Het beste Gamma Ray nummer van het beste Gamma Ray album! Eersteklas Europese power metal dat uiteraard naar de eerder bombastische Duitse sound neigt, maar toch ook genoeg metalen daadkracht bij het woord voegt. Ik heb minder affiniteit met power dan met bijvoorbeeld death, black of doom maar hier word ik toch steeds gelukkig van.

Prima nummer van het laatste album van CoB dat ik weleens durf op te zetten. Daarna verloor ik een beetje mijn interesse, maar dit mag er nog steeds zijn.

Deze song van Dio mag er ook meer dan wezen. De jaren '90 albums van de man heb ik nooit veel afgespeeld, maar ik moet ze toch nog eens gaan bovenhalen.

Avenged Sevenfold heb ik nooit wat mee gehad om eerlijk te zijn. Niet dat ik een afkeer van de band heb en ik heb ze ook weleens live aan het werk gezien, maar ze doen mijn bloed toch niet meteen sneller stromen. Dat gezegd zijnde, laat The Stage absoluut een competente band aan het werk horen, die me desondanks helaas gewoon niet helemaal voor zich weet te winnen.

Toevallig dacht ik onlangs nog aan Sybreed als band waar ik tot nog toe minder tijd mee heb gespendeerd dan ze wellicht verdienen. Hun sound is natuurlijk erg geïnspireerd op de "cyber metal" die bijvoorbeeld Fear Factory met Demanufacture introduceerde, maar ik hoor er ook redelijk wat vroege Meshuggah in terug. Leuk gedaan, dat zeker.

65-61
Gamma Ray's Rebellion in Dreamland ligt helemaal in mijn straatje, alsof de essentie van (traditionele) metal in één nummer is samengebald.

Children of Bodom weet me nooit echt te grijpen, maar het compacte Northern Comfort is toch een aardig nummer. Het sterke gitaarspel steelt de show.

Dat geldt ook voor Dio's Institutional Man, wat een vette riffs zitten daarin! Het hoofd stilhouden lukt hier niet.

Avenged Sevenfold: Ik hoor in sommige stukken inderaad wel iets grungy's in Creating God en die vind ik uitmuntend, maar de andere stukken van het nummer doen me dan weer te weinig.

Muzikaal bevalt I Am Ultraviolence me prima. De zanger van Sybreed ligt me niet 100%, maar bij elkaar valt de balans positief uit.

60-56

60. While Heaven Wept - The Furthest Shore

Deze heb ik destijds ontdekt via het Metal Album van de Week-topic, toen het nog wat actiever was. While Heaven Wept maakt een vorm van epic doom metal met sterk aanwezige invloeden uit de prog en zelfs power metal. Het maakt tot een combinatie die soms wat matigjes uitpakt, maar soms ook tot absolute parels van nummers leidt. Op de plaat uit 2009 gaat weinig mis. 'The Furthest Shore' opent het album met een prachtige melancholische epic die alle kanten op vliegt binnen het zojuist geschetste kader. Zware riffs worden afgewisseld met prachtige, trieste melodieën, theatrale zanglijnen, proggy instrumentale delen, en zelfs een verdwaalde power metal galop. Het trage, melodische outro raakt me telkens weer.

Album: Vast Oceans Lachrymose (2009)

59. In Vain - As I Wither

Niet een band die ik heel goed ken, maar dit nummer van In Vain is me bijgebleven vanaf de eerste keer dat ik het hoorde. Een harde track proggy blackened death, waar vooral de black metal invloeden de absolute hoogtepunten van de song zijn. De coupletten met dat hypnotiserende loopje naar beneden terwijl die zanger eroverheen schreeuwt is voor mij precies waarom dit genre zo fijn werkt. Halverwege onthullen de progpassages zich waar ook wat cleane zang tussen zit. Meestal hou ik niet zo van die mix, maar hier werkt het uitstekend als je het mij vraagt.

Album: The Latter Rain (2007)

58. Twilight Force - Gates of Glory

Een van de beste nieuwe power metal bands, in mijn optiek, is Twilight Force. Net als Gloryhammer zitten ze wat aan de meme-metal kant met overdreven slechte teksten die uitpuilen van de clichés en de humor, maar muzikaal valt er helemaal niets op aan te merken. Ze danken hun geluid uiteraard aan de grote bands die voor hen kwamen, zoals Rhapsody of Fire en Blind Guardian, maar brengen het met een frisheid en enthousiasme waar ik wel van hou. 'Gates of Glory' is de kraker van het debuut waar ook Joakim Brodén van Sabaton wat gastvocalen verzorgd. Live is het absoluut een feestje, als de zanger bij stem is (hehehe); inmiddels is ie vervangen door de grote Alessandro Conti.

Album: Tales of Ancient Prophecies (2014)

57. Ministry - N.W.O.

Tsja, met zoveel industrial in de lijst kan Ministry natuurlijk niet ontbreken. Vooral vroege Ministry kan echt enorm hard gaan. Met Psalm 69 brachten Al Jourgensen & co hun meest succesvolle album uit. Dit is echt pure, bezwerende, hypnotiserende industrial met die simpele, dansbare metal-beat die zich tot in den treure herhaalt terwijl Jourgensen zijn anarchistische teksten uitspuugt via een vervormingseffect. Nummers als 'N.W.O.' hoor ik het liefst van hen; zo simplistisch mogelijk en toch nooit vervelend.

Album: Psalm 69: The Way to Succeed & the Way to Suck Eggs (1992)

56. Judas Priest - A Touch of Evil

De discografie van Judas Priest zit bomvol met strakke klassiekers, prachtige epics, en snelle stampers. Painkiller was mijn eerste album van de band, nadat mijn christelijke vader had verklaard dat muziek van deze band nooit het huis in zou komen. Zo werken pubers nou eenmaal, I guess. Nog nooit had ik zo'n harde plaat gehoord in mijn leven. Van begin tot eind stampt die plaat. 'A Touch of Evil' is gek genoeg het rustpuntje en sprak me meteen aan. Iconische riff, een venijnige Halford in topvorm, absoluut fantastische gitaarsolo's van 's werelds beste gitaartandem, K.K. Downing en Glenn Tipton. Die brug waar Halford over die toetsenlaag z'n ziel eruit schreeuwt... zo fantastisch wordt heavy metal zelden. Ook leuk om te weten; enkele maanden later zat ik samen met mijn vader te genieten van de rest van de discografie. "Maar, Marilyn Manson, dat komt er écht niet in!"

