Ik hoorde voor het eerst iets van Eefje de Visser in het Bolwerk in Sneek waar ze in het voorprogramma van Lucky Fonz III niet heel erg veel indruk op me maakte. Uiteindelijk ben ik toch maar naar haar album gaan luisteren, al had ik daar niet erg hoge verwachtingen bij. Het leek me een beetje een Spinvis/Roosbeef rip-off.

Toen ik echter haar versie van Call Me van Blondie hoorde in De Wereld Draait Door begon mijn hart toch iets sneller te kloppen bij het luisteren naar Eefje. Ze zong dit nummer zo ongelofelijk mooi, ze kreeg de hele studio, inclusief kijkers als ik stil. Wat deed ze dat mooi.

Nummers als Hartslag, Afdwaalt en Schotland wisten me opeens wat meer te grijpen. De teksten die ik eerst afdeed als interessantdoenerij vielen toen pas op zijn plaats. Eefje de Visser heeft mijn insziens terecht de Grote Prijs gewonnen. Behalve de genoemde nummers zijn ook Trein, Genoeg en In Het Gras erg goed luisterbaar.

Het concept 'meisje met gitaar' wordt door Eefje heel goed uitgevoerd op dit album. De Koek is een goed Nederlandstalig en poëtisch album met leuke wendingen en teksten en behoort zeker tot de top van de Nederlandse popmuziek. Daarbij is de stem van Eefje echt prachtig. Geen poespas, ze kan gewoon heel mooi zingen.

klik

Elbow – The Seldom Seen Kid

Elbow was jarenlang voor mij een nietszeggend Engels indie-bandje met af en toe een leuk nummer. In 2008 kwamen ze met hun nieuwe album: The Seldom Seen Kid. Een album dat eerst een tijdje op mijn CD-plank stof heeft liggen vangen na aankoop. Na een tijd echter, vroeg ik me af wat die laag stof daar nou deed. Tijd om dat uit te vinden.
Na het wat vage openingsnummer dwalen mijn gedachten nimmermeer af zoals bij de voorgaande albums van Elbow. De eerste nummers die mij doen beseffen dat Elbow is gegroeid zijn het krachtige The Bones of You en het tere Mirrorball. Vervolgens opent Grounds for Divorce met de rare zin: “Mondays is for drinkin’ to the seldom seen kid” waarin de titel van het album enige invulling krijgt. Het bestaat uit mooie diepe gitaarpartijen die voor een duister tintje zorgen, maar die openingszin snap ik nog steeds niet.
Nu zijn er nog veel meer nummers die ik moet noemen die het niveau van de voorgaande nummers evenaren en overtreffen. Na wat epische hoogstandjes en avant-gardistische trekjes in een aantal nummers is daar opeens: One Day Like This. Een sfeerschets: ’s Ochtends vroeg loop je door een bos wanneer de eerste zonnestralen door de takken schijnen. De ochtend gaat over in de middag, lopend langs enorme graanvelden en wijngaarden, waarna ’s avonds de climax volgt. Zittend op een duin, kijkend naar de zonsondergang. Dat beeld schept dat nummer bij mij.

Over het geheel gezien is dít muziek zoals ik het wil horen. Rust afgewisseld met herrie en snelheid afgewisseld met lome hoge intrumentaties, heldere vocale klanken van Guy Garvey, de zanger, die een stem heeft die op zich al een instrument is. Dit is het prototype van een uitgebalanceerd en goed album.