Zoals velen leerde ik Radical Face kennen door het liedje dat in de reclames van Nikon speelde. Welcome Home, Son is natuurlijk een heel fijn nummer. Het album dat eromheen gebouwd was, is helaas wat minder. Desalniettemin begon ik vol goede moed aan het eerste onderdeel van het stamboomproject: The Roots.


Maar hoe anders klinkt dit dan Ghost? Het enige nummer van dat album dat hier niet op zou misstaan is Welcome Home, Son. Misschien heeft het recente succes van die single Ben Cooper wel geïnspireerd tot het maken van meer van dat soort nummers. In het nummer Always Gold is de gelijkenis bijna eng te noemen.

Nu is Welcome Home, Son fantastisch. Het feit dat bijna alle nummers een beetje op die stijl voortborduren doet me dan ook erg goed. Het moet gezegd worden dat ik dit album gisteren voor het eerst luisterde en dat ik het vervolgens een aantal uren op repeat heb kunnen laten staan. Niets aan gedaan, alleen lekker luisteren naar dit conceptalbumpje.

Het is wel duidelijk dat Radical Face met dit album een breder publiek wil aanspreken. Ik schrijf regelmatig over het toegankelijker worden van 'moeilijke tweede albums' en ook hier is dat weer het geval. Soms is het negatief, maar in dit geval zeer positief. Het debuut vond ik niet speciaal en het gekraak en het gepiep was ook niet helemaal mijn ding. Nee, het melodieuze, vaak consonante geluid doet mij veel deugd.

Het moet gezegd worden dat marketing werkt. Nikon heeft met zijn reclame gezorgd voor een nieuwe blijvende artiest die nog vaak uit mijn luidsprekers zal klinken. Het is dus een win-win-win situatie. Nikon maakt goede reclame, Radical Face komt in de belangstelling en ik heb er weer een nieuwe artiest bij die ik graag luister. Ik ben zeer benieuwd naar de volgende delen in de Family tree serie: Branches en Leaves.

klik

Goed dan.

Radiohead - Hail To The Thief

Ik had The Bends en Ok Computer al van Radiohead en die vind ik allebei geweldig. In tegenstelling tot The Bends en in mindere mate Ok Computer is dit een CD waar ik in het begin erg aan moet wennen, het is toch wel een stuk elektronischer. Ik heb gekozen om dit album te pindakazen en niet Kid A omdat dat toch wel een heel grote stap zou zijn van mijn normale alternative Rock zoals op The Bends en Ok Computer. Dus kwam ik op de tussenvorm Hail To The Thief uit.
Ik begon met luisteren bij, het begin. 2+2 = 5. Niet de Radiohead zoals ik die kende bleek. Niet dat het slecht was, alleen het greep me niet zoals eerdere nummers. Sit down. Stand Up. Leuk nummer maar het grijpt me nog minder als de opener.
Sail To The Moon, weer niet de oude Radiohead, wel vernieuwend en een prachtig nummer. Is ook een van mijn favorieten van deze CD.
Dan komt er een hele berg nummer waar weinig soeps tussen zit voor mijn gevoel, tot: There There. In een woord geweldig, prachtig nummer beetje duister, luidt ook het deel van de CD in met de mooiste en duisterste nummers die ik van Radiohead heb gehoord met als hoogtepunt Myxomatosis. Mijn grote favoriet van deze verder gemiddelde CD.
Kom ik tot de conclusie dat Radiohead hier niet zijn vroegere niveau mee haalt zoals op TB en OKC. Jammer maar desalniettemin toch 3,5 sterren. Vooral voor Sail To the Moon, There There en Myxomatosis wat gewoon weer toppers zijn zoals ik ze gewend ben van Radiohead. Maar toch ook omdat het weer een heel andere stijl is, ik zag bij Kid A dat het electronic was. En eerder las ik hier dat dit een beetje een compromis tussen KA en OKC is, goed geprobeert, niet helemaal mijn stijl maar toch leuk dat ze het doen.

