Ik heb een paar dagen geleden een hele uiteenzetting geschreven over het nummer Speed of Sound van Coldplay. Het heeft bijgedragen aan mijn muzikale ontwikkeling in die zin dat het me deed beseffen dat er meer muziek bestond dan de top-40. Nu is het zover, het vijfde studioalbum van Coldplay is te luisteren. De eerste twee singles beloofden alleen niet zoveel goeds.

Ik startte het album voor het eerst met de verwachting dat het niet zoveel zou worden zoals veel mensen. De singles Paradise met die vreselijke R&B-beat en het ronduit irritante Every Teardrop Is A Waterfall droegen hier aan bij. Door het feit dat deze nummers zo enorm teleurstelden had ik zeer lage verwachtingen bij het hele album. Daar komt nog bij dat Rihanna op Princess of China meedoet. Dat kan alleen maar ellende betekenen.

Nou denk ik dat het feit dat ik zulke lage verwachtingen had ervoor heeft gezorgd dat Hurts Like Heaven me erg meevalt. Dit is gewoon wel leuk gedaan. Zeker niet hoogdravend zoals in de beginperiode, maar het kan zich toch wel meten met een nummer op Viva La Vida. Hetzelfde geldt voor Charlie Brown. Chris Martin had in dat nummer zijn zang echter beter achterwege kunnen laten. Het klinkt geforceerd, het lijkt of hij heel veel moeite heeft om geluid uit zijn strot te persen.

Ook Us Against the World kan ik redelijk goed verteren. Het is alleen zo ontzettend voorspelbaar. Het is een ballad zonder ook maar enig spektakel. Het is echter wel een enorm aantal niveaus beter dan Every Teardrop Is A Waterfall. Ik kan er niet bij dat het met Coldplay ooit zover heeft kunnen komen. Een vreselijk irritante gitaarrif, een stampende beat en een hoog "Owoehooo-gehalte". Ik weet niet hoe snel ik de skip-knop moet indrukken om weer toe te komen aan een lichte verademing: Major Minus.

Major Minus was al te vinden op de al eerder uitgebrachte EP. Deze doet het een stuk beter dan die vreselijke single. Het is echter eeuwig zonde voor de band dat ze dat andere nummer van die EP er niet op hebben gezet. De kwaliteit van dat nummer, Moving To Mars, heb ik op dit album nog niet gehoord. Het hieropvolgende U.F.O. vind ik ook niet heel slecht gevonden. Lekker standaard natuurlijk, maar zeker niet vervelend om te luisteren. Een kort en welkom rustig tussendoortje na het tragische geweld van Every Teardrop Is A Waterfall en het fijne Major Minus.

Dan komt het nummer waar ik tegelijkertijd het meest bang voor, en nieuwsgierig naar was. Het duet met Rihanna: Princess of China. Na het intro zakt de moed me gelijk in de schoenen. Het intro vind ik veelbelovend, maar het eerste couplet van Chris Martin en het tweede couplet van Rihanna doen me besluiten om het maar af te schrijven. Vond ik Umbrella van Rihanna nog wel een goeie, deze 'grap' in samenwerking met Coldplay is niet grappig.

Van Up In Flames dat volgt op deze deceptie had ik dan weer wel redelijk hoge verwachtingen. Ik had een live-versie gehoord zonder de beat die op dit album wel te horen is. Laat het nou die beat zijn die me niet aanstaat. Denk de beat weg en je hebt een soort Lost 2.0. Een leuke pianoballad zou het dan zijn geweest. De beat neemt echter niet alle charme van het nummer weg. Het schaart zich bij Major Minus en U.F.O. als favorietje op dit album.

Denk je dat je alles wel gehad hebt aan stadionrock, "owoehooo-doses" en irritaties aan gitaarriffjes, krijg je Don't Let It Break Your Heart. Gelukkig vangt Up With the Birds het negatieve van de voorganger weer een beetje op.

