85-81

85. Rob Zombie - Superbeast

Industrial metal is voor velen een beetje een moeilijk genre. Enerzijds is er de school van Godflesh, welke vaak wat harder en viezer uit de hoek komen en het machinale en monotone dat het genre biedt in iets bezwerends weet te gieten; anderzijds is er de school van Oomph!, waar de electronica de metal eerder dansbaar dan venijnig maakt. Ik hou van beiden. Rob Zombie behoort tot de laatste groep en met Hellbilly Deluxe maakte hij een van de eerste albums in het genre waar ik echt gek op was. In zijn muziek zet hij horrorverhalen centraal, niet gek aangezien hij ook veel horrorfilms heeft geregisseerd, en dat maakt het altijd een beetje cheesy en grappig. Het dansje in de clip moet je ook maar niet te goed bekijken. Puur de groove, de opbouwende zang, en die lekkere sfeer laten 'Superbeast' nog altijd tot mijn favoriete Rob Zombie-track horen. Niet zo sterk als White Zombie, maar deze track vind ik toch fantastisch.

Album: Hellbilly Deluxe (1998)

84. Battle Beast - King for a Day

Battle Beast begon als European power metal en is langzaam, wellicht onder invloed van Nuclear Blast, steeds meer richting de popmetal verschoven. Op Bringer of Pain was ook vooral veel heavy metal te bespeuren in de riffs en zanglijnen; een richting die de band bijzonder goed past. Zangeres Noora Louhimo is wat mij betreft een van de beste vocalisten in het genre vandaag de dag met een fantastisch bereik en dynamiek. In deze track channelt ze haar innerlijke Dio en tilt ze deze anderszijds overigens ook meer dan prima single naar het hoogste niveau binnen het genre. Vind ik dan. Live ook fantastisch om mee te maken en een enorme energie.

Album: Bringer of Pain (2017)

83. L7 - Diet Pill

L7 is een band die volgens Wikipedia sterk wordt geassocieerd met grunge en riot grrl muziek, waar ze vervolgens outliers zijn. Dat laatste ben ik het helemaal mee eens. Ongetwijfeld hebben de dames meegelift met genoemde golven qua image, maar ze staan met een voet toch heel duidelijk in de heavy metal als je het mij vraagt. Wel is het weer een grensgeval. Deze track viel me meteen op van hun sterkste plaat Bricks Are Heavy omdat het zo heerlijk vies sleept. De sleazy groove wordt ook even bijgezet door die laidback zang van Donita Sparks, welke net even dat vieze grungy gevoel meegeeft.

Album: Bricks Are Heavy (1992)

82. Whispered - Jikininki

Terug naar Finland. Whispered maakt een melodische en folky death metal die mij stevig doet denken aan landgenoten als Children of Bodom en Wintersun, met als onderscheidende factor een flinke dosis Japanse folk in zowel de muziek als het image. Uiteindelijk telt de muziek nog het meest, en die is meer dan prima natuurlijk - ook al tappen ze uit een cultuur die niet van hen is. Het resultaat is een vrij heftige, zeer bombastische track met een absoluut over de top eind. Heerlijk. Een heftige track die voor mij pas echt tot leven komt met het melodische tussenstuk met die unisolo.

Album: Shogunate Macabre (2014)

81. Eisbrecher - Bombe

Guilty pleasure tijd! Rammstein heeft met het geluid van Oomph! natuurlijk veel invloed gehad op de gehele industrial metal scene, en met name in Duitsland, waar een stroming genaamd Neue Deutsche Härte is ontstaan. Eisbrecher loopt als een van de weinige bands een klein beetje weg met een eigen variant op het Rammstein-geluid. Met wat diepzinnigere teksten, en wat elektronischere aanpak, en over het algemeen minder porno-referenties prefereer ik deze band ook nog eens. 'Die Bombe' is een track die enerzijds wat melig is en enigszins fout, maar anderzijds enorm hard knalt. Waar de zangeres in de brug toch een heel poppy feel meegeeft, is het refrein is een Eisbrecher op hun meest agressief.

Album: Eiszeit (2010)

Spotify Lijst 81-100

Dat nummer van l7 is wel te gek, maar ik wist nooit dat het metal was.

Heh, ach het is zwaarder dan 'Breaking the Law', dus dan vind ik het passen in zo'n lijst

Rob Zombie: Degelijke, lekkere industrial metal

Battle Beast: Best aardig, maar zit op het grensvlak van irritant en catchy.

L7: Prima, bluesy hardrock met goede zang. Ik zal maar niet zeuren over genres; goede muziek is goede muziek

Whispered: Best leuke bombastische folkmetal. Begint mooi, maar de melodie is wat blij en 'cheesy'.

Eisbrecher: Leuke, luchtige Rammstein-achtige industrial. Blijft hangen, prima.

Met Hellbilly Deluxe leverde Rob Zombie meteen zijn sterkste "solo" plaat af. Deze catchy industriële shock rock/metal staat of valt met de songwriting en die is van uitzonderlijk hoog niveau. Ik heb het dan wel iets meer voor Dragula - levert me gegarandeerd een snelheidsbekeuring op - maar ook Superbeast gaat vlot binnen.

Battle Beast geraak ik niet volledig in. Zeker niet slecht, maar ik ga het zelf niet meteen opzetten.

L7 kende ik nog van GTA San Andreas. Inderdaad grunge-achtig, maar als we de metalen stamboom gaan bekijken dan zien we dat grunge er wel enigszins aan gerelateerd is en dus deel uitmaakt van de grotere familie. Voor mij telt het. En het nummer mag er zeker wezen.

Whispered had ik onlangs nog eens opgezet. De stijl van de band bevindt zich inderdaad in de hoek van de typische Finse melodieuze death metal waar elementen uit de power metal, folk en keyboard-tierlantijnen een prominente rol spelen. Zo goed als Children of Bodom en Kalmah op hun best vind ik Whispered niet, al presteren ze wel beter dan CoB na hun eerste 3-4 albums hebben gepresteerd. Ik kan er zeker wel naar luisteren.