Radiohead - In Rainbows

Eindelijk was het dan zover. Gisteren bracht Radiohead eindelijk het nieuwe album uit. Net van de grote verrassing bekomen van 10 dagen geleden, dat het een internetrelease zou worden, en dat je zelf (!) de prijs mocht bepalen. Radiohead is en blijft een excentrieke band.
Mijn verwachtingen voor dit album waren hooggespannen. Vooral omdat ik weer wat meer verwachtte dan Hail To The Thief. Dat was een mooi album, maar omdat hun eerdere werk (Ok Computer en met name The Bends) geniaal was en ze niet echt meer op dat niveau teruggekomen zijn. Ze moesten toch weer een andere stijl verzinnen om hun trend in verschillende stijlen per album door te zetten. In Rainbows zou dan een kruising moeten worden tussen The Bends en Ok Computer.

Al bij het inzetten van het eerste ritme van 15 Steps werd die hoop gelijk de grond in geboord. Jammer. De eerste luisterbeurt werd nou niet echt wat ik er van voorgesteld had. Ik vond het allemaal een beetje vlak klinken en sommige nummers vond ik vrij saai.
De tweede luisterbeurt liet me de eerste mooie dingetjes op dit album ontdekken. 15 Step, dat had toch een geweldig ritme. Dan dat jankerige gezang van Thom Yorke erdoor, en je hebt een prachtig nummer. Ook de afsluiter begon al wat te wennen. De live versie blijft inderdaad beter, zoals hier al redelijk wat keer verkondigt is, maar deze versie mag er wezen. Het gevoel wat Yorke in zijn pianospel en zijn stem legt zijn geweldig mooi. Echt een nummer om bij weg te dromen.
Na de tweede luisterbeurt ben ik een tijdje niet thuisgeweest in verband met werk en andere verplichtingen. Toen ik op de fiets zat bleek dat How To Disappear Completely in mijn hoofd zat. Dat nummer kreeg ik er voor de rest van de dag om de een of andere vreemde reden dan ook niet meer uit.
Terwijl ik aan het werk was, bleek het album toch wel een vrij grote indruk op me te hebben gemaakt. Het maakte me vrij relaxt en alles ging vrij goed die avond.
Toen ik weer terug naar huis ging en mijn radio weer eens aanzette om toch weer dit album te gaan luisteren ging er een wereld voor me open. Achter elkaar kwam de boodschap in nummers naar voren. Neem nou Weird Fishes/Arpeggi, een vrij onopvallend nummer op het eerste gehoor. Maar heel sneaky blijft het boeien, het nummer blijft maar opbouwen, en blijkt echt bloedmooi te zijn. Dit is momenteel dan ook mijn favoriet op dit album.
Ook Faust Arp betoverde me die derde keer. Opeens vielen mij de snaarpartijen op, de heerlijke rust die uit het nummer straalt. Van het rustige begin met:
Wakey wakey
rise and shine
Tot het einde. Jammer dat het zo'n kort nummer is.
Ook Reckoner is zo'n nummer dat weer die prachtige rust uitstraalt. De hoge zang van Yorke en de pannendrums ondersteund door enkele pianoakkoorden op precies het juiste moment aangeslagen zorgen voor die betovering.
Na de laatste keer draaien (ik heb deze plaat nu zo'n twintig keer gedraait) beginnen dan ook uiteindelijk Bodysnatchers, Jigsaw Falling Into Place en House Of Cards mooi te worden.
De doffe krakende bas van Bodysnatchers, prachtig. Voor mij is dit nummer toch een samenvatting van alles wat je tegenkomt op Hail To The Thief. Het duistere sfeertje van Myxomatoisis, de gitaar van There There, de zang van 2+2=5 en een aantal kleine dingetjes van A Wolf At The door. Goed nummer. Zeker niet mijn favoriet.
Voor de rest is House of Cards nog steeds een beetje bezig met doordringen. Ik vind het een beetje een moeilijk nummer. Het begin vind ik saai en tegelijkertijd zeer boeiend, vreemde combinatie, maar het houd wel je aandacht bij de plaat. De galm achter de stem van Yorke brengt er een sfeertje in van Hello, Hello, is there anybody in there?. Het heeft verder niets met dat nummer te maken, maar ik krijg er een beetje een gevoel van ik-ben-verdwaald-in-een-grot van.
Uiteindelijk komt er dan ook nog een uptempo nummer. Toch nog iets vlots op de plaat. Jigsaw Falling Into Place is dan ook erg verfrissend na House Of Cards en Reckoner. Toch blijft ook dit numer een beetje moeilijk.
Dan zal ik Nude bespreken. Het gekke bij dit nummer is dat het wel mooi is, maar dat ik het totaal niet kan doorgronden. Het blijft een beetje hangen. Het groeit niet en het daalt niet in waarde. Het is gewoon een apart nummer.