Album: Painkiller (1990)

Spotify Lijst 56-100

In Vain

A Touch of Evil

Nummer van Dio is ook heel sterk

While Heaven Wept: Boeiende metal van een band die ik volgens mij ook via het Metalalbum van de Week heb ontdekt. Meeslepend geheel met meerdere sterke passages, en zang kan ietsje minder nep, maar is op zich goed. Mooi einde ook.

In Vain: Best lekkere soort van blackened death. De cleane uitspatting geeft het iets eigens. Klein beetje melodieus. Lekker nummer al met al.

Twilight Force: Goed nummer op een leuk album inderdaad van een band die onmogelijk alles serieus aan het nemen is, en dit vind ik ook een van de betere nummers door de gave hook in het refrein.

Ministry: Beetje eentonig, ik heb wel betere industrial metal in deze top 100 gehoord.

A Touch of Evil: Dit vind ik jammer genoeg een van de mindere nummers op deze klassiekerplaat. Wel mooi instrumentaal gedeelte, goede riff/solo, halverwege het nummer. Het valt eigenlijk best mee, maar het refrein werkt niet helemaal goed, en dat is toch niet onbelangrijk.

Ik ga hier geen schokkende bekentenis afleggen als ik zeg niet de grootste fan van power metal te zijn. Toch kan ik het bij tijd en wijle wel velen, mits goed uitgevoerd en de occasionele snaar in mijn ribbenkast rakend. En hoewel de emotionele link vrijwel geheel uitblijft, vind ik dit gewoon erg goed. Een lange track, maar goed opgebouwd, met veel inlevingsvermogen in de vocalen.

Children of Bodom vind ik altijd wel aardig, maar ik moet zeggen dat ik nooit echt verder dan wat losse nummers kom. Ook dit nummer maakt die behoefte niet in me los, alhoewel het wel gewoon tof klinkt.

Dat Dio een verleden had bij Black Sabbath, dat hoor je wel aan het begin. Daarna gaat het nummer echter meer richting hard rock, maar de zwaarte op de achtergrond blijft mooi behouden. Een wat trage track, maar Ronnie James Dio had een fenomenale stem, dus houdt hij de boel hier moeiteloos overeind.

Avenged Sevenfold blijkt niet echt m'n ding te zijn, helaas. Ooit het album Nightmare 'ns op een blauwe maandag beluisterd, maar omdat die niet echt wilde imponeren, heb ik het daar maar bij gelaten.

Sybreed klinkt lekker donker, heftig en smerig. Bevalt me nog wel wat beter dan het aangehaalde Fear Factory, moet ik eerlijk zeggen. Mooie keuze.

Erg sterke en veelzijdige track van While Heaven Wept. Smaakvolle mix van epic doom, power metal en prog. Vooral het einde is heel erg mooi.

Bij In Vain leidt het drumwerk mij enorm af. Heel druk in de eerste drie minuten en ik vind het niet lekker vloeien met de gehele instrumentatie (kan ook liggen aan de drumsound die vrij modern en ''in your face'' is). Wanneer de cleane vocalen hun intrede indoen haak ik helemaal af. Instrumentaal is dit degelijk: goed gespeeld, maar niks voor mij dat opvalt.

Ik heb behoorlijk veel moeite gehad om het einde van Twilight Force te halen. Absoluut niet mijn ding.

Na al die tierlantijnen van Twilight Force was ik heel blij om gewoon één dikke riff te horen. Qua industrial metal zit ik vaak meer aan de kant van Godflesh, maar Ministry behandelt erg lekker de middenweg tussen die band en de industrialbands die tot nu toe in deze lijst zijn langs gekomen. Dat betekent: catchy, maar wel lekker gruizig. Ook de zwaar overstuurde vocalen van Al Jourgensen zijn op deze track erg gaaf. Juist het enorm repetitieve vind ik fantastisch aan deze track. Psalm 69 is sowieso een hele vette plaat.

Het wordt me wel steeds duidelijker dat ik geen traditionele heavymetalliefhebber ben. Ik weet dat Painkiller een enorme status heeft, maar ik vind dit echt helemaal niks. Pompeus en Halford's vocalen werken me enorm op de zenuwen.

Qua productie werd In Vain later op Ænigma wel beter, die eerste albums zijn wel erg dichtgeplamuurd.
Ik had zelf nog getwijfeld om As I Wither is mijn top 100 te zetten trouwens.

55-51

55. Maximum the Hormone - Benjo Sandal Dance

Maximum the Hormone is bij de meeste mensen hier in het Westen bekend van enkele anime soundtracks, en hoewel de gekozen clip hier ook beelden van kent kijk ik zelf geen anime. Per toeval kwam ik lang geleden eens in aanraking met de manische J-metal van deze band. Het speelse karakter van hun muziek sprak me gelijk aan. Omdat ze drie vocalisten hebben kunnen ze ook vele versnellingen aan; een cleane mannenstem, een cleane vrouwenstem, en een soort scream-rapper. Invloeden komen uit alle hoeken aanwaaien, maar toch voornamelijk metal, funk en punk rock. Deze track spreekt me aan door de vele stemmingswisselingen met een manisch karakter, lijkende onsamenhangendheid (wat ook wel komt omdat het Japans op mij als een willekeurige set klanken overkomt), maar toch die verbindende delen zoals dat vette grunt-rap-funk stuk en dat veel te blije punk rock refreintje. Ergens te belachelijk voor woorden, maar toch weer geniaal op een eigen manier.

