Nadat ik eergisteren ontdekte dat Noel Gallagher zijn eigen project was begonnen, kwam ik erachter dat zijn broer al eerder dit jaar met wat nieuws kwam. Beady Eye is in feite Oasis min Noel en heeft eind februari dit jaar al een album uitgebracht. Nu ik de High Flying Birds van Noel meer dan goed heb gekeurd, moet Beady Eye er ook aan geloven.


De titel doet maar weer eens goed de arrogantie (of het zelfvertrouwen) die de familie Gallagher heeft gelden. Onder het mom van 'nieuwe verpakking, vertrouwd recept' zal de titel dan ook gekozen zijn. Na de eerste tonen van het album is meteen duidelijk dat Liam meer een rocker is dan Noel. Waar de laatste hele mooie liedjes schrijft is het handelsmerk van de eerste het goede gebruik van de gitaar.


Wat me ook meteen na de eerste tonen duidelijk wordt is dat de door Liam geproduceerde rock minder tot zijn recht komt dan in de tijd dat Noel er nog bij was. Het creatieve brein is weg en dat valt te merken. Het zijn op zich allemaal goede nummers, maar het is zoveel van hetzelfde. In principe is Liam 'still speeding', maar de 'different gear' doet toch echt afbreuk aan de charme van de band.


Ik vind een nummer als The Roller of een nummer als Wind Up Dream heel erg leuk, maar ze halen het niet bij Stop the Clocks van Noel, laat staan dat ze het halen bij Dream On. Een nummer dat zich hier echter wel mee kan meten is Bring the Light. Dat nummer doet zelfs wat Beatle-esque aan. Rock'n roll is iets wat Liam wel heeft begrepen gelukkig, een van de grootste pluspunten aan dit album is dan ook dat het swingt.


Ik was en blijf een aanhanger van de oudere broer. Hij heeft de vaardigheid van het schrijven van echte kwaliteitsongs. Hij is weliswaar niet de rocker die zijn broertje Liam is, maar weet wel iets fantastisch' neer te zetten. Liam blijft wat steken in dingen die al gedaan zijn. Leuke dingen, maar niet meer verrassend zoals het was ten tijde van Oasis. Beady Eye is wat mij betreft niet meer zo 'speeding' als Oasis wel was.

klik

De release van The Rip Tide kwam voor mij totaal onverwacht. Ik was Beirut ondanks het hele goede The Flying Cup Club een beetje uit het oog verloren. Toen ik een paar dagen terug echter even de releases van de afgelopen tijd aan het doorspitten was sprong deze echter wel in het oog. Beirut had op mij een relatief goede indruk achtergelaten met dat vorige album, maar het bleef echter wat ongrijpbaar, het was een album dat ik heel goed vond maar tegelijkertijd nooit heb begrepen.

The Rip Tide brengt verandering in mijn visie op deze band. Dit album kent wat meer energie dan het vorige, gelijk al te merken in A Candle's Fire, een vrolijk nummer vol energie waarin de stem van Zach Condon vaak op het randje van vals balanceert. Iets wat bij deze muziek wel opvalt, maar gelukkig niet irriteerd. A Candle's Fire geeft de sfeer van het gehele album heel goed weer.
Dit wordt doorgezet in Santa Fe, waarna er een meer ingetogen koers wordt gevaren, iets wat zeker niet minder mooi is. Het probleem is wel een beetje dat het wat meer van hetzelfde wordt. Het zijn allemaal goed in elkaar stekende liedjes, goed uitgedacht maar helaas pakt het vanaf The Rip Tide niet meer zo. Het zwaartepunt in het album is duidelijk aan het begin gelegd waardoor de concentratie later wat afneemt.
Ik wil Payne's Bay er echter nog wel even uitlichten. Het gebruik van de fanfaremuziek vind ik hier best wel gedurfd. Het voert heel erg de boventoon, erg goed gedaan, maar de vocalen maken dit nummer er helaas niet beter op.
Het probleem in Payne's Bay, de herhaling en de moeite die het kost om erbij te blijven zetten zich helaas door in de rest van het album. Stuk voor stuk goede nummers, zoals ik al zei goed uitgedacht, maar het is maar goed dat het album niet zo lang duurt. Het wordt voor mij wat eentonig en saai helaas.
De uitzondering is gelukkig het nummer Vagabond, iets van de klasse van het begin komt hierin terug. Niet alle energie komt voor eventjes terug maar wel een groot deel.

Het ijzersterke eerste deel geeft echter toch een hele goede meerwaarde. A Candle's Fire en Santa Fe zijn misschien wel de beste nummers van Beirut tot nu toe. Samen met de rest van de eerste helft en Vagabond komt dit album dan toch tot een goede score. Beirut kan nog wel een aantal jaar mee wat mij betreft.

4*

Na het horen van een cover van Skinny Love van Bon Iver was ik zeer benieuwd in welke mate ze de rest van de nummers die op het album staan dat 7 november is verschenen. De 15-jarige Birdy uit Engeland heeft me namelijk heel positief gestemd toen ik dat nummer hoorde.

Toen ik de tracklist zag, werd ik nog benieuwder dan ik al was. Er staan nummers van bekende bands als Phoenix, The xx, Fleet Foxes en als klap op de vuurpijl een van The National op. Nou ben ik normaal niet zo van de coveralbums, alhoewel Nada Surf er vorig jaar ook een mooie heeft geproduceerd. Het nummer Skinny Love en ook de andere al bekende cover van Shelter van The xx zorgden toch voor de benodigde interesse.

Nou blijkt het ook daadwerkelijk allemaal goed in elkaar te steken. Natuurlijk zijn er een aantal nummers die wat minder geslaagd zijn zoals de cover van White Winter Hymnal van Fleet Foxes en District Sleeps Alone Tonight van The Postal Service, maar over het algemeen ben ik ook over de rest wel te spreken.

Anders is dat met het nummer Terrible Love, dit is namelijk een van de beste nummers van The National. Birdy moet geweten hebben dat dit heel moeilijk is om te overtreffen. Dit doet ze dan ook niet, wat ze wel doet is haar eigen interpretatie geven, waar ze heel aardig in slaagt. Een heel mooi nummer tot een heel mooi nummer maken is toch knap.

15 Jaar en dan al zoiets moois produceren, dan moet er nog een goede toekomst in het verschiet liggen. Nou valt dit niet in de categorie 'meesterwerk' mede omdat er covers op staan, maar het maakt me wel heel nieuwsgierig naar eigen werk. Maar dat zal vast wel goed komen.

klik

Dit is het derde album dat ik van Björk probeer. Na Volta en vervolgens Homogenic te luisteren werd ik echter telkens niet omvergeblazen. Het nummer Earth Intruders op Volta vind ik daarentegen wel heel erg goed en de hele sfeer op Homogenic heeft toch een bepaalde aantrekkingskracht op me wat maakt dat ik het toch af en toe wel eens luister.

Een nieuw album van Björk moet dan toch even beluisterd worden. Ik begin dan ook aan Biophilia vol goede moed. Met het inzetten van Moon, het eerste nummer, weet ik gelijk weer wie Björk ook alweer was. Ze is apart, klinkt vaak dissonant en voor velen is het niet om aan te horen. Ik heb met dit nummer ook weer moeite zoals ik dat tot nu toe met Homogenic en Volta ook heb gehad.

Ditmaal staat er helaas geen nummer à la Earth Intruders op. Het is ongrijpbaarder dan ooit hoewel ik de stem van Björk weer onovertroffen mooi vindt. Waarom gaat ze niet iets doen met harmonieuze muziek? Een gitaartje zou haar stem helemaal niet misstaan toch? Waarom dit door sommigen als pop wordt beschouwd begrijp ik in het geheel niet.

Ik ben echter wel heel tevreden met het nummer Crystalline. Enerzijds heel lieflijk, maar de scherpte die overal op dit album terug te vinden is daarnaast ook heel prominent aanwezig. Die drums aan het nummer zijn ook niet minder dan fantastisch te noemen. Hier kan ik wel aan wennen.

Het niveau van Crystalline wordt verder helaas alleen in Cosmogony gehaald. Dit is echt prachtig gezongen in combinatie met een prachtige instrumentatie. Dit zonder dat de aparte stijl van Björk verdwijnt. Het is met afstand het mooiste nummer van de plaat.