Dan nu disc 2:
Nadat 10 oktober afgelopen jaar de nieuwe CD van Radiohead uitkwam, werd er een belofte gemaakt over een tweede disc met extra tracks. Een tijdje terug heb ik die disc uiteindelijk ook maar gedownload.
Na het luisteren van Mk 1 dat gewoon een simpel uitlopertje blijkt te zijn van Videotape op de eerste disc, kwam Down is the New Up. Een nummer zoals je dat van een band als Radiohead mag verwachten, een beetje uptempo, en de nodige electronic aspecten maken het tot een heerlijk nummer dat wel wat weg heeft van You and Whose Army? Als ik goed luister. Maar goed, na een heul goed nummer komt dan echt het eerste mindere nummer van heel In Rainbows. Go Slowly kabbelt maar wat voort en wordt naar mijn mening niet erg spannend. Een beetje zingen in de ruimte. De instrumentatie in dit nummer vind ik wel okee, maar York zingt hier net wat te hoog. Kortom, het blijft allemaal niet erg hangen. Hierna moet er nog 53 seconden gewacht worden tot het volgende nummer, het meesterlijke, ingetogen, melodieuze perfect op Mk 2 aansluitende Last Flowers. Mensenkinderen!? Radiohead heeft een vergissing gemaakt! Waarom stond deze niet op disc 1? Waarom? Last Flowers is wat mij betreft qua opbouw nog beter en ingetogener dan Weird Fishes/Arpeggi en heeft mooiere pianostukken dan in Videotape. Ook het zinnetje met ‘it's too much, too bright, too powerful’ en alles wat erop volgt is onwaarschijnlijk mooi.
Up On the Ladder volgt hierna en is weer heel wat anders dan Last Flowers. Een mooi onheilspellend begint en een wat gefrustreerde zang en mooie synthlijnen brijen dit nummer weer tot een mooi geheel. Ook de bassdrum die het hele nummer door blijft tikken met het achtergrondgitaartje gevolgd door regendruppels op het tentdoek geven een heel eigen sfeertje aan het nummer en aan het album in zijn geheel. Goed nummer zeg ik.
After this krijgen we Bangers + Mash. Een nummer dat gelijk uptempo begint en de hele tijd blijft door rammen. Als je het mij vraagt, de Bodysnatchers van disc 2. Heerlijk nummer. Soortgelijke drums uit 15 Step gemengd met de gitaren van Bodysnatchers, hier kan ik echt op uit m’n dak gaan. Ook helpt het geweldig als met windkracht 9 tegen de wind in moet fietsen! Na 2:17 krijgen we een rust waarna de boel weer langzaam wordt opgebouwd tot het einde aan toe. Geweldig.
Hierna het derde downtempo nummer (na Go Slowly en Last Flowers) en tevens het ALLERlaatste nummer van de CD, wat jammer nou. Maar ook dit is weer zo’n prachtig ingetogen nummer, dit keer zonder piano, zonder echo, maar een wat gedempte zang en doffe instrumentatie. Minimalistisch en toch slepen ze hier weer alles uit het nummer wat er in zit.
This is, you warning, 4 minute, warning.

Verder vind ik Radiohead nog steeds de beste band die er bestaat. Ze hebben het lef om gratis downloads weg te geven. Een plaat onder eigen beheer uit te brengen en hiermee weer volop in de aandacht te komen. Radiohead is een band die niet de aandacht zoekt door goede doelen te gaan steunen om populair te blijven, maar door goede muziek te blijven maken. Dat siert ze enorm. Ik hoop dat Yorke en zijn mannen ook gewoon door blijven gaan met waar ze goed in zijn en niet hun muziek gaan verknallen door de publiciteit op te zoeken met goede doelen.

(recensie schoolkrant)

De nummer 1 in de Top 250 en ook al staat dit album niet in mijn top 10, ik kan het moeilijk oneens zijn met dat gegeven. Ik zag dat ik nog niet uitgebreid over dit album, dat ik nu onderhand een jaartje of 4-5 ken. Ik denk dat het wel een beetje bezonken is en het lijkt me tijd dat ik er eens een oordeel over ga vellen.

