot lage uithalen (‘Will someone bring me back again’). Doorgaans zie je dat andersom. De hele plaat lang vind ik de zanger toch al bijzonder spannend om naar te luisteren. Ook leuk is het vioolspel in de intermezzotjes die vaak bij het eind van de tracks inbegrepen. Dat haalt net even de sleur uit de plaat, maar doet nergens afbreuk aan de sfeer en eenheid die Gazpacho weet te scheppen.

De drie wat minder lange tracks in het midden van de nummers lijken een soort verlengde van het openingsnummer en van elkaar te zijn. Thema’s keren terug en zeker de eerste twee zijn moeilijk uit de context voor de geest te halen. Valerie’s Friends staat wat meer op zichzelf en is wat mij betreft ook het absolute hoogtepunt van de plaat, voor zover die nog aan te wijzen zijn. In elk geval mijn favoriete 2007-nummer. Het slotnummer verschilt net even van de rest, doordat het minder gebruik maakt van thematiek uit het eerste nummer. Wat mij betreft geen bezwaar, het is een zeer verdienstelijke afsluiter, wat heet. Mij rest niets anders dan deze plaat met gezwinde plaat de laatste halve ster te doen toekomen en een positie te gunnen tussen de beste tien platen die ik ooit gehoord meen te hebben.

Meer van zulks (Frans? Jeroen?) is altijd welkom. Ik hou me aanbevolen voor tips

Enthousiast postpunkbandje met een ongecompliceerd geluid dat je tegen de jaren negentig af en toe terug hoort komen bij bijvoorbeeld The Vaselines en de door de zangeres gezongen nummers van The Magnetic Fields. Het is leuk, het is verfrissend, maar dan wel op de shufflestand. Een heel album gaat het me nogal tegenstaan. 2.5* daarom, maar dat is nog geen reden om dit links te laten liggen. Als je nummers I'm Beautiful Now en Fast Boyfriends als tussendoortje hoort, zijn ze namelijk onweerstaanbaar.

En toch begrijp ik het wel, dat mensen dit wat aan de saaie kant vinden. Ik vind dit zelf dus absoluut niet, maar het is wel muziek waar je je aandacht bij moet houden. Dat geldt bij mij voor alle postrock die ik tot nu toe gehoord heb: als je niet aandachtig luistert, valt de pracht en kracht weg uit de muziek.

Nu vind ik het bij Godspeed You Black Emperor! niet echt een probleem hoor, dat aandachtig luisteren. Persoonlijk ben ik nogal gesteld op strijkers. Maar het mooiste hieraan is dat er zo om de tien minuten weer ergens een prachtige climax verstopt zit. Je merkt het niet als je aandacht even wegebt, maar daar wordt zo vernuftig naartoe gewerkt.

Ik vind dit door die prachtige opbouw zelf een vrij toegankelijke plaat. Ik vond dit na een keer luisteren eigenlijk al erg goed, ook omdat het met enige regelmaat ook melodieus zeer pakkend is. Dat maakt dat bijvoorbeeld Slint en Explosions in the Sky voor mij wat meer tijd nodig hebben (maar niet per definitie minder worden gewaardeerd, maar dat terzijde).

Hoogtepunt van het album is voor mij zonder enige twijfel het middengedeelte van het welhaast avondvullende slotnummer Providence. Tussen pakweg 13 en 17 minuten wordt prachtig opgebouwd naar een prachtige geluidszee met een prachtige strijkersmelodie over een heerlijke riff. Magistraal. Hieruit volgt dan ook weer het enige minpunt van deze plaat: zo had ie moeten eindigen. Omdat het hoogtepunt is geweest, krijg ik altijd de neiging de laatste tien minuten over te slaan. Maar niet voor niets hoog in de top 10 natuurlijk

Voorzichtig ben ik de laatste tijd begonnen mij wat in postrockkringen te begeven. Dan kom je - naar het schijnt - nogal snel uit bij Godspeed You Black Emperor!. Moya. Wauw! Wat een opbouw!

Slint, Talk Talk en Explosions in the Sky hebben wat meer tijd nodig om te bezinken. Misschien het verschil tussen strijkers en gitaarflarden. GYBE! klinkt soms harmonieus, soms onheilspellend. Ik vind het heel moeilijk echt een zinnig verhaal bij dit soort muziek neer te kalken. Luisteren werkt doorgaans beter

Ik maak me wel heel makkelijk van een recensie af hier, zo lijkt het, maar dat is het niet... Het genre is denk ik nog te vers voor mij om er hele verhalen over kwijt te kunnen. Laat ik dat dan ook maar niet doen. 4.5* staan in elk geval duidelijk genoteerd.

Een van mijn goede voornemens van 2012 is om de mijlpalen uit de hiphopgeschiedenis eens chronologisch door te lopen. Opdat ik in 2013 nooit meer het excuus aan kan voeren dat ik geen verstand heb van hiphop. Nu leek me dit een aardig vertrekpunt, omdat dit toch een beetje bekend schijnt te staan als het eerste hiphopalbum van enige betekenis. Enige betekenis slechts, want een grote klassieker in het genre is het (buiten het titelnummer) volgens mij niet.

De plaat voldeed dan ook ongeveer aan mijn verwachting vooraf. Alles wat vooraf gaat aan The Message is bij vlagen leuk, maar vooral ook erg wisselvallig. De eerste twee nummers luisteren best lekker weg, al is 'sympathiek' nog de beste omschrijving. Het derde nummer vind ik echt hopeloos gedateerd klinken, ondanks dat ik aan het woord 'gedateerd' in muziekomschrijvingen een enorme hekel heb. Die stemvervormer in dat hele nummer voegt bijzonder weinig toe. Gelukkig wordt het daarna weer beter, al klinken de gedeeltes die meer naar soul neigen soms wat goedkoop. De laatste zeven minuten van deze plaat is natuurlijk wel een feestje op zich.

Al met al geeft deze plaat me nog meer een funk- dan een hiphopgevoel. Dat zal bij Run-D.M.C. waarschijnlijk wel anders worden...