Behalve in Canada is hij eigenlijk alleen bekend in Nederland en België. Dat is misschien wel hèt bewijs dat mensen uit de lage landen een goede muzieksmaak hebben. Patrick Watson maakt namelijk al jaren briljante albums, geen enkele uitgezonderd. In mijn opinie is alleen zijn grote doorbraak, Close to Paradise, ietsjes minder. Album nummer vijf, Adventures in Your Own Backyard, blijkt wederom de sublimiteit van deze man bevestigen. De single Into Giants is net zo mooi als klassiekers als The Great Escape en Big Bird in a Small Cage.

Net als op alle andere albums blijft het niet bij een prachtige single, nee, ook hierop staan nummers die op een licht mystieke manier worden vertolkt. Het heeft het mistige sfeertje weer teruggekregen. De eerste drie albums hadden dit ook, al werd het per album minder. Op Wooden Arms was dit geheel verdwenen, de mist veranderde daar in een poëtische smog en uitlaatgassen van Machinery of Heavens uitgestort over Beijing. Op dit album is de frisse nevel die een mooie zomerdag inluidt weer terug. De albumcover verklapt dit al een beetje.

Wederom is de instrumentatie wat veranderd. Waar op Wooden Arms de nadruk steeds meer op de percussie kwam te liggen worden op dit album - het meest prominent in het prachtige Lighthouse - blazers geïntroduceerd. Bij dat nummer beeld ik me in dat Patrickje, zoals ik 'm graag noem, op een wolkje over een veld met in de wind wuivend groen gras zweeft. Zacht zingend met zijn karakteristieke pet en Bugs Bunnysokken zichtbaar.

Niet alleen Lighthouse en Into Giants zijn het luisteren waard, Patrick Watson is er wederom in geslaagd om het hele album dezelfde sprookjesachtige sfeer vast te houden. Zijn stem die soms Jeff Buckley-achtig aandoet en allemaal vleugjes van zijn oudere werk bij elkaar zorgen ervoor dat het een album is dat van begin tot eind blijft boeien. Het is nergens bombastisch, het klinkt nergens kitsch, en toch heeft het weer iets extra's dat zijn eerdere werk niet had. Het titelnummer is hier het toonbeeld van. Het bevat het mistige van Waterproof9 en Just Another Ordinary Day, het makkelijk luisterbare van Close to Paradise en de percussie van Wooden Arms. Voeg daar trompetten aan toe en je hebt weer een meesterwerkje in handen.

Vijf albums en geen enkele misser? Dat is knap. Niets dan respect voor Patrick Watson, en ik ben blij dat hij niet zo groot is in andere landen dan Nederland en België. Dat zou alleen maar kunnen betekenen dat hij hier minder gaat optreden. Laten we eerlijk zijn, ook zijn live-optredens zijn een belevenis.

klik

Patrick Watson – Wooden Arms

De nieuwe van Patrick Watson! Wat een feest. Na Close to Paradise en Just Another Ordinary Day (en eigenlijk ook nog Waterproof9) moest er een nieuw album komen. De verwachtingen waren bij mij net zo hoog als mijn verwachting voor In Rainbows van Radiohead. Die band had keihard voldaan. Nu is het de beurt aan mijn favoriete Canadees. Welke kant zal het op gaan met deze CD? De geluidscollages (mooi woord) zoals op Just Another Ordinary Day of het makkelijkere Close to Paradise?
In Firewoods blijkt het een soort middenweg te nemen. Niet alle middenwegen zijn gulden, maar met Firewoods raakt Watson bij mij de juiste snaar. Het blijft wat vaag, maar hij zingt het zo mooi. Begeleid door een prachtige instrumentatie. De eerste indruk blijkt een goede indruk. Dit gaat verder in de vorm van Tracy’s Waters dat met breekbaar pianospel en een opvallend mooie originele percussie begeleid wordt. Ook komt in dit nummer duidelijk naar voren dat Watson zijn stem niet alleen gebruikt zoals de meeste bands doen om een boodschap over te brengen, maar ook als instrument.
Beijing vervolgens vind ik pure klasse. Een brok muzikaliteit. Het is een sprookjesachtig nummer waarbij ik ook echt het beeld van een druk Beijing voor de geest krijg. In dit nummer is de percussie werkelijk waar fenomenaal. Het doet me denken aan het verkeer, hoe het daar in Beijing zou moeten klinken. Mooi, maar tegelijk ook onheilspellend.