Album: Yoshu Fukushu (2013)

54. Emperor - Cosmic Keys to My Creations and Times

Emperor is een band die ik pas recentelijk goed ben gaan luisteren, maar 'Cosmic Keys' kende ik toch al langer. Met een moddervette, overrompelende sound walst de band hier over je heen in trve black metal fashion. Zeker nu ik de albums ben gaan luisteren ben ik momenteel helemaal in de ban van deze fantastische band. Bijna had ik nog een last-minute verandering doorgevoerd om deze in te ruilen voor een track van Anthems, maar dat leek me niet eerlijk. Immers was 'Cosmic Keys' een van de eerste black metal tracks waar ik door werd weggeblazen. Het stormt van begin tot eind, en Ihsahn & co. hebben het nummer een glorieuze epische toetsenpartij gegeven waardoor het heel even lijkt alsof de zon doorkomt op plekken. Black metal tips in het straatje van deze band zijn van harte welkom. Een fantastische combinatie tussen de sfeervollere black metal en het meedogenloos harde waar het genre zo bekend om is.

Album: In the Nightside Eclipse (1994)

53. Periphery - Letter Experiment

De djent van Periphery leek in het begin heel veelbelovend, maar de band heeft naar mijn idee nooit helemaal naar de hype kunnen opleven, al is de meest recente worp absoluut een stap in de juiste richting naar mijn idee. En toch is mijn favoriete track van hen afkomstig van het debuut. De neef van John Petrucci, Misha Mansoor, had toch wel een mooie sound ontwikkeld. Vrij harde djent met polyritmes á la Meshuggah, maar met een zanger die er een bepaald pop- of metalcore gehalte aan toe weet te voegen, met wisselend succes. Op 'Letter Experiment' kan het voor mij niet op. Die droge riff in het begin en hoe de drummer expres onverwacht invalt is gewoon precies waar de band voor staat. Alsof je op zo'n lopende band in het vliegveld staat, waar elk vlak een compleet andere kant op beweegt. Het rustmoment dat halverwege begint is dan ook verdiend en die gitaarsolo laat zien dat het talent binnen de familie goed verdeeld is.

Album: Periphery (2010)

52. Wisdom - Marching for Liberty

Uit Hongarije komt Wisdom, een power metal band die allesbehalve origineel klinkt, maar waar op een of andere manier elke melodie gewoon raak is. Invloeden zijn duidelijk hoorbaar uit bands als Stratovarius, Power Quest, maar ook Rhapsody of Fire. De kaas is ook weer ruimschoots aanwezig in de koortjes en de zangmelodieën vloeien in elkaar over met een flow waar ik gewoon een zwak voor heb. Naast de plechtige zangpartijen zijn ook de gitaarsolo's en het instrumentale tussenstuk van eenzelfde kwaliteit. Ja, het is een lang nummer, maar voor mij vliegt het voorbij als een normale track. Muziek om vrolijk van te woorden, en ook nog een leuke gastbijdrage van Fabio Lione.

Album: Marching for Liberty (2013)

51. Helloween - The Dark Ride

Dan is eindelijk power metal grootheid Helloween aan de beurt. Met zo'n fantastische discografie is het vinden van een enkele track toch lastig, en hoewel het Kiske-tijdperk onbetwiste klassiekers bevat, hebben ze met Deris toch echt platen gemaakt die gemakkelijk hetzelfde niveau halen. Een zo'n album is The Dark Ride, welke een stuk donkerder en zwaarder is dan de gemiddelde Helloween-plaat. Het titelnummer sluit de boel af met een epic van Roland Grapow. De sfeer doet me denken aan klassieke horrorfilms en is op momenten bedrukkend, met de mooie climax momenten die volgen. Het luistert weg als een verhaal, en Grapow kennende zit er ook een verhaal in de tekst, maar zover heb ik niet gekeken. Het resultaat is een heerlijke donkere power metal track. Nog even een shoutout naar die heerlijke gitaarsolo.

Album: The Dark Ride (2000)

Spotify Lijst 51-100

Maximum the Hormone: Lekkere trip die alle kanten op vliegt, maar toch handige hooks en slimme overgangen heeft, vooral de punky uitspatting met de hoge zang.

Emperor: Ik ken de status als belangrijke blackmetalband, maar mij heeft het nooit zo gegrepen, hoewel ik zeker niet categorisch tegen het genre ben. Dit bevalt eigenlijk best door de subtiele symfonische laag en aardige horrorachtige melodieën door het geweld heen, hoewel de galmende productie met wat tegenstaat.

Periphery: Spannend ritme, muzikaal best interessant en technisch ongetwijfeld knap. Toch raakt het me niet helemaal. De aanstellerige cleane zang houd ik sowieso niet zo van.

Wisdom - Marching for Liberty: Een powermetalband die ik niet ken, zelfs niet van naam (ik dacht even dat het 'Whyzdom' was), komt op zich niet vaak voor. Het is wel een aardig episch nummer met wat Rhapsody-trekjes, met de bijdrage van de geweldige Fabio Lione. Toch blaast het me niet omver en vind ik het niet altijd even catchy of spannend.

Helloween - The Dark Ride: Nog een keer powermetal, en deze is wel raak. De fraaie afsluiter van het geweldige gelijknamige album. Een meeslepend episch nummer vol rake melodieën en dankzij het duistere met een knipoog toch een unieke sfeer. Deris is ook een zanger die me prima bevalt, hoewel de meningen over hem verdeeld zijn.

60-51
The Furthest Shore van While Heaven Wept zit slim in elkaar. Het nummer is lang omdat er gewoon veel stukken zijn, niet omdat alles eindeloos wordt gerekt. De zang is goed gedoseerd, niet constant aanwezig maar alleen wanneer het toegevoegde waarde heeft. Hoogtepunt vind ik de solo rond de 10e minuut. Wel mag het van mij wat meer 'schuren', meer buiten de lijntjes, maar al met al niet verkeerd dit nummer.

In Vain - As I Wither: Het begint aardig maar ik raak halverwege de interesse een beetje kwijt als het tempo omlaag gaat. Eigenlijk doet de band niks verkeerd, dus het is meer een smaakkwestie, maar het komt niet echt binnen.

Gates of Glory van Twilight Force wordt geserveerd met zo'n overvloedig kaasplankje dat de camembert en cheddar aan de zijkanten erlangs komen druipen. Echt hoogstaand is het allemaal niet, maar lekker vrolijk is het wel. Net als met roquefort denk je eerst 'getver', en dan, 'o nee, toch wel lekker eigenlijk'.

Ministry is voor mij hit-or-miss en N.W.O. is zeker een hit. Strakker kan het bijna niet. Ik heb verschillende goede herinneringen aan N.W.O. Zo herinner ik me dat ik na een concert van Deathstars samen met mijn vriendin en een inmiddels overleden vriend stond na te kletsen met de bassist van Deathstars. Toen werd dit nummer opgezet en hadden we alle vier zoiets van: leuk dat praten, maar we willen dansen! En zo geschiedde. Good times.

Leuke anekdote over hoe jij en je vader kennismaakten met Priest.

Maximum the Hormone - Benjo Sandal Dance: Dit vind ik een geinige ontdekking! Eclectisch en verfrissend.

Periphery kan ik helemaal niks mee.

Marching for Liberty van Wisdom zit wel erg aan de grens van wat ik aankan op powermetalgebied. De tenenkrommende factor is wel erg hoog. Desondanks leuk om eens te horen, maar ik laat het bij dit ene nummer.

While Heaven Wept staat nog op mijn lijst om nog eens te luisteren. Hun sound doet me ergens wel denken aan die van Atlantean Kodex - die ik net dat beetje prefereer - maar ook dit mag er zeker zijn. Deze typische sound die het midden houdt tussen traditionele heavy metal en episch-getinte doom kan ik doorgaans zeker wel trekken.

In Vain is ofwel super ofwel gewoon degelijk en deze track (samen met het bijhorende album) is super. Subliem uitgevoerde moderne progressief-extreme metal. En ook dat lust ik wel.

Twilight Force is ook zeker wel goed uitgevoerd, maar ik heb er helaas iets minder affiniteit mee.

Ministry kent wat pieken en dalen, maar deze song (en album) is wat mij betreft een heel hoge piek. Als deze opstaat, dan druk ik het gaspedaal tegen beter weten weer wat dieper in.

Onverwoestbare klassieker van Judas Priest. Hard gaan met die banaan.

Maximum the Hormone heeft me iets teveel een speels "circus metal" gehalte - een soort sound dat me ofwel weet te pakken ofwel niet. Slecht is dit zeker niet en ik zie er wel de geinigheid van in, maar ik zou het zelf niet meteen opzetten.

Meteen ook weer een vaste waarde van Emperor. Hiermee werd eigenlijk een standaard gezet voor symfonische black metal die vervolgens niet meer overklast werd. Top!

Periphery is nooit helemaal mijn band geweest, ondanks dat ik "djent" zeker wel kan trekken. Het zijn natuurlijk topmuzikanten en ook aardige gozers, maar het weet me niet zo te pakken. Ik moet wel zeggen dat ik dit eerdere werk van de band wel prefereer boven het latere en ik kan er uiteindelijk wel met enig plezier naar luisteren.

Wisdom vind ik ook wel in orde, maar ik denk niet dat ik het heel vaak zou opzetten. Rhapsody en Stratovarius (die toch iets minder symfonisch klinken) hebben wel een paar albums die me zeker wel smaken, dus ik kan moeilijk gaan beweren dat ik dit Wisdom helemaal niets vind. Fabio Lione geeft in deze song toch nog wat extra kruiding aan het geheel.

Ik heb het latere Helloween werk precies iets te vaak links laten liggen of niet grondig genoeg beluisterd, want deze track mag ik wel.

Zo is dat. Don snapt die dingen soms niet.

60-56

While Heaven Wept levert hier een geweldig episch meesterwerkje dat verrassend veelzijdig is. Het nummer duurt bijna 16 minuten, maar verveelt geen seconde en is voorbij voor je 't goed beseft. Grootse opener van een album dat ik dringend 'ns moet gaan checken!

Lekkere track van In Vain. Begint duister en bruut, maar de gedeelten met cleane zang spreken nog het meest tot de verbeelding. Een geslaagde combinatie van verschillende subgenres. Hun twee meest recente albums ken ik, en vooral Currents vind ik erg tof.

Twilight Force is heel erg niet m'n ding. Ik vind het ontzettend cheesy en vervelend blij (op een irritante manier) klinken.

Ministry is een band die ik niet altijd kan uitstaan, maar zo nu en dan hoor ik 'ns een nummer, en denk ik: "Hé, dat klinkt wel erg vet". Dat heb ik ook wel met deze song, die beukt en dreint en dendert, en je murw achterlaat.

Dit kwintet wordt afgesloten met een onvervalste, machtige klassieker van Judas Priest. Rustpuntje inderdaad, maar toch wel wat heerlijk gitaarwerk, en krachtige vocalen van Halford. Doet me er toch weer aan denken wat voor een kanjer van een plaat Painkiller is!

Maximum the Hormone was geinig. Lekker gek en afwisselend.

Emperor is een fantastische band en het riffwerk behoort tot het meest inventieve van de klassieke blackmetalbands uit de jaren '90. De band brengt hier een lekker felle blackmetalsound, maar wel met hele smaakvolle symfonische elementen en melancholische melodieën.

Ik vind de eerste Periphery-plaat heerlijk, een van de betere op ritmiek gefocuste moderne progressieve metalplaten. Het latere werk vind ik vaak te druk. Dit is ook complex, maar de song verloopt eigenlijk vrij rustig en er is genoeg ruimte om een groove lekker uit te diepen.

Ik kan horen dat Wisdom absoluut kan spelen (en zingen), maar het is niks voor mij.