Op mijn 15e was ik volledig in de ban van Coldplay, die band had net het derde album uitgebracht en ik dacht met mijn kortzichtige puberbrein dat er niets beters bestond dan dat. Bovendien dacht ik dat er nooit iets beter zou kunnen zijn dan dat. Een vriend van mij dwong me echter om een nummer van deze CD te luisteren. Hij duwde twee oordoppen in mijn oren en zei: "dit nummer heet Paranoid Android van Radiohead." Mijn reactie was nogal minachtend, maar ik gaf het toch een kans. Paranoid Android was mijn eerste kennismaking met Radiohead en ik kan u allen vertellen dat dit geen slechte kennismaking was. Het viel wat rauw op m'n dak, zulke gitaren had ik eigenlijk nog nooit bewust gehoord. Er zat echter toch iets in het nummer wat me greep. De eerste vergelijking die in me op kwam was die met Bohemian Rhapsody. Ja, dat was het, een hardere versie van Bohemian Rhapsody.

Toch stiekem wat nieuwsgierig geworden ging ik op zoek naar een album van deze band die het best bij me zou passen. Al snel kwam ik op The Bends uit dat volgens sommigen wel wat weg zou hebben van A Rush of Blood to the Head van Coldplay, nog steeds mijn lievelingsband. Het bleek een fantastische keuze te zijn geweest. Radiohead zou vanaf het instarten van Planet Telex niet meer uit mijn leven verdwijnen en dat album heb ik helemaal stukgedraaid. Het onvermijdelijke vervolg op The Bends was natuurlijk OK Computer, het was een album waar ik voor vreesde. Zou het fenomenale The Bends worden overtroffen?

De eerste luisterbeurt gaf daar een ontkennend antwoord op. Paranoid Android was fantastisch, de rest vond ik maar zozo. Ik ben gelukkig wat lui van aard en was daarom wat te laks om de CD uit de speler te verwijderen en mijn oude vertrouwde The Bends erin te stoppen. Dit was een van de weinige keren waarvoor ik mijn luiheid dankbaar ben. OK Computer bleek de ultieme groeier. Een voor een vielen de nummers op zijn plek. Allereerst was daar No Surprises dat mijn aandacht trok. De ietwat schattige hoge klanken drongen steeds beter door, het kwam kortgezegd steeds meer tot zijn recht. Iets wat vervolgens ook bij Electioneering gebeurde. De snerpende gitaren uit dat nummer, de ongeremde rock die de gitaren in dat nummer produceren grepen me helemaal. Ook de Subterranean Homesick Alien begon me steeds meer te boeien, iets wat zijn oorzaak had in het High Speed (nummer van Coldplay) gevoel dat ik bij dat nummer kreeg. Om de een of andere manier associeerde ik het continu met dat nummer.

Steeds meer opende het album zich voor me, Exit Music (For a Film), Let Down, Karma Police. Deze drie nummers zijn van ongekende schoonheid. Iets wat ik pas later ging beseffen. Het relatief catchy Karma Police waarvan het riedeltje duidelijk geïnspireerd is op een nummer van The Beatles (ik ben de naam van het nummer even kwijt), het hemelse Let Down met de meerstemmigheid aan het eind en als eerste het, naar mijn mening, mooiste nummer van Radiohead. Exit Music (For a Film) is zo ontiegelijk breekbaar en ingetogen gezongen. Er zit zoveel ingehouden woede in dat nummer lijkt het wel, en de uitbarsting die erin verwerkt zit komt op precies het juiste moment en bevat zoveel kracht... Niet voor te stellen. Toen ik dit drietal nummers ook eindelijk wist te waarderen was ik eindelijk omver, dit album is met recht een klassieker, met recht een nummer 1.

Airbag, Lucky en The Tourist nam ik ook vrij snel in genade aan. De twee minpunten van het album bleven echter nog lange tijd minpunten. Ik vond Fitter Happier domweg een onnodig foutje van de heren, het slaat toch nergens op om tussen zoveel muzikaal geweld zo'n gedrocht te zetten? Zo'n vervormde stem een verhaaltje laten ophangen, hoe pretentieus? Ik deed het altijd af als vreselijk en overbodig net als Climbing up the Walls. Waarom moest dat nou zo vreselijk depressief en mineur klinken. Waarom moet er nou een nummer op dit album staan waar ik de koude rillingen van krijg? Ik wil helemaal geen koude rillingen.