Mylo Xyloto is minder tegengevallen dan ik had verwacht, de stromen aan negatieve reacties vind ik daarom ook wat overdreven. Dit wil echter niet zeggen dat er een aantal complete missers op staan. Die missers hebben het echter nog steeds niet voor elkaar kunnen krijgen om mij volledig af te laten haken bij Coldplay. Nummers als Major Minus, Hurts Like Heaven en Up in Flames (al prefereer ik bij die laatste de akoestische versie), zorgen er toch maar weer mooi voor dat ik ook een eventueel volgend album weer zal luisteren.

klik

Dit album. Dit album is geweldig. Het ene na het andere nummer komt gewoon op je afvliegen. Vanaf Don't Panic wordt je gegrepen, dat akoestische geluid blijft het hele album nagalmen. In Shiver krijg je de gitaren erbij, dan kom je bij de Spies die de mysterieuzere klank bijdragen. Het rustige sparks volgt. Yellow zorgt voor de vrolijkheid. Trouble komt erbij met de simpele maar geweldige pianoloopjes. Parachutes voor de zang. Gevolgd door High Speed dat met een machtig sfeertje gepaard We Never Change inluid. We Never Change zorgt voor het gevoel dat het album nog niet af is. Hiervoor heb je dan Everything's not Lost die ALLES bijeen breng. De rustige akoestische opbouw, de gitaren, de mysterieuze klank, de vrolijkheid, de piano, de zang, de macht waarmee het boven alle andere nummers uitstijgt en het zorgt ervoor dat het album af is. AF! maar dan komt voor de verrassing Life is For Living. 5* zoals al eerder.

Mijn uitgebreide mening waarom dit album best wel aan te horen is:

Allereerst blijft dit het slechtste werk van Coldplay. Alle EP's en CD's die dit werk voorgingen zijn beter. Maar.

Op dit album staan de nummers Fix You, White Shaddows, Low, A Message en Talk. Om deze nummers kan je niet heen. Fix You is puur zoals Coldplay in de beginjaren was. White Shaddows heeft een beetje de sound en sfeer van A Rush Of Blood To The Head. Low, heerlijk ruw nummer. A Message, rustig en gevoelig begin, maar daarna komt het toch prachtig uit de hoek. Talk, gouden greep voor Coldplay. Overtreft zelfs Clocks in de hitlijsten terwijl dit toch een minder commercieel nummer is dan Clocks.

Dan heb je de middenmoters: Square One, X&Y, Till Kingdom Come, The Hardest Part en Swallowed in the Sea.
Square one is een goede opener maar haalt het niet bij de openers van hun voorgangers. X&Y, beetje een vaag nummer, vage tekst, maar het heeft wel wat. Till Kingdom Come. Hier vraag ik me bij af of ik deze niet beter bij de toppers hierboven had kunnen zetten. Maar dit pakt me toch minder. The Hardest Part, is uitgebracht op single. Geen goede keuze. Maar dat komt vaker voor, meestal krijg je geen twee superhits van 1 album. Na Talk had het "normale" publiek het waarschijnlijk wel gehad met Coldplay voor een tijdje. Swallowed in the Sea, leuk country nummertje op zijn tijd. Echt zo'n nummer om op te linedancen.

Dan heb je de nummers die in de richting van dit komen: : What If, Speed Of Sound en Twisted Logic.
What If, in België en Australië uitgebracht op single (geloof ik) Saai liedje. Speed Of Sound, zeer slap aftreksel van Clocks, alleen maar om publiek te trekken, niet orgineel, maar wel lekker om te spelen op de piano. Twisted Logic, tot slotte. Slechtste nummer van deze CD en van Coldplay. Lijkt een beetje op het nummer A Rush Of Blood To The Head, alleen dit pakt niet, dit is slecht en skip ik altijd.

Eindreactie: De beste nummers van deze CD zijn goed, maar halen het niet bij het niveau van de eerdere albums.
De middenmoters zijn qua niveau ver onder de maat voor Coldplay.
De Slechte nummers zijn dieptriest.

Toch blijft de opbouw van deze CD goed, net als vroeger. Deze CD heeft weer een andere sfeer als de voorgangers, welliswaar met invloeden daarvan, maar het houd een eigen identiteit.
Als je kijkt naar de verkoop van dit album, dan is dit het beste album ooit voor Coldplay geweest. Het was razend populair maar bij de mensen die wat meer achter de muziek zoeken is dit een gewone CD.

Uiteindelijk, Coldplay blijft Coldplay en ik ben zeer benieuwd naar hun volgende album. Ik kan niet wachten.

Louis