“It was the sound of the city”

Zingt hij dan ook. Gevolgd door een prachtig intermezzo van paukens, belletjes, pannendeksels en nog veel meer leuks. Maar ook hier ontbreekt de piano en de prachtige stem van Watson zelf niet.
Op zich was dat een vrij up-tempo nummer. Dit in tegenstelling tot Wooden Arms dat heel rustig en ietwat Mediteraans aandoet. De vrouwelijke vocalen die hierop meedoen doen echter weer wat klassiek aan. Al met al dus een mix van verschillende stijlen. Ik zou dit nummer perfect in beeld kunnen brengen met de hoes. De hoes die trouwens de sfeer op de gehele CD perfect weergeeft naar mijn mening.
Het klassieke is daarna gelijk weer terug te vinden in de strijkers in Hommage dat een soort interlude vormt tussen Wooden Arms en Traveling Salesman. Hommage is tegelijk net als Beijing wat onheilspellend en mistig, maar het vormt een prachtige opmaat voor Traveling Salesman.
Dit zet het donkere van Hommage voort met een soort orgel en voor het eerst een heel stuk duidelijk gezongen tekst van Watson zelf.
Vervolgens wordt het wat kolderiek. Dit in combinatie met het schemerige sfeertje dat het een soort artistiek dronkemansliedje maakt waarna ik er zelfs iets van Blues in terug hoor. Ook hiervan ben ik erg gecharmeerd. In dit nummer hoor je ook weer de geluidscollages terug zoals op Just Another Ordinary Day.
Vervolgens is er Big Bird in a Small Cage. Een duet met een vrouwelijke vocaal. Dit bevat meer elementen uit Close to Paradise en dan denk ik vooral aan het nummer The Great Escape. Een gevoelig liedje, maar onbezgreiveluk mooi. Dit is een favoriet net als Beijing.
Vervolgens slaat Watson keihard aan het plakken en spelen met geluiden want Galmen dat Down on the Beach doet! Dempen? Nooit van gehoord. Lekker laten doorklinken zodat alle geluiden door elkaar gaan lopen en dan luisteren wat er gebeurt. Nou dit dus. Of het nou geluk is of geniaal in elkaar gezet… Ik weet het niet, maar ik vind het erg mooi.
Man Like You is dan weer van een geheel andere slag. Ik krijg er een beeld van: Ik zit hier op de grond met mijn gitaar een beetje te experimenteren met mijn akoestische gitaar. Iets wat ik op nog geen enkel album van Watson speciaal ben tegengekomen. Maar hij bewijst dat hij ook in combinatie met een gitaar goed is. Want ook dit is weer zo’n mooi nummer.
Waarna Where the Wild Things Are weer fijn verder gaat. De bastonen het weer wat voller laten klinken, de percussie invalt en weer uitmondt in een enorme galm. Dat terwijl de piano op de achtergrond maar een toon blijft doorspelen.
Machinery of Heavens vervolgens geeft ook echt een impressie van de machines in de hemel denk ik. Allerlei geluiden simuleren een bedrijvigheid van allerlei machinetuig. Het nummer is weer wat up-tempo met percussie die vergelijkbaar is als in Beijing. Watson heeft er een soort “Epic Last Song” van gemaakt. Prachtige opbouw meesterlijke instrumentatie en een perfecte combinatie van de akoesticiteit van Close to Paradise en de artisticiteit op Just Another Ordinary Day.

Mijn verwachtingen zijn waargemaakt. In een keer. Het enige wat me ervan weerhoudt om dit album 5* te geven is de eventuele houdbaarheid. Al denk ik dat het daar ook wel goed mee zit. Beste omschrijving voor deze CD: “Betoverend mooi.”
Watson is er in geslaagd een prachtige sfeer te creëren die het beste van Just Another Ordinary Day met Close to Paradise. Wat me vooral opvalt aan deze CD is de percussie. Wat is die ongelofelijk mooi.
Ik geef 4,5*

Bij Wind in the Wires dacht ik in het begin: Dit is een groeier, ik vond 'm heel goed op het eerste gehoor, maar de klik was er niet. De klik bleef ook uit. Het heeft me niet echt weten te pakken.
Bij The Bachelor had ik hetzelfde gevoel, maar dit album heeft het voor mij wél. Hier staan echt hele mooie nummers op waar Wind in the Wires wat mij betreft wat op de vlakte blijft. Hier springt allereerst Hard Times er al heerlijk uit. Die strijkers en het gejaagde bevalt me wel.
Ook Who Will? en Theseus vind ik fantastisch. Who Whill? was het eerste nummer van Wolf dat me écht te pakken kreeg. Een soort gevoel van macht geeft dat nummer.
4.5* voor dit album en ik zal 'm eens mooi gaan bekijken op Lowlands

