60-56

Turisas ken ik niet heel goed, maar pure folk metal is meestal niet zo mijn dingetje. Het nummer klinkt aardig, inderdaad wat zeemans-achtig, maar nodigt me niet uit tot verdere beluistering.

Die grote platen van WASP ken ik eigenlijk veel te slecht, maar als ik een track als deze hoor is daar geen reden voor. Tof, groots nummer met een interessante structuur.

Stormlord hakt lekker. Fijne epische bombast, niets meer niets minder.

At Vance is nog zo'n band die ik nooit echt heb gehoord, en zeker niet met Mats Léven. Ik vind hem een veel betere zanger dan Rick Altzi in ieder geval. Dit nummer stampt wel lekker.

Deze van Tyr ken ik wel. Lekker riedeltje in het refrein, maar verder niet voor mij.

55-51

Hammerfall ben meer gaan luisteren sinds ik ze vorig jaar in januari live zag in Nijmegen. Heerlijke band en ook hier geweldige euforische refreinen en melodische solo's. Te gek nummer!

Lang geleden dat ik deze van Dimmu gehoord heb. Wel of geen trve kvlt black metal, deze band blijft gewoon steengoed. Dit luister ik eigenlijk te weinig. Symfonische black metal op zn best.

Edenbridge is ook een band die ik destijds door jou heb leren kennen. Dit nummer steekt inderdaad met kop en schouders boven de rest van hun oeuvre uit. Heb nog vaak geprobeerd bij hun recentere platen aan te kloppen, maar beter dan dit wordt het niet. Dat refrein is inderdaad machtig.

Italiaanse power metal is bij mij hit or miss. Secret Sphere heeft me nooit echt geraakt, en hoewel deze track best een aantal van de juiste snaren raakt, komt het toch niet echt binnen.

Folk metal zonder het feestgehalte, het kan. Prachtig bezwerende folky thema, besprenkelt met wat subtiele black-invloeden her en der. Zeer mooi nummer.

Ik doe er meteen even 10, vanwege het lange wachten.

30. Gloryhammer - Goblin King of the Darkstorm Galaxy (2015)

De Britten, zo ook deze Schotten, zijn simpelweg niet in staat om bloedserieuze powermetal te maken, hoe zeer ze er ook van houden. Dat laatste is namelijk wel hoorbaar gezien de overduidelijke invloeden van Rhapsody (maar ook andere bands) in hun muziek. Alleen draait alles in de saga van Gloryhammer wel om het stadje Dundee en worden bewust alle scifantasyclichés die je maar kunt bedenken bij elkaar gegooid, de titel van dit nummer zegt wat dat betreft wel genoeg. Toch zijn de composities van kwaliteit, de nummers catchy en de uitvoering formidabel. Het refrein van deze inzending is om van te smullen en het gevoel voor epiek is onmiskenbaar aanwezig.

29. Primal Fear - Carniwar (2005)

Degelijk Duitse heavy/power met gave zang van Ralf Scheepers, die wel iets van Rob Halford heeft. De zanger zat nog even bij Gamma Ray, maar schrijft nu met Primal Fear sinds 1999 om de paar jaar een aardig album bij elkaar. Het meeste is wellicht wat onopvallend, maar dat geldt niet voor dit nummer. Wat een kracht zit er in het evenzo duistere refrein, en de onheilspellende coupletten doen het goed naar voren komen. Een uiterst doeltreffend, goed uitgevoerd metalnummer met het nodige venijn is het, op het mijns inziens beste album van deze groep: Seven Seals.

28. Bal-Sagoth - The Dreamer in the Catacombs of Ur (2001)

Bal-Sagoth is een Britse groep waarvan je de muziekstijl nog het meest onder de blackmetal kunt scharen, maar dan wel vol tierlantijntjes en met fantasythematiek. Byron Roberts zangt, grunt, vertelt ons door de relatief luchtige blackmetal heen over een of ander multiversum. Deze track springt er bovenuit in het behoorlijke repertoire van de door de vele gave hooks en Oosterse sfeer. Op drums de geweldenaar Dave Mackintosh, die later nog bij Dragonforce actief zou worden.

