Twee dingen zijn van toepassing op The Asteroids Galaxy Tour, dit duo maakt eigenlijk hele foute muziek, maar het is stiekem zo lekker om naar te luisteren. Mensen kunnen ze kennen van nummers als The Golden Age en Around the Bend, regelrechte popkunstwerkjes met het neppe stemmetje als bekendste handelsmerk.

Jawel, dit duo heeft een nieuw album uitgebracht! Out of Frequency heet het en het gaat verder waar het debuut mee begon: kitcherige en bombastische popmuziek maken. Goed en fout tegelijk. Nummers als Heart Attack en Cloak and Dagger zijn weer net zo raak als de twee genoemde nummers van het vorige album. De vrolijkheid spat er weer vanaf, iets wat in combinatie met het zonnetje van vandaag wonderen doet voor het humeur. Werd ik vanochtend uitgemaakt voor mekkeraar, nu kan ik er weer even tegenaan.

Wat ik echter wel moet toegeven over dit plaatje is dat ik het vrij snel zat kan worden. De stem van de zangeres is op zijn zachtst gezegd apart. Dat aparte heeft zeker zijn charme en het hoort gewoon bij de muziek, maar luister dit album niet twee keer achter elkaar, want dan wordt het buitengewoon irritant.

Een waardering van 3,5* lijkt me op zijn plaats. Met name door de enorme vrolijkheid, maar het is net als het debuut niets meer dan dat. Maar wat geeft dat nou? Helemaal niets! Een of twee keer luisteren en je humeur is weer heerlijk opgeruimd, dat is ook wat waard natuurlijk. Niet vaker luisteren want dan slaat de irritatie toe.

klik

Als ik aan The Beatles dacht, dacht ik aan Let It Be, Hey Jude en Yesterday. Geen haar op mijn hoofd die aan Lucy in the Sky With Diamonds of A Day in the Life dacht. Het enige nummer dat ik bewust kende was With a Little Help from My Friends. Ik begon met het luisteren van Abbey Road wat over het algemeen het best wordt gewaardeerd op deze site. Wat was dat een enorme tegenvaller voor me. Ik kon helemaal niets met de nummers die op dat album stonden. Op Here Comes the Sun en Something na dan.

Na deze deceptie ben ik een hele tijd gestopt met het luisteren naar The Beatles. Het was niets voor mij dacht ik. Te gedateerd helaas. Op de klassiekers die ik in het begin opnoemde na. Het luisteren naar Abbey Road had echter toch wel een voordeel gehad. Ik was wat bekender geworden met het fenomeen Beatles en herkende zo nu en dan een nieuw nummer op de radio. Op deze manier werd mijn aversie toch wat minder en later ben ik zelfs begonnen met het luisteren naar The Blue Album.

The Blue Album zorgde voor een ommekeer in mijn interesse in The Beatles. Ik begon nummers als Lucy in the Sky with Diamonds steeds meer te luisteren en ik begon A Day in the Life als een absoluut topnummer te zien.

Na even wat rondkijken ben ik uiteindelijk op Sgt. Peppers uitgekomen als volgende stap in het traject van acceptatie van The Beatles als een van mijn favoriete bands. Stuk voor stuk staan de nummers als een huis. De nummers zijn bijna allemaal licht experimenteel, maar wel in zulke mate dat het heerlijk luisterbaar is.

De nummers blijven allemaal hangen, van het titelnummer tot de afsluiter. Ook de tussenliggende nummers, vooral de minder bekende als Fixing a Hole en When I'm Sixty Four vind ik alleszins meevallen. Ook deze nummers dragen bij aan de enorme waardering die ik voor dit album en de band in het geheel heb gevormd. Het heeft iets niet alledaags over zich, maar het laat zich toch goed luisteren.

Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band is kortgezegd het beste album van The Beatles. Een zeer sterke eerste helft, een iets minder middenstuk maar weer een ijzersterk einde. Vijf sterren zijn eigenlijk nog te weinig.

The Kooks begonnen leuk in 2006 met hun album Inside In/Inside Out. Liedjes als She Moves in Her Own Way, Seaside en Naive zijn heerlijke popliedjes en veel mensen kunnen ze nog steeds meezingen.

The Kooks van tegenwoordig zijn helemaal niets veranderd sinds die tijd. Het album Konk uit 2008 bevatte liedjes in bijna identieke stijl. De eerste plaat was al het zoveelste popalbum van de zoveelste popband, maar Konk was er net eentje teveel. Toch bleven The Kooks populair en staan op Konk ook wel een aantal aardige liedjes.

Het verhaal gaat bij het nieuwe album Junk of the Heart in principe gewoon verder. Het derde album zorgt weer voor weinig nieuws. Zelfs de titels van de nummers hebben allemaal wat weg van het eerdere werk. Ook hier staan weer een aantal heerlijke popliedjes op die het grote publiek weer zullen veroveren. Ik noem hierbij nummers als Is It Me of Mr. Nice Guy.

The Kooks zijn maar in een ding goed, popliedjes schrijven, heel degelijk. Dat weten ze zelf ook en gelukkig slaan ze niet aan het experimenteren want dat is iets wat ze niet zou passen. Meisjes van 15 of 16 jaar zullen deze band altijd een warm hart toe blijven dragen en wat oudere meisjes zullen met plezier aan de oudere albums terugdenken.

Junk of the Heart is een degelijk popalbum, maar ik heb er niets mee. Het is goed uitgevoerd, er staan een aantal nummers op die best te pruimen zijn, maar that's it.

klik

Hij werd groot in 2009. Won diverse prijzen en op verschillende festivals kreeg hij staande ovaties met zijn orkest. Kyteman, Colin Benders was naast een jongen met trompet vanaf toen die jongen die zijn eigen orkest leidde. Hij moest het echter met name van zijn live-optredens hebben want het album dat hij produceerde, The Hermit Sessions was - op het nummer Sorry na - nou niet echt spectaculair te noemen.

In 2012 is hij echter weer terug met een nieuwe CD. Ditmaal niet als solo-artiest maar als The Kyteman Orchestra. Ik had Kyteman nooit echt omarmd omdat ik zijn eerste CD gewoon niet te pruimen vond, maar na steeds sterker wordende, veelal positieve geruchten, ben ik toch gezwicht voor deze krullenbol. Hij zou een fantastische combinatie hebben gemaakt tussen pop, hiphop en klassieke muziek. Dat moest ik dan maar eens zien en horen.

Na een tijdlang tevergeefs proberen om het via gratis kanalen op mijn computer te krijgen besefte ik dat er ook nog zoiets als Spotify bestond. Na zonder veel verwachtingen Kyteman in het zoekvak getypt te hebben kon het luisteren beginnen. Vanaf dat moment was ik zo mogelijk nog blijer dat Spotify de limiet (maximaal 5x een liedje afspelen) juist deze week had afgeschaft. Het album greep me afgelopen vrijdag en laat me nu, in deze loodzware deprimerende tentamenperiode, niet meer los.

Vanaf het intro was ik gegrepen. De combinatie die Kyteman hier met zijn orkest laat horen is iets dat werkt bij mij. Het negatieve karakter dat hij in mijn hoofd altijd had omdat ik hem een crowdpleaser vond die geen albums kon maken is verleden tijd. Nummers als 7/8, The Mushroom Cloud en The Ballad zijn gewoon klassiek, zowel letterlijk als figuurlijk, voor zover je het begrip letterlijk kunt nemen... Het doet denken aan het werk van Yann Tiersen, gecombineerd met aantrekkelijke (lees: niet gangsta-) raps en een heerlijk poprandje.

De Nederlandse popmuziek is in 2012 levender dan ooit tevoren. Wat een enorme hoeveelheid aan goed materiaal is er al verschenen, te weten de albums van Blaudzun en Bart Constant. Daar komt nu dus The Kyteman Orchestra bij. Zal het een klassiek album worden? Nee, een klassiek album is het al. Is Kyteman gegroeid nadat hij groot werd? Ja, in een live-publiek wist hij me al te bereiken, maar nu doet hij het ook door mijn speakers en oordoppen.

klik

In 2009 stond deze band in de kleinste tent op Lowlands en werden ze bijna overstemd door de toen bedroevend spelende Arctic Monkeys die het festival afsloten in de grootste tent. Dat was vreselijk jammer want het optreden van The Maccabees was vele malen beter dan dat van de poolapen die alleen nummers speelden die nog niemand kende omdat het nieuwe album net was uitgekomen.

Dit was in de tijd van Wall of Arms dat een zeer positieve indruk op me achter liet niet in de laatste plaats vanwege de vergelijkbaarheid met een van mijn favoriete bands Arcade Fire. Het was welliswaar allemaal wat poppy en catchy, maar het leverde destijds een heerlijk album op dat zeker niet onderdeed voor Humbug van Arctic Monkeys.

In 2012 zijn ze een van de eerste bands van betekenis met een release. Het album dat Wall of Arms moet doen vergeten is Given to the Wild getiteld en laat een heel ander geluid horen. De vergelijking met Arcade Fire kan de afvalbak in, iets wat enerzijds negatief - het is namelijk geen schande om met die band vergeleken te worden - maar anderzijds ook positief genoemd kan worden omdat het vernieuwend is. Vernieuwing is voor mijn progressief denkende persoontje natuurlijk altijd een pre.

Nummers die mij opvallen zijn Feel to Follow, Ayla en Pelican. Feel to Follow begint heerlijk rustig, maar eindigt echt fantastisch, flitsende gitaren met een vleugje mystiek. Het hierop volgende Ayla doet het daarna niet minder, maar het nummer dat echt blijft hangen is Pelican. Catchy zoals we gewend zijn, maar zonder de invloeden van Arcade Fire. Ik vind dit een uitstekende opvolger van Wall of Arms.

klik

The Shins - Wincing The Night Away.

Aan het begin van dit jaar dacht ik: Laat ik weer eens een leuk albumpje pindakazen. Toevallig kwam het derde album van The Shins op dat moment uit en stond het op nummer 1 in de Musicmeter-rotatielijst. Toen ik ook naar het stemgemiddelde keek, dacht ik: “Dat moet wel goed zitten.” De eerste reacties op het album waren positief en ik wilde gewoon weer eens een leuk albumpje in huis hebben.

Ondertussen had ik het album binnengekregen en begon ik met luisteren. Vreemd soort pop - want dat stond bij genre boven het album - maar wel zeer fris en vaag. De opener Sleeping Lessons is meteen al een beetje vaag, maar tegelijkertijd ook “lentefris,” ik kreeg er een gevoel bij van net wakker worden en de nevel boven de velden zien hangen als voorbode van een mooie dag. Maar verder een niet bepaald spetterend begin van een CD die echt doorgaat tot in de herfst.

Daarna krijg je het Australia met al zeg ik het zelf een redelijk goed gekozen titel omdat je de Australische hitte en vrolijkheid uit je boxen voelt komen. Al zeg ik het zelf een van mijn favorieten van deze CD.
Na een korte regenbui die Pam Berry heet ben je dan aangekomen bij Phantom Limb. Ik zou niet weten wat de titel inhoud, maar ’t is gewoon een heerlijk nummer om naar te luisteren.
Phantom Limb is gelijk ook het meest toegankelijke nummer op de CD en niet voor niets ook de eerste single. En naar pop-single-maatstaven een beeldschoon nummer.

Dan komen de Sea Legs. Een vrolijk liedje waar de percussie een hoofdrol in speelt. De fluit die soms een loopje speelt in dat nummer doet me denken aan de zomer en met windstilte op een spiegelglad wateroppervlak in je zeilbootje zitten. Hierbij moet je uitkijken voor een windvlaag waardoor je af en toe toch op je zeil moet letten.

Helaas staat dit nummer 1 positie te vroeg want Pasen komt normaliter niet na de zomer. Jawel Red Rabbits doet me serieus denken aan Pasen en eieren zoeken. Lekker door het gras hoppen met dit stuiternummertje op de achtergrond. De stuiterfactor in dit nummer wordt echter niet door een basedrum veroorzaakt (zoals in bijvoorbeeld Boten Anna) maar door een moeilijk te plaatsen ander muziekinstrument.

Het vervolg op het zeilverhaal is dan natuurlijk Turn On Me, nadat je tijdenlang op het water hebt gedobbert kun je eindelijk aanleggen en aan het eind van de steiger gaan zitten om van een prachtige zonsondergang te genieten. Soms voel je de wind van de muziek door je haar gaan en je kan gewoon niet geloven dat sommige nummers zo simpel, maar zo mooi kunnen zijn.
The Black Wave zorgt dan wel voor een donkere en stille nacht, maar je kunt de sterren aan de hemel tellen. Het is het donkerste en saaiste nummer van de hele CD en naar mijn mening is de nacht ook het saaiste en donkerste deel van de dag. Dat klopt dus ook weer.

Na de prachtige zomer krijg je de herfst met al haar kleuren. Zo ook Spilt Needles. Dat nummer klinkt gewoon oranje, bruin, geel en rood. Als de zanger dan uithaalt met die geweldige ingehouden stem naar het stukje met: “You’re only a golden boy” (of iets in die richting). Prachtig. Voor mij een van de mooiste songs ooit geschreven. Een dergelijk geweldige opbouw als een storm in de herfst. En de dan het weer rustig worden, de kalmte, de ingehouden spanning en alles bij elkaar maakt dit gewoon een meer dan 5 sterren nummer. Wat een klasse.

Dan heb je een nummer dat heel erg lijkt op een vaarwelsong, maar niets is wat het lijkt. Er komt nog een laatste nummer! En dat is echt de afbouw. Je gaat toch maar eens slapen en denkt bij jezelf, laat die komeet maar neerkomen, ik heb een prachtige CD geluisterd met een paar magische nummers.

Okee, dan nu even rationeel. Het album is op zich een heel goed geheel, maar zoals ik al eens eerder liet doorschemeren, is de mixage en de volgorde van de tracks wat minder. Red Rabits had beter iets meer naar voren gekund wat mij betreft, dan heeft de CD toch net dat beetje meer lading.
Dan, alles wat ik over Spilt Needles zei; dat mensen een dergelijk mooi nummer kunnen maken. Daar is echt maar een woord voor: Bloedmooi. Spilt Needles is een nummer waar je verliefd op kunt worden. Jammer dat niet elk nummer op deze plaat die lading heeft, bijvoorbeeld Phantom Limb, dat is allemaal heel losjes en heel lieflijk, maar het heeft niet de charmes van Spilt Needles.

Deze CD moet ik toch maar weer eens wat vaker gaan draaien, want nu ik ‘m tijdens het schrijven van dit stukje weer opheb denk ik toch bij mezelf: “Dit blijft toch pure klasse.”
Ik heb dit schijfje minder gedraaid omdat ik veels teveel nieuwe muziek aan het ontdekken was, zo zijn er nog veel meer goede bands in mijn leven gekomen. Weliswaar allemaal wat harder, maar dat pakt mij dan toch iets meer. Misschien zijn The Shins niet mainstream genoeg voor mij. Mijn smaak is toch naar Musicmetermaatstaven zeer mainstream. Maar goed, ik geef dit album bij deze nog een paar kansen en dan zal ik zien of ik er weer een 4,5* van kan maken.

Mijn "uitgebreide" verslag over Is This It.

Leuk album. Sterke opener die in je hoofd blijft rondspoken, met Is This It wordt je voorbereid op de nummers die komen gaan, Is This It klinkt erg vertrouwd maar toch vernieuwend met een leuke baslijn eronder.
The Modern Age brengt je langzaam verder in de wereld van Is This It met een leuk intro'tje. Soma gaat daar gewoon mee verder en is tot nu toe het beste nummer van het album maar terwijl je luistert raak je een soort van verwend en het volgende nummer valt in vergelijking met Soma wat tegen. Barely Legal is daarom ook een van mijn minst favorieten. Someday gaat weer de goede kant op en die stijgende lijn blijft een beetje hangen tot Last Nite wat weer een geweldig nummer is. Als je Last Nite geluisterd heb blijkt dat het album niet meer verslapt en nog een paar sprongen voorwaarts maakt met New York City Cops en als knallende afsluiter het BRILJANTE Take It Or Leave It. Echt een liedje waar ik maar geen genoeg van kan krijgen en ook een prachtige afsluiter die stimuleert om de CD nog een keertje op te zetten. Zo kom je weer bij Is This It terecht die je weer meevoert naar het volgende nummer. Zo is de kringloop compleet en hierdoor blijf ik het maar luisteren.
Toen ik begon met het schrijven van dit stukje ging ik uit van 4,0* maar nu ik het allemaal nog eens nalees, is mijn mening wel erg positief, het wordt uiteindelijk 4,5* voor Take It Or Leave It, Is This It en Soma die een grote meerwaarde geven aan dit album, omdat ik mijn stem ook verhoogd heb komt Is This It automatisch ook een paar plaatsjes hoger te staan in mijn top 10.
Ten slotte, ik blijf dit plaatje met veel plezier draaien. Dank voor de tip Mojo Pin!

The Tallest Man on Earth is maar 1,72 m. Maar zo klinkt het niet, ik stond dan met redelijke verbazing te kijken naar een optreden van hem een paar jaar terug. Met een stem à la Bob Dylan en twee prachtige albums achter zijn naam heeft hij zijn naam bij mij gevestigd. Ik leg me neer bij de constatering die wordt gedaan door de titel van het nieuwe album: There's No Leaving Now. Het is een album dat geluisterd dient te worden dit jaar.

Dat het iets heel anders is dan de twee voorgangers valt meteen op. De stem is hetzelfde gebleven, maar de hele productie is anders. Het scherpe dat het karakter van de muziek op de eerste twee albums had is hier niet terug te vinden. Ook is de instrumentatie uitgebreid. Er zijn nu nummers met meerdere gitaren en ook het pianospel dat we op The Wild Hunt voor het eerst aantroffen is terug.

Ondanks alle dingen die anders zijn, blijft The Tallest Man On Earth wie hij is. Er mankeert niets aan de liedjes. Voordat je het weet zijn er weer een kleine veertig minuten vol fijne zomerse klanken voorbij. Het is echter wat gevarieerder dan de eerste twee albums waardoor het wat minder snel gaat vervelen. Het maximum van twee keer achter elkaar beluisteren wordt daarom opgekrikt naar ongeveer vier keer. Kortom, fijne plaat, en ik kan nu al niet meer wachten op wat deze kleine man nog voor ons in petto heeft.

klik

The Veils - The Runaway Found

Nadat het bij mij een hele tijd stil was in het pindakazen/kopen van muziek, zag ik The Veils - Nux Vomica op nummer 1 in de rotatielijst staan. Zoals het mijn traditie is, probeer ik altijd de nummer 1 van de rotatielijst te pakken te krijgen, met die regel heb ik maar eén keer gebroken (The Arcade Fire). Maar dat doet er verder niet toe. Nux Vomica, daar had ik het over. Na die CD nu ongeveer twee maanden geleden weer eens uit de kast gepakt te hebben en begon te luisteren, wist ik gelijk weer waarom die CD een vrij hoge nomering had gekregen destijds. Vrolijke opzwepende nummers als Caliope! en Advice For Young Mothers To Be waren geweldig om aan te horen.

Zo kwam het dat Nux Vomica mij warm liet lopen voor The Runaway Found, het debuut van dit Nieuw-Zeelandse trio. Overigens kende ik al een nummer van deze plaat en die schepte hier ook weer hoge verwachtingen; The Leaver’s Dance.

Het eerste nummer, The Wild Son had gelijk dat sfeertje wat ook in heel Nux Vomica heerst en al snel komt de moeilijke maar geweldige stem van Finn Andrews erbij en zorgen de backing vocals voor een echte Veils sfeer.
Die sfeer loopt perfect over in Guiding Line. Guiding Line wordt ingeleid met van die elektrische gitaartjes die echt The Veils onderscheiden, de dramatische zang van Finn Andrews maakt ook hier weer het plaatje compleet. Guiding Line leidt dan Lavinia in. Lavinia is volgens velen hier het beste nummer van het hele plaatje, maar daar ben ik het eigenlijk niet mee eens. Het is een geweldig nummer zoals bijna elk nummer op deze CD, maar ik vind het niet ijzersterk zoals de drie hieropvolgende nummers. Maar toch is het woordje “machtig” hier wel op zijn plek. Alsof hij vanaf een hoog podium met gigantische galm het publiek toezingt, alleen dan zonder publiek.
Ook More Heat Than Light is zo’n geweldig nummer. Die knal. Nog een knal en nog een knal en nog een en nog een. En dan begint het gedrum en de gitaren blijven komen en doorgaan. Tot de zang weer wordt ingezet en de woede weer wat stop. Maar later kan ook de zang het geweld niet meer tegenhouden. Dit gaat nog vier minuten door en steeds als het wat rustiger LIJKT te worden, begint het weer. Totdat het met een paar knallen weer is afgelopen. Geweldig.
The Leaver’s Dance is weer een totaal ander nummer. Het begint rustig, en blijft rustig, maar het heeft minstens zo’n briljante opbouw als Weird Fishes/Arpeggi van Radiohead, misschien wel beter. Ik merk namelijk niet dat het nummer opbouwt. Zo geleidelijk en gedoseerd gaat het, en als ze iets te veel gas hebben gegeven, nemen ze weer iets terug om daarna weer op precies de goede snelheid verder te gaan. Bij dit nummer ben ik spontaan geneigd om er een bovenstem bij te verzinnen en die dan heel hard mee te neuriën. Tot ergernis van de buren en mijn ouders. Maar dit is echt een nummer zonder hoogtepunt omdat het één hoogtepunt is.
Na het hoogtepunt krijgen we dan naar mijn mening het allerbeste van The Veils. Dit is wat ze het beste kunnen. Vrolijke nummers op een briljante manier brengen. In The Tide That Left And Never Came Back doen ze dat echt onovertroffen. Simpel, maar van die heerlijke riffjes en die twee klappen op de drums na het intro, gevolgd door een zeer opzwepend refrein. Na de bridge die even de meest onbezonnen kant van The Veils laat zien, gaat de vrolijkheid in afbouwende vorm verder en zo wordt het begin net als het einde. Twee klappen op de drums. The Tiiiiiiiide that left and never came back

