Wilco is terug met een nieuw album. Dat is op zich geen verrassing want ze produceren er op los de laatste jaren. Het laatste album was echter wat minder geslaagd dan Yankee Hotel Foxtrot en Sky Blue Sky. The Whole Love moet de dalende lijn omzetten in een nieuwe stijging.

Dit doen ze gelijk met de opener, het experimentele is weer terug samen met het vleugje elektronica dat op bijvoorbeeld Sky Blue Sky afwezig was. The Art of Almost is relatief uitgesponnen en samen met de afsluiter behoort deze tot de beste nummers op het album.

De nummers die ertussen staan zijn stuk voor stuk korter, maar in feite niet minder van kwaliteit. Voornamelijk Born Alone trekt mijn aandacht. Wat is dat een heerlijk nummer, het wordt goed opgebouwd en is wat mij betreft net zo goed als Heavy Metal Drummer op Yankee Hotel Foxtrot.

Het verbaast me niets dat Wilco er weer in slaagt om een goed stukje muziek op een CD te zetten. Met als enige inzinkertje Wilco (the Album) is het de enige band die constant op hoog niveau blijft presteren. Het typische geluid van Wilco blijft altijd aanwezig en het experiment ligt er niet zo dik op als bij bijvoorbeeld Radiohead. Vernieuwen zonder vernieuwen, dat is wat mij betreft synoniem aan Wilco.

klik