Saybia - Eyes On The Highway

Dan nu toch maar mijn mening.

Op de datum van release naar de winkel gefietst om 'm te halen, kwam ik daar was ie uitverkocht. Andere winkel uitgeprobeerd; ook al uitverkocht! Toevallig was iemand op weg naar Leeuwarden, en daar kon hij nog net de laatste twee exemplaren bemachtigen. Dat bewijst maar weer dat Saybia in Nederland vrij populair is. Toen ik begon met luisteren kreeg ik een algemene indruk over het album die waarbij een paar punten opvielen: De stem van Soren Huss klonk niet zoals op de voorgangers, maar veel dieper. Verder bleek ook dat er weer geen enkele misser op het album staat. Nog minder dan op These Are The Days het geval is. Elk nummer is hier van een dermate hoog niveau dat ik er nu al over denk om dit album mijn top 10 binnen te laten komen en dit mijn vierde 5* album te laten worden.
Het eerste nummer begint al goed met On Her Behalf. Een prachtige opener met weer zo'n hemels refrein waar Saybia zo goed is. Ook de vioolarrangementen die de bridge vormen passen helemaal in het nummer en monden uit in weer een hoogtepunt in de muziek. Ik noem dit nummer beter dan Stranded.
Het tweede nummer, gelijk het titelnummer heeft als intro een zeer helder pianoloopje, maar als je denkt dat het een rustig nummer blijkt te zijn, vallen de gitaren in. Toch blijken die gitaren ook weer weg te gaan en is je eerste indruk van het nummer weer de beste. Soren Huss zingt in dit nummer weer een tikkeltje anders dan in On Her Behalf, maar het past helemaal bij het nummer.
Angel kan ik weinig over zeggen. Dat is net als de eerste twee nummers wéér een pareltje. And God send an angel!!! Heerlijk! Goede single en weer zo'n prachtstuk muziek.
Godspeed Into The Future begint rustig, maar als Huss begint met Godspeed Into The Future zingen, wordt het nummer briljant! Tegen het einde aan komen de rare Radiohead/Pink Floyd geluidjes ook nog opzetten en helemaal aan het einde krijg je ook nog invloeden van Porcupine Tree. Die mix van muziek is echt geweldig. Een overstroming van muzieknoten. Prachtig.
The Odds is dan weer een rustiger nummer, weer mooi, weer een goede tekst. Maar in het boekje staat dat er een backing vocal meedoet op dit nummer, maar die kan ik er niet op ontdekken. Dat doet verder helemaal niets af aan het nummer en het zet de lijn van de voorgaande nummers weer helemaal voort. Prachtige uithalen, gitaardingetjes, pianoakkoorden. Een harmonieus gehoor.
Dan krijgen we Romeo. Als ik geweten had dat dit nummer ongeveer 24 uur op hun MySpace had gestaan had ik even gekeken, maar ik ben blij dat ik dat niet gedaan heb. Het zou wel eens een hele kleine reden geweest kunnen zijn om het album niet te kopen, want toen ik dit nummer voor het eerst hoorde dacht ik echt: "Wat een verschrikkelijk nummer." Maar, dat is helemaal omgeslagen naar de goede kant. Want als je het nummer een paar keer hebt geluisterd ga je zeker de genialiteit van het pianoloopje als voorbode van het refrein inzien en als je dan het einde hoort, die opbouw van het hele nummer, wederom net als de voorgangers geniaal!
Dan krijgen we Pretender, een rustig voortkabbelend nummer met iemand die een dunne lijn bewandeld en wordt aangespoord om te rennen door Huss. Als die stukjes tekst passeren, wordt het nummer toch weer wat harder, bereikt het zijn hoogte punt en maakt het samen met zijn voorgangers weer tot een van mijn favorieten van het album.
Gypsy is textueel weer een hoogstandje, en die elektrische gitaar en de stem van Huss die de hoogte ingaat en ik nog nooit zo goed heb gehoord.
A Way Out is de Joy van dit nummer, aan het einde met de uithalen van Huss, is het net Joy, die echo die schijnbaar in Joy aanwezig is en het holle en heldere niet-moeilijk-doen-geluid zijn hier volop aanwezig!
A Walk Through The Park is dan een liedje waar je rustig op in slaap kunt vallen met een hypnotiserende zang, en veel herhaling. Niet echt de stijl van de CD, maar om de een of andere manier past het toch helemaal.
At The End Of Blue is weer een kraakhelder en rechttoe-rechtaan geweldig. Meer kan ik er niet over zeggen. Prachtig.

Nog even 4,5* en volgende week kijken we verder.

Saybia - The Second You Sleep.