Eisbrecher is een graag geziene gast op Graspop en heb de beste man in de verte weleens een paar minuutjes aan het werk gezien daar. Rammstein ben ik wel liefhebber van, maar Eisbrecher bereikt bij mij zeker niet datzelfde effect. Alweer, niet slecht, maar ik ga het uit eigen beweging niet draaien.

Fijne nummers weer! Enkele gedachten bij 90-81:
- Amaranthe heb ik me nooit echt in verdiept, maar dit klinkt stiekem best leuk. Zoals anderen al schrijven is Unreal luchtig, poppy en aanstekelijk en dat zijn wat mij betreft al drie pluspunten.
- Voor Trail of Sulfur kan ik helaas kopiëren wat ik bij Dons keuze van deze band schreef: Astronoid doet me denken aan het latere werk van Anathema met een ritmesectie die te veel Red Bulls heeft gedronken. Niet mijn ding.
- Het opbeurende nummer van Masterplan valt inderdaad mee qua kazigheid. Het ligt goed in het gehoor.
- Lord of the Lost maakt van die typisch Duitse goth-metal met wat ik altijd ervaar als een soort schlagerinvloeden. Dit nummer kende ik nog niet, maar zo te horen hebben ze hun succesformule vastgehouden. Ik houd er wel van zo op zijn tijd, duister en toch toegankelijk. In dit subgenre geef ik de voorkeur aan Eisbrecher, en verrek, die volgt een paar plaatsen verderop met het fijne Bombe.
- The Geocide klinkt ook gaaf. Ik houd Cattle Decapitation nooit lang vol, maar dit losse nummer bevalt erg goed. Vooral het refrein is sterk.
- Rob Zombie gaat erin als zoete koek. De energie geeft mij ook energie.
- Wat betreft Battle Beast ben ik het met jasper1991 eens dat dit op de grens van catchy en irritant zit. Maar het klinkt wel oprecht en ik krijg er een aangenaam hair-metal-gevoel bij, dus ik geef King for a Day het voordeel van de twijfel.
- L7, tja is het metal? Misschien niet, maar ik vind dit nummer een van de beste toe nu toe in je lijst. Een heerlijke Alice in Chains-achtige groove wordt gecombineerd met een zangeres met genoeg attitude om zo’n track te dragen. Ik moet mij maar eens gaan verdiepen in deze band.
- Met Whispered zijn we weer stevig terug in metalland. Deze band kende ik nog niet, maar met name de zanger spreekt me wel aan.

Rob Zombie is gewoon catchy industrial metal. Niet iets wat ik zelf zou opzetten, maar als het op een playlist zou langskomen heb ik er geen problemen mee.

Battle Beast is instrumentaal te doen, maar de vocalen zijn waanzinnig irritant. Ze probeert heel overdreven stoer te klinken, waardoor het juist ronduit potsierlijk en lachwekkend wordt. Als ze een stukje minder haar stem zou aanzetten zou het een heel stuk beter aan te horen zijn.

L7 ken ik zeker, maar ik vind het vaak iets te simplistisch. De riff is best lekker en de zang is verdienstelijk, maar vooral de ritmesectie is ontzettend houterig. Een beetje meer groove zou de trage riff een stuk beter laten klinken. Wat mij betreft zou je genoeg grungebands in een metal top 100 kunnen zetten: Alice In Chains is eigenlijk gewoon een metalband, Soundgarden, een aantal nummers van Nirvana.

Whispered gaat erg overtuigend de startblokken uit: de combinatie van de Oosterse instrumentatie met de hoekige riffs werkt erg goed en de verschillende snelle switches worden ook uitstekend uitgevoerd. Dit doet mij ook aan Children of Bodom denken. Daarna gaat het voor mij helaas iets te bombastisch, maar dat dit kwaliteit is staat buiten kijf.

Eisbrecher, tsja, niet mijn ding, we zullen het daar maar op houden.

80-76

80. Ayreon - Age of Shadows/We Are Forever

Tsja, als het een toplijst van albums was geworden, dan was Ayreon veel hoger geëindigd, maar in mijn zoektocht merk ik dat losse nummers van Arjen toch vaak minder goed werken. Daarom heb ik gekozen voor deze opener van mijn favoriete metal-Ayreon-plaat. 'Age of Shadows' valt goed binnen met een portie enorm theatrale progmetal met een hele waslijst aan sterren: Tom Englund, Steve Lee (R.I.P.), Floor Jansen, Jonas Renkse, Daniel Gildenlöw, Anneke van Giersbergen, Hansi Kürsch en een beetje Jorn Lande. De rest van het album is onlosmakelijk verbonden met mijn waardering van deze track die heel dik begint met zware riff, in het middenstuk heel klein wordt, en later weer terugpakt. Heel theatraal, als onderdeel van een prog opera, maar wat mij betreft Ayreon op zijn best.

Album: 01011001 (2008)

79. Deafheaven - Honeycomb

Post-black is een genre waar ik de laatste jaren steeds meer van ben gaan houden, en Deafheaven is een band die me met hun recente platen toch wel enorm boeit. De wat meer stofzuiger-sound is steeds opener geworden en melodischer, waardoor hun meest recente worp me gewoonweg beter weet te pakken. Tweede track 'Honeycomb' is een intens nummer waar popmelodieën door de black metal heen schijnen als een soort van zon achter de wolken. Van begin tot eind prachtig en boeiend.

Album: Ordinary Corrupt Human love (2018)

78. Blaze Bayley - Smile Back At Death

Bij de meeste Iron Maiden fans is hij nog altijd niet erg geliefd, maar solo heeft Blaze Bayley absoluut een aantal fantastische platen afgeleverd. Na een donkere periode in zijn leven en met een gloednieuwe lineup kwam in 2008 eindelijk een nieuwe plaat, voor het eerst onder zijn eigen naam. 'Smile Back At Death' is voor mij het beste nummer van die plaat. Onmiskenbaar een variant op NWOBHM, maar toch weer met een moderne twist en daardoor een stuk zwaarder. Blaze is een uitstekende zanger met enorm veel charisma, mits in de juiste omgeving en met de juiste songs. Hier ook meteen een goede indruk van zijn dynamisch bereik.