27. Beyond Twilight - Hellfire (2001)

Beyond Twilight is een mooie ontdekking op MusicMeter, en dan bedoel ik in bijzonder het album The Devil’s Hall of Fame, over een man die zijn eigen brein hackt en aldaar niet de mooiste zaken aantreft. Deze Denen, onder aanvoering van keyboarder Finn Zierler, schrijven een soort combinatie van doom- en progmetal, en daar komen verrekte interessante nummers uit met goed ingepaste keyboards. Op zang vinden we de legendarische Jorn Lande, die zich flink uitslooft, maar doorheen de gehele plaat kwaliteit levert. Ik ben voor de trage, slepende albumopener gegaan, met de bombastische start en een ingetogen Jorn Lande die uiteindelijk het refrein op verschillende manieren meesterlijk invult.

26. Cain's Offering - Antemortem (2015)

Cain’s Offering vormt een kleine wederopstanding van de Finse powermetal nadat Stratovarius al jaren geen kwaliteit meer leverde en Sonata Arctica experimenteler werd. Van de eerste bands vinden we Timo Kotipelto op zang en van de tweede Jani Liimatainen. Ze schrijven heerlijke nummers met de nodige pit. Deze Antemortem klinkt als een klok vanaf de eerste seconde, met de heerlijke symfonische hook, in de coupletten horen we een spannende driekwartsmaat die doorbroken wordt in het prachtige refrein, dat voor de stem van Kotipelto gemaakt lijkt.

25. Pagan's Mind - The Celestine Prophecy (2005)

De Noren van Pagan’s Mind hebben een aantal geweldige albums volgeschreven met epische progmetal waar je gewoon blij van wordt dankzij de gave riffs en de krachtige zang van Nils Rue. Het album Enigmatic: Calling opent met krachtige dreunen die de aandacht trekken en die overgaan in zo’n heerlijke riff. Na de vertraging in het meeslepende couplet komt de riff weer behendig terug om weer thuis te zijn bij de Zeven Dreunen waarop een grootse zanglijn te horen is. Zeven minuten is het puur genieten van riffs en melodieën in een coherent geheel waar alles elkaar natuurlijk lijkt op te volgen.

24. Dark Moor - The Bane of Daninsky, The Werewolf (2003)

Ook in Spanje maken ze metal, en deze Dark Moor binnen de powermetal de belangrijkste vertegenwoordiger. Album na album is het degelijkheid troef, alleen de laatste jaren wordt het binnen een soort poppy hardrock wat minder, vind ik dan. Eerst met de goede zangeres Elisa Martin en sinds 2003, en dus ook bij deze inzending, met Alfred Romero op zang. Op het geniale self-titled album is het moeilijk kiezen, maar van dit lekkere en interessante nummertje over een of andere graaf die in een weerwolf verandert, is het altijd weer smullen met de Tschaikovsky-achtige accenten in de gepassioneerd gezongen coupletten en het refrein waarin de riff handig samengaat met de zanglijn.

23. Celtic Frost - A Dying God Coming Into Human Flesh (2006)

Dan een wat meer deprimerende notatie. De Zwitserse trots Celtic Frost begon natuurlijk als Hellhammer al in de jaren 80 en beleefde in 2006 natuurlijk de welbekende wederopstanding met het briljante album Monotheist. Thomas Fischer en zijn Celtic Frost moeten het niet hebben van gelikte melodieën, maar van kracht, intensiteit en een ongekende sfeer van verdorvenheid. Daar slaagt hij met meerdere nummers in, maar geen enkele roept zoveel verdorvenheid op als deze, die stroperig, lomp en sludgy is tot de vuile titel een paar maal bezwerend wordt geproclameerd en dan met een versnