Na een mijn insziens volledig mislukte cover van The Limit to your Love door James Blake, hoorden we al een tijdlang niets meer van deze zangeres. The Reminder stamt al uit 2007. Vier jaar geleden dus. Nu verwacht ik na zo'n tijd om na te denken over goede songs een prachtig album.

Dit zal echter wel moeilijk zijn want The Reminder bevatte My Moon My man en The Limit to your Love. Er moet lang over gedaan worden om dat niveau weer te halen. De opener is in ieder geval een groot pluspunt. The Bad in Each Other is een slepend nummer, iets waar ik wel aan kan wennen als Feist het zingt.

Het nummer Graveyard dat volgt is vervolgens zeer mooi te noemen. Het sluit aan bij de donkere sfeer die op het album te horen is en die de titel van het nummer ook doet vernoemen. Het bouwt fantastisch op, en het koor aan het eind is niets minder dan prachtig. Ik zeg het niet vaak, omdat het misschien een wat aan inflatie onderhevige opmerking is, maar Graveyard bezorgt me kippenvel.

Caught a Long Wind gaat rustig op de voet verder waar Graveyard geëindigd was. De eerste helft van het album is inclusief de genoemde nummers wat mij betreft zeer de moeite waard te noemen. Echte uitglijders zijn er echter ook in de tweede helft van het album niet te noemen. Alleen Woe Bird doet me echt niets.

Het album is erg gelijkmatig en uitgebalanceerd te noemen, het bevat weer de goede Feistnummers die ik zo graag hoor, met een iets duisterder tintje. De eerste helft van Metals doet naar mijn mening The Reminder in de schaduw staan. De nummers van dat album die ik noemde zijn eigenlijk de enige nummers die op dit album niet zouden misstaan als het om kwaliteit gaat. De tweede helft kan wat beter, maar ook dat is prima luisterbaar.

klik

In Zweden kunnen ze toch niets anders dan rendieren schieten en een fantastische welvaartsstaat opbouwen? Dat waren dingen die mijn vooroordelen over Zweden lange tijd invulden. Tot de ontdekking van Opeth. Leuk zeg, net als de Noren kunnen de Zweden ook metal maken. Maar goed, daar hield het ook wel mee op. Dit beeld hield stand tot vorige week. Toen ontdekte ik namelijk het duo met de naam First Aid Kit dat net een nieuw album had uitgebracht: The Lion's Roar.

First Aid Kit is een duo bestaande uit twee Zweedse zusjes die folkmuziek maken. Dit jaar brengen ze hun tweede album uit dat me gelijk opviel. In tegenstelling tot veel anderen was het eerste nummer wat ik van deze zusjes hoorde niet de single The Lion's Roar, maar To a Poet. Dit was heel kort, tot ik Video Games van Lana del Rey hoorde, het beste van 2012. Nou zegt dat nu natuurlijk nog niet zoveel, maar ik heb al een albumpje of 13 geluisterd en om dan een van de beste nummers te hebben is toch best knap!

Maar niet alleen To a Poet is prachtig, ook het titelnummer en tevens single, The Lion's Roar en Emmylou zijn zo raak als het maar kan. Daarnaast kan ik de samenwerking met Bright Eyes kan ik goed verteren. Het is kortom een album van hoge kwaliteit en ik voorspel dat het een toppertje gaat worden in de eindejaarslijstjes. Nu al? Ja, nu al.

klik

Florence + The Machine was een van de revelaties van 2009. Het album Lungs sloeg enorm aan onder een groot publiek. Onder dat publiek viel ik zelf ook. Nummers als Kiss With a Fist, You've Got the Love, Dog Days Are Over en Hurricane luister ik nog steeds met enige regelmaat. Het werd echter wel weer eens tijd voor nieuw materiaal van Florence en haar machine. Wat is daar nou een beter moment voor dan een dikke twee jaar na het debuut?

Eind deze maand komt het album dan ook uit en ik kan jullie nu al het een en ander vertellen over het album. Waar op Lungs al enige bombast te horen was, komt dat op dit album nog veel meer naar voren. Nummers als Only If For a Night en Shake It Out doen mijn enthousiasme over deze band groeien. Ook op de rest van het album worden mijn verwachtingen niet teleurgesteld. Het harpje dat ook in de oude nummers al met enige regelmaat te horen was is weer gewoon terug.

Wat Florence ook goed doet is het nummer Spectrum. Het begint vrij rustig en het klinkt nieuw en niet des Florence's. Dit verandert als het nummer goed losbarst. Het is wat anders dan de andere nummers, maar de stem van Florence lijkt weer net zo uit de hoogte komen als we van haar gewend zijn.

Het album luistert over het algemeen weer net zo lekker weg als het debuut. Het is niet zo dat je dit vaker moet luisteren om het echt goed te vinden. Het maakt gelijk een goede indruk. Een indruk die waarschijnlijk net zo moeilijk zal vervagen als de eerste indruk van Lungs deed. Florence + The Machine heeft de test doorstaan: 'de moeilijke tweede' is wat mij betreft heel goed gelukt. Helaas heb ik nog geen nieuwe You've Got the Love gehoord, maar een groot deel van de nummers op dit album komt er heel aardig bij in de buurt, met name mijn favoriet All This in Heaven Too.

klik

Het is een album dat ik gisteren en vandaag niet uit mijn playlist kon slaan. Wat wil je ook als je een album start met Eulogy dat slechts een inleiding is op Peggy Sang the Blues. Hoe dat nummer wordt opgebouwd, dansen moet bijna. Ik zit dan ook constant heen en weer te wiegen op mijn stoel als die weer eens voorbij komt. Het enthousiasme waar ik het over had in mijn vorige post blaast je in alles omver en gaat vrolijk verder in I Still Believe. Geen ingewikkelde rifjes, geen andere poespas, gewoon rock 'n roll. Piano, mondharmonica, iets simpels als rock 'n roll will save us all. After all.
Rivers vervolgens is dan even wennen. Het is een stuk rustiger, en af en toe moet ik erbij een beetje aan The Decemberists denken, iets wat wat mij betreft helemaal geen schande is. Het zorgt voor wat rust na de kickstart aan het begin. De modulatie brengt vervolgens nog meer pracht aan het nummer tot I Am Disappeared aanvangt en het tempo weer wat opvoert. Het niveau blijft ook hier hoog. Alle nummers gaan tot nu toe volgens hetzelfde (pop)concept maar met zodanig veel variatie dat het stuk voor stuk krachtige songs zijn geworden. Dat concept wordt in het geheel losgelaten in zijn English Curse. Een leuk verhaal wat hij vertelt, a capella, maar ik heb toch liever dat hij zijn band gewoon laat meespelen. Heel knap en artistiek natuurlijk maar geef mij maar gewoon het volgende nummer, One Foot Before the Other. Daar geniet ik toch weer een stukje meer van. Het brult, gromt en het gaat hard. Toch weer een andere kant van Turner in de vorm van een punky nummer. Prachtig hoor.
If Ever I Stray is dan weer lekker onschuldig. Lijkt het. Het gegrom uit het vorige nummer is echter nog niet helemaal weg. Tja, het bevalt me eigenlijk allemaal. Dit betoog dat moet aansporen om dit album te gaan luisteren wordt er nou niet echt leuker op. Ik kan dan ook beter de laatste nummers in een keer noemen: het zal je niet teleurstellen, zeker de laatste niet. Daar wordt je pas echt euforisch van, en ik ben geen atheïst.

There is nooooo God, so clap your hands together
There is nooooo God, no heaven and no hell
For there is nooooooo, we're all in this together
There is noooo God So ring that vict'rybell

Ik ga voor 4,5*