Album: The Man Who Would Not Die (2008)

77. Poppy - Play Destroy

Ben benieuwd of deze in de smaak valt hier. Poppy wordt vaak in één adem genoemd met meme-metal bands als Babymetal of Eskimo Callboy, en hoewel het geluid natuurlijk vrij zoet is, durf ik te stellen dat de muziek van Poppy echt niet in dezelfde categorie valt. Moeiteloos verbindt Poppy genres met elkaar zonder het geforceerd te laten klinken. Albums vliegen van pop naar dance naar metal naar industrial, met een classic rock vibe hier en een punk prog stukje daar. Op 'Play Destroy' horen we voornamelijk pop meets metal natuurlijk, een track van de plaat voordat ze écht haar sound vond. Wel blijft deze track voor mij waarom ik Poppy zo hoog heb zitten. Heerlijke riff met fijne groove, een plotse overgang naar dat suiker-refrein, terwijl er over het geheel een soort sinister sfeertje hangt.

Album: Am I a Girl? (2018)

76. Halford - Handing Out Bullets

Wat ik zo heerlijk vind aan Halford is dat het lekker stampende heavy metal is met die kenmerkende stem van onze Metal God, maar dat het zoveel zwaarder en ietwat moderner klinkt dan Judas Priest. Vooral op het donkere Crucible gaat de Halford band hard. Een favoriet hiervan kiezen was lastig, maar uiteindelijk is het 'Handing Out Bullets' geworden; een wrede stamper met Rob Halford in vorm en een stuwende Bobby Jarzombek achter het drumstel.

Album: Crucible (2002)

Spotify Lijst 76-100

Wederom een prima handvol!

Ayreon - Age of Shadows: Een van de vele meesterwerkjes van Arjen Lucassen. Dit nummer begint met een lekkere riff, heeft een catchy refrein en pre-refrein en de fraaie lange break waar Anneke van Giersbergen de show steelt.

Deafheaven - Honeycomb: Een van de betere nummers die ik van deze band gehoord heb door de interessante riffs die ook wat dynamiek aan het sfeervolle geluid toevoegen.

Blaze Bailey - Smile Back at Death: Ik heb nooit veel van deze man gehoord, ben ook geen enorme Iron Maiden-fan, maar hij zingt met veel kracht als een soort lagere Dickinson. Het nummer is ook mooi episch en pakkend, prima.

Poppy - Play Destroy: Dit vind ik nou heel geinig en iets beter dan Babymetal, wat mijn beste referentie is. De overgangen werken heel goed en catchy, doet vaag wat denken aan de fraaie klassieker Wannabe van Spice Girls.

Halford - Handing Out Bullets: Aardige, pittige heavy metal, en Halfords zang mag ik ook wel, maar niet baanbrekend. Gewoon degelijk.

Ayreon is een van de grotere namen binnen het progressieve hardere werk waar ik nooit echt volledig voor werd gewonnen. Ik zie dit naar de toekomst toe wel nog veranderen, maar ik moet er wat meer tijd aan spenderen. Dat dit kwaliteit is, staat buiten kijf.

Deafheaven is natuurlijk een prima band. Het heeft even geduurd, maar voor hun laatste worp geraakte ik uiteindelijk ook gewonnen. Honeycomb is ook naar mijn mening de beste track van dat album.

Goed nummer van Blaze. Dit album heb ik nooit volledig gehoord - ik ben een beetje bij Silicon Messiah blijven hangen - maar goed klinkt deze track alvast zeker wel.

Poppy...ik heb geprobeerd en het heeft ergens wel iets waardoor ik de aantrek zeker wel begrijp...maar deze kelk laat ik toch aan mezelf voorbij gaan

Resurrection blijft Halford's beste solo plaat naar mijn mening, maar ook dit mag er zeker en vast wezen. Lekker stevige heavy metal met Halford, die doorgaans wel garant staat voor kwalitatief vocaal werk.

Honeycomb!

- Ayreon vind ik soms wat te veel van het goede, en het aantal zangers is ook echt wel overkill in dit nummer, hoe goed zo ook zijn. In het lange rustige stuk met eerst Renske en dan Van Giersbergen vind ik dat vervelend worden. Desalniettemin vind ik het muzikale krachtpatserij die knap in elkaar steekt.
- Blaze Bayley kan ik niet los zien van Maiden en heb ik mede daarom nooit echt gevolgd. Dit nummer klinkt in elk geval goed. De beste man heeft toch wel een fijne stem.
- Poppy heeft een vrij bizarre carrière en een even bizarre cultus om haar heen. Ik volg haar op Facebook en in de reacties wordt ze aanbeden als een godin. Hilarisch en een tikkeltje verontrustend. Ik herinner me een foto waarop ze in haar ondergoed voor de open haard poseert met een geweer dat bijna net zo groot is als zijzelf. Wat moet je daar nu van denken? Maar het gaat om de muziek: is die goed? Daar ben ik nog steeds niet over uit. Het is tenenkrommend maar heeft toch wel wat.
- Het solowerk van Halford ben ik nog niet echt bekend mee. Handing Out Bullets heeft een lekker tempo in ieder geval en Halford houdt zich niet in.

Je noemt Ayreon grappig genoeg theatraal, en ik vind dat bij deze track best wel meevallen. Er gebeurt veel, de zangers wisselen elkaar veel af en het is groots opgezet, maar het voelt voor mij niet bombastisch aan. Niet alle zangers bevallen me, maar vooral het stuk met Anneke van Giersbergen is erg gaaf.

Deafheaven is een van mijn favoriete bands en Honeycomb was zeker een kandidaat voor mijn metal top 100 (maar omdat ik één track per band deed werd het Vertigo). Alsof Billy Corgan van The Smashing Pumpkins in 1993 op vakantie is geweest in Bergen in Noorwegen, daar naar de platenzaak Helvete ging en daar de sleutelfiguren van de tweede golf blackmetal tegenkwam en daar eens mee ging jammen. Op papier een hele rare combinatie, maar het werkt fantastisch.

De track van Blaze Bayley begon opvallend heavy, maar zijn stem ligt me gewoon helemaal niet. Instrumentaal bevielen vooral de melancholische cleane tokkeltjes in het midden goed.

Ik vind bij Poppy ironisch genoeg de metalstukken het zwakste. De melodieuze popstukken zijn harmonieus met extra dromerige vocalen van Grimes, met een zonnige pop-feel die mij wel bevalt. De metalstukken daarentegen voelen als derderangs nu-metal/industrial.

Ik vind Rob Halford op dit nummer echt voor geen meter klinken. Die double track vocalen trek ik waanzinnig slecht. Echt de neiging gehad om deze track voortijdig uit te zetten. De band zet lekkere riffs en grooves neer. Het stukje waarop Halford even niet double tracking zingt is het vele malen beter te pruimen.

85-81

De videoclip zegt eigenlijk al genoeg; deze Rob Zombie moet je vooral niet te serieus nemen. Best catchy, maar niet echt m'n ding, zullen we maar zeggen.

Battle Beast verwar ik altijd met Beast in Black, wat niet verwonderlijk is gezien Anton Kabanen in beide projecten prominent aanwezig is. Dit is een tof nummer, maar mijn voorkeur gaat toch naar die andere band uit; even aanstekelijk, maar toch nog wat lekkerder. Maar misschien komt die nog wel?

Goeie onderliggende groove heeft dat nummer van L7. De grunge-invloeden zijn er inderdaad wel, maar toch vind ik dit nog wat zompiger en zwaarder.

Die track van Whispered is één van de beste en meest verrassende van de lijst tot nog toe, voor mij. Meteen in het begin wordt de aandacht al getrokken, om die niet meer los te laten. Death metal met wat Japanse invloeden, ik mag de combinatie wel. Sowieso apart dat een Finse band zich op de Japanse folklore stort.

Eisbrecher; neen, dat is niet mijn ding. Geef mij dan toch maar Rammstein.

75-71

75. Leprous - Rewind

Leprous is een band waarvan ik het idee vaak heel vet vind, maar waar de uitvoering regelmatig langs me heen gaat. Er zijn uitzonderingen. 'Rewind' is zo'n uitzondering. Een song met een emotionele zanglijn en een opbouw waar de tijd voor genomen is. Sfeervolle, moderne progmetal zoals ik het graag hoor. Van begin tot eind strak en urgent. Weinig woorden aan vuil te maken verder.

Album: The Congregation (2015)

74. Freedom Call - Paladin

In de categorie van blije, kazige power metal wordt het niet snel erger dan Freedom Call; een Duitse band waar men zichzelf zeker niet serieus neemt, en puur geniet van het spelen. Live ook fantastisch om te zien. Main man Chris Bay is veruit een van de meest indrukwekkende muzikanten binnen het genre om te zien; moeiteloos het spelen van snelle riffs en het zingen van vrij pittige zangpartijen combinerend met een jolige performance. Deze track is vrij cliché power metal, maar met een sterke melodie en dat absolute euforische Freedom Call-gevoel erbij. Bijna van de troon gestoten door een sterke track van hun meest recente plaat, maar toch nog net niet.

Album: Beyond (2014)

73. Neurotech - Through Hardships

Neurotech is een eenmansproject uit Slovenië van een man genaamd Wulf. Het begon als een industrial black metal project, waar uiteindelijk de grunts als eerste vertrokken en het geluid steeds meer verschoof richting de pure electronische muziek. Op Stigma is het huwelijk tussen metal en electronica verwoven tot een absoluut unieke sound. 'Through Hardships' doet nog het meest denken aan de oude sound van de band met harde, mechanische riffs, en symfonische electronische strijkers. Een bombastische sound waar de dromerige zang van Wulf het geheel tot een soort droom smeed.

Album: Stigma (2015)

72. Dvne - The Crimson Path

Mastodon is niet een band waar ik veel van geluisterd heb, al zou ik dat misschien nog wel moeten doen na wat ik de afgelopen weken op de forums heb gehoord. Dat Dvne enorm veel van hun sound leent moge enorm duidelijk zijn. 'The Crimson Path' is de openingstrack van hun debuutalbum Asheran en opent heerlijk zoals die borrelende bas de opbouw naar de explosieve openingsriff leidt. Qua stijl zit het ook wat tussen prog en sludge/stoner in, waardoor het wel lekker uitdagend durft te zijn in songstructuren, maar niet snel vervalt in klinisch geneuzel. De cleane zang van de band wordt ook meer ingezet als instrument en niet als lead, wat het geheel tot een ervaring maakt.

Album: Asheran (2017)

71. A Light in the Dark - Forget the Past

Deze eensmansband uit Rusland is een vrij recente ontdekking van me. ALitD maakt blackgaze en weet het te mengen met allerlei invloeden van pop tot r'n'b, wat zo'n album regelmatig opbreekt in welkome afwisseling. Als gevolg blijft het daardoor wel toegankelijk, lichtvoetig, en vooral in zijn vroegere werk ook wat euforisch. Deze track is een heropname van een versie uit 2013, welke ik nog niet ken. Meteen vanaf de eerste luisterbeurt greep het me met die epische toetsen aan het begin, en dat thema weerklinkt door de gehele track met allerlei dynamische variaties. Op latere platen klinkt ALitD wat depressiever en heftiger, voornamelijk door de toevoegen van black metal vocalen, maar dit pareltje is gewoon een lekkere lading instrumentale, bombastische post-black.

Album: A Light in the Dark (2015)

Spotify Lijst 71-100

Leprous is prima. De laatste twee albums zijn ze me iets teveel een pop-achtige richting ingeslagen, maar Rewind kan voor mij als voorbeeld dienen dat ze een van de meer opmerkelijke moderne harde prog bands zijn.

Freedom Call zou ik zelf niet meteen opzetten. Daarmee wil ik niet beweren dat het slecht is uitgevoerd, maar ik zal niet snel een klik maken met dit spul.

Neurotech had ik nog niet eerder geluisterd. Mooi sfeervol is het zeker wel, al word ik er ook niet volledig door gegrepen.

Leuk om Dvne hier voorbij te zien komen. Dat hun sound verwant is aan die van Mastodon is duidelijk, maar ze weten er toch ook hun eigen draai aan te geven. The Crimson Path is ook mijn favoriete song van een super debuutalbum.

A Light in the Dark kende ik ook nog niet. Ik weet nog niet of ik genoeg geïntrigeerd ben voor verdere ontdekking, maar ik kan er zeker wel naar luisteren.

Leprous: Deze band valt in mijn straatje, maar heeft me nooit zo gegrepen. Hoewel ze wel best her en der een aardig nummertje hebben geschreven. Dit nummer valt me heel erg mee door de beklijvende sfeer en boeiende opbouw.

Freedom Call: Leuke powermetalband van inderdaad het blijste soort. Dit is ook wel een van hun betere met de sterke euforisch werkende vertraging in het refrein. Ook culmineert het nummer wel aardig.

Neurotech: Mooie bombastische elektronische metal. Bijna een soort new wave-achtig synthpopnummer, maar dan met zwaardere drums. Eindigt vrij cinematisch.

Dvne: Doet inderdaad wat denken aan Mastodon volgens mij, maar dat is jammer genoeg een band waar ik niet zo veel mee heb. Ik vind dit wat saai jammer genoeg, hoewel het stonerachtige riffwerk best lekker is.

A Light in the Dark: Aparte beschrijving, op basis waarvan ik iets heel anders had verwacht. Dit vind ik ook op het eerste gehoor een beetje saai; de keyboards proberen sfeervol te zijn, maar er gebeurt te weinig.

Leprous is al een tijd een van mijn favoriete moderne progrock/metalbands. Rewind is van de betere tracks van The Congregation, die voor mij een mindere plaat in de discografie is. Dit komt vooral door te veel repeterende patronen. Ook Rewind zit daar vol mee, maar hier werkt het wel heel goed door een mooie spanningsopbouw die geleidelijk aan gaat. De uitbarsting is heel erg vet.

Freedom Call vond ik helemaal niks. Dit is als iemand mij vraagt wat ik niet in metal wil horen in één nummer.

Neurotech heeft zijn momenten, maar is me te bombastisch, de vocalen zijn ook vrij vlak. Het dromerige einde vind ik wel mooi, doet me best wel denken aan Devin Townsend.

Dvne begon zeer veelbelovend, maar toen begon de zang.... dat is niet best. Klinkt erg ongemakkelijk, alsof iedereen boven zijn kunnen zingt. Het verziekt de track voor mij jammer genoeg, ondanks dat het instrumentaal best lekker klinkt.

A Light in the Dark klinkt als een soundtrack voor een diashow met allemaal wazige foto's van bossen in een hele slechte Windows Movie Maker-montage. Ik hoor de intentie, maar die komt in de uitvoering niet naar voren.

The Crimson Path is een prachtige ontdekking, thanks for that!

70-66

70. Anthrax - King Size

Anthrax vind ik een fantastische band, maar ik hoor ze het liefst zonder Joey Belladonna. Met John Bush op zang hebben ze een aantal hele toffe platen gemaakt, en een aantal wisselvallige. Stomp 442 is zo'n wisselvallige, maar de nummers die goed zijn vind ik tot het beste van de band behoren. 'King Size' laat een heerlijke uptempo groover horen waar de band aan alle kanten vlamt, Bush met zijn haast pratende zangstijl heerst, en die Dimebag solo de boel afmaakt. Op het eind mag ook drummer Charlie Benante even in de spotlights, maar eigenlijk draagt die het hele nummer al met zijn groove.

Album: Stomp 442 (1995)

69. Sabaton - Carolus Rex

Hier heb ik lang over getwijfeld. Wil ik serieus Sabaton in mijn toplijst hebben? Ik geniet altijd goed van deze band, maar is het echt toplijst materiaal? Na deze track toch nog eens vaker opgezet te hebben ben ik toch blij dat hij erin zit. Wie niet van het genre houdt zal hier niets mee kunnen, maar voor mij is 'Carolus Rex' een van de mooiste power metal anthems in het genre; een bombastische mars over de Zweedse koning Karl XII. Het is een zorgvuldig opgebouwd nummer waar die kenmerkende riff de basis is voor de hele track, wat bij het refrein helemaal wordt opengegooid. En die gitaarsolo... Ja, Sabaton is naast dat het een meme is toch echt geen verkeerde band.

Album: Carolus Rex (2012)

68. Orphaned Land - The Cave

Orphaned Land is een van die bands met de titel "Oriental Metal", maar feitelijk is het gewoon symfonische power prog met zware invloeden uit de Midden-Oosterse folk. Komende uit het door oorlog verscheurde Israël, hun visie is er een van verbintenis en broederschap tussen joden en moslims. Het is een boodschap die ze steeds weer op een hele mooie en gevoelige manier in hun teksten stoppen, en het is mede daardoor dat 'The Cave' mij zo raakt. Ik kan jullie aanraden bij deze track goed op de tekst te letten. Deze track is een progressieve epic die vele versnellingen kent en veel passages met prachtige melodische gitaarsolo's. Mede door de zware tekstuele lading en de bombastische Oosterse sfeer is dit niet een track die ik veel kan luisteren, maar wanneer ik dat doe is het elke keer weer raak.

Album: Unsung Prophets & Dead Messiahs (2018)

67. Sepultura - Agony of Defeat

Ik prefereer eigenlijk de moderne Sepultura boven die met Max Cavalera. Roots vind ik natuurlijk ook een hele gave plaat en daar was bijna iets van op deze plek beland, maar Derrick Green is veruit de betere zanger, en qua songs zijn Kisser en co. steeds interessantere dingen gaan schrijven. Deze is van de meest recente plaat Quadra, en ook al is die nog vrij jong, toch durf ik nu toch al wel in de lijst te zetten. 'Agony of Defeat' is de climax van het album. Het begint vrij rustig en bouwt steeds meer uit. De bombastische thrashy proggy metalcore die de band tegenwoordig maakt schijnt in de dikke sound, nog extra aangedikt met sfeervolle, panische toetsenpartijen. Maar toch is dit het nummer van Derrick Green; die man laat alle kanten van zijn kunnen zien, van rustige hese zang tot het schreeuwen dat je m voelt.

Album: Quadra (2020)

66. Metalite - Mind of a Monster

Ik heb steeds de neiging om mijn excuses aan te bieden als ik weer een poppy nummer in de lijst heb staan, maar dat is eigenlijk nergens voor nodig. Dat metal zo veelzijdig is moet juist gevierd worden. Metalite is weer een Scandinavische band met een enorm toegankelijk pop-power metal geluid in de stijl van Amaranthe, Temperance, en Delain. Het is onbetwist foute muziek, maar hun tweede album heb ik toen het uitkwam werkelijk kapot gedraaid. Het zit vol met songs als deze, waar het geheel als een glas limonade die veel te zoet is naar binnen gaat, maar waar het refrein eigenlijk niet op hoeft te houden, zo catchy als het is. Naast dat feit heeft Erica Ohlsson ook nog gewoon een krachtige stem en weet de band onder leiding van Edwin Premberg dit concept uit te voeren als geen ander. Met afstand een van de beste band in het genre, als je het mij vraagt.

Album: Biomechanicals (2019)

Spotify Lijst 66-100

Stomp 442 ben ik geen groot liefhebber van, maar dit is zeker geen slechte track.

Sabaton heb ik zelf ook niet veel mee, maar Carolus Rex vind ik nog wel een leuke vuistenpomper. Eigenlijk ook het enige nummer van Sabaton dat ik weleens afspeel.

Aangaande Orphaned Land ben ik vooral liefhebber van Mabool. Dit laatste album uit 2018 is mij net iets te bombastisch en heeft op mij net iets minder dat "mythische" effect, maar het blijven natuurlijk ijzersterke muzikanten en dat laat dit nummer toch weer horen.

Al prefereer ik nog steeds het klassieke Sepultura werk, met hun laatste worp Quadra wist de band uit compleet onverwachte hoek een absolute klepper af te leveren. Derrick laat wat mij betreft hier horen momenteel een betere vocalist te zijn dan Max Cavalera. Aardige kerel, prima frontman - en dat kleuterachtig gehuil van de Cavalera clan ten opzichte van hem en het nieuwe Sepultura mag wat mij betreft ophouden, want dit Sepultura heeft zeker en vast bestaansrecht.

Metalite...tja...het is gewoon mijn ding niet volledig, al kan ik ook hier weer omwille van het "catchy" gehalte inzien waarom er liefhebbers voor zijn. Met Erica Ohlsson wordt mijn persoonlijk oog wel verwend; dat kan ik dan wel weer meenemen uit de band

Een redelijke uptempo groovy thrashmetaltrack van Anthrax. De solo van Dimebag is het hoogtepunt voor mij, met een erg lekkere southern rock-vibe. Ook Charlie Benante drumt hier sterk.

Sabaton is absoluut niet mijn ding. Instrumentaal zeker niet slecht, maar ik erger me aan de zangstijl en de bombast.

Orphaned Land vond ik verrassend goed. De koortjes zijn op het randje van overdadig, maar de gehele track is overtuigend. Sterke dromerige melodieën en een track die behoorlijk dynamisch is met smaakvolle wisselingen in timing. De bassist springt er af en toe mooi bovenuit.

Sepultura blijft ambitieus, iets dat ik enorm toejuich. Met Eloy Casagrande als drummer hebben ze goud in handen, misschien wel een van de beste metaldrummers van dit moment: hij combineert de groovende kracht van Igor Cavalera met de techniek van een progdrummer. Ook Derrick Green komt hier veelzijdig uit de hoek. Over de bombast ben ik niet zo enthousiast, maar als geheel is deze track overtuigend. Misschien Quadra maar weer eens een keer beluisteren.

Catchy nummer van Metalite. Ik heb liever dat een metalband gewoon volledig poppy gaat dan het krampachtig een beetje doen. Dit is gewoon een poptrack met stevige gitaren en erg sterke zanglijnen. Erica heeft ook geen overdreven maniertjes, iets waar ik erg blij van word. Gewoon een liedje zingen zonder tierlantijnen. Grappig genoeg vind ik dit helemaal niet zo fout, gewoon heel energiek met een erg pakkend refrein. Niet iets waar ik een plaat van zou opzetten, maar ook absoluut niet erg om naar te luisteren.

80-76

Mooi uitgesponnen compositie van Ayreon. Er zit heel wat variatie in, de vocalen van Floor Jansen en Anneke van Giersbergen passen erg goed bij de muziek.

Heerlijk nummer van Deafheaven, het prijsbeest van hun meest recente album naar mijn mening. De genialiteit van Sunbather halen ze niet meer, maar deze komt - zeker op het vlak van euforie en veelzijdigheid - het dichtst in de buurt. Black metal, dreampop én shoegaze in één track!

Bayley ken ik enkel van zijn tijd bij Iron Maiden, en hoewel daar wel enkele goeie nummers uit zijn ontsproten, was dat voor mij toch vooral een zwakke periode. Zijn solo-werk zou beter zijn, en dat hoor ik hier wel in terug. De compositie is hem alvast op het lijf geschreven; bij dit soort wat compactere heavy metal past zijn stem simpelweg stukken beter.

Play Destroy is een erg lekkere popsong, tot de metal-ingrediënten de smaak komen verpesten. Apart is het wel.

Deze song van Halford is op instrumentaal vlak stuwend en stomend, de vocalen van de grootmeester zelve trek ik hier wat minder. Geef mij dan toch maar de oude Judas Priest.

65-61

65. Gamma Ray - Rebellion in Dreamland

Eind jaren tachtig verliet Kai Hansen de band Helloween om Gamma Ray op te richten. Nadat de eerste drie albums met Halford-kloon Ralf Scheepers op zang waren, ging hij vanaf 1995 zelf weer zingen. Dit resulteerde in hun magnum opus Land of the Free. De opener van deze plaat is 'Rebellion in Dreamland'; een klassieke power metal epic die wat mij betreft als blauwdruk fungeert voor alle epics in dit genre. Een machtige intro, een iconische main riff, zo'n refrein waar je devil horns de lucht in vliegen, en in het tussenstuk nog een sferische gitaarsolo en daarna die versnelling. Als dit een paar jaar eerder was uitgebracht, voordat het metalpubliek zo versplinterd was, was dit absoluut een klassieker geweest naast de Helloween-epics met Kiske.

Album: Land of the Free (1995)

64. Children of Bodom - Northern Comfort

Melodic death metal vind ik vaak het mooist als het uitpuilt van de melodie. Finnen zijn daar goed in. Vooral Children of Bodom vond ik altijd een van de meest kleurvolle bands in het genre, en een grote reden daarvoor is natuurlijk het fe-no-me-nale gitaarspel van Alexi Laiho en zijn spannende duels met toetsenist Janne Wirman. Helaas is de band onlangs uit elkaar gegaan, maar omstreeks het jaar 2000 is er nog volop chemie in de band. 'Northern Comfort' is een van de eerste tracks waar ik voor viel van deze band. Het melodische refrein, dat thema vlak voor de brug en natuurlijk die scherpe solo's doen het 'm.

Album: Follow the Reaper (2000)

63. Dio - Institutional Man

Dio solo krijgt tegenwoordig nooit echt meer de aandacht die het verdient, buiten de klassiekers als Holy Diver en de opvolger The Last in Line dan. Geheel onterecht, als je het mij vraagt. Zijn beste werk volgde nadat hij uit Black Sabbath was geschopt in 1992 omdat Ozzy terug zou komen. Woedend was Dio, en wat volgde waren twee loodzware, zwaar agressieve platen. Terug in de band was Vinny Appice op drums, en op gitaar was Tracy Grijalva aangetrokken; iemand die met zijn vage geluiden de stijl van Dio wist aan te vullen met enorm veel gefreak. 'Institutional Man' opent Angry Machines met een loodzware, slepende track, een geflipte Dio, manische ritmes, en een freaky sfeertje. Persoonlijk vind ik dat Dio nooit beter geklonken heeft dan zo.

Album: Angry Machines (1996)

62. Avenged Sevenfold - Creating God

Avenged Sevenfold vind ik een van de fijnste moderne, echt grote metal bands van de afgelopen tijd. Stilistisch staan ze nooit stil. Ze zijn natuurlijk begonnen in de metalcore, maar hun sound is wisselende steeds aangepast met geluiden uit alternative, pop, en prog. In 2013 werden ze opeens gemarket als een nieuwe grote arena metal band, maar na een hoop (terechte) backlash kwamen ze in 2016 weer terug met hun geheel eigen sound. Alternative prog metal vind ik zelf een goed label, en 'Creating God' maakt dat alles waar. Heerlijke groove, melodische solo's, schorre, grungy zang. Die coupletten pakken me steeds weer in, hoe die tweede helft steeds losbarst in die dansbare groove.

Album: The Stage (2016)

61. Sybreed - I Am Ultraviolence

Sybreed was een eigenaardige industrial/groove band die een beetje in het verlengde lag van Fear Factory. De industrial is hier vooral hard en meedogenloos, en heel mechanisch geproduceerd. Daarmee is de band soms ook weer een stuk technischer dan genoemde referentie, met complexere grooves en polyritmes. Deze korte track verhult niet waar het om draait. Meteen hakt het er snoeihard in om in dat noisy refrein mechanische agressie te onthullen. De absolute climax na het tweede refrein word ik nooit moe van. Verder geen track om veel woorden aan vuil te maken, gewoon hard zetten dit.

Album: The Pulse of Awakening (2009)

Spotify Lijst 61-100

Anthrax: Lekker metalnummer met prima groove. Niet wauw, maar wel prettig.

Sabaton: Zou misschien wel in mijn top 100 terecht zijn gekomen. Sowieso mijn favoriete nummer van Sabaton. Wat een machtige bombast over de meedogenloze Koning Karel XII, die me niet zoveel interesseert verder, maar muziek kan daar natuurlijk verandering in brengen.

Orphaned Land: Prima meeslepend nummer met goede riffs en catchy melodieën van een band waarvan ik me afvraag waarom ik me er nooit echt in heb verdiept.

Sepultura: Sepultura is een van de grotere namen in de metalwereld waar ik nooit verder ben gekomen dan een of twee nummers. Dit nummer is niet onaardig, maar gaat me niet verleiden om eens een album van ze te checken (met of zonder Cavalera). Desondanks redelijk lekker nummer met goede zang. Subtiele sfeertoevoegingen houden het boeiend.

Metalite: Doet me wat denken aan Amaranthe, iets drukker geluid. Best lekker, sterke melodie, maar vliegt ook een beetje langs me heen.

75-71

Leprous staat borg voor kwaliteitsvolle progmetal. Ik ken de band van het album Bilateral dat me 10 jaar terug bij de kladden wist te grijpen, maar ben hen dan toch enigszins uit het oog verloren. Dit nummer is behoorlijk aanstekelijk, maar zit toch ook complex in elkaar (de opbouw van het nummer is erg uitgekiend, ook deels door een herhaling van zetten). De finale van de song is memorabel.

Freedom Call is zeer zeker niet m'n ding, al hoor ik wel het spelplezier van de band erin terug; niet al te serieus nemen en genieten als je dit leuk vindt, luidt het devies.

Bij Neurotech valt me vooral de goeie zang op. Muzikaal zitten er heel wat electro-invloeden in, wat ik niet per se negatief vind als het smaakvol gedaan wordt. Hier wordt soms wat geflirt met bombast, maar blijft alles toch binnen de perken en ten dienste van de song. Aan het eind ervoer ik zelfs een beetje Alcest-vibes! Best een tof nummer, dus!