Björk is een artiest die me om de een of andere manier altijd weer weet te grijpen, tijdens het luisteren heb ik heel vaak de aandrang om iets anders op te zetten, maar als ik doorgezet heb en het album is afgelopen, dan ben ik toch blij. Het geeft een soort van voldoening, net als het lezen van een moeilijke, maar interessante tekst. Het is in het begin leuk om te lezen, in het midden verlies je je aandacht en naarmate je bij het einde komt, begint de lol en de voldoening toch om de hoek te kijken.

klik

De reden dat ik niet eerder naar Blaudzun ben gaan luisteren was omdat hij zo'n lelijke bril heeft. "Als hij niet zo'n te hip ding op zijn neus had staan zou ik het wel luisteren." Dat was mijn gedachte erachter. Met het nieuwe jaar kwam ook het besef dat dit een onzinargument was. Ik bedacht daarom iets nieuws, zijn vertolking van Shout van Tears for Fears bij De Wereld Draait Door, die was niet om aan te horen. Oké, dat is al een argument met meer inhoud, maar nog steeds niet erg steekhoudend.

4 Januari werd het me teveel en besloot ik om toch maar eens wat te gaan luisteren naar deze vreslijke vent. Zo gezegd en natuurlijk ook zo gedaan. Na eerst Seadrift Soundmachine eens goed te gaan luisteren ben ik vervolgens aan de nieuwe plaat, Heavy Flowers, begonnen. Iets wat in mijn wereld maar zelden gebeurd is na een probeersel dat niet bevalt, een tweede album te gaan proberen. Ik kwam tot de ontdekking dat deze vreselijke vent, al erger ik me voornamelijk aan die bril, hele mooie muziek maakt.

Heavy Flowers is net als Seadrift Soundmachine een goed album. Het is allemaal iets bombastischer dan voorheen. Het 'stille' karakter van de nummers is er wat af en prachtnummers als Midnight Room, February Flare en Streetcorner Shouter staan er niet op. Daarnaast is het een album dat me niet direct pakt, niet een album waar direct nummers uitspringen. Er wordt wel gezegd dat dit nieuwe album te vergelijken is met Arcade Fire, maar naar mijn mening gaat dat niet op, het zou die Canadezen tekort doen.

Toch is het allemaal niet slecht. Integendeel, ik moet zeggen dat ik me in de beste man vergist heb. Die lelijke bril op zijn hoofd is toch wel iets dat past bij deze muziek. Hij maakt toch iets duidelijk met nummers als Another Ghost Rocket. Ik ben blij dat ik me over mijn angst voor die bril heb heen gezet en deze man ga toelaten in het rijtje artiesten uit Nederland dat me wel kan bekoren. Ja het wordt een mooi plekje tussen Spinvis, Roosbeef en Moss, want daar hoort het wel thuis!

klik

Bloc Party - A Weekend In The City

Begin dit jaar kwam er een album uit van een band, genaamd Bloc Party. Het zei me helemaal niets. Dus ik probeer dit album. Leuk album, maar het werd toch een beetje overschaduwd door Wincing The Night Away van The Shins, dat ik rond die tijd helemaal grijs draaide. Toen die Shins-manie weer helemaal weg was begon ik toch maar weer eens met het goed luisteren naar A Weekend In The City, ik had het al 4* gegeven, maar ik wilde weten, waarom na een paar keer luisteren al zo hoog… Ik gooide de CD in mijn (net nieuwe) CD-speler en liet de inhoud uit mijn speakers stromen. Het beviel me zeer goed. Ik bleef de plaat maar luisteren en toen ik na een zeer goed bevallen schoolfeest - waar ik herinneringen aan heb overgehouden die in verband kunnen worden gebracht met deze CD - op de boot naar Terschelling zat, en mijn telefoon nog geen groter geheugenkaartje bevatte dan bijgeleverd, had ik Bloc Party erop gezet. De dagen daarna heb ik met groot genoegen door de duinen gewandeld met dit album op. Iedere keer als ik een duin beklom om bereik te krijgen met mijn telefoon, ging ik in het ritme lopen van de muziek. En ik kan jullie vertellen, als je op een duin staat met tijdens de ondergaande zon en je hoort door je oordopjes Sunday, of I Still Remember, dan wil je na verloop van tijd niets meer. Op de fiets naar de duinen heb je Song For Clay (Dissapear Here) op om lekker warm te worden en als dan die teksten, ritmes en melodiën en ook nog de stem van Okereke je om de oren vliegen, kan ik er toch niets anders meer van maken dan dat dit een briljant stuk muziek is. Textueel, muzikaal, ritmisch, harmonisch, alles. Daarna het Hunting For The Witches met het zeer vreemde, maar naar mijn mening hoogstaande begin, de scherpe gitaar, het ijzeren ritme van de drums en de wisselingen per gezongen lettergreep van de ene naar de andere box, wat een extra effect geeft. En dan, als je er ook nog een goede tekst op weet te verzinnen, dan ben je zeer goed bezig!
Waiting For The 7.18, was een nummer waarmee ik iedere ochtend wakker werd. Als ik gebeld werd vanaf het vasteland, en als ik een sms’je kreeg. Dit nummer is echt heelijk wakker worden, in het begin rustig, de lichte en zoete toontjes van een bel o.i.d., daarna de invallende drums en het meesterlijke refrein. Prachtig die uitbarsting, terwijl Okereke de woorden Let’s try to wrighting/brighting (weet ik veel wat ie daar zingt) to the weeeekeend!
The Prayer begint onder een luidt Ohm (vandaar misschien The Prayer) en een beetje a cappella zang, tot de drums bijvallen. Wat een leuk lang gebed! Muzikaal stukken beter dan dat wat ze in de kerk uitvoeren en dan ook nog eens flitsend!
Dan Uniform, een nummer waar ik echt goede herinneringen aan heb. Lekker overdag in het zonnetje zitten of een fietstochtje maken, lekker je gedachten laten afdwalen en meegaan met de muziek. Hetzelfde geld voor On, On is over het algeheel zweveriger, daar waar Uniform helemaal uit zijn voegen barst en de gataren er keihard bij invallen, blijft On ietsje rustiger op dat punt en heel even lijkt het ook zo’n hoogtepunt te krijgen, maar al snel merk je dat de violen door blijven strijken, en voor hetzelfde effect op mij zorgen als de ondergaande zon die weerspiegelt op het wateroppervlak van de zee.
Nu het duo Kreuzberg en Sunday, waar Kreuzberg mee ophoudt, aan het einde, daar slaagt Sunday wel in. Maar bij Kreuzberg is de poging om in de hoogte te komen alleen al zo goed dat het dan eigenlijk al niet meer mis kan gaan. Ik mis dat hoogtepunt in Kreuzberg waar de gitaren omhoog schieten, maar het gaat daar op een iets andere manier dan in Sunday, dat is zeker niet erg, want dit is bijna net zo mooi. Het nummer is net als Sunday compleet. Alleen; Sunday heeft wél dat hoogte punt. Het moment waarin de gitaren de hoogte induiken, en net als je denkt dat je over de berg heen bent, komt er nóg een stuk. Na de rustige opbouw had je niet verwacht dat er nog zoiets heftigs na kwam. Where Is Home zit hier natuurlijk ook nog tussen, maar in vergelijking met het omringende is het iets minder. Die futuristische pistoolgeluiden doen mij niet zoveel, en ook het hoge refrein is toch iets minder. Waar ik aan de rest een 5* zou geven, zou ik Where Is Home dan ook “maar” een 4* geven. Gelukkig ben ik dit nummer snel vergeten als de eerste toon van I Still Remember zich aandient. I Still Remember is voor mij hét nummer van mijn vakantie toen. Misschien het simpelst, en het minst over nagedacht, maar dat minder nadenken heeft dan wel een geweldige single voortgebracht en elke keer als ik dit nummer hoor, denk ik aan het schoolfeest en indirect ook aan de vakantie. Wat heb ik dat nummer vaak geluisterd.
And our love could have soared
Over playgrounds and rooftops
en
We wrote our names on every train
Laughed at the people off to work. In een symbool:
Als laatste nummer, SRXT, wat kan ik daar nog over, weinig. Na al het geweld van de voorgaande nummers lijkt dit een nummer om tot rust te komen, weer dat speeldoosje, die lieve tonen, zweverige opbouw, alles is net als bij het voorgaande weer perfect op elkaar afgestemd. Maar aan het einde krijg je daar ook nog een toetje. Vlaflip.

Na lang groeien is dit album dan uiteindelijk op een 5* uitgekomen, en tevens nog steeds mijn favoriet van 2007. Misschien komt daar nog verandering in dit jaar, maar de andere grootste kanshebber heb ik toch een plekje lager gezet. Ik acht de kans erg klein dat er dit jaar nog een beter album uitkomt.

Bombay Bicycle Club was voor mij onbekend. De naam gaf de verwachting van lichte rockmuziek met een beetje Indiase invloeden. De verwachting bleek verkeerd. Bombay Bicycle Club maakt frisse en makkelijk luisterbare dansmuziekjes, met hier en daar een leuke ballad.

Na de eerste luisterbeurt van deze plaat was ik verre van overtuigd. Het klonk allemaal wat standaard en afgekeken van verschillende indiebandjes. Het was niet zoveel wat mij betreft. Na het album eventjes wat rust gegeven te hebben begon ik gisteren weer met luisteren en wat bleek? Het bleek dat het eerste nummer stiekem wel heel leuk was.

Okee, ik werd pas overtuigd toen ik het laatste nummer hoorde. Still is een prachtig nummer, hoge stem, mooie piano en niets meer. Het zit heel simpel in elkaar en ik zou het bij wijze van spreke zelf kunnen spelen, maar zoals bij veel kunst, je moet er ook maar op komen. Bombay Bicycle Club doet het maar weer.

Nadat ik overtuigd was door Still vielen ook andere nummers op zijn plaats, waaronder het eerste nummer dat stiekem wel heel verfrissend bleek. How Can You Swallow So Much Sleep is heel representatief voor de rest van het album. Leuke gitaartjes, makkelijke melodietjes en een fijne stem zorgen ervoor dat ik er een leuk album bij heb in mijn verzameling.

Ik denk dat ik maar eens naar het eerdere werk van deze band moet gaan kijken, als ik het zo bekijk zijn die nog beter.

klik

De afgelopen maanden ging er veel aandacht uit naar Justin Vernon, hij bracht onder zijn artiestennaam zijn tweede en gelijknamige album Bon Iver uit. Rustige folk met een wat aparte lading. Zijn vorige album had wat ongrijpbaars. De muziek kwam wat mij betreft niet helemaal tot zijn recht. De nummers Skinny Love en Re: Stacks waren samen met de goede eerste reacties op het tweede album voor mij echter de aanleiding om Bon Iver nog een kans te geven.

De aparte stem is gebleven hoor ik in de opener die vernoemd is naar verschillende steden met de naam Perth. Het begint heel ingetogen klinkend als een regenachtige, druilerige dag. Daar blijft het niet bij, aan het eind van het nummer begint de storm van drums en blazers te huilen en te blazen. Dat laatste tilt het nummer naar een hoger plan, het niveau dat op het eerste album niet gehaald werd.

De ingetogen sfeer blijft echter in de plaat zitten. Verschillende steden passeren de revue op het album, na Perth zijn ook Calgary en Lissabon aan de beurt. De eerste twee zijn aangrijpende nummers met het rustige folkgeluid dat deze plaat uitstraalt, Lisbon, OH is echter wel een vreemde eend in de bijt en eigenlijk de intro van het mindere Beth/Rest.

Naast de verschillende steden kent het album ook een geologisch tijdvak. Holocene, de single, is ook niet te versmaden. De rust die het nummer uitstraalt, een echte aanrader, zeker als je niet in slaap kunt vallen. De stem van Vernon begint me vanaf dit nummer helaas wat te irriteren. Het hele hoge heeft op zich veel moois, maar het blijft allemaal zo voortkabbelen. Towers is voor mij eigenlijk het laatste nummer waarbij ik de aandacht goed vast kan houden. Daarna is de opbouw van de verschillende nummers mij wat teveel eenheidsworst.

Calgary kan mij gelukkig nog wel boeien. Dat nummer, waar Vernon ook nog een iets andere manier van zingen laat horen springt er voor mij echt bovenuit. Het is eigenlijk het hardste nummer van het album, het enige waar de gitaren wat prominenter worden gebruikt. Ik vind dit echt wel het hoogtepunt van het album. Het ietwat saaie karakter van de rest van het album wordt met dit nummer goed doorbroken.

Bon Iver is naar mijn mening een hele goede opvolger van For Emma, Forever Ago. Het is Vernon helaas weer niet gelukt om er een hele spannende plaat van te maken maar er staan toch een aantal prachtige nummers op. De opener en Calgary springen er voor mij echter duidelijk uit. Het duo Lisbon, OH en Beth/Rest doet me echter niet zoveel en komt zelfs wat zeikerig over. Kortom, het is een album met pieken en dalen. Het is minder saai dan het debuut, maar over het geheel gezien niet heel veel beter.

Klik