Het is ongelofelijk, op zo'n leeftijd nog zo verrassend uit de hoek komen. Het verdient meer dan respect. Paul McCartney geeft nog steeds concerten van het hoogste niveau, de beste shows vol met klassiekers. Daarnaast timmert hij steeds met nieuwe projecten aan de weg. Na The Beatles zijn Wings, zijn samenwerking met Linda, kwam er ook werk uit van The Firemen naast zijn solowerk onder eigen naam. Wat hij echter nog nooit deed was het maken van een jazzplaat. Maar daar is nu verandering in gekomen. Het zijn welliswaar covers, maar toch.

Kisses on the Bottom heet de nieuwe plaat van een van de grootste muzikanten die ooit op Aarde heeft rondgelopen. Op ieder album van deze man is het woord 'energiek' van toepassing, met name de laatste liveplaat die hij uitbracht, Good Evening New York City, bewijst hij dat hij ondanks zijn leeftijd nog ontzettend fit te zijn. Ook hier komt met deze plaat verandering in. Ik hoor rustige zondagochtendjazz. Ik zie hem daarbij op een barkruk in een rokerig café zitten om ons te laten luisteren naar zijn verhaal. Ook dit rustieke, relaxte stijltje weet hij fantastisch over te brengen. Zonder uit zijn dak te gaan weet hij toch vol enthousiasme zijn boodschap te vertellen.

Stuk voor stuk zitten de nummers goed in elkaar, al denk ik niet dat dit de status van klassieker zal verdienen. Een nummer als Dance Tonight, een nummer dat aanslaat staat er niet tussen. Maar wat wil je ook? Het is een jazzplaat. Om het wat genuanceerder te stellen, het is een luisterjazzplaat. Een contrabas vervangt Pauls eigen violin bass, de normale houten drumsticks zijn vervangen voor kwasten en het stadionvullend vermogen is gereduceerd tot de omvang van een café.

Het leuke aan deze plaat is dat het ondanks het compleet andere genre toch vertrouwd klinkt. Ik vind het gelijk leuk. Ik raad iedereen aan om ook eens naar dit plaatje te luisteren, het is geen John Coltrane, geen Miles Davis of een andere jazzlegende, nee, het is een poplegende die bewijst tot op hoge leeftijd in alle staten te zijn en dan heb ik het nog niet eens gehad over de samenwerkingen met Stevie Wonder en Eric Clapton!

klik

Deadwing - Porcupine Tree (2005)

Deadwing is voor mij het eerste album van Porcupine Tree, een album dat is aangeraden door een van mijn vrienden. De afgelopen tijd maakte Porcupine Tree een enorme stijging aan populairiteit door. Dit kwam waarschijnlijk omdat dit jaar het nieuwe album van deze groep onder leiding van Steven Wilson is uitgekomen.
Fear Of A Blank Planet lijkt naar mijn mening in veel opzichten op dit album. De opbouw en het soort nummers is ongeveer hetzelfde.

Voor mij een zeer experimentele, maar zeer geslaagde uitstap naar de wat hardere vorm van Rock. Normaal houd ik me meer bezig met Pop/Rock/”Folk” en dat soort dingen, maar het werd nu tijd voor iets anders. Zoals ik al zei won Porcupine Tree bij ons op school een heel stuk aan populariteit. Ik dacht eerst altijd dat dit een soort muziek was dat dicht in de buurt kwam van Metal. Dat had ik dus fout.

