Nee, natuurlijk haalt deze plaat het niet bij Document, New Adventures in Hi-Fi of Murmur. Maar ik ben toch zeker positief verrast door een behoorlijk doorwrocht retro R.E.M.-werkje. Het grijpt erg terug naar de albums uit de succesperiode in de jaren negentig, maar dat doen ze wat mij betreft geheel niet verkeerd. Het is in elk geval twee stappen voorwaarts na de reeks steeds matiger wordende platen die in 1998 met Up werd ingezet. Enorme hoogtepunten kan ik nog niet aanwijzen, maar die komen bij R.E.M. gelukkig op termijn vanzelf wel bovendrijven. Deze kan goed mee in de R.E.M.-middenmoot met platen als Green, Out of Time en Monster, en dat is toch zeker meer dan ik van tevoren had durven dromen.

Ik snap eigenlijk niet dat velen dit als het beste album van R.E.M. beschouwen. Natuurlijk halen Stipe & co. bijna altijd wel een jaloersmakend hoog niveau, maar deze weet me nooit echt te pakken. Orange Crush en World Leader Pretend zijn behoorlijk geweldig en Stand kan er wat mij betreft ook meer dan mee door, maar verder vind ik hem maar wat flauwtjes. Ik vind Green met Out of Time eerder een klein dipje in het oeuvre dan een van de betere albums. Met 3.5* is dit bij mij toch de onderkant van de R.E.M.- middenmoot. Op Fables na vind ik dit de minste uit de jaren '80.

Ik snap de dieptepuntredenaties rond Monster ook nooit zo. R.E.M. is voor mij een band die in twintig jaar een hele reeks aan prachtige liedjes heeft afgeleverd. Hun albums zijn altijd van hoog niveau, maar bevatten in de meeste gevallen ook wat mindere nummers. Slechts Murmur en Document halen wat mij betreft écht een constant hoog niveau.
Tot die hele rij andere albums hoort voor mij Monster. Niet het hele album is supersterk, maar nummers als What's the Frequency, Kenneth?, Crush with Eyeliner, Strange Currencies, Bang and Blame en Tongue zijn meer dan in orde. Voor mij doet Monster in elk geval keurig mee in de REM-middenmoot met een score die ergens tussen de 3.5* en de 4* zweeft.

Na vaker luisteren moet ik toch concluderen dat ie wel is uitgegroeid tot mijn favoriete R.E.M. Omdat ik R.E.M. zo erg representatief voor mijn muzieksmaak acht, en ik de verzamelaars maar eens uit mijn toptien heb geknikkerd, komt ie met stip binnen. Enige minpuntje is dat de plaat middenin (na Leave) wat inzakt. De laatste vier nummers zijn wel weer sterk.

Ik vind Reckoning dan juist wel weer een van de betere R.E.M.-platen. Hij doet net iets onder voor Murmur, maar met name de eerste vier nummers en Rockville mogen gerust door het spreekwoordelijke ringetje worden gehaald. Uit de jaren '80 vind ik alleen het debuut en Document duidelijk beter. So. Central Rain haalt bovendien momenteel mijn top 10 R.E.M. nummers wel denk ik (al blijft de concurrentie groot). 4* dus.

Heerlijke debuutplaat van Rachel's, die met stemmige celloflarden en pianoloopjes meteen de toon zet voor andere albums. De muziek houdt het midden tussen postrock, ambient en klassiek. Een combinatie die mij de hele plaat door zeer bevalt, behalve in een groot deel van Full on Night. Dit is het meest minimale (ambient)stuk, en daar gebeurt mij gewoon te weinig om de aandacht vast te houden. Verder een briljante plaat, met M. Daguerre als absoluut hoogtepunt. Een ruime 4*.

Mooi inderdaad. Altijd lastig om aan een meterslange recensie nog wat toe te voegen, maar als er maar zo weinig mee gedaan wordt verdient dit album toch wel weer een berichtje

Want dit soort dromerige, poppy folk is wel voor mij weggelegd. Folk wordt mij al snel te saai, maar als het in een interessant muzikaal bedje wordt gestopt gaat het er hier best in. Omdat ik bij Sufjan Stevens ooit na twee nummers ben afgehaakt (zal het maar eens écht proberen binnenkort) kan ik het daar moeilijk mee gaan vergelijken. Zelf moet ik enerzijds wel wat aan Elliott Smith denken, anderzijds heeft het ook ergens wel iets weg van Mercury Rev. De prachtige melodie schenkt hier een sausje van retro sixtiespop over het folky materiaal.

Nu ik hem zo weer op heb staan: dit verdient er een halfje bij! 4.5!

De laatste dagen ben ik behoorlijk in Oost-Europese muzieksferen. Soms heb ik van die buien dat ik benieuwd ben naar de muziekcultuur in het buitenland en zomaar lukraak wat dingen ga luisteren die in pakweg Polen, Letland of Hongarije hoog aangeschreven gaan. Dat levert regelmatig leuke ontdekkingen op. Zo ben ik erg te spreken over de Tsjechische singer/songwriterstraditie. Mijn meest recente vondst: Karel Kryl, een protestzanger die al sinds eind jaren zestig actief was. Zijn prachtige debuutalbum schoot het communistische regime in het verkeerde keelgat. De plaat werd uit de handel genomen, Kryl werd gearresteerd. Hij kon uiteindelijk naar West-Duitsland vluchten, waar hij in 1994 overleed.

