Lana del Rey heet ze, een vrouwtje dat in 2010 onder haar echte naam, Lizzy Grant al een album had uitgebracht. Het was echter een album dat niet veel potten kon breken. Anders is dat met Born to Die, het album dat morgen uit moet komen, dat wordt al een tijd met veel bombarie aangekondigd. Een tijdje terug was ze al op de Nederlandse televisie en ze geeft ook regelmatig, matige optredens voor Engelse televisie. Die optredens kunnen nog steeds geen potten breken, maar geld dat ook voor het album?

Nee, dat doet het niet. Het eerste nummer overtreft ieder nummer van haar oude zelf al in het kwadraat en dan heb ik het nog niet eens gehad over Video Games. Want wat is dat voor een zeldzaam mooi liedje? Popliedjes als deze kom je nog maar zelden tegen, maar op deze plaat zijn het er gewoon meer. Ik bedoel met die nummers National Anthem, Dark Paradise en Radio. Wat een fantastische donkere popnummers zijn dat.

Over het hele album heerst wat onheilspellends, alsof Lana zich wil wreken op de matige ontvangst van haar eerste album. Ik moet zeggen dat dat haar aardig lukt, het klinkt vele malen volwassener en meer 'af' dan haar debuut. Op bepaalde momenten, als het onheilspellende met iets sprookjesachtigs wordt gecombineerd, zou een vergelijking met Florence + the Machine zelfs op zijn plaats zijn.

Maar, is dit wel de echte Lana del Rey? Live klinkt ze zoveel minder dan op de plaat... Dit album is dus een echte aanrader, maar het zegt weinig over hoe ze haar nummers live speelt. Wat moet je daar nou van zeggen? Gewoon dit album luisteren en er vooral niet heen gaan als de kans zich voordoet.

klik