Deze maand komt alweer het zesde album van M83 uit, een album dat ik, nadat ik Before the Dawn Heals Us uit 2005 goed had bevonden, zeker moest proberen.

Hurry Up, We're Dreaming laat een heel ander geluid horen dan het bovengenoemde album. Ik vind dat er over het geheel duidelijk een sfeertje hangt dat ik veel aantref in de populairdere muziek uit de jaren tachtig. Dit is bijvoorbeeld sterk voelbaar in het nummer Reunion.

Op het eerste gehoor is dit veel makkelijker luisterbaar dan Before the Dawn Heals Us. Er staan leuke melodietjes op en is veel lichter verteerbaar. De single Midnight City en het Intro in samenwerking met Zola Jesus zijn wel toppertjes. Het spookt echter wat minder zoals nummers als Car Chase Terror en in mindere mate Moon Child. Het is kortgezegd wat vrolijker dan die nummers.

De elektronica lijkt ook wat verder weg te zijn ten koste van de pop. Minder synths, minder beats, maar veel meer jaren tachtig en meer vocalen. Briljantie zoals voorkwam op Before the Dawn Heals Us ontbreekt helaas. Hoewel dat album vaker geluisterd moest worden voor het een beetje doordringt, is dat namelijk wel een klasse of drie beter.

Het gemis van de elektronica, het duistere spookachtige tintje en het experiment maakt Hurry Up, We're Dreaming geen bijzondere plaat. Het is in principe het dertiende album in het dozijn of het vijfde wiel aan de wagen. Het had niet gehoeven naar mijn mening. Toch is het geen verspilde tijd om dit album eens op te zetten, het luistert net als die andere twaalf uit het dozijn toch wel lekker weg. Echt grijpen zal dit album me echter nooit.

klik

Martijn Deykers is een Nederlandse DJ die met zijn vorige plaat wel enige indruk op me had gemaakt. Op Great Lengths, zoals dat album heette, stonden nummers die een kruising vormden tussen dubstep en techno. Iets wat mij blijkbaar wel goed in het gehoor lag want ik heb die plaat regelmatig gedraaid. Zijn tweede album moet een waardige opvolger zijn voor dat kunststukje.

Als ik de verschillende nummers zo op me laat inwerken vind ik het allemaal echter wat makkelijker. Het is veel meer house geworden en de dubstep - die ik erg fijn vond klinken in de mix met de techno die de boel tot een heerlijk geheel verweefde - is een beetje weg. Neemt niet weg dat de techno die is overgebleven toch wel erg lekker klinkt. Ik vind nummers als Masks en Distortion erg goed.

Als ik de releasejaren niet zou kennen, zou ik echter zweren dat dit album het debuut was en dat Great Lengths recent uitkwam. De sound op dit album is namelijk wat retro in tegenstelling tot het debuut dat een mooi beeld geeft van de steeds prominenter wordende dubstep. Deze retro sound is echter ook niet vervelend en op zijn manier is het ook fijn dat de muziek van vroegâh niet vergeten wordt.

Deykers mag wat mij betreft wel weer wat meer dubstep in zijn tracks verweven, dat deed hij namelijk wel heel erg goed. Desalniettemin is dit een heerlijk album dat makkelijk luisterbaar is. Ook ga ik niet klagen over retro, retro kan namelijk ook wel eens vernieuwend zijn.

klik

Op verzoek van Status Seeker:

Matt Costa - Songs We Sing

Songs we Sing. Goed album. Mooie zomerse nummers a lá Jack Johnson.

- Whiskey and Wine, het beste nummer van deze CD heerlijk om op een zomerse avond na een barbeque te luisteren. Natuurlijk met een zomers koud drankje in de hand! De voorkeur ligt dan bij Bier. Oudere mensen rosé natuurlijk!

-Astair, heerlijk rustig liedje voor het slapen gaan. Goede zang die mooi past bij de akoustische gitaar. Echt heerlijk om na Whiskey and Wine te draaien.

- Sunshine, zonnig liedje rechtstreeks vanuit de zonnige studio in Californië. Jammer dat het zo kort is.
Suhunshine! Echt zomers gevoel bij dit liedje. Ik luister het nu terwijl ik dit allemaal schrijf en denk gelijk terug aan de mooie zomerse dagen aan het begin van de vakantie!

- Oh Dear, lekker liedje. Leuke marsmuziek. Gaat er spontaan van marcheren.

- Behind The Moon, donkerste nummer van de CD als je het al donker kunt noemen. Mooi uitgevoerd, weer die gitaar, weinig maar op de juiste plek gezette drums. Vlug uitgevoerd, en ligt lekker in het gehoor.

- Wash Away, blijf ik zo verschrikkelijk mooi vinden. Lekker rustig, mysterieus die goede (beter dan Jack Johnson) stem. Wash Away

De rest valt allemaal zo'n beetje in deze zes categoriën. Is net zo goed om te luisteren in de zomer, maar deze kun je ook draaien als je naar bed gaat. Het is niet saai maar je valt er echt zacht bij in slaap. Vakwerk zoals Jack Johnson hem geleerd heeft. Beter dan Jack Johnson als ik het moet beoordelen. 3,5*

I Apologize. Dat is een prachtig nummer van een fantastische Nederlandse band. Ik heb het over Moss. Het is een band die live maar weinig indruk maakt, maar op de CD maken ze dat allemaal ruimschoots goed. Never Be Scared/Don't Be a Hero is een fantastisch album uit de stal van het oerhollandse Excelsior label. Het belooft wat en schept een hoop verwachtingen voor het nieuwe album Ornaments dat deze maand uit moet komen.

