"We gaan weer terug naar Popular." Dat was wat ik dacht toen ik het eerste nummer van de nieuwe CD van Nada Surf hoorde. Amerikaanse High School pop maken ze, althans, dat maakten ze. In de loop der jaren werd de muziek allemaal wat gladder en softer. Met die stijlswitch zorgden ze voor een aantal heerlijke platen waarvan vooral de coverplaat If I had a Hi-Fi fantastisch is. De cover van Enjoy the Silence van Depeche Mode die daarop te vinden is, is niet minder dan briljant te noemen.

Maar het eerste nummer van The Stars Are Indifferent to Astronomy is weer terug naar vroeger tijden. Het rauwe High School idee met de gladde stem is weer terug. Clear Eye Clouded Mind doet het prima bij mij. Net als de nummers twee en drie, die weliswaar weer een stukje van de gepolijste band laten horen, maar ook het oude Nada Surf niet tekort doen. When I Was Young en Waiting for Something, mijn favoriet van dit album, zijn weer prima popliedjes zoals we van de band gewend zijn.

Eigenlijk is dit het geval met ieder nummer op deze plaat. Het gewoon de muziek die we van deze band gewend zijn, vergelijkbaar met het oudere werk, maar ook veel elementen uit de laatste paar albums. Als iemand mij dan ook vraagt wat voor muziek Nada Surf maakt, dan zal ik aanraden om dit album als eerste een kans te geven. Als je dit leuk vindt dan kan het bijna niet misgaan met de andere albums.

klik

Dat is even schrikken na het zeer vriendelijke, zomerse geluid dat de band liet horen op The First Day of Spring. Een invallende gitaar met lichte distortion leid het album Last Night On Earth in van Noah and the Whale. De vertrouwde stem is echter gebleven.

Maar toch, dit nieuwe geluid is even wennen. Life is Life is veel minder folk en veel meer rock. Het is harder, het klinkt opgepoetst en wat te catchy. Het brengt me toch aan het twijfelen of ik wel de goede CD in handen heb. Het tweede nummer is weer zo anders dan ik gewend ben. Helaas vernieuwt de band zich in negatieve zin.

Tonight's the Kind of Night is buitengewoon vervelend. Waar ik het nummer de eerste keer luisteren nog wel leuk vond is mijn opinie al bij de tweede keer luisteren aan het veranderen. Van "wat een vrolijk, simpel plaatje" in "wat een vervelend, simpel plaatje". Het lijkt wel of de inspiratie van de band geheel weg is.

Het enige nummer waar ik oprecht nog wel van kan genieten is L.I.F.E.G.O.E.S.O.N. In dat nummer herken ik nog een schim van bijvoorbeeld Stranger op de voorganger van dit album. Geen koortjes meer, weinig strijkers, Noah and the Whale is op dit album veranderd in een relatief emotieloze band. Er zit geen pit meer in, het bevat geen verrassende wendingen meer en de teksten zijn zo vreselijk simpel.

Wat is dit een teleurstelling gebleken, Last Night On Earth is een synoniem voor jammer.

klik

In de categorie 'leuke verrassingen' vandaag: de ontdekking dat Noel Gallagher een project onafhankelijk van zijn broer Liam is gestart. De broers hadden al vaker ruzies, maar in 2009 besloten ze dan toch echt uit elkaar te gaan. Dit lijkt definitief bevestigd met de nieuwe band van Noel. Maar wat moeten we hiervan verwachten? Welke kant van Oasis zullen we terugzien in het album van dit kwartet?

De eerste tonen maken voor mij meteen duidelijk dat dit een album in het verlengde van Oasis is, maar dan zonder Liam en met wat andere bandleden om Noel te ondersteunen. De songs worden net als bij Oasis gewoon door Noel geschreven, vanzelfsprekend natuurlijk, en het geluid is gewoon weer oud en vertrouwd zeurderig. (I Wanna Live in a Dream in My) Record Machine is naar mijn mening van ongekend niveau. Champaign Supernova wordt geëvenaard wat mij betreft.

Het lijkt echter wel of Noel op dit album volledig zijn eigen gang heeft kunnen gaan en alsof hij zijn beste nummers voor een zelfstandig project heeft bewaard. Er staan namelijk behalve het al genoemde nummer nogal wat briljantjes op. Voorbeelden zijn Everybody's On the Run en Stop the Clocks. Met het nummer Dream On lijkt er vervolgens uit te komen wat hij in samenwerking met zijn broer niet kon. Het heeft over het geheel genomen wat meer body.

Ik kan niets anders maken van dit album dan dat ik het een revelatie vind. Ik was altijd al erg gecharmeerd van Oasis, maar wat ik nu toch hoor is eventjes een klasse beter. Na Dig Out Your Soul leek Oasis zijn hoogtepunt te hebben bereikt, het was kortweg het beste album dat ze geproduceerd hebben. Het beste wat je kan doen op je hoogtepunt is stoppen, iets wat Oasis heeft gedaan. Dit betekent echter nog niet dat het het hoogtepunt van Noel was, iets wat hij misschien wel heeft geweten. Het ego van Noel is zo groot dat hij het beste heeft bewaard voor zichzelf.

klik