Dvne is behoorlijk schatplichtig aan Mastodon, al haalt het dat niveau toch niet. Wat geen schande is natuurlijk, Mastodon is toch verantwoordelijk voor enkele ware pareltjes. Dit nummer heeft net niet genoeg eigen smoelwerk om te kunnen overtuigen voor mij.

A Light in the Dark vind ik degelijk, maar ik betwijfel of ik het een tweede keer zou opzetten. Misschien zouden hier wat raspende, uit de diepte komende vocalen net wel helpen..

Gamma Ray: Prachtig powermetalepos met veel variatie en een krachtig refrein. Een van mijn favorieten van Gamma Ray.

Children of Bodom: Deze band heeft her en der wel een lekker nummertje geschreven, en deze is ook best oké door de flitsende gitaarlijnen.

Dio: Geweldige zanger natuurlijk. Ook wel lekkere lompe hardrocktrack. Ook interessante variaties in de riffs, prima.

Avenged Sevenfold: Lekkere metal met een rock-gevoel, goed refrein, prima stem, goede riffs. Deze groep is het ook wel waard om me meer in te verdiepen.

Sybreed: Boeiende extreme doch keyboardovergoten metal met vette blastbeats en gave ritmes. Leuk om eens te ontdekken.

Wat willekeurige indrukken bij 75-66:
- Het nummer Paladin van Freedom Call klinkt inderdaad lekker euforisch. Cliché inderdaad ook, maar daar heb ik nooit veel moeite mee. Ik word er wel vrolijk van.
- Neurotech zou ik een jaar of 10 geleden erg gaaf hebben gevonden. Goed uitgevoerde mengeling van elektronica en metal.
- A Light in the Dark klinkt alleraardigst op dit nummer maar gaat te lang door om tot het eind te blijven boeien.
- Nummers als King Size is ook hoe ik Anthrax het liefst hoor. Bush past er gewoon perfect bij en Benante is hier goed op dreef.
- Niks mis met Sabaton. Waarom zou het niet in een toplijst staan? Het is toch een van de grotere metalbands van het moment. Gewoon een lekker nummer dit, bombastisch galopperend.
- The Cave van Orphaned Land klinkt zeker niet slecht, maar het is niet iets wat ik zelf snel zou beluisteren. Het is in elk geval weer eens wat anders met die Midden-Oosterse invloeden.
- Agony of Defeat spreekt mij meer aan dan de meeste nummers die ik van Sepultura ken. Quadra heb ik nog niet gehoord, maar dit is veelbelovend. Zonder dat het ergens echt opvalt, is het van begin tot eind goed.

70-66

Lekkere groove heeft dat nummer van Anthrax. Ik ken lang niet alles van de band, maar kan één en ander wel waarderen. Dit nummer was compleet nieuw voor mij, maar een aangename verrassing dus. Vooral het gitaarwerk is spetterend, maar de vocalen komen toch ook best binnen.

De bombast van Sabaton is niet geheel aan mij besteed. Ik begrijp wel hoe je hier als een blok voor kan vallen, overigens. Misschien een kleine gunfactor: mijn vader heet Karel, en ik noem hem wel 'ns gekscherend Carolus Rex.

Orphaned Land klinkt ook bombastisch, maar op een andere manier dan Sabaton, en die ligt me dan weer een stuk beter. Het klinkt allemaal behoorlijk groots (de term prog-opera springt me geregeld te binnen), maar weet wel te imponeren. De boodschap die de band uitdraagt is inderdaad ook mooi.

Toevallig vorige week de plaat in zijn geheel nog eens beluisterd. Hoewel ik in eerste instantie niet onder de indruk was (voorganger Machine Messiah vind ik tamelijk impressionant), is dat per luisterbeurt steeds meer gaan omslaan. Uiteindelijk is mijn oordeel dat dit weer een erg sterke plaat is, met een beest van een drummer, een met riffs toverende gitarist en een uitmuntende, veelzijdige vocalist.

Metalite klinkt ontzettend poppy, het refrein is rete-aanstekelijk en de frontvrouwe beschikt over een stem die uiterst geschikt is voor dit soort muziek. Met andere woorden: je hoeft je dus niet te verontschuldigen, The_CrY.

Gamma Ray brengt een uitstekende power metal-epic die groots klinkt, maar niet bombastisch is. Dit is het eerste nummer dat ik van de band hoor, maar het is overduidelijk dat hier de muzikale handtekening van Kai Hansen opstaat. Zijn vocalen zijn verdienstelijk en zitten de track nergens in de weg. Het gitaarwerk is erg lekker, het soort waar ik als Maiden-fan ook erg blij van kan worden.

Children of Bodom klinkt me te blij. Hier wordt natuurlijk op een hoog niveau gemusiceerd, maar vooral de synthesizersound vind ik cheesy.

Oeh, die Sabbath-openingsriff bij Dio is erg lekker. Het bevalt me dat het op zo'n lekker slepend tempo blijft, daar kan Dio heel goed mee overweg, die behoorlijk fel tekeer gaat op deze track. Ook mooie ritmische twists in dit nummer en stiekem best wel kronkelend riffwerk. Ik weet dat Dio classics heeft als Holy Diver en Rainbow in the Dark (die ik waardeer, maar meer ook niet), maar dit is misschien wel voor mij het beste dat ik van hem heb gehoord. Misschien maar eens mid jaren '90-platen van Dio beluisteren.

Avenged Sevenfold is zo'n band die bij mij het ene oor in en het andere oor weer uitgaat. Ik weet dat toen ik op het middelbaar zat veel rock/metalfans helemaal wild waren van deze band, maar ik heb dat nooit gehad. Absoluut vakwerk, maar er is niks voor mij dat me laat opveren.

Bij Sybreed ging inderdaad het volume wat harder. Dit klinkt voor mij als een mix van Fear Factory, Mnemic, Soilwork en The Arcane Order (ik moet In the Wake of Collisions weer eens een keer uit de kast trekken). Meedogenloos drumwerk (maar ook dikke grooves) en heerlijk hoekig industrieel riffwerk, ook de synths brengen echt een onheilspellende sfeer. Vet!