Nu profiteer ik nog eventjes van de internetvrijheid zolang het nog kan, waardoor ik het album al lekker kan luisteren, maar dat terzijde. Het album Ornaments begint niet al te best. Het klinkt een beetje zoals ze live spelen. Niet al te best en zelfs wat saai als ik eerlijk ben. I Am Human, Spellbound en Tiny Love zijn degelijk maar niet heel verrassend. Het sprankelende dat ik op Never Be Scared hoorde is weg. Het zijn simpele popliedjes geworden zonder echte verrassingen. Helaas.

Het niveau loopt gelukkig naarmate het einde van de CD nadert wel wat op. The Hunter en What You Want zijn meer dan degelijke nummers. Iets verrassender, maar het niveau van de voorganger wordt nergens gehaald. Het is tot nu toe allemaal zo jammer, zo 'net niet', zo saai... Hoe langer ik luister hoe meer ik ga balen, teleurstelling maakt zich meester van me.

Maar dan. Dan komt Ornament. Een 9 minuten durend kunststukje. Dit had ik absoluut niet zien aankomen na al deze teleurstellingen. Ornament maakt een hele hoop goed waardoor de CD wat mij betreft toch nog een mooie voldoende scoort. Het had allemaal vele malen beter gekund, maar het is niet slecht. Voortaan alleen nog maar nummers als Ornament maken alsjeblieft!

klik

My Morning Jacket - Z

Een tijdje terug zat ik eens lekker naar de similar artists van Wilco te luisteren met mijn last.fm plugin.Ik liet de boel even lekker over me heen komen en hoorde verschillende nieuwe bands zoals Yo La Tengo en My Morning Jacket. My Morning Jacket viel op door die gekke-geluidjes-gitaartjes die er aan de ene kant een schattige draai aan gaven, maar aan de andere kant een ongeloofeloze indruk op mij achterlieten. Ik zocht hierna snel op Musicmeter het beste album op van My Morning Jacket en begon het te luisteren.
Het begin met Wordless Chorus begint traag, maar na een tijdje komt er een heerlijk sfeertje los en begint de muziek te gaan om de komende tijd ook niet meer op te houden. Gitaartjes en prachtige zanglijntjes volgen elkaar op en de lach op mijn gezicht begint helemaal op te komen. It Beats for You zet de sfeer van Wordless Chorus voort, en zorgt ervoor dat je helemaal blij het slechtste stuk van de CD afsluit. Want hierna komt de eerste echte topper! Gideon! Wat mooi, ook hier weer die meesterlijke gitaarsolotjes met precies op het juiste moment gespeelde akkoorden van het keyboard. Meesterlijk gedaan, het begin mag dan met een zeurderig gezongen Gideon!!! worden, maar het past zo goed in het nummer, alles wat klopt gewoon aan dit nummer, goede opbouw, goede zang, goede instrumentatie.
What A Wonderful Man zorgt ervoor dat je na dit nummer nog blijer wordt. Het meest onbezonnen nummer, ongetwijfeld ook het minst over nagedacht, maar het klinkt allemaal weer zo lekker. Dit was voor mij dan ook het eerste nummer wat er bovenuit sprong.
Hierna krijg je dan in vergelijking met de twee voorgaande nummers een iets minder nummer, maar het aanstekelijke refrein met daarin steeds Off the record, I'm off the record (of zoiets) maakt dit voor een groot deel goed en vol goede moed over een album wat als het nu afgelopen zou zijn een 4,0* zou krijgen, begin ik aan het liedje met een vrij lugubere tekst, zoals hierboven al vermeld (Kittens on fire, a baby in the blender. Dit maakt duidelijk dat niet alles vrolijk is op dit album. Into The Woods is dan ook het minst vrolijke nummer op de plaat.
Anytime volgt hierop en knalt er lekker in. Ik beschouw dit als opmaat naar de twee mooiste nummers die nog op deze CD zullen komen. Een briljante opmaat welteverstaan, want ook Anytime behoort tot mijn favoriete nummers van deze CD. Ook hier weer verschillende gitaarlijnen en echozang.
Dan komt voor mij een briljant nummer. Lay Low. Traag begin net als Wordless Chorus, langzame opbouw als in Gideon en dan de gitaren van Anytime. Bovendien hoor je de vrolijkheid van What A Wonderful Man in het hele nummer terug. Toen ik dit voor de tweede keer hoorde was ik helemaal verkocht. Heerlijk. Het kan toch moeilijk beter dacht ik, maar dat had ik mis. Na Lay Low komt eerst nog Knot Comes Lose, een vrij rustig nummer vergelijkbaar met Off The Record. Niet extreem bijzonder, maar gewoon een lekker nummer. Hierachteraan is dan de verbeterde versie van Lay Low geplakt. Een betere afsluiter voor dit album had je niet kunnen verzinnen. Dondante is wat Lay Low nog miste. Lay Low was een incomplete samenvatting van de hele CD. Dondante is wel compleet. Echt alles zit erin verwerkt. Luister Dondante en je weet hoe de CD is. Natuurlijk moet je dat niet doen, want een ding mis je dan, namelijk de andere goede nummers. Alle lof voor Dondante en ik gebruik 'm niet heel vaak, maar voor Dondante is deze wel op zijn plaats .

Al met al dus een geweldige CD, de gitaren voeren de boventoon en af en toe een aantal goedgeplaatste akkoorden ondersteund met die kenmerkende echozang is voor mij genoeg om hier een 4,5* voor te geven. Wat een mooie CD. Mijn eerste ontdekking via last.fm was een feit. En ik hoop dat Musicmeter en Last.fm mij nog een hoop nieuws mogen brengen.