Ik kom er steeds meer achter dat Michael Kiske toch wel een van de weinige powermetalzangers is die ik echt goed vind. Met deze andere zanger vind ik Helloween al een stuk minder.

55-51

Maximum the Hormone klinkt behoorlijk hyperactief, stuitert alle kanten uit en is op den duur ook wat vermoeiend. Máár, ik vind dit wel een goeie track! Het afwisselen van vocalen werkt erg goed, en de punk-invloeden weet ik ook wel te smaken.

Hoewel ik net iets meer heb met opvolger Anthems to the Welkin at Dusk, staat ook het debuut van Emperor in mijn kast. Dit is een maniakaal goede song, waarop Emperor zich van z'n meest striemende kant laat horen. Deze band wist als geen ander sfeer te scheppen. Luister zeker ook 'ns goed naar die laatste minuut. In lagere versnelling, maar des te zwaarder.

Periphery is een band die me maar niet weet te overtuigen, terwijl de muziek gewoon heel erg goed ineen zit. De klik is er echter niet, zo simpel is dat dan. Dat is ook niet veranderd met dit nummer, al veer ik af en toe wel op.

Wisdom klinkt nogal standaard power metal, maar slecht is het niet.

Afsluiten doen we met een knappe track van Helloween. De track zit - Grapow kennende - erg goed in elkaar en blijft boeiend om naar te luisteren. Er gebeurt meer dan genoeg, hoewel ik de Helloween met Kiske prefereer.

Zo, ik ben weer bij!

Over de helft! Leuk om jullie reacties te lezen steeds.

50-46

50. Gothminister - Darkside

Gothminister maakt een gothic industrial met als imago dat hij opkomt voor de verstotenen in de maatschappij; een soort Marilyn Manson-light dus. Binnen het genre vindt ik deze Noorse band van Alexander Brem een interessant geluid hebben omdat ze naast de overduidelijke gothic vibe waar Brem zijn inner-Peter Steele channelt, en de poppy sound in sommige refreintjes in hun industrial vaak meer de trance en hardere dance opzoeken. De kwaliteit over de jaren heen is toegegeven wisselend gebleken, maar wanneer ze iets goeds hebben vind ik het ook heel goed. Met 'Darkside' valt het allemaal nog wel mee. Het is de single van mijn favoriete album van deze band, en de reden waarom deze in de lijst staat is voornamelijk het hele aanstekelijke refrein. De kazige clip voegt ook wel enige sympathie toe, maar uiteindelijk blijft er een heerlijk straightforward gothic metal nummer over.

Album: Happiness in Darkness (2008)

49. Limp Bizkit - Full Nelson

Limp Bizkit is tegenwoordig een band die vrij makkelijk is om te haten. Nu is nu-metal sowieso al niet het meest populaire subgenre, maar voor Fred Durst en consorten hebben veel mensen toch een bijzondere plek in de hel gereserveerd. Wanneer de band echter op dreef was, waren ze ook echt heel goed. Met name Significant Other kent een aantal heerlijke krakers, maar 'Full Nelson' was mijn eerste kennismaking met ze en die heeft een onuitwisbare indruk achter gelaten. Uiteindelijk is het een bijzonder sterk nummer met heerlijke groovende riffs, goede raps en een knallend refrein. De tekst brengt toch een glimlach op mijn gelaat. Had ik dit gekend toen ik 16 was, dan was ik waarschijnlijk veel groter fan geweest nog.

Album: Chocolate Starfish and the Hot Dog Flavored Water (2000)

48. Amorphis - Under the Red Cloud

Moderne Amorphis vind ik op elke plaat ongeveer hetzelfde klinken. Wellicht dat daarom de regel geldt dat het eerste album dat ik van die stijl heb gehoord mijn favoriet blijkt. Under the Red Cloud blies me in 2015 omver. Moeiteloos vloeien de hardere stukken en de folky melodieën en passages in elkaar over, en Tomi Joutsen kan zowel clean zingen als grunten op een manier die me zeer bevalt. Melodisch zoals alleen Finnen dat kunnen, evenals het wegkomen met bombast waar mensen eens niet van wegschrikken - en een niet-te-vergeten, heerlijke korte toetsensolo. Dat refrein is een ongekend machtige binnen hun oeuvre.

Album: Under the Red Cloud (2015)

47. Cain's Offering - Constellation of Tears

En de snelheid gaat weer omhoog. Jani Liimatainen verliet in 2007 Sonata Arctica om in het leger te dienen, maar toen hij terugkwam was hij vervangen. Samen met Timo Kotipelto van Stratovarius richtte hij daarna Cain's Offering op. Bij Sonata schreef hij slechts één nummer, maar toch heeft deze band een zekere Sonata vibe in zich. De stem van Kotipelto past hier perfect bij en met 'Constellation of Tears' leveren ze een van hun sterkste songs af, als je het mij vraagt. Furieuze dubbelkick, melodische vloeiende zanglijnen, flitsende toetsensolo van Jens Johansson, en een mooi duel met Liimatainen zelf in het midden. Een ware stamper zoals ze door Sonata zelf tegenwoordig niet meer geschreven worden.

Album: Stormcrow (2015)

46. Circus Maximus - Namaste

Circus Maximus begon als een Dream Theater-kloon die langzamerhand een eigen sound ontwikkelde, gevuld met invloeden uit pop en meer alternatieve stromingen. Op Nine zitten ze nog in de overgangsfase. De Dream theater-riff zit er hier nog dik bovenop, en ook Michael Eriksen heeft ergens wel iets van James LaBrie weg. Waar de band zich ook hier mee al onderscheidt is een bepaalde groove in de ritmesectie, en veel compactere stijl van songwriting, en een stuk meer emotie in de zang. Eriksen vind ik zelf een van de beste progzangers van het moment; die man kan met de juiste melodie mij tot tranen doen bewegen.

Album: Nine (2012)

Spotify Lijst 46-100

Amorphis

Gothminster doet me weinig. De riff vind ik vrij slap, hetzelfde geldt voor de groove en de zangstijl ligt me ook niet.

