Oasis – Dig Out Your Soul


“Because maybe
You're gonna be the one who saves me ?
And after all
You're my wonderwall”


Dit zongen de mannen van Oasis 13 jaar geleden. Het nummer Wonderwall van het album werd een megahit en liet de mensen horen dat de Britpop leefde als nooit tevoren. Een aantal jaren en albums later, in een tijdperk waarin de Britpop niet meer zo leeft als vroegâh, komt Oasis met Dig Out Your Soul. Een nieuw album waarmee ze proberen de tegenwoordige Britse bandjes als Keane en Arctic Monkeys af te troeven. Dit lijkt meteen te lukken met het nummer Bag it Up en The Turning dat weer de oude Oasis laat terugkomen. Huilende gitaartjes, de zeurstem van Liam Gallagher afgewisseld met die van broer Noël creëren het sfeertje dat we van Oasis willen horen. Lichtelijk rebels met een hoop arrogantie. Arrogantie die alleen past bij Oasis. Behalve de nummers waarbij je de tranen in de ogen springen staat ook hier een ballad op: I’m Outta Time, gezongen door Noël. Tijdens het luisteren word ik steeds blijer. Nog niet een nummer valt echt uit de toon. Het is een aaneenschakeling van leuke liedjes die er makkelijk ingaan. Toch vind ik (Get on Your) High Horse Lady een vervelend nummer, die herhaling steeds past Oasis niet, waar ik normaal wel tegen de zeurstem kan, is het hier ronduit vervelend. Het uit de hoogte zingen helpt daar erg aan mee. Het daarop volgende Fallin’ Down is daarentegen weer van ongekende klasse en dit weten ze vol te houden tot het einde van het album dat afsluit met Soldier On, een aflsuiter van het formaat Champagne Supernova dat 13 jaar geleden (What’s The Story) Morning Glory afsloot, prachtig.
Maar goed, Oasis heeft met Dig Out Your Soul “The Wonderwall that saves them” teruggevonden. Oasis leeft en zal blijven leven.

4,0*

De vergelijkingen met Midlake, Radiohead en Fleet Foxes en deze band maakten mij zeer nieuwsgierig. Allemaal fantastische bands die tezamen een leuk allegaartje van muziek kunnen produceren dacht ik. Ik had nog nooit van deze band gehoord en gooide mezelf dus volledig in het diepe.

Het allegaartje waar ik het over had blijkt een term die het album tekort doet. Het is geen mashup van verschillende stijlen gekopiëerd van verschillende artiesten. Nee, het is een mooie mix die iets geheel nieuws creëert. Het doet inderdaad sterk denken aan de bovengenoemde bands, zo komen de invloeden van Fleet Foxes in het nummer Woodwind wel heel erg duidelijk naar voren en is het element Radiohead in de meeste nummers ook goed terug te vinden.

De zang vind ik vervolgens erg vergelijkbaar met de zang van Midlake. Het is allemaal een octaafje lager, en misschien iets monotoner, maar zeker niet minder mooi. Dit zorgt voor het duistere tintje dat op de hele plaat terug te vinden is.Topnummers zijn wat mij betreft de single For 12, de titelsong Tamer Animals, Old Statues en Landforms.

Al met al ben ik zeer positief verrast na het luisteren van Tamer Animals. Deze zal nog wel een tijdje in mijn playlist blijven staan denk ik. Het album is goed uitgedacht, er is goed gekeken naar gevestigde bands en alle elementen die ik zo waardeer aan die gevestigde bands zijn knap samengevoegd tot een album dat het waarschijnlijk heel erg goed gaat doen in mijn eindejaarslijstje.

Klik