Uit een eerdere Oost-Europese opwelling en op aanraden van Jazper heb ik echter al een niet meer te overtreffen favoriete uit Tsjechië. Van een heel andere generatie, want de albums van Raduza (officiëel met zo'n Tsjechisch rondje op de u, maar die kan ik even niet vinden) dateren van na de val van de muur. Waar ze over zingt? Geen idee, want ik ben de taal niet machtig. Dat doet er verder weinig toe, want met haar prachtige altstem weet ze zó veel zeggingskracht over te brengen dat ik direct hoor dat het haar menens is.

Wat kan een mens van zo'n Raduza verwachten? Dat verschilt nogal. Ze is nogal dol op korte, puntige accordeonballads, maar die wisselt ze dan wel weer af met stukken die eerder aan Franse chansons doet denken. Raduza beperkt zich overigens niet tot alleen Tsjechisch. Als ik het tekstenboekje bij deze plaat mag geloven, zingt ze zo hier en daar in het Russisch, Pools of zelfs een zinnetje Noors. Van alle voor haar vreemde talen is Frans toch met afstand het meest aanwezig. In het vernuftige De Nimes bijvoorbeeld, waar Franse en Tsjechische zanglijntjes moeiteloos in elkaar overvloeien op een latin/reggae-achtig deuntje met daaroverheen een toch weer meer Oost-Europees aandoende melodielijn. Kortom: de multiculti is ook ook in Tsjechië doorgedrongen.

Toch is V Hore geenszins een samenraapsel of een allegaartje. De plaat klinkt toch vooral als een Praagse lente, maar dan in een modern jasje. Traditioneel? Ja, maar dan wel vermengd met invloeden van buitenaf. De stem en voordracht van Raduza doen de rest. Want zelfs als ze in onvervalst Frans de stad Mulhouse bezingt, klinkt dat niet als een poging tot geforceerde interessantdoenerij. De taal is slechts een middel, en het Frans past haar net zo goed als het Tsjechisch op het volgende nummer of het Italiaans van een paar tracks eerder. Ook Tsjechië brengt inmiddels wereldburgers voort. Geworteld in de eigen traditie, dat wel. Maar dat maakt Raduza nu juist zo interessant .

Nou, allereerst maar gefeliciteerd met de geboorte van deze debuutplaat en leuk dat het meteen al een verzamelaar is . Ik heb 'm net eens even vrolijk gelivestreamd op last.fm, fijn die verworvenheden van het huidige internettijdperk. Maar goed, wat vinden we ervan?

Net als veel anderen doet de opener me vooral denken aan Dead Can Dance. Dat is voor mij misschien zelfs wel de voornaamste referentie, want het klinkt over het algemeen wat trager en lomer dan de meeste wave die ik ken. Daar zit voor mij trouwens wel een probleempje (kleintje maar hoor ), want het drijft de plaat wat naar de achtergrond. Een uur is ook pittig lang voor een wavepopplaat vind ik, en helaas weet het mij nog niet over de hele breedte te boeien.

Maar genoeg gezeurd, want ondanks dat blijft het een prettig luisterbaar plaatje dat af en toe ook wel degelijk op de voorgrond weet te treden. Ik las het hierboven al, maar Reptile heeft toch een mooi en coherent eigen geluid weten te smeden uit alle invloeden uit de jaren tachtig. Zijn prettige stem speelt daarbij een belangrijke rol.

De momenten van de goedkeurende glimlach zitten vooral in het middengedeelte. Sterkste nummer vind ik denk ik Drag, dat spannend begint met een opvallend drumcomputerritme en eindigt met een fijn 'orgelmelodietje'. Het nummer met Justin Curfman kan ik ook wel waarderen. 't Is net The Cure als ie invalt

Ik zal eerlijk zijn: normaal en onbevooroordeeld zou ik denk ik openen met 3 sterren, maar omdat je via zo'n site toch een heel klein beetje meekrijgt hoe zo'n plaat tot stand komt doe ik er nog een halfje bij. Want ik vind het absoluut niet vanzelfsprekend dat een album in dit genre ondanks beperkte middelen zo'n eigen geluid heeft. Dat vind ik bij een waveplaat, waar productie toch belangrijker is dan bij lo-fi folkliedjes die van harte mogen piepen en kraken, allerminst vanzelfsprekend. Ik open dus met 3.5* en zal 'm zeker nog een paar keer luisteren. Als ie nog iets groeit, klik ik toch eens soundforsure.nl aan

De mening over deze plaat lijken nogal verdeeld, ook binnen de groep users die ik wat intensiever volg, omdat mijn smaak raakvlakken heeft binnen die van hun. Ik was dus hoe dan ook erg benieuwd, maar ik sluit me helaas niet aan bij de liefhebbers van deze man.
Eigenlijk had ik dat misschien ook al wel een beetje kunnen weten. Ik hoor best graag wat pathos en theater in muziek, maar niet op singer/songwriterplaten als deze. Muse, Suede, The Waterboys: ik vind het allemaal leuk, maar dit slaat voor mij de plank nogal mis. Te veel, te groots, slechts af en toe een aardig moment (met name het tweede nummer). Maar ja, ik vind dan ook dat Damien Rice zijn hand al aardig overspeelt op O. Toch krijgt deze wel een halfje hoger dan die plaat, omdat het tenminste van eigen geluid en originaliteit getuigt. Ander werk van Rufus laat ik toch maar even links liggen. 2*.