Ik heb het idee dat nu-metal in de laatste jaren steeds meer waardering begint te krijgen, vooral door nieuwe bands met muzikanten die rond mijn leeftijd zijn. Voor mij is nu-metal nooit een bastaardzoon geweest, omdat het juist de soort metal is waar ik mee ben begonnen. Het zeurderige hoge toontje is Fred Durst is iets waar je even door heen moet, want de instrumentals zijn echt top. Sam Rivers en John Otto behoren tot de beste ritmesecties van de moderne metal en Wes Borland is een hele inventieve gitarist.

Amorphis is een band die mij weinig doet, vooral het latere werk. Cain's Offering is ook een geval: sterk spel, maar niks voor mij. Circus Maximus is inderdaad behoorlijk Dream Theater ten tijde van Train of Thought. Zeker niet slecht.

Gothminister is ook niet zo mijn ding. Binnen zowel de industrial metal als de gothic metal is er behoorlijk wat dat ik mag, maar de combinatie hiervan werkt voor mij meer niet dan wel...

Toevallig heb ik deze song en (het vaak beschimpte) album van Limp Bizkit deze week nog gedraaid. Ik heb er veel plezier mee gehad - hoe stompzinnig het ook is - en Full Nelson is eveneens een van mijn favorieten van het album. Lekkere groove en ik amuseer me altijd weer met die typisch atypische geluiden die Wes Borland uit zijn gitaarspel haalt. Ik mag Limp Bizkit en ik ben niet beschaamd.

Amorphis vind ik een topper; zowel het vroege werk als het latere werk. Eigenlijk een van de weinig mainstream-getinte metalbands die een erg moderne sound hebben en er toch zo'n mythisch folkloristische vleug in weten te brengen. Daarbij kan Tomi Joutsen zijn vocale werk me ook steeds weer bekoren.

Cain's Offering zou ik zelf niet vaak opzetten, maar ik kan er zeker wel naar luisteren.

Circus Maximus klinkt als moderne harde prog en het is gewoon mooi uitgevoerd. Dat ik er helemaal weg van ben, wil ik niet beweren, maar ik zou toch nog eens naar een van hun albums moeten luisteren.

Gothminister: Duistere industrial, vooral door de lage zangsem. Beetje saai, refrein werkt net niet.

Limp Bizkit: Ik wist dat de band bestaat, en dat het fout was, maar mijn verwachtingen zijn alsnog overtroffen, zeker als je ook die opgeschoren rotkoppen in hiphopkleding ziet. Nummer is wel lekker en catchy, zang kan nog net.

Amorphis: Mooi nummer dat door een mooie melodie wordt gedragen. Ik ken de band van andere albums, en daar merk ik altijd wel dat de zang me na een paar nummers gaat tegenstaan.

Cain's Offering: Voltreffer. Zeer degelijke, rappe powermetal met alles erop en eraan zoals het pakkende refrein en het snelle toetsenloopje.

Circus Maximus: Lekkere groovy progmetal met zeer goede zang. Nummer heeft wel een aparte break.

45-41

45. Deathstars - Tongues

Ik heb toch een enorme zwak voor Deathstars; een Zweedse gothic industrial (gaan we weer) metal band die over de jaren steeds meer richting de pop zijn afgegleden. Zelf noemen ze zich dark glam. Op hun eerste twee platen is de sfeer overwegend wat dreigender. 'Tongues' opent hun tweede plaat met een heerlijke donkere gothic sfeer, een steady beat, and die monotone, onheilspellende spraakzang van Whiplasher Bernadotte, a.k.a. Andreas Bergh. De vrouwelijke zang op de achtergrond zorgt nog voor wat extra sfeertoevoegingen. Zo hoor ik deze band het liefst, al kan ik ook wel wat met hun moderne sound.

Interessant feitje: de muziek wordt voor het grootste deel geschreven door Nightmare Industries, a.k.a. Emil Nödtveidt; broer van Dissection-frontman Jon Nödtveidt. Gelukkig lijkt de muziek vrij van de idealen van zijn broer te zijn.

Album: Termination Bliss (2006)

44. Imperial Age - The Legacy of Atlantis

Imperial Age zal, vermoed ik, niet zo in de smaak vallen hier; ook afgaande op reacties in het Maak kennis met Metal...-topic van dat jaar. Uit Rusland komt dit gezelschap onder leiding van mainman Alexander Osipov. Deze symfonische metal kent de nodige bombast en theatrale wendingen, maar wat de band opzij zet, en wat vermoedelijk ook voor sommigen een minder fijne luisterervaring veroorzaakt, is de klassieke opera zang en zanglijnen. Power metal kent genoeg operazangers, maar zoals bij Imperial Age hoor je ze niet veel. Een band die qua sound misschien wat in de buurt komt is Therion, maar verder vind ik dit vrij uniek. Het geheel luistert weg als een epische zoektocht, een soort opera, of een kerkmis. Bepaald geen luchtige kost.

Album: The Legacy of Atlantis (2018)

43. Marilyn Manson - Ka-Boom Ka-Boom

Marilyn Manson is een unieke muzikant. In de tijd dat hij nog weleens metal maakte deed hij dat dan ook op een unieke manier. Weinig industrial metal acts grooven zo lekker en zo verslavend. Lastig om van hem maar één nummer te kiezen voor deze lijst. Mijn oog is gevallen op deze track omdat dit puur is waarom ik naar de muziek van Manson luister. Het is een simpel nummer met een simpele riff, een commanderende Marilyn Manson, een enigszins provocerende tekst, en een catchy refrein. Strak, sexy, groovy.