Na alle vrolijkheid van The Tide That Left And Never Came Back, krijgen we Talk Down The Girl. Een nummer waar je waarschijnlijk niet alleen meisjes mee down kan praten, maar ook mij. Na het einde van het vorige nummer ben ik dit niet meer gewend en klinkt het te depressief. Maar, als ik het apart draai, is het wél mooi. En kan ik het zeer waarderen. Nu is de vrolijkheid toch echt helemaal over. The Valleys of New Orleans, is met alleen een piano het rustigste nummer van dit album zoals Under The Folding Branches dat was op Nux Vomica. Net als op die CD is ook dit weer een pareltje. Hier laten The Veils zien dat ze niet alleen vrolijke en onbezonnen nummers kunnen maken, maar ook van die heerlijke rustige downtempo nummers met alleen een piano en een enkele gitaarnoot. Ook laat Andrews hier horen dat hij niet alleen uptempo nummers kan zingen, maar ook rustige nummers. Ook dit is weer een geweldig nummer.

Hierna zou het toch al niet meer stuk kunnen voor mij. Dit wordt een hoge waardering. Maar eerst moeten die andere nummers nog even goed besproken worden. Na al het moois zou je die bijna vergeten, maar er komt natuurlijk nog meer moois.
Vicious Traditions begint rustig met een klein gitaartje en de zang die van verre lijkt te komen. Langzaam komen er toch wat instrumenten bij, maar er lijkt niets te gebeuren. Tot het moment dat er in een keer weer zo’n beuk binnenvalt net zoals dat in More Heat Than Light gebeurde. Alleen gebeurt het hier iets subtieler.
The Nowhere Man is weer zo’n rustig nummer als The Valleys Of New Orleans, alleen pakt dit nummer me veel minder. De snaren pakken me niet echt en er zit niet een piano in. Naar mijn mening klinkt een rustig nummer van The Veils toch beter met piano in plaats van een gitaartje en een paar snaartjes. En hier is eigenlijk weinig goeds aan te vinden. Ook weinig slechts, maar het is gewoon het minste nummer van een geweldig album. Niet op tegen, maar ik heb er verder weinig mee.
Meer heb ik met de laatste bonustrack op mijn versie; Wires to the Flying Birds. Zo’n licht pianootje dat de boventoon voert en rustig doorkabbelt terwijl de andere instrumenten (o.a. de snaren, akoestische gitaar en een lichte basgitaar) de ondertoon voeren en het voor het gehoor een zeer prettig nummer maken. Ik denk dat als je het gemiddelde rustige nummer van The Veils wil omschrijven, dat je dit nummer dan het best kunt gebruiken.