Seven Demons De opening van deze CD, als je de CD voor het eerst luistert ligt dit nummer het best in het gehoor. Tevens het eerste nummer wat ik hoorde van Saybia, mooi refrein. Je kunt hier spontaan van gaan meezingen, niet moeilijk, lekker hard. 4,5*

Fool's Corner Mooi nummer, lekker rustig. Net als bij een wekker is dit de snooze na het alarm. Daarna wordt je langzamerhand naar het einde wordt getrokken en kan ik het alleen nog een briljant nummer noemen. 5*

The Second You Sleep De titeltrack, zit qua dynamiek tussen Seven Demons en Fool's Corner in, You close your eyes, and leave me naked by your side ook weer die opbouw in het nummer. Dan het refrein. Leuke tekst alleen wordt het daarna steeds herhaald waardoor het leuke een beetje van het nummer af gaat. 4*

Snake-Tongued BeastLekker ruig nummer en het definitieve sein dat je eruit moet komen. Mooi al die gitaren. Een nummer dat niet heel erg op de rest van het album lijkt maar er toch goed tussen past. 4,5*

Joy Het beste nummer van de CD, rustig begin mooie opbouw. De climax wordt bereikt in een magistrale gitaarsolo, vergelijkbaar met van die ouderwetse bandjes.
Dat rustige begin met dat lichte pianospel past ook helemaal in het nummer. 5*

Still Falling Mooi nummer alleen het begin mag ik niet zo, het outro is gewoon weer briljant, net zo hard als bij Snake-Tongued Beast. 4*

The Day After Tomorrow Samen met Joy het beste nummer van de CD, ook weer zo'n licht vaag intro als bij Joy, weer die climax, weer dat mooie einde met die gitaren. 5*

In Spite Of Dit is een buitengewoon mooi nummer, het komt niet in de buurt van Joy en The Day After Tomorrow, maar het refrein is weer fantastisch. Op het einde dat geschreeuw van de zanger past mooi in de berg instrumenten die daar worden gebruikt. 4*

Empty Stairs In het begin wordt over lege trappen gezongen. Handig als je de titel van het liedje niet weet maar voor de rest vind ik het begin niet veel soeps. Dit nummer moet het net als alle voorgangers hebben van het einde (enkele uitzonderingen daargelaten). Maar daarvoor in de plaats krijg je dan weer zo'n prachtig einde waar weer die climax wordt bereikt. 4,5*

Miracle In July Erg bijzonder nummer, mooi gekraak aan het begin, heeft wat weg van Seven Demons. Ligt makkelijk in het gehoor. Dit nummer is eigelijk als enige zonder climax, maar blijft het hele nummer mooi. Toch is het wel wat minder dan onder andere Joy. 4,5*

The One For You Dan komen we bij het laatste en zeker ook het slechtste nummer van de CD. Vergeleken bij al de voorgaande nummers is dit drie keer niks, geen opbouw, geen climax, geen rustig nummer, geen Snake-Tongued Beast achtig nummer. Eigelijk is het niks. Het past over het algemeen niet op de CD. Op de CD is ook zekere sprake van opbouw en climax, maar omdat dit het laatste nummer is wordt die gelijk helemaal afgebroken. Echt het enige minpunt. 2,5*

5 sterren maakt dat samen allemaal. Dat komt omdat op deze CD maar 1 slecht nummer staat. Elke CD die onder deze CD in mijn top 10 staat heeft er meer. En de CD die erboven staat heeft er geen. Dat is de reden waarom deze niet op 1 staat.