Album: The Golden Age of Grotesque (2003)

42. Kiuas - The New Chapter

Van alle power metal die ik ken vond ik Kiuas altijd wel een unieke, vreemde eend in de bijt. Ik heb ze ontdekt in de tijd dat jasper1991 nog wel eens forumspelletjes bestookte met leuke onbekende power metal bands, zoals zoveel power metal bands die ik in deze lijst heb zitten. Ze zijn over het algemeen toch een stuk zwaarder in hun sound, met meer nadruk op zware riffs en verspreid over hun songs hebben ze ook invloeden uit thrash, death en black metal hier en daar verstopt. Bij deze track valt dat nog wel mee, al vind ik dat Children of Bodom toch wel duidelijk een invloed heeft gehad op dat melodische gitaarloopje na het refrein. Helaas bestaan ze niet meer, maar deze balls-to-the-wall harde variant op de Scandinavische power metal scene blijft ook anno 2020 nog vrij uniek, voor zover ik weet.

Album: Reformation (2006)

41. Impure Wilhelmina - Torn

Verrassing! Een sludge band. Dan zal ik ook maar meteen eerlijk zeggen dat ik de band verder niet goed ken, en wat ik verder van ze ken vind ik niet in de buurt komen van dit nummer. 'Torn' is een trage, zware klaagzang, naar het klinkt. Met machtige gitaarriffs onder die prachtige zang die met enorm veel emotie wordt geleverd. En dan vind ik die sludgy sound heel goed passen bij metal. Het proggy tussenstuk krijgt er een veel ruigere sfeer door, en dat ene lichtpuntje waar de zanger naar op zoek is lijkt des te verder weg door de verslagenheid in de drums, bas en gitaar. Onverslaanbaar nummer.

Album: Radiation (2017)

Spotify Lijst 41-100

50-46

Gothminister doet me niet zoveel. Best aardig, maar meer ook niet. Het refrein is wel aanstekelijk, maar mist kracht, wat mij betreft.

Tof nummer van Limp Bizkit. Ik ben niet echt bekend met hun werk, al ken ik wel wat losse nummers, uiteraard. Een tiental jaren geleden toch 'ns het destijds nieuwe album geprobeerd en uit het cijfer dat ik daaraan heb toegekend, lijkt me af te leiden dat het me niet zo bevallen was. Maar goed, het gaat 'm hier om Full Nelson, en dan moet ik zeggen dat met name het refrein toch wel sterk is.

Amorphis schotelt ons een melodieus nummer voor, met een sterk refrein. Instrumentaal is dit best smullen; de Finnen weten op een smaakvolle manier een boel aanstekelijkheid in hun song te proppen.

Cain's Offering klinkt tof, maar blaast me nergens weg of zo. Dat deze jongens erg goed kunnen musiceren, hoor je wel duidelijk terug, en het blijft ook nog aardig hangen.

Circus Maximus doet me bitter weinig, eerlijk gezegd. Dream Theater hoor ik er wel in terug, maar dit weet helaas geen hoge ogen te gooien.

45-41

Leuk nummer van Deathstars, waarbij vooral de gothic-invloeden me weten te bekoren. Het hele sfeertje, dat behoorlijk onheilspellend klinkt, staat me om één of andere reden wel aan. Die vrouwelijke vocalen op de achtergrond zijn daar zeker debet aan.

Rare jongens, die Russen.. Neen, vind het best goed, deze symfonische metal. Krachtig en overtuigend uitgevoerd, al balanceert de zang soms wat op het randje voor mij, en is die clip tamelijk lachwekkend.

Van Marilyn Manson zal ik uit mezelf niet vaak iets opzetten, maar ik vind het altijd wel geinig klinken. Zo ook dit nummer, dat wat plomp en - zie de albumtitel! - grotesk klinkt. Manson komt daar echter mee weg.

Kiuas klinkt melodieus, maar de zang trek ik niet zo. Op instrumentaal vlak dus wel genieten, met nijdig gitaarwerk tegenover frivole toetsen.

Verrassende song in de top 100 van The_CrY, dit nummer van Impure Wilhelmina. Ik herinner het me ook nog van in het maak kennis met metal-topic uit 2017! Maakte toen al een goeie indruk, en dat is sedertdien niet vermindert. Toch maar 'ns het volledige album op mijn luisterlijst zetten.

Dit album van Deathstars heb ik weleens gehoord. Alleen Cyanide was me bijgebleven, maar nu herken ik Tongues ook terug. Mijn ding is het helaas niet helemaal.

Opera en bombast gecombineerd met zware gitaren...ik maak er ofwel een volledige klik mee ofwel maak ik er helemaal geen klik mee. Het spijt me om mee te delen dat Imperial Age binnen die laatste categorie valt.

Als ik zin heb in wat Marilyn Manson zet ik ofwel Antichrist Superstar ofwel Holy Wood op, maar ik vind het wel geinig om ook nog eens een nummer van dit album terug te horen. Hij belegt het geheel natuurlijk met lekker veel kaas, maar Manson weet daar bij mij weleens mee weg te komen.

Kiuas vind ik wel leuk uitgevoerd met een fijne thrash-achtige vleug in het ritmische gitaarwerk. Desondanks denk ik niet dat ik het verder vaak zou opzetten.

Impure Wilhelmina had ik nog niet beluisterd. Klinkt wel aardig - en deze sound mag ik uiteindelijk wel vaker wel dan niet - maar er blijven toch nog andere platen binnen de sludge categorie die ik zelf veruit zal prefereren.

40-36

40. Moon Tooth - Musketeers

Moon Tooth bracht met Crux een verrassende plaat uit vorig jaar. Qua sound hangt het een beetje tussen alternative en djent in. Het heeft die proggy ritmes en riffs die je bij laatstgenoemde verwacht, maar toch de gruizigheid die je verwacht bij een alternative productie. Daarbovenop een zanger die een beetje dat cleane metalcore-gehalte in zijn stem heeft. Op 'Musketeers' komt deze sound voor mij perfect terecht. Een minder complexe song, met een fantastische main riff als leidraad die op het einde steeds heftiger en climactischer wordt. Tegenwoordig zijn er steeds meer progbands die dit geluid aanhangen, en mij bevalt dat wel. Wat minder geneuzel, wat meer riffs die er toe doen.