Na lang draaien en het tussendoor ontdekken van de rest van de album van Radiohead en het vervolgens weer herbeluisteren van OK Computer ben ik echter tot de conclusie gekomen dat Climbing Up the Walls tot het betere van het album behoort. De koude rillingen zijn veranderd in een warm gevoel dat ik krijg als York het uitschreeuwt in dat nummer en de boodschap in Fitter Happier komt eindelijk over.

De herbeluistering leerde mij echter ook dat niet elk nummer een even goede houdbaarheidsdatum heeft op dit album. Waarschijnlijk komt het ook door een veranderende smaak na al die jaren, maar het eerst zo fantastische Electioneering is nu mijn minst favoriete nummer van het album. Ook Subterranean Homesick Allien kan me niet meer zo boeien als vroeger. Net als het geval is met The Tourist. Paranoid Android is echter nog steeds de wereldklasse die het altijd geweest is, rock zoals het hoort, rock die nooit verveelt.

Het hele album is voor mij hét schoolvoorbeeld van een groeialbum. Het beklijft niet na de eerste keer luisteren op misschien een paar klanken na. Het is een album dat met mij mee gegroeid is en de tand des tijds van smaakverandering heeft doorstaan. Dit album kent geen echte missers, wel nummers die wat gaan vervelen (Electioneering, Subterranean Homesick Alien en The Tourist), maar dit wordt uitstekend opgevangen door de rest van het album.

5*

The Bends

Beste album van Radiohead wordt gezegd. Naar mijn mening in ieder geval beter dan Ok Computer. Dit album heeft een geweldige opbouw, bestaat uit een paar van die goede rockers, een paar balads en een paar gewone nummertjes.

De opener Planet Telex moet je eerst een paar keer luisteren voordat je die echt goed gaat vinden maar als dat gebeurt zit je gelijk helemaal in de CD.
Hierna krijgen we het geweldige The Bends, titeltrack en een van de beste nummers. Goede pakkende sound.
High and Dry, geweldig nummer, ik ken maar 1 nummer van Radiohead dat beter is, die volgt. Prachtige sound en als de gitaren erbij komen wil je niks anders meer horen, totdat je het volgende nummer hoort.
Fake Plastic Trees, beste nummer van Radiohead, geweldig ook weer die climax net als in High and Dry, weer dat rustige begin prachtige opbouw en knallend einde. Van dit nummer kan ik nog steeds geen genoeg krijgen.
Na dit nummer krijgen we een inzakkertje. Bones, dit is op zich wel een goed nummer maar na de voorgaande nummers raak je verwend en ga je gauw verder naar Nice Dream. Nice Dream, eerste liedje van Radiohead waarvan ik de tekst een beetje versta en goede muziek.
Just, het begin is briljant, de tekst is briljant. Dat begin lijkt een beetje op Smells like teen spirit van Nirvana, vooral die drums.
My Iron Lung, is wat eerder opgenomen dan de rest van het album, en vind ik gelijk ook weer een beetje minder dan de rest, op zich een goede rocker en ook leuk gezongen.
Bullet Proof, derde ballad, mooi liedje geen climax maar gewoon steeds hetzelfde. Blijft prachtig.
Black Star, doet me een beetje denken aan The Bends. Weer zo'n goed uitgevoerd nummer maar voor de rest pakt het minder dan The Bends.
Sulk, niks meer over zeggen, gewoon goed.
Street Spirit. Single. Terug op het niveau van het begin van de plaat en de clip mag er ook wezen.

Conclusie: 4,5*
Ik begrijp nu ook een beetje de vergelijking met Coldplay, dit album lijkt inderdaad veel op AROBTTH en zijn wat mij betreft gelijkwaardig. Paar briljante nummers, wat inzakkers en dan weer briljante nummers. Zelfde opbouw. Fake Plastic Trees kan door Chris Martin worden gezongen.

Wat is het weer mooi om te horen zo'n nieuwe plaat van Radiohead, alles is zoals ik gewend ben tot in de puntjes uitgewerkt. De gehele sfeer om de plaat heen is weer zoals normaal en er zijn weer lekker veel speculaties over wat er nog zou moeten komen. Kortom, Radiohead is er weer in geslaagd om naast wat muziek een heel verhaal te schrijven. Een verhaal dat over dezelfde boom gaat als de boom waar U2 een klassiek album naar vernoemd heeft: The Joshua Tree, ofwel, The King of Limbs.

Toen ik het album voor het eerst instartte, met dezelfde spanning die ik had bij de release van In Rainbows, was het me al duidelijk. Dit gaat de elektronische kant op. De stem van Yorke is weer net zo zeurderig en irritant als normaal (gelukkig) en bepaalt voor een groot deel mijn mening over Bloom. Een nummer waar ik op het eerste gehoor niet zoveel mee op had, m'n eerste reactie was misschien zelfs wat teleurgesteld. Maar zoals altijd bij Radiohead, verdwijnt dit gevoel na een tijdje nadenken en helemaal niets luisteren. Bloom is goed, het is mooi en het typeert Radiohead anno 2011. Tegendraads zoals altijd.
Morning Mr Magpie gaat op de stroom van Bloom mee en zorgt voor de flow die het album kenmerkt, een beetje duister, wat zangerig. In tegenstelling tot veel anderen vind ik dit het beste nummer van de eerste helft. Met name omdat Little by Little weer wat minder is en niet weet te pakken. Het blijft wat voortkabbelen en wordt niet echt leuk. Het blijft echter wel de spanning in het album houden. Het album tot nu toe geeft namelijk een gevoel dat er iets opgebouwd wordt, misschien zit er wel iets van een klapper aan het einde?
De klapper is in ieder geval niet Feral dat me eigenlijk nog iets meer tegenvalt dan Little By Little. De percussie is wel leuk, maar de verschillende tonen en rariteiten die in het nummer verwerkt zitten hebben niet een al te beste uitwerking op me. Het past echter weer wel in de sfeer van het album tot nu toe. Als de baslijn dan invalt lijkt er weer enige spanning te zijn teruggekeerd. Het wordt allemaal wat donkerder maar niet bepaald specialer.
Gelukkig is Lotus Flower weer wat lichter, wat beter te doorgronden en eisen de vocalen weer een wat grotere rol op, iets wat bij dit nummer een absolute meerwaarde geeft. Met recht was Lotus Flower de eerste single van het album, het is wat mij betreft goed visitekaartje voor het album.
Met Codex echter begint het album pas echt. De hobbels en bobbels die de af en toe irritante geluidjes in de voorgaande nummers vormden zijn gladgestreken in dit nummer. De piano en de hoge vocalen zorgen voor een soort gedeeltelijke inlossing van een belofte die de band in de eerste helft van het album heeft gedaan, er komt een soort van climax. Ingehouden welliswaar, maar de sfeer en ingetogenheid van dit nummer is werkelijk waar betoverend.
De sfeer uit Codex wordt gelukkig vastgehouden in Give Up the Ghost. In plaats van piano neemt de gitaar een veel prominentere plaats in. De hoge uithalen in dit nummer vind ik verder prachtig. De betovering uit Codex blijft werken, iets wat het album toch naar een hoger niveau tilt.
Dat niveau moet dan wel vastgehouden worden door het laatste nummer: Separator. Separator is simpelweg het beste nummer van het album. Het nummer zorgt er echter wel voor dat ik aan het einde met lege handen sta. Er is niets van de belofte van een climax waarover ik eerder sprak ingelost. Yorke zingt: If you think it is over, you're wrong. Tja, ik denk niet dat het voorbij is, maar dat is het wel. Het album heeft kortgezegd geen afsluiter. Separator is heel mooi, maar het maakt het album niet af.
Dat is ook mijn eindoordeel, het album is heel mooi, vooral de tweede helft, maar het is niet af.

Het nummer Separator op The King of Limbs deed vermoeden met de quote "If you think it is over, you're wrong" dat er nog meer zou komen. Deze maand is het eindelijk zover en weten we wat er nog komt.

Het is een CD met allemaal remixen van de nummers die te vinden zijn op The King of Limbs. De songs zijn stuk voor stuk gemixt door topproducers. Zo is er onder andere een remix van Separator door Four Tet te vinden en is Bloom een keer gemixt door Caribou. Artiesten die nummers van Radiohead bijna alleen maar beter kunnen maken.

Het verwachtingspatroon dat ik heb van dit album wordt bijna geheel ingelost. Sommige nummers bevatten wat meer dubstep, andere gaan meer de kant op van de IDM. TKOL RMX 1234567 is daarom een album geworden dat de trends op het gebied van elektronische muziek bijna perfect weerspiegelt. Daarnaast leent dit album zich er ook perfect voor om eens door een remix gehaald te worden.

Over het algemeen vind ik de remixes van Give Up the Ghost het best gelukt. Het is daarnaast gelukt om het nummer Morning Mr. Magpie dat ik op het originele album een van de mindere nummers vond te verheffen tot twee meesterwerkjes. Het is allemaal zeer goed uitgedacht en uitgebalanceerd door de samenstellers van het album.

Ik denk dat ik deze remixversie haast beter vind dan het origineel van The King of Limbs. Zoals dat album enkele elementen miste, zijn ze in de remix allemaal toegevoegd. Ik wilde eigenlijk niet erkennen dat The King of Limbs wat minder was dan de voorgaande albums van Radiohead, en ik ben blij dat ik dat met de komst van deze remix nog steeds niet hoef te doen en dat ik toch kan zeggen dat het ze alweer is gelukt om iets goeds neer te zetten. Met de hulp van anderen, dat wel, maar ze hebben wel degelijk zelf de basis gelegd. En dat is ook wat waard.

klik

Ondanks het feit dat de Peppers al een jarenlang verval tonen kan ik het toch iedere keer niet laten om weer een album van ze te beluisteren. Dit is dus ook het geval met het onlangs uitgekomen I'm With You. Een grote pil met een vlieg erop, het is een leuke voorkant. Misschien belooft het wat voor het album?

Helaas. De daling die is ingezet na het uitkomen van Californiacation alweer zo'n tien jaar geleden blijft doorzetten. Stonden er op het enorme dubbelalbum Stadium Arcadium nog wel wat leuke popsongs, op dit album beklijft werkelijk waar geen enkel nummer.

De zang is hetzelfde gebleven, maar de inspiratie lijkt totaal verdwenen. Hoe kan het dat een band als deze klassiekers heeft kunnen maken als Scar Tissue en Under the Bridge? Ik hoor nergens ook maar een sprankje van dit soort uitspattingen van creativiteit en finesse. De funk is totaal verdwenen, net als de rock.

Het lijkt er op dat de Peppers hun langste tijd hebben gehad. Het lukt niet meer. Misschien dat het vertrek van Frusciante er iets mee te maken heeft, want die heeft altijd een flinke vinger in de pap gehad, maar je zou toch denken dat ze het ook zonder hem zouden moeten kunnen. Maar helaas, zo leuk als de hoes is, zo jammerlijk is dit album. Het is een mislukte poging van een band die misschien wel moet stoppen met het maken van nieuwe albums en zich moet gaan richten op concerten gevuld met oud werk.

klik

Ze debuteerde in 2008 met het album Ze Willen Wel Je Hond Aaien Maar Niet Met Je Praten. In de periode vlak daarvoor had ik haar live gezien op Oerol op Terschelling. In een kleine ruimte gaf ze daar een fantastisch optreden weg. Dit optreden zorgde ervoor dat ik haar album ging luisteren en moest concluderen dat ik het heel erg leuk vond. Gaat dat ook gebeuren haar tweede album?

De eerste tonen zijn verfrissend te noemen. Het nummer Twijfelaar is minder slepend dan ik gewend ben van Roosbeef. Het heeft een leuke tekst en klinkt een stuk meer uptempo. Roos klinkt op dit nummer ook een stuk schattiger dan voorheen. Al met al klinkt het fijn en veelbelovend.

Dit verfrissende karakter zet zich voort op de rest van het album, de nummers zijn stuk voor stuk wat sneller, ze rocken wat meer en zijn makkelijker te luisteren dan de oudere nummers. Het nummer Sirene kende ik al van eerdere optredens en die blijft onverminderd goed. Mijn favoriete nummer is echter Niet Uitmaken. Tekstueel erg grappig en ook vocaal erg sterk. De boodschap van het liedje is duidelijk: de boodschap is natuurlijk duidelijk: niet uitmaken, dat is zonde.

Ik zit vol van verlangen
Net als een bonbon.
Soms barst ik open en smelt op je tong.

Het album over het geheel laat een hele andere Roosbeef horen dan op het debuut. Veel frisser en vrolijker. Dat wil niet per se zeggen dat het beter is, maar het zeurderige slepende stemgeluid was op het debuut nog wel eens wat vervelend. Roos heeft het klagerige hier iets ingeperkt waardoor het iets makkelijker te luisteren is wat mij betreft. Roosbeef heeft me net als de vorige keer weer te pakken. Dit is een album dat ik vast nog wel eens zal luisteren.

Klik