Over het algemeen is mijn beeld van deze CD zeer positief, de nummers zijn afwisselend, al is het aan het begin meestal wat harder en vrolijker, terwijl het aan het einde wat rustiger en depressiever klinkt. Mijn favorieten zitten dan ook in het eerste deel (vrolijk ingesteld ), maar ook het tweede deel kan ik goed verteren. Eigenlijk zit er maar een wat minder nummer tussen, (The Nowhere Man).
Voor de rest lijkt Nux Vomica heel erg op deze CD, ook daar is het eerste deel wat harder en vrolijker en het tweede deel wat rustiger, maar daar houdt het verschil ook mee op. Ik vind The Runaway Found net iets beter, en dat drukt zich uit in een halve punt. Omdat het over het algemeen allemaal nét iets minder gepolijst klinkt.
Aan het gemiddelde te zien is Nux Vomica toch populairder, maar naar mijn mening heeft The Runaway Found toch net dát wat Nux Vomica mist. Daarom 4,5* en in mijn top 10.

I'll take my hats off to the busker man!

Een bekend zinnetje dat constant in mijn hoofd blijft hangen na het luisteren van dit album.
Hoe kan een mens zulke muziek maken was mijn allereerste reactie. Kaiser Chiefs ten top? Later bleek dit gelukkig niet zo te zijn. Verschillende nummers bleken voor mij een enorme lading te bezitten.
Toen Face For The Radio startte kon ik een grote glimlach niet onderdrukken. Zo'n goede verkapte uitspraak over iemands uiterlijk had ik nog niet gehoord.
Echt een plaat met humor.
Same Jeans en Skag Trendy zijn zeer energiek. Die uitschieters in Skag Trendy tillen het nummer naar een ongekend hoog niveau en maken het daardoor ook tot een van mijn favorieten.
Same Jeans is dat ook, alleen vind ik de tekst hier toch weer erg leuk.
Everybody's dressing up, I'm dressing down en dat hele stukje eromheen heerlijk om naar te luisteren.
Opvallend in alle nummers is ook dat geweldige Schotse accent en die rollende rrrrrrrrrrr in bepaalde nummers.

Als ik er zo bij stil sta, is het toch een van mijn meestgeluisterde albums en kruipt de nomering langzamerhand omhoog. Op het eerste gehoor geen groeiertje, dacht ik. Maaaaaaarrrrr, het blijkt er wel een te zijn van 3 sterren verhoogt naar 4, en misschien later nog wel 4,5!
I'll take my hats off to the busker man

Het eerste album van The xx deed mij eerlijk gezegd niet veel. Het was leuk om te horen allemaal, maar om de een of andere reden kon ik er niet lang naar luisteren. Toch ben ik, toen ze er stonden, in 2009 volgens mij, op Lowlands even naartoe gegaan. Met goede hoop. Helaas. Ook live konden ze mij niet overtuigen en zo verdween dit duo uit mijn herinneringen en kwamen ze nog maar heel zelden voor, in de vorm van Crystalized, in mijn afspeellijsten.

Geheel onverwacht zat ik me vorige week af te vragen of ze niet eens met iets nieuws waren uitgekomen. Dat bleek nog niet het geval, maar Coexist was al wel gelekt, waarna ik het toch maar eens een luisterbeurt gaf. Een goede zet. Waar ik me bij het debuut mijn concentratie totaal niet kon vasthouden, bleek dat bij Coexist veel beter te lukken. Mijn aandacht bleef er het hele album bij. Misschien komt dat door het feit dat er iets meer beats in zijn verwerkt en toch nog een slagje minimalistischer is aangepakt.

Vooral de nummers Chained, Angels en Missing vind ik uiterst fijn. Net als Fiction dat zo heerlijk verzuchtend klinkt, bijna ongeïnteresseerd. Door velen wordt het als saai getypeerd, maar ik vind het juist fijn dat de boel ontdaan is van de - weinige - toeters en bellen die het debuut nog wel had. Het kabbelende zoals het af en toe wel wordt beschreven is mijn inziens niet irritant maar werkt zelfs een beetje hypnotiserend.

The xx stonden voor de moeilijke taak om de moeilijke tweede te maken. Iets waar ze wat mij betreft wel in geslaagd zijn. Voornamelijk goed te luisteren als je slaapproblemen hebt, want na deze een paar keer op de koptelefoon had beluisterd toen de slaap maar geen vat op me kreeg, sliep ik telkens als een roos. Al werd ik wel telkens wakker als ik me omdraaide omdat de koptelefoon in mijn gezicht drukte. Gelukkig werd ik dan wakker met rustgevende klanken, want herrie kan je dit absoluut niet noemen, al is het niet je smaak.