De opener van het album en tegelijkertijd de titelsong begint rustig en bouwt op naar een stevig, met soms harde uitschieters, nummer. Deadwing is de naam. 9 minuten lang genot van de bovenste plank! Ook als het nummer drijgt af te lopen in een kalm voortkabbelend muziekje krijg je nog een soort outro van zo’n anderhalve minuut wat wéér voor verrassing zorgt! Hierop volgt dan gelijk het tweede nummer met een geweldig refrein: Shallow. Steeds die uitroepen: Shallow! Shallow, Give it to me, give it to me! Heerlijk.
Lazarus daarentegen is een bloedmooi liedje met een geweldig pianoloopje en een catchy melodie. Het grijpt je en laat je niet meer los.
Halo vormt naar mijn mening hierna de opmaat naar een van de beste songs ooit gemaakt. Een briljante opmaat al zeg ik het zelf. Maar daarna komt toch echt zo’n monster van een nummer; Het 12 minuten durende Arriving Somewhere But Not Here! Wat een song. Zo eindeloos lang, en het verveeld geen seconde. Ik zeg niet gauw van nummers dat elke noot klopt, maar bij deze edelsteen is deze uitspraak zeer gepast!
Na dit nummer ben je echter ontzettend verwend geraakt en wil je eigenlijk het nummer nog een keer opzetten. Maar de CD gaat door en er staan nog meer nummers op. En helaas, ook bij Porcupine Tree kan je missertjes bespeuren. Mellotron Scratch is dan niet een zeer slecht nummer, maar op dit album kan je toch gerust zeggen dat het beneden het niveau ligt.
Gelukkig maakt Open Car het weer een beetje goed en met The Start of Something Beautiful kan je weer zeggen dat Porcupine Tree weer op het niveau zit van het begin van dit schijfje.
Dan rest ons nog een nummer: Glass Arm Shattering. Na alle geweld van de voorgaande nummers toch een nummertje wat ik nog steeds niet begrijp. Misschien komt dit omdat het het laatste nummer van de CD is (die nummers begrijp ik vaak pas als laatste), maar het kan ook gewoon zijn dat ik het simpelweg geen leuk nummer vind.

Na deze muzikale ontdekkingstocht ben ik tot de conclusie gekomen dat dit album het dubbel en dwars waard is om een plekje in mijn top 10 te krijgen. Ook de al eerder gegeven 4,5* is de CD dubbel en dwars waard.
Toch jammer dat Porcupine Tree met hun laatste album probeerde dit kunstje wat ze hier geflikt hebben, nog een keer te produceren. Als het nou goed was gelukt OK! maar het is niet zo. Jammer….

Porcupine Tree - In Absentia

In Absentia is voor mij de derde plaat die ik heb van Porcupine Tree. Na het briljante Deadwing en het mooie Fear of A Blank Planet werd het toch tijd voor het iets oudere werk van deze band. Dit album is ook gelijk een stuk langer en heeft bijna twee keer zoveel nummers als Deadwing en is ook daadwerkelijk twee keer zolang zowel in tijd als in aantal nummers als Fear Of A Blank Planet. Maar dan nu beginnen met de review.


Een plaat die ijzersterk begint met het prachtige, en naar mijn mening een van de beste Porcupine Tree songs, Blackest Eyes. Een nummer die afwisseld met harde gitaren en rustige stukken perfect afgewogen en volkomen in evenwicht. Verder is het geen moeilijke opener als je geen Porcupine Tree gewent bent.
Hierna komt Trains, een nummer dat het niveau van de opener vasthoud en op momenten zelfs overstijgt, met het rustigere gitaarwerk en prachtige zang. Dit loopt dan weer vloeiend over in het rustige opbouwende Lips Of Ashes. In dit nummer zijn het niet de harde gitaren die de boventoon voeren, maar wordt er meer gesoleerd met het elektrische gitaarwerk. Dit geeft op zich een leuke afwisseling in de CD. Toch is het naar mijn mening niet zo'n heel sterk nummer. Dit veranderd weer bij The Sound Of Muzak. Een wat sneller nummer. Nummers als dit tref je ook meer aan op de twee latere platen van Porcupine Tree. Dan moet je denken aan het nummer Deadwing. Gravity Eyelids is dan een nummer wat mij minder kan bekoren. Het heeft een mooi melodieus refrein met rustige pianostukken, maar daar vind ik het toch wel bij ophouden. Wedding Nails is dan weer wat meer Up-tempo, met meer gitaren. Bovendien is het een ingewikkelder nummer en moeilijker te ontcijferen dan de rest. Toch weer een geweldig nummer als je het vaker luisterd.Twee leuke nummers volgen, meer kan ik niet zeggen over Prodigal en .3. Dat zijn gewoon 2 nummers die precies de algemene stijl van de CD hebben. .3 behoort dan wel tot een van de betere nummers in die stijl. Voor de rest zakt het niveau van de CD dan wel een beetje in. Het blijft allemaal goed, maar het begin van dit album is gewoon stukken beter dan de laatste paar nummers. Chloroform echter is dan wel weer een goede afsluiter naar mijn mening. Al met al is dit een goede 4* waard.