Saybia - These Are The Days

Ooit, toen ik nog 15 was vond een vriend van mij in een kastje en onder het stof een CD. Die CD heette The Second You Sleep van een band met de naam Saybia. Hij zocht het op op musicmeter, bekeek een aantal reacties en dacht bij zichzelf: "Dit moet ik maar eens gaan luisteren."
Dit deed hij en hij was helemaal verkocht. Hij vond het een prachtplaat. Hij raadde dat schijfje ook aan aan mij en ik had een bijna nog positievere reactie. Een aantal nummers waren echt prachtig in hun eenvoud.
Een tijd later, rond februari dit jaar, kwamen we tot de ontdekking dat er nóg een album van Saybia in omloop was, met ongeveer dezelfde reacties.
Ik had het druk met allerlei dingen en ik had dus weinig tijd om achter de computer te gaan zitten of om de stad in te lopen om dit schijfje binnen te halen. Wel heb ik een aantal nummers bij desbetreffende vriend geluisterd. Die nummers waren: I Surrender, Stranded en Untitled. Dat ik tijd voor die laatste had, daar verbaasde ik me over, het bijna 18 minuten durende nummer vloog om. Wat een juweeltje. Ik was er na het horen van die drie nummers van overtuigd dat dit weer een prachtige plaat zou zijn.
Intussen was het maart en kreeg ik These Are The Days voor mijn verjaardag. Ik zette 'm gelijk op toen alle bezoek de deur uit was en ging lekker liggen luisteren naar nummers die de CD rijk was.
Als eerste kwam Brilliant Sky, een nummer dat meteen duidelijk maakte dat deze CD een stuk moeilijker in elkaar zat dan het debuut. Naarmate het liedje het einde naderde, ging ik de pracht van dat nummer in te zien. De stem en de gitaren smelten in elkaar tot een geheel tot een prachtig refrein en een melodieus einde.
Bend The Rules begint met de zang en gitaren de eerste 15 seconden, waarna de drums invallen en er een keyboard inzet rond de 40 seconden. Het keyboard luid dan ook het meesterlijke refrein in waarin de zanger met zijn stem de hoogte inspringt. Dit stukje pracht wordt afgewisseld met een perfect afgewogen rustig couplet dat weer langzaam opbouwd naar een refrein.
I Surrender daarna gaat nog eens 10 keer over het niveau van de voorgaande nummers heen. I Surrender is een nummer dat altijd onbekend mooi zal klinken. Tot mijn verbazing wordt dit nummer zelfs op AH-radio gedraaid! Dan heb je toch wel een nummer dat van alle markten thuis is. Een nummer dat echt iedereen goed vind en blijft vinden aan wie ik het ook laat horen.
Guardian Angel volgt dit stukje kunst op met een zeer flauw en orenschijnlijk saai begin dat op The Second You Sleep ook vaak te horen is bij nummers zoals Empty Stairs. Guardian Angel is een nummer met een uitbarsting van muziek. Zeer mooi in elkaar gezet, maar het is toch allemaal iets vlakker dan de drie voorgangers. Desalniettemin toch een geweldig nummer.
We Almost Made It klopt naar de tracknummering bekeken wat mij betreft niet helemaal. Het duurt nog heel lang voordat het einde van de CD is bereikt. Verder is het tempo in dit nummer in het begin zeer traag. Later lijkt dat allemaal wat te versnellen samen met de noten die in majeur worden gespeeld na de berg mineur. Mijn insziens het stukje waar de accordeon invalt het mooiste stukje in dit nummer verder is het mijn minst favoriete nummer van deze plaat.
Soul United begint zeer veelbelovend, ook qua tekst lijkt het allemaal heel erg goed te zitten. Al vrij snel begint de zanger te klimmen in de toonladders en worden de gitaren harder en droger. Weer een prachtig nummer. Het zoveelste op rij.
Maar de koek is nog lang niet op, want hierop volgt Flags. Een liedje dat Soul United met gemak evenaard en zich kenmerkt door het drumintro en de dromerige slome gitaar waarbij de drums steeds hetzelfde ritme blijven spelen. Heerlijk simpel om te maken, en simpel om te luisteren. Ook bij dit nummer is het refrein elke keer weer een hoogtepunt.
The Haunted House On The Hill klinkt niet zoals je bij een Haunted House zou verwachten. Het klinkt zeer volks door de accordeon en de lichte en rustige gitaren. Mooie melodiën vloeien voort uit alle instrumenten en wederom is het refrein een hoogtepunt.
Stranded. Daar kan ik een heel verhaal over houden, maar ik zal het kort houden: Een van de beste nummers die ik ooit heb gehoord punt.
It's OK Love is een liedje dat helemaal op de piano is gespeeld. Eerst dacht ik dat ze met Vader Jacob in het Engels kwamen aanzetten, maar dat viel alleszins mee, en een prachtig pianostuk kwam uit mijn boxen gevlogen. De zang en piano wederom in perfecte harmonie en het hele nummer is weer een hoogtepunt.
Als laatste en grootste en prachtigste nummer van de hele CD komt het magistrale Untitled. Wát een mooi rustig intro, de zang valt op precies het goede moment in, de dromerige gitaar blijft doorspelen en bijna onmerkbaar langzaam mond het allemaal uit in een prachtig en kraakhelder, gevoelig gitaarspel. Heel langzaam dooft het levenslampje dan uit en zo maakt Saybia de zeventien minuten vol. In een woord prachtig.

Nou zullen bepaalde mensen natuurlijk wat een overdreven lofuiting voor een album met maar 4,5*. Na deze ode mag ie er wel een 5* van maken. Maar nee, ik houd het toch bij de 4,5* omdat er toch een aantal elementen van zijn voorganger op gemist worden. Ik had zo'n ouderwetse machtige gitaarsolo zoals die van Joy wel op z'n plaats gevonden in een nummer. Desalniettemin blijft dit eén van mijn favoriete albums die ik ooit heb geluisterd. Waarschijnlijk zal dit ook nog wel even duren.
Nu nog maar afwachten of de nieuwe CD van deze Deense prachtband ook zo goed is. Ze hebben de lat met The Second You Sleep en met name deze wel erg hoog gelegd.

Sigur Rós - ( )

Dit is nou een bijzonder album. Een album dat geheel ongetiteld is. Niks heeft een naam. Het enige dat bekend is, is dat Sigur Rós dit album heeft gemaakt. De bedoeling van de band was dat je dit album op je eigen gevoel moest luisteren. Zo kon je zélf de titels geven. Je laten leiden door de muziek en verder niets.

Bij nummer 1 lukt dit meteen. Een van de mooiste intro's die ik ooit heb gehoord. Heel rustig opbouwend tot een rustig einde, rustgevende klanken. Rustgevende vocalen. Wegstervend in de IJslandse leegte. Rustig voert het je naar het volgende nummer dat gewoon door blijft kabbelen. Lopend langs een winderige kust, af en toe een golf zout water die in je gezicht spat. Verder niets. Strijkers komen erbij. Een stadje waar de warmte vanaf straalt doemt op in de verte en de wind wakkert iets aan. Toch lijkt het stadje niet dichterbij te komen. De muziek blijft wat kabbelen, rustig, op een iets hoger volume dat zorgt voor een donker sfeertje. Een sfeertje dat wat lijkt op hulpeloosheid.
Het derde nummer brengt hier echter verandering in. De duistere klanken blijven, maar er is toch iets opbeurends aan het geheel. Dit gevoel wordt beantwoordt. Een piano brengt hemelse klanken voort, blijft doorgaan. Ondertussen blijft de gitaar in combinatie met een strijkstok voor spanning zorgen. Opbouw blijft komen, gaat maar door en je lijkt waarachtig dichterbij het stadje in de buurt te komen. Het volume gaat wat harder, de piano laat enkele boventonen horen. De piano blijft simpelweg door pingelen. Niets meer, niets minder. Hoe kan zo'n simpel loopje zoveel gevoel opwekken? Dat kan alleen Sigur Rós. Prachtig hoe steeds als je denkt dat er toch iets van een uitbarsting moet komen er iets is gevonden om de climax uit te stellen. Net zolang tot het moment gekomen is dat je het niet meer verwacht. Dán gaat de piano de hoogte in en voor je het weet is het nummer gewoon afgelopen en begint nummertje vier.
Onder het zingen van iets van:
Isájah
dat steeds wederkeert. Als dan de lieve geluidjes van een speeldoosje invallen, gelijk weer ophouden en bijna alles rustig lijkt te worden, zelfs het zingen van Isájah even stopt, valt de percussie in en wordt er naar een echte climax toegewerkt. Maar die blijft uit. In plaats daarvan eindigt het album in een hoge uithaal van de zanger en vrij abrubt... Dan is het even stil tot nummer 5 begint.
Een nummer waar ik niet veel over kan zeggen behalve dat ik het erg mooi vind. Met name het einde. Wervelend. Het eerste nummer dat behalve mooi ook wervelend is. Heerlijk. Dat geeft een goed gevoel, bovendien geeft het me het goede gevoel dat er nog veel meer mooiers staat te wachten in de nummers die komen gaan. Nummer 6 begint daarmee. De duistere paukens voorspellen onheil in de vorm van duistere klanken. Dit beloofd wat. Ook mooi dat na een tijdje de hemelse pianoklanken uit nummer 3 terugkeren. Wat weer versterkend werkt. Ook het geweldige gebruik van de gitaar met strijkstok opent dimensies, die voorheen gesloten waren. Heerlijk die klankvelden die over je heen worden gegoten door deze IJslanders. Wat een schitterend einde heeft dit nummer. Het blijft boeien, het blijft doorgaan en blijft doorleven in het zevende en langste nummer van de CD.
Untitled 7 is de naam.
Dit nummer is zeer lang uitgesponnen. Bouwt op, bouwt af. Af en toe eens een licht climaxje, tot het eind aan toe, daar geht's loss! Es geht loss met weer een mooier einde dan het voorgaande nummer.
Zo is het ook weer met het laatste nummer. Een nummer dat altijd in mijn gedachten zal blijven als het beste nummer dat ik ooit gehoord heb. De grootste live-knaller die er voor mij tot nu toe heeft bestaan. Het enige nummer dat in een volle tent op Lowlands een grijns van oor tot oor op ieders gezicht gaf, met het machtigste einde dat ik heb gehoord. Waardoor ik een uur lang bijna sprakeloos ben geweest en dat ervoor zorgde dat er 10-15 minuten lang werd gestampt, geklapt en gejankt om het feit dat het zo goed was. Untitled 8 is een legendarisch nummer. Op last.fm zag ik dat het getagged stond met: "They play this in the queue for heaven". Ik denk dat dat haast waar móet zijn. Dit nummer is weer een nummer dat je voor de gek houdt. Steeds als er voor je gevoel een uitbarsting moet komen, wordt hij ingehouden. Net zolang tot het écht nodig is. Écht onvermijdelijk. Zelfs dan wordt de eruptie onderdrukt. Duistere klanken blijven zich net zolang opvolgen tot het allerlaatste kleine schokje ervoor zorgt dat de geijser uitbarst en massa's kokend en wervelend water naar buiten spuiten.

Voor dit album in het geheel geldt ook dat je geen nummer, op nummer 8 na, apart kan beluisteren. Het is onderdeel van de opbouw. De opbouw naar nummer 8. Een meesterlijke opbouw die zonder de climax al 5* waard is. Maar door nummer 8 wordt dit alles nog eens verdubbeld. De kracht waarmee dit album gepaard gaat, de hoop die verdwijnt en het geluk dat verschijnt.
Hemel op aarde. Bij deze zet ik dit album ook op nummer 1 in mijn top-10.

Sigur Rós - Með Suð Í Eyrum Við Spilum Endalaust

Sigur Rós, een band die naar mijn mening steeds beter wordt. Waar Agaetis Byrjun en ( ) mij vrij snel wat gingen vervelen, hoewel daar ook een aantal heerlijke trage nummers op staan, kon Takk... mij mateloos boeien. Die laatste plaat wekte daarom mede met het feit dat ze op Lowlands komen mijn interesse. Zou deze plaat net zo goed zijn als Takk..? of zakte het in. Uiteindelijk gedownload en beluisterd en na een periode van inwerking zal ik er nu eens even mijn subjectieve mening laten lezen.

De eerste verrassing komt gelijk in het begin, Gobbledigook klinkt fris en zet gelijk te toon voor een minder winters plaatje dan de voorgangers. De lente is begonnen, prachtige klanken vullen mijn oor en langzamerhand word ik meegesleurd naar Inní mér syngur vitleysingur. Inní mér syngur vitleysingur met de typerende Sigur Rós geluidjes die allemaal zeer natuurlijk aandoen. Verder lijkt het dat de climax in dit nummer helemaal uit blijft, omdat het hele nummer op zich al een climax is. Maar neen, er komt toch een leuk stukje muziek dat je als climax zou kunnen beschouwen. Nu wordt de honger naar een mooi episch nummer zoals op de voorgangers van dit album toch wel groot, de nummers zijn allemaal wat kort en het verhaal lijkt te ontbreken. Sigur Rós is echter nog niet klaar met de korte nummers; Góðan daginn volgt Inní mér syngur vitleysingur op en lijkt wat minder sprankelend dan de voorgaande nummers. Toch is dit nummer weer enorm sfeervol en zou ik het kunnen vergelijken met een regenbuitje in de lente. Dit is dan een nummer zonder climax, het blijft een beetje doorregenen en er gebeurt vrij weinig. De sfeer in dit nummer is alles. Geen toeters en bellen, alles is rustig en zacht en dat blijft het ook.
Við spilum endalaust zet dan de toon voor een hernieuwde vrolijkheid, te horen aan de heerlijke basedrum. Hierna valt al snel de stem in en worden er een hoop instrumenten uit de kast gehaald die alvast een klein beetje van het oude Sigur Rós geluid tevoorschijn toveren. Dit gaat een tijdje zo door met af en toe een kleine pauze. Voor zover blijkt dit weer een parel te zijn. Kort maar krachtig. De opmaat voor. De opmaat voor een geniaal hoogstaand en voor het eerst een nummer met wat lengte. De eerste epos wordt nu opgevoerd; Festival. Het begint wat rustig en vredig, maar ontspint langzaamaan tot een prachtstuk muziek als de drum invallen en uitmondt in een orkaan van muziek, klank en geluid om af te sluiten met wat vreemd gefluit. Hemels om naar te luisteren en een nummer dat ik kan gaan rekenen tot de besten van Sigur Rós.
Suð Í Eyrum vervangt Festival. Leuke piano, rustiek zoals vele nummers. Verstand op nul en luisteren. Dit nummer heeft echt iets ontspannends. Het heeft een verslavend effect. Geestveruimend. Net als wiet. Alleen is dit gezonder. Een nummer dat ik zou kunnen vergelijken met Góðan daginn. Alleen is dit toch een tikkeltje mooier, vrolijker en vormt het een geweldige opmaat (de tweede alweer) voor Ára Bátur. Het tweede "epos" op deze CD. Minder lang dan Festival, maar zo mogelijk nog beter. Het heeft net iets meer inhoud, net iets meer gevoel en het is net zo onstpannend als Suð Í Eyrum. Verder is het grote voordeel aan dit nummer in vergelijking met andere post-rock nummers dat het niet in oeverloze geluidjes verzandt. Hoewel dat af en toe ook wel eens prettig is natuurlijk. Maar Sigur Rós krijgt het voor elkaar om mij zo te boeien dat ik op precies het goede moment het "volumeknop-naar-rechts-gevoel" krijg. Het moment waarop ik heb gewacht, het moment waarmee dit nummer zich kenmerkt en waardoor het zich het beste nummer van de CD mag noemen, piano bouwt op, stem valt in en dan gebeurt de rest in exponentieel tempo. Het volume gaat nog iets harder, de eerste haartjes op mijn arm beginnen overeind te staan als reactie op dit alles. 2 Seconden later heb ik overal kippevel. Jankend mooi. Waarna het is afgelopen...
Illgresi moet het stokje dan overnemen. Illgresi heeft dus de eer om de moeilijkste positie op een CD in te nemen. Dat lukt geweldig. Het volume is na Ára Bátur open blijven staan en gaat nu langzaam weer wat terug. Hoe het kan weet ik niet, maar Illgresi weet het kippevel in stand te houden.
Het ongelofeloze aan dit album is dat er nog een song volgt die dit niveau vasthoudt en aan Ára Bátur kan tippen. Fljótavík is de naam. Prachtige klanken brengen ook dit nummer weer naar een ongekend hoogtepunt. Alsof ik bovenop een bergtop een vogel sta na te doen. Helaas is dit een wat kort nummer. Al kan het korte zo bewijst Straumness. Straumness is eigenlijk een soort interlude waar ik niet heel veel waarde aan hecht. Toch is het op zich een behoorlijke verademing na het voorgaande geweld en vormt het een prima intro voor het nummer dat komen gaat en dat tevens deze CD die al niet meer stuk kan gaan afsluit: All Alright.
Een nummer dat begint met enkele losse tonen op de piano. Met op de achtergrond de resten van Straumness. All Alright verteld mij dat alles goed komt en dat ik het album gewoon op de repeat kan zetten zodat ik nog langer van dit album kan genieten. Werkelijk waar.

Sigur Rós heeft weer een meesterlijk stukje muziek afgeleverd, de beste die ik tot nu toe van ze gehoord heb. Momenteel ook mijn favoriete plaat. Daarom ken ik aan dit fantastische album van deze meesterlijke band 4,5* toe.

Zonder dat ik het doorhad, was ik een kerstplaat aan het downloaden. Nietsvermoedend zette ik het album op en hoorde de oude vertrouwde Editors-stem van Tom Smith. Wat me na een aantal nummers opviel, was dat het thema kerst wel heel erg veel werd gebruikt. Een vlug onderzoekje leerde me vervolgens dat ik te maken had met een kerstsamenwerking tussen Smith van Editors en Burrows van Razorlight.

Dit verklaarde meteen de hele plaat en ook wat ik er wel en wat ik er niet goed aan vond. Op deze plaat is een ontzettend sterke tweedeling te vinden, de nummers gezongen door Smith vind ik heel erg leuk, en voor een kerstplaat is het allemaal erg goed. Het andere deel, gezongen door Burrows vind ik veel te glad en het past mijn inziens niet bij de nummers van Smith. Dan heb ik het met name over het titelnummer, dat is namelijk een misser van formaat, het bezorgt me de koude rillingen. Maar ook As the Snowflakes Fall doet me heel weinig. Ook Only You is slecht luisterbaar helaas.

Gelukkig gaan de missers van Burrows niet ten koste van de nummers van Smith. This Ain't New Jersey is namelijk weer heel erg leuk, misschien wel een van de beste kerstnummers die ik in jaren heb gehoord. Het is daarom ook zoals velen het vast met mij eens zijn een enorme verademing tussen al die onzin van Mariah Carey, Wham! en die draak die Coldplay vorig jaar uitbracht.

klik

Eyes Open

CD net gekocht.
De nummers die er vooral uitspringen zijn: Chasing Cars, Warmer Climate en voor mijn gevoel nu al een van de beste nummers ooit: Set The Fire To The Third Bar met Martha Wainwright.

De CD begint mooi, met You're All I Have. Leuk liedje, mooie gitaren. Al met al een goede opener.
Hands Open vind ik wat minder, dat is een nummer van de wat rauwere kant van de CD. Past ook goed op de CD.
Chasing Cars, de eerste single van deze plaat. Gevoelig maar prachtig nummer. Super intro, mooi pianospel. Langzame opbouw, steeds meer instrumenten komen erbij.
Shut Your Eyes, leuk nummer, gaat een beetje richting Ilse de Lange. Alleen hier wordt meer gebruik gemaakt van wat elektronische geluiden, waardoor dat effect weer helemaal weg is. Hierdoor houd dit liedje z'n eigen sound.
It's Beginning to get to me, vind ik zelf een van de mindere liedjes van de plaat, zeker als je weet wat voor prachtige liedjes er nog moeten komen.
You Could Be Happy, schattig speeldoosje wat er de hele tijd doorheen gaat. Voor de rest weer een gewoon leuk liedje voor tussendoor.
Dan hebben we Make This Go On Forever, dat is een beetje een vervolg op het vorige nummer. Denk je. Dan heb je het mis. Als die zang van dat achtergrondkoor erbij komt dan ben ik helemaal verkocht. Briljant nummer evenals Chasing Cars.
Dan het allerbeste dat deze CD te bieden heeft. Set The Fire To The Third Bar samen met Martha Wainwright. Een mysterieus begin van het nummer. Die sfeer blijft het hele liedje hangen en sleept je zo mee naar de rest van de CD. De stem van Martha Wainwright met die van de zanger (ik weet niet hoe die heet) bij elkaar is briljant gevonden, ze passen helemaal bij elkaar. Als je bij dit liedje de lage tonen op zijn hoogst zet knappen je boxen, zo mooi.
Headlights, is een gewone rocker die net als elk nummer weer goed bij de rest past. Een beetje hetzelfde als Hands Open.
Open Your Eyes. Mede naamgever van het album samen met Shut Your Eyes. Ook de tegenhanger van Shut your Eyes. Het intro van dit nummer is de zachtere vorm van die van Headlights. Goed gedaan.
Finish Line is een rustig liedje dat ik moet blijven luisteren, als ik het niet uitluister dan kan ik niet slapen. Toch vind ik dit 1 van de minder leuke liedjes.
Dan hebben we Untitled. Ik kan niet anders zeggen dan dat dit echt hele zware bagger is. Past totaal niet op de CD, duurt te lang, en een tijd een beetje naar gekrijs van een baby luisteren daar wordt je ook niet al te vrolijk van.
In My Arms, weer terug op het oude niveau van Headlights en Open You Eyes. Weer een prima liedje voor op een zeer sterke CD.
Warmer Climate, de afsluiter van de CD, na Chasing Cars en STFTTTB beste van de plaat. Ik heb t gevoel dat ik dit liedje al langer dan de CD uit is ken.
Er zit ook nog een stukje van Chasing Cars in. Het pianospel. Als laatste het zeer sterke einde.

Kortom een hele sterke en goede CD, met goede stukken muziek die veel indruk maken op een mens. Ik ben blij met deze goede aankoop en hij heeft dan ook een plaats in mijn top-10 gekregen. De 3e welteverstaan. Deze plaat heeft daarmee AROBTTH verdreven van de 3e plek.

Snow Patrol is die band met die leuke singletjes toch? Ja, denk maar aan het fantastische Chasing Cars en Crack the Shutters, maar ook Run. Muziek maken dat kunnen ze zeker, al worden ze vaak beticht van het feit te commercieel te zijn. Een nieuw album blijft voor mij toch altijd iets dat ik moet checken. Zo ook het vandaag uitgekomen Fallen Empires.

Wat ik hoor als ik de plaat opzet is het oude vertrouwde geluid van Snow Patrol. Het geluid dat op ieder voorgaand album min of meer terug te vinden is. Het geluid is verpakt in goede liedjes zoals die op alle voorgaande albums ook stonden. Mijn eerste luisterbeurt was om deze reden niet een heel erg groot succes.

Maar goed, bijna ieder album moet enige tijd worden gegund, dus dat heb ik ook met deze gedaan. Ik heb echter nog bij geen enkel album van deze band meegemaakt dat het album moest groeien. Het was allemaal veel makkelijker te luisteren. Of het ligt aan het feit dat dit album teveel Snow Patrol was, of aan het feit dat dit album nog moet 'groeien' weet ik eigenlijk niet.

Nou staan er natuurlijk heus leuke nummers op. De beide singles en de prelude die het album afsluit zijn erg leuk. Daarnaast vind ik het nummer The Garden Rules ook heel goed luisterbaar. Deze nummers halen allemaal het niveau van de voorgangers al is de prelude niet echt te vergelijken.

Samenvattend zou ik dit album 'degelijk' noemen. Het is niet echt spraakmakend wat mij betreft. De singles zijn wederom leuk en er staat nog wel iets aan goede muziek op, maar het weet mij niet zo te pakken zoals de albums Final Straw, Eyes Open en A Hundred Million Suns wel deden. Maar goed, het kan niet altijd raak zijn natuurlijk, al is dit niet geheel mis.

klik

Final Straw

Nav Eyes Open gekocht.
Final Straw heeft een hele andere iets donkerdere stijl dan de opvolger. Dit album heeft eigelijk geen extreme uitschieters op Run en Chocolate na. Twee van de beste nummers van Snow Patrol wat mij betreft.
Tussen die twee nummers zitten lekkere rock-nummers met af en toe wat rustige plekjes.
Het album begint lekker met How To Be Dead en Wow. Goed gekozen openers met mooie (soms een beetje aparte) stem gezongen. Gevolgd door dat lekkere meeslepende Whatever's Left. Hierna wordt je als het ware door de CD heen getrokken en moet je hem helemaal afluisteren. Aan het eind vind je dan nog de minpunten. Hier laat de plaat het een beetje liggen.

Met Eyes Open hebben ze een hele waardige opvolger gemaakt. De meeste nummers van dit album halen het niet bij de "gewoon goede" nummers van dat album.
Toch kan je Run en Chocolate bij Snow Patrol-klassiekers rekenen.

Ik houd het bij mijn 4*

Is er iemand die me kan vertellen wie Justine Keller is? Ik denk het niet. Zelfs google weet nergens van. De enige die weet wie Justine Keller is, is Erik de Jong. Onder de naam Spinvis heeft hij ondertussen twee albums en twee verzamelaars uitgebracht. Een nieuw album liet even op zich wachten maar met de naam Tot Ziens, Justine Keller is Spinvis dan eindelijk terug.

Het oude vertrouwde geluid blijkt nooit weg te zijn geweest. Ik ben zeer content met nummers als Oostende en Heel Goed Nieuws. Titels waar je zoals gewoonlijk weer niets mee kan. Sommige nummers voelen aan als een nieuwe Kom In De Cockpit, anderen hebben de allure van Aan de Oevers van de Tijd.

Het album heeft toch een iets positievere lading dan de voorgaande albums. Een dromerig nummer als Bagagedrager is niet meer te vinden. Het nummer Overvecht is echter een fantastische vervanger. De video bij dit nummer vind ik perfect passen. Er wordt gebruik gemaakt van in totaal drie of vier verschillende beelden van de wijk Overvecht in Utrecht. Met sneeuw. Het is niet nodig om er meer van te maken.

Daarnaast is er weer een liedje over Ronnie. Vorige keer was hij, naar mijn eigen interpretatie, ontslagen uit een psychiatrische inrichting, en nu gaat hij zijn haar knippen. Het zat toch al raar. Heel leuk en vrolijk natuurlijk. Net als het recalcitrante van We Vieren Het Toch.

Het drieluik We Vieren Het Toch, Jij Wint en Koning Alcohol doen zowel kolderiek als ingetogen aan. Alledrie erg mooie nummers, maar het ontbreekt wat aan charme. Ik kan er niet zoveel mee. Als ik Overvecht en Heel Goe Nieuws luister, wordt ik blij of wat melancholisch. Bij de drie genoemde nummers voel ik veel minder de charme helaas.

Al met al ben ik wel weer erg blij met een nieuwe release van Neerlands trots als het gaat om muziek. De teksten zijn weer fantastisch en het vertrouwde geluid is gebleven. En nu maar wachten tot de release van het album 22 november in Tivoli!

klik

Het is een supergroep, een samenwerking tussen Mick Jagger, Joss Stone, Damian Marley, Dave Stewart en A.R. Rahman. Een verrassende combinatie, de schorgerockte stem van Mick met het soulgeluid van Stone en de reggae van Marley. Daarnaast ook nog een voor mij onbekende Indiër en nog Dave Stewart. Wat moet dit nou worden?

De artiesten die deze groep mogelijk maken zijn daarnaast ook niet bepaald mijn favoriete artiesten. Ik heb het nooit zo gehad met The Rolling Stones, niet zo met de soul van Joss Stone en ook niet zo met de reggae van Damian Marley. Toch hoor ik positieve reacties van alle kanten, onder andere van Leo Blokhuis, en maakt de combinatie me erg nieuwsgierig.

Het eerste nummer, tevens het titelnummer, klinkt veelbelovend. Het is duidelijk dat Damian Marley veel zeggenschap heeft gehad bij het schrijven van dit nummer. Dit blijft het gehele album ook het geval. Het doet me verder goed om de stem van Stone regelmatig te horen. De single Miracle Worker is catchy, fris en fijn.

Het album is door de diversiteit aan genres die vertegenwoordigd heel erg afwisselend. Hoewel de invloed van Marley wel heel sterk naar voren komt is iedere artiest goed vertegenwoordigd en al ben ik niet meer zo te spreken over de versleten stem van Mick Jagger, de energie die in het nummer Energy uit de speakers wordt gepompt door een samenzang van Jagger en Stone is tekenend voor het enthousiasme waarmee deze groep aan de slag is gegaan.

Ik kan concluderen dat dit een zeer geslaagd experiment is. Ik vind de artiesten afzonderlijk maar zo-zo, maar tezamen hebben ze een fantastisch album weten te produceren. Wat mij betreft gaan ze vaker dit soort grappen maken.

klik