Album: Crux (2019)

39. System of a Down - Deer Dance

SoaD mag natuurlijk niet ontbreken. Ik ga eens niet voor 'Chop Suey!', maar blijf wel op hetzelfde album zitten. De harde in-your-face sound die de band kenmerkt, in combinatie met de absurde sfeer in hun songs en politieke lading maken System tot een band die ik toch erg hoog heb zitten. 'Deer Dance' is een knap nummer waar harde agressie wordt afgewisseld met hele rustige passages; snelle, haast rap-achtige zang wordt afgewisseld met woedend gebrul. En dat alles binnen drie minuten als coherent geheel.

Album: Toxicity (2001)

38. The Kovenant - The Human Abstract

Een van de fijnere substromingen van industrial metal is industrial black metal. De evilness van symfonische black wordt hier gecombineerd met de wat dansbaardere variant van industrial. The Kovenant maakte hiermee een radicale sprong in een poging om zich te onderscheiden van hun vele genregenoten, en hoewel het niet voor iedereen is kan ik hier nog altijd erg veel mee. Wellicht een van de grootste voordelen die de band heeft is de aanwezigheid van Jon Axel Blomberg, a.k.a. Hellhammer, achter het drumstel. Wat je ook van hem vindt, hij is een fantastische drummer en hij laat zien hoe een machinaal subgenre tot nieuwe hoogtes kan stijgen als er een technisch bekwame muzikant achter de trommels zit. Tekstueel is dit nummer volgens mij een eerbetoon aan de dichtbundels van William Blake; een van mijn favoriete dichters.

Album: Animatronic (1999)

37. Dark Moor - The Night of the Age

Dark Moor is een symfonische metal band uit Spanje die in het verleden sterk neoklassiek aandoende power metal maakte; in de periode voordat Alfred Romero plaatsnam achter de microfoon en de band sterk op de Kamelot-toer gingen. Hier zingt Elisa C. Martín nog. De inspiratie komt vrij duidelijk uit de bekende hoeken, maar toch is de uitvoering weer fris. Die oude albums van de band puilen uit van de scherpe melodieën, epische thema's, en furieuze dubbelkick drums. 'The Night of the Age' is zo'n nummer met een refrein dat zich tot in den treure kan herhalen zonder dat het vervelend wordt. Met deze track en het gehele album staat Dark Moor aan de absolute top van de Zuid-Europese power metal, wat mij betreft. Tegenwoordig is de band met hele andere dingen bezig, met wisselend resultaat.

Album: The Gates of Oblivion (2002)

36. White Zombie - Electric Head, Part 1 (The Agony)

Rob Zombie was eerder al langsgeweest, en hij doet leuke dingen, maar bij White Zombie heeft hij wellicht zijn beste album uitgebracht. Hier nog wat minder electro-industrial in het totaalgeluid, en vooral een band met gitaar, bas en drums... en dan die monotone zang. De opener van het laatste album van de band swingt aan alle kanten. Die doodsimpele riff, die steady beat van John Tempesta, die vage soundscapes tussendoor.. zo is industrial bedoeld als je het mij vraagt.

Album: Astro-Creep:2000 (1995)

Spotify Lijst 36-100

45-41

Ik heb Deathstars in 2006 heel veel gedraaid. Cyanide was de track die me bijgebleven was, maar ook Tongues was een uitschieter. Ontzettend tongue in cheek, maar stiekem een ontzettend catchy track met een lekkere groove, een licht onheilspellende sfeer en mooie vrouwelijke vocalen.

Imperial Age vind ik inderdaad helemaal niks. Vooral die mannelijke vocalen kan ik niet serieus naar luisteren.

Marilyn Manson is een artiest waar ik af en toe een nummer wel leuk van vind. Dit is een nummer dat me niet zo veel doet. Vooral zijn kraakstem is iets waar ik niet lang naar kan luisteren.

Kiuas heeft sterk riffwerk (inderdaad flinke Children of Bodom-vibes), maar hier is het weer de zangstijl die me dwars zit.

Impure Wilhelmina is in dit rijtje echt de uitschieter. Ik noem dit ook wel Morrissey Metal, want vooral de zangstijl doet me behoorlijk denken aan de frontman van The Smiths. Voor mij is dit alternatieve rock, maar dan met sludge/post-metalgitaren. Op de een of andere manier doet dit mij ook denken aan een band als Therapy?. Intrigerende combi in ieder geval en een geluid dat je niet vaak hoort.

45-41:

Deathstars vond ik best lekker. Mooie keyboards, beetje jaren '80-gevoel. Lekkere cadans. Prima in zijn soort naar mijn mening.

Imperial Age had wel wat, mooie meeslepende filmische metal. Gaat beetje richting Epica of After Forever, maar is toch heel eigen. Toch kabbelt het wat en weten de melodieën me niet echt in mijn hart te raken.

Deze van Marylin Manson luistert redelijk lekker weg, maar niet meer dan dat.

Lekker nummer van Kiuas, wat ik eerlijk gezegd zelden nog luister. Wat stevigere powermetal, waardoor melodeathnamen als Children of Bodom al gauw naar boven komen. Catchy en pittig, maar ik ben geen fan van de zang.

Impure Wilhelmina vind ik goede sludgemetal; mooie sfeer, goede zang en boeiende versnelling

40-36:

Moon Tooth: Lekkere rechttoe rechtaan punkachtige rock, maar toch boeiend gitaarwerk.

System of a Down: Leuk bandje met prima hits. Deze is ook zeer goed, interessant contrast en refrein dat binnenkomt.

The Kovenant: De sfeer vind ik niet zo prettig, maar het nummer zit wel goed in elkaar met goede bombastische, horrorachtige hooks.

Dark Moor maakt een lekker powermetalnummer met goede overgangen en een heerlijk lang refrein. Elisa Martin is een prima zangeres, hoewel haar accent altijd goed te horen is.

White Zombie: Ik krijg het langzaam een beetje van de nummers met een beat eronder, maar op zijn merites vind ik dit toch niet onaardig door de cadans die wordt geschept met de typische zang en de lekkere hook.