Johan - THX Johan

Naar aanleiding van een concert in het Bolwerk in Sneek (waar ik eigenlijk ook heen zou gaan, maar wat mij door een niet nader te noemen reden verboden werd), gepindakaast. Je zou Johan kunnen vergelijken met een standaard brits bandje wat de laatste tijd hoog scoort. Alleen dan beter.

Neem nou THX Johan, dit album is een leuk album, naar Nederlandse maatstaven. Ik ken geen enkele Nederlandse band die ik beter vind dan deze! Al heb ik er maar een CD van.
De opener, Coming In From The Cold is een liedje met een leuk gitaartje en aardige drums, niet bijzonder, gewoon leuk. Gewoon een opmaatje naar Oceans. Oceans een heerlijk liedje voor in de auto of als ik een waterdichte Mp3-speler had tijdens het zeilen. "And I will swim the ocean" Heerlijk! Simpele muziek met een beetje pop-invloeden en makkelijk wegluisterend, dat zijn de eerste 2 nummers zeker. Daarbij is vooral Oceans zeer goed.
Walking Away is dan naar mijn mening een beetje een zeurderig nummertje, de gitaren zijn langzaam en maken er een redelijk zeurderig nummer van, ook de zanger wil niet erg meewerken aan de vrolijkheid in dit nummer. Dit is een totale tegenstelling in vergelijking met She's Got A Way With Man. Wat is dat een flitsend nummer! Het hele nummer is vlotter en wat vrolijker dan de voorgaande nummers. Samen met Oceans mijn favorieten van dit plaatje.
Reader Takes A Stand is dan toch weer wat zeurderig, maar op een betere manier dan Walking Away, er straalt wat meer kracht vanaf. Ook de stemvervorming werkt hier een beetje aan mee. Toch raakt het zeurderige er na een tijdje vanaf en krijg je een mix van gitaren en drums in het refrein te horen.
Tonight is een nummer wat me op de een of andere manier helemaal niets doet. Het is een leuk liedje, daar niet van, maar het blijft een beetje beetje beetje.... Het wordt HET niet... Dat heb je wel eens.
Het intro van When I'm On My Own doet mij gek genoeg denken aan Porcupine Tree, die kunnen ook van dat soort pianostukken produceren. Alleen wordt het sfeertje bij Porcupine Tree donkerder en donkerder naarmate het nummer vordert. Bij Johan is dat anders. Ze weten er weer zo'n "Wind-door-je-haren-nummer" van te maken net als Oceans. Ik bestempel dit nummer hierbij dan ook als derde favoriet.
Any Other Guy is het langste nummer op de CD, gelijk ook een van de knapst gemaakte, wisselingen in dynamiek en andere technische elementen maken dit nummer erg goed, maar er ligt toch minder gevoel in dan in bijvoorbeeld Oceans.
De eerste paar noten van de zanger bij Out Of Reach doen me dan opeens denken aan een liedje van Adam Green, Adam Green is een zeer grappig persoon die altijd stoned lijkt te zijn. Out Of Reach wordt echter totaal anders dan de nummers die hij zingt. Out Of Reach is goed, heel goed, er wordt hierin echt muziek gemaakt, echt muziek. Naarmate het nummer vordert wordt het steeds beter en als er dan nog een stoot van de gitaar komt en het nummer uitblaast, is het compleet. Dit is mijn absolute favoriet.
Staring At The Sun blijft een hangertje, het blijft op het niveau van de vorige, maar minder vrolijk, minder alles. Toch is het een goed nummer.
De afsluiter, gelijk het kortste nummer, You Know, lijkt in het begin het saaist, maar het blijkt een kort, maar zeer krachtig liedje te zijn. Daar bedoel ik dan de refreinen mee. De refreinen doen het het best bij mij, ook al zijn het er maar twee waarna het outro al weer volgt dat overigens ook weer heel lekker klinkt.

Al met al, vind ik dit een heerlijk plaatje om na een warme zomerdag op in slaap te vallen. Een 4 sterren lijkt me meer dan verdiend.

Nadat D.A.N.C.E. en de remixversie van Never Be Alone van Simian grote successen werden en dansvloerklassiekers bleken, werd het stil rond het Franse electroduo Justice. Gaspard Augé en Xavier Rosnay maakten nog wel een documentaire/remixplaat getiteld A Cross the Universe, maar daar bleef het bij. De moddervette beats leken eindelijk wat weggestorven zijn na een dikke drie jaar, maar voordat de wereld helemaal stil wordt dient de nieuwe plaat zich aan: Audio, Video, Disco.

"De beats zijn aan" is een uitspraak die goed op zijn plaats is net als op het debuut. Het is weer net zo vies en vuil als op het debuut waar het af en toe leek alsof ze kortsluiting in muziek probeerden te vangen. Ed Banger, het label waar dit album op geproduceerd is, staat natuurlijk garant voor dit soort geluiden. Nummers als Ohio, Canon, Newlands en Helix zijn weer ouderwets genieten.

Met name Helix is heerlijk geproduceerd. De titel is perfect gekozen, de muziek lijkt een beetje spiraalvormig de gehoorgang te betreden. Natuurlijk is dit raar gezegd, maar een andere manier om te beschrijven waarom ik het een goedgekozen titel vind schiet me op het moment even niet te binnen.

Audio, Video, Disco, de afsluiter en tevens single, is al een tijdje te horen geweest. Prima single natuurlijk maar het is niet zo catchy als D.A.N.C.E. dat wel was. Ik zou als single eerder voor Civilization of Helix hebben gekozen. Desalniettemin is het wel een heerlijk vies plaatje dat net als de opener niet zou misstaan op het debuut.

Justice heeft naar mijn mening niet aan kwaliteit ingeboet op dit album. De kwaliteit is daarentegen ook niet gestegen, iets wat natuurlijk jammer is. Toch heb ik over het geheel vrij weinig te klagen over het album. Concerten zullen net zo hard blijven gaan als ten tijde van de documentaire, de viezigheid is niet verdwenen en de kortsluiting in zowel de hoofden van dit duo als de kortsluiting die ze produceren is weer net zo geslaagd. Pluspunt is wel dat hier geen nummer à la Stress op staat.

klik