Damien Rice - O (2003)

Vandaag is de dag dat ik het album “O” van Damien Rice eens ga bespreken.
Na eerst het album “9” geprobeert te hebben en dat mij vervolgens goed beviel, ben ik toch eens aan dit album begonnen. Dit soort rustige muziek sprak mij een tijdje terug zeer veel aan. Artiesten en bands als Death Cab For Cutie, Snow Patrol, en Van Morrison kon ik goed verteren en uiteindelijk kwam dit album in het oog. Onder andere door de vrij hoge positie in de top-250 en het mooie stemgemiddelde werd ik aangespoord om dit mooie album eens te beluisteren.
Na eerst The Blowers Daughter eens aangehoord te hebben begon ik maar bij het begin; namelijk Delicate. Delicate is een vrij rustig nummer. Het rockt niet zoals je sommige nummers op 9 wel zou kunnen noemen maar blijft lekker kalm en de prachtige stem van meneer Rice treed zeer op de voorgrond. De kalmte en beheersing stralen er vanaf. Ondanks dit alles is dit een nummer wat me niet meteen naar de keel grijpt. Het blijft altijd kalm. Daar zit ook de kracht in.
Volcano volgt hierna met een dweperige viool en een slepende zang van Rice maar blijft een beetje saai in het begin. Tot het lijkt alsof er iets moois lijkt te komen. Dat valt dik tegen. Er komt een saai refrein met weinig variatie. De stem van Lisa Hannigan brengt daarna toch wel wat leven in het liedje en het wordt toch nog mooi. Lijkt het. En dan uiteindelijk!! EINDELIJK KOMT DAN HET MOOIE! Heerlijk. Prachtig. Maar de afbouw van het nummer is weer net zo saai als het begin. Bij dit nummer krijg ik zeer tweestrijdige gevoelens merken jullie wel, maar dat is ook knap volgens mij.
Gelukkig (of toch niet) is Volcano dan eindelijk afgelopen en krijg je de eerste echt volledig mooie song. The Blowers Daughter. De ingehouden climax, de zang, af en toe een beetje dissonant klinkend, de cello. De gitaar, zeer bescheiden voegt zich hierbij, Rice begint over koud water te zingen en dat hij zijn ogen niet van “The Blowers Daughter” af kan houden. Zeer mooi. Als je dan later denkt dat het mooiste is geweest komt die breekbare stem van Hannigan (volgens mij) weer terug en geeft het nummer nog een kleine boost waarna het weer net zo rustig afbouwt als dat het begon. Cannonball is dan weer zo’n lekker simpel gitaarliedje met een leuke verstaanbare tekst, simpel refreintje. Voor mij is dit een van de kenmerkende nummers van “O”. Niet te hard, gewoon lekker rustig. Niet zomers, niet winters, niet lente, niet herfst, je kunt er eigenlijk ieder seizoen van genieten.
Older Chest is weer net zo’n nummer als het voorgaande, rustig voortkabbelend, zeer mooi en vrij simpel. Toch heeft dit nummer toch iets meer de “X”- Factor voor mij… De cello’s laten het iets dieper klinken en Lisa Hannigan werkt hier ook aan mee, volgens mij (“Volgens mij” omdat Rice soms de stem van Hannigan lijkt te immiteren).
Dan, denk ik het mooiste nummer van deze CD. Amie. Ik kan er weinig over vertellen, dat is een nummer dat je zeker moet luisteren. Ik denk dat dit nummer wel kans maakt op een plekje in mijn top 10 favoriete nummers. Violen, akoestische gitaar, Rice. De beste combinatie die je op dat moment maar kan wensen.

Amie come sit on my wall and read me a story of all
tell it like you still believe that the end of the century
brings a change for you and me.

Dat was een stukje waar ik het hele nummer naar uitkeek. Als dat voorbij komt heb je gelijk een van de mooiste stukken van de CD gehoord. Een van de, omdat een stuk al geweest is en het derde stuk nog moet komen(!).
Cheers Darling hierna is voor mij dan toch echt het minste nummer. Het lijk haast wel of Rice hier echt dronken was. Tegen dit gejank kan ik echt niet goed. De stem is dan nog wel goed, zoals altijd, maar de instrumentatie… Het klinkt vals en doet af en toe serieus pijn aan mijn oren. Voor andere mensen zal dit waarschijnlijk gewoon als “kunst” worden ervaren, maar daar ben ik het hierin totaal niet mee eens. De instrumentatie in dit nummer is ronduit bagger naar mijn mening. Het enige wat het nog een beetje omhoog helpt is het BEGINstukje van de cello’s. Na een tijdje wordt zelfs dat herrie. Hoe gevoelig die cello ook inzet, het wordt gewoon te schel.
Het begin van Cold Water, die piano, mooi. Het allereerste begin lijkt het net of Lisa Hannigan begint met zingen, maar in werkelijkheid is het toch echt Damien Rice zelf die begint te zingen. Dit wordt pas echt duidelijk als Lisa zelf inzet. Het enige stukje in dit nummer wat ik niet helemaal begrijp is het mannenkoor dat een beetje onbegrijpelijk begint te murmelen… Het is op zich wel mooi, maar het echte gevoel komt daarna pas weer terug.
Cold Water was de soundtrack van mijn vakantie. Niet omdat het heel erg koud was op mijn vakantie, maar de douches waren niet warm en het meer waar we op surften bestond uit smeltwater uit de Alpen. Tegelijkertijd heb ik dit nummer zeer vaak gedraaid. Mijn vakantie was weliswaar nog mooier dan dit nummer, maar het is toch een zeer schoon liedeke.
I Remember is dan weer zo’n nummer als Cannonball. Zeer kenmerkend voor het album, alleen dan voor een groter deel gezongen door Lisa Hannigan. Zeer beheerst, blijft rustig, heerlijk melodieus en niet te moeilijk. Lijkt het. Uiteindelijk wordt het het hardste nummer, de zang van Rice mond uit in een soortement melodieus schreeuwen en met
“I Remember December”
wordt het hardste stuk van de CD ingeluid. Weer een andere kant van Damien Rice gezien. Weer een geweldig mooi nummer. Het kan niet op!
Uiteindelijk belanden we toch bij Eskimo. Na al het geweld en de vrede van de voorgaande nummers lijkt dit toch weer een zeer simpel nummertje te zijn, maar zoals wel meer op deze CD zonder verrassingen, ook hier wordt het weer beeldschoon. Ik zei al eerder dat er nog een derde stuk moest komen bij Amie, nou, hier is ie dan! Het refrein van Eskimo. De rustige opbouw kijkend naar zijn Eskimovriend, mond uit in een vulkaan van geluid en een stem van een operazangeres die alles wat Damien zelf had gezongen nog eens lekker na begint te zingen. Jawel mensen, een stukje klassiek op deze geluidsdrager . Het past allemaal precies. De violen, de stem en natuurlijk de tweede stem! Hoe iemand zo’n simpele tekst zo interessant kan maken. Met een simpel hooglaagje in Friend weet ik dat het mooiste stuk van het nummer is gekomen. Zo mooi, zo hoog, zo schoon.

Net bekomen van de schrik van zo’n mooie CD, werp je een blik op je Cd-speler en zie je dat het nummer nu wel erg lang duurt. Jaja, er zijn nog 2 (!) extra tracks aan Eskimo toegevoegd! Hier weet ik echter de namen allebei niet van, en het is nou ook niet zo dat ik het nou geweldige nummers vind. Maar ’t is natuurlijk ook moeilijk om een paar van de voorgaande nummers te overtreffen.
Even alles op een rijtje:
Favoriete Tracks: 1. Amie 2. Eskimo 3. The Blowers Daughter 4. Elk nummer behalve Cheers Darling. 5. Cheers Darling.

Nu over mijn beoordeling: Dit album is wat mij betreft ongeveer gelijkwaardig aan “9” echter, er staan hier toch nummer op die me net iets meer doen dan bij dat album. Daarom heb ik beide albums een 4,5* waardering gegeven, maar komt deze op nummertje tien in mijn top 10!
Ik hoop dat Damien Rice ooit nog eens een dergelijk album uitbrengt dat nog meer in de smaak valt dan deze.

Codes en sleutels. Het inmiddels al niet meer zo nieuwe album van Death Cab for Cutie. Gewoon helemaal vergeten in alle drukte van 2011. En dat terwijl deze Amerikanen toch een aantal hele goede en aan elkaar gewaagde albums hebben geproduceerd. Daarnaast heeft de zanger met zijn Postal Service ook nog eens een leuk uitstapje gemaakt naar de electronica. Hoe is het nou mogelijk dat ik dit heb kunnen vergeten?

Dat is de gedachte achter dit album een beetje. Ik merk gelijk dat er weinig is veranderd in de stijl. Het is nog net zo toegankelijk als vroeger en de stem van de zanger klinkt nog net zo lief. Ook staat er weer, net als op Narrow Stairs zo'n opbouwend nummer in de vorm van Home is a Fire. Maar het hoeft het, zoals gewoonlijk, ook hier niet alleen van te hebben. Naast deze favoriet is er nog meer te genieten bij nummers als You are a Tourist en St. Peter's Cathedral.

Death Cab for Cutie blijft gewoon dezelfde band. Het gebrek aan ontwikkeling kan negatief worden opgevat, maar aan de andere kant verveelt de vertrouwde stijl in het geheel niet. Het is muziek die ik zo nu en dan zal blijven draaien, niet vaak, maar wel met veel plezier. Het is niet moeilijk, het is niet revolutionair en het kan ook niet bepaald origineel genoemd worden, maar een ding is het wel: goed. Daarnaast is het ook gewoon stom dat ik dit ben vergeten.

klik

Een nieuw album van dEUS zorgt in bepaalde kringen voor veel beroering. Zo ook het onlangs uitgekomen Keep You Close. Zelf ben ik echter pas begonnen met luisteren bij het album dat een paar jaar terug uitkwam, Vantage Point. Vantage Point beviel mij zeer goed, het was erg toegankelijk en luisterde dan ook makkelijk weg.

Keep You Close is van een heel ander kaliber. Het album is net als Vantage Point gelijk goed luisterbaar, maar naarmate het vaker beluisterd wordt ontvouwd het zich steeds meer. Nummers als Ghost en Constant Now zijn gelijk raak, terwijl de rest een aantal luisterbeurten meer nodig heeft.

De sfeer die op de oude albums aanwezig is, The Ideal Crash en Worst Case Scenario, lijkt hier weer een beetje te zijn teruggekeerd. Het rauwe, ongepolijste zoals op die platen te horen viel in het nummer Suds & Soda bijvoorbeeld krijgt weer wat voet aan de grond. De stem van Barman is daarnaast weer onovertroffen. Past perfect bij de instrumentatie en draagt bij aan het typerende geluid dat ook weer op deze plaat aanwezig is.

Het album is minder makkelijk dan Vantage Point, maar het vindt een goede middenweg tussen het oudere en het nieuwere werk. Nummers als Keep You Close en Dark Sets zijn favorieten geworden. De nummers Ghosts en Constant Now zijn favorieten gebleven. Volgens velen is dEUS de beste band van de lage landen en ze maken die reputatie op deze manier zeker waar.

klik

Daft Punk, Daft Punk, Daft Punk en opeens was daar Digitalism.
Maar eens luisteren dan.... Wat heeft dit bandje uit Duitsland ons te bieden en kan het op tegen de live-plaat van Daft Punk, de band waar het zo mee vergeleken wordt?

Het begint, en goed ook. Wat een uiterst gewoonweg geile binnenkomer is Magnets! Lekkere opbouw, harde beats. Misschien wat simpel, maar geniaal verzonnen. Maar goed, na het eerste nummer zijn er vele platen de mist in gegaan. Gelukkig niet bij Idealism. Digitalism bewijst dit met het nog veel hippere Zdarlight. Simpel intro, langzaam versnellende opbouw die mij een enorme boost geeft om opeens te gaan dansen. Wat is dit voor een nummer? Hoe kan zo'n duo in een keer zo'n fenomenaal dansnummer maken? Ook op Lowlands was dit wel een enorme knaller. I Want I Want gaat op dezelfde voet verder, maar dan met vocalen erbij. Ideale digitale vocalen . Heerlijk zo'n iets sneller nummer met zo'n ijzeren basedrum.

Am I not alway be wanting this? .

I have an idea that you are here, I have the idea that you are near....

Hiermee begint Idealistic. Een nummer dat net iets anders aandoet dan de voorgaande nummers, maar geheel in de sfeer van de CD past. Digitalism in Cairo gaat verder in deze trend met

F-I-R-E-I-N-C-A-I-R-O.

Op Lowlands vergezeld van Egyptische visuals en een springende menigte om het feit dat dit sampletje niet opgenomen was, maar ter plekke werd ingeschreeuwd. Tot nu toe nog geen slecht nummer op de CD. Alhoewel we Departure from Cairo wel buiten beschouwing kunnen laten omdat dat gewoon een interlude is die een bruggetje vormt naar dé knaller van het album en van Digitalism in zijn geheel. Pogo is meesterlijk. Bij Pogo kan niemand stilstaan, bij Pogo gebeuren er rare dingen. Geweldig.
Jammerlijk is het dan eventjes gedaan met de genialiteit. Moonlight is iets saaier dan de voorgaande nummers. Ook vind ik de vocals in dit nummer wat irritant, terwijl dat in de andere nummers totaal niet stoort. Desondanks is dit ook wel voldoende bevonden.
Anything New brengt gelukkig weer wat leven in de brouwerij en knalt er weer lekker op los.
The Pulse beukt daarna lekker door. The Pulse is een lekker nummer wat het ook erg goed doet op de mixplaat van Digitalism.
Home-Zone scandeert dan iets over een groot feest. Om maar wéér even terug te komen op het optreden op Lowlands was het toch geweldig om te horen dat volgens hun:

Lowlands is the biggest party ever!!!.

Door de enorme afgifte van dopamine in mijn hersenen op het moment daar, weet je niet meer wat je doet. Enorm plezier werd beleefd.
Zeer jammer dat na deze herinnering Apollo-Gize weer wat roet in het eten strooit. Dat nummer zou rechtstreeks op de soundtrack voor een film met maanmannetjes geplaatst kunnen worden. Dat sfeertje heeft het in ieder geval. Rationeel denken zegt mij dat dat spacey sfeertje ook bedoeld zou zijn.
Jupiter Approach is dan de opmaat voor wederom een knaller. Jupiter Room. Die batst toch zo lekker overal tussendoor. Ik krijg allemaal visioenen van een komeet die instort op, juist, Jupiter. Geweldig
Eigenlijk valt er nu niet zoveel zinnigs meer te zeggen over Echoes behalve dat dit het beste nummer is van het tweede deel van deze CD. Het tweede wat minder goede deel....

Komt er uiteindelijk op neer dat ik dit een geweldige debuutplaat vind en hoop dat er nog velen van dit kaliber zullen volgen. Mijn favorieten van dit album zijn: Magnets, Zdarlight, I Want I Want en Pogo. Voor de rest zijn er eigenlijk maar twee wat mindere nummers te verzinnen: Moonlight en Apollo-Gize.
Kortom: 5,0* en in mijn top-10...... Bovendien: naar de hel met die vergelijking met Daft Punk, dit is veeeeel beter.

Duffy –Rockferry

Om eens na te gaan of dit album nou écht zo goed is als de recensenten zeggen zal ik dit album van de 23-jarige Duffy ook eens met een kritisch oor beluisteren.
Het nummer Rockferry is de opener en wat gelijk opvalt is natuurlijk dat de stem van Duffy ontstellend veel weg heeft van die van Amy Winehouse. Dat belooft alvast wat. Het nummer Rockferry is dan gelijk een nummer waarin haar stem zeer goed in tot haar recht komt en wat opvalt door het rustige ritme en het heerlijke zeurgitaartje. Vooralsnog heb ik er nog niet veel op aan te merken en ben ik het nog wel eens.
Warwick Avenue, het tweede nummer is wat jazzy tot het net als Rockferry wat de hoogte ingaat en wat een poppy refrein ingaat en het eerste cliché op dit plaatje zich heeft geopenbaart. Maar ook dit nummer is werkelijk waar prachtig gezongen met een lekkere uithaal aan het eind.
Het derde nummer (Serious) begint vrij vervelend met van die radiostemmetjes die je bij veel popzangeressen ook aantreft. Deze trend wordt jammer genoeg doorgezet, op zich zou ik dit nummer heerlijk kunnen opzetten op de achtergrond maar er echt aandachtig naar luisteren lukt niet. Ook dit is weer leuk gezongen, maar daar houdt het echter wel mee op. Stepping Stone begint dan, een beetje saai, niet wereldschokkend en erg vlak. Erg jammer dat de CD wat aan het inzakken is, en dat al vanaf het tweede nummer, hopelijk komen er nog enkele verrassingen die deze nummers wat beter tot hun recht doen komen. Stepping Stone zelf blijkt dan uiteindelijk toch niet te zijn wat het leek. Het vlakke gaat eruit en het nummer groeit uit tot een ingetogen nummer met een letterlijk steengoede opbouw. Jammer dat het maar zo kort is.
Gelukkig blijft het album nu wat op niveau en vervolgt Duffy haar werkje met een mierzoet nummer; Syrup & Honey. De titels van de nummers passen in ieder geval goed bij het gevoel wat ik erbij krijg. Verder kabbelt het een beetje voort en gaat het wat vervelen. Het nummer is gewoon te lang, terwijl het toch maar een kleine drie minuten duurt! In Hanging on Too Long lijkt Duffy dat te beseffen en geeft een geweldig nummer weg. Sinds Stepping Stone heb ik niet meer zo’n lekker nummer gehoord. En later blijkt het zelfs het beter dan Rockferry! Een nummer dat je moet luisteren denk ik dan. Dan krijgen we de bekende single: MERCY! Tsja, daar hoef ik waarschijnlijk vrij weinig over te zeggen want dat is gewoon een heerlijk zomers nummer waarin de stem van Duffy pas echt tot haar recht komt. Nu blijkt dus dat dit verreweg het beste nummer is van deze CD. Ja mensen, dit is de soul/pop die ik wil horen! I’m beggin’ you for Mercy! You got me beggin’ beggin’ beggin’.
Delayed Devotion is dan natuurlijk niet zo goed als Mercy, maar het kan het niveau van het voorgaande wél aan! Dat is knap, want vaak zijn de nummers na een geniaal nummer wat teleurstellend te noemen. Daarom getuigt dit wel van vakvrouwschap. Verder is het net zo’n lekker chill-out nummer als Rockferry.
Verder lukt het Duffy om wederom een lekker rustig en catchy nummer te brouwen, met een zeer mooi refrein zonder in clichés te vallen. I’m Scared kan ik daarom rekenen tot een van de betere nummers van de CD. Ja, wéér eentje!
Dan komt nu al het laatste nummer, een met een ietwat donkere percussie vergezeld en daarbij voorzien van een schattig tintje. Een prachtige afsluiter is het gevolg van deze combinatie; Distant Dreamer. Ik noem dit een perfecte afsluiter van een heerlijk album. Het was niet wereldschokkend, niet perfect, maar ik heb me prima vermaakt met dit album. Jammer van de inzakkers aan het begin, maar dat wordt erg goed opgepakt. Ik geef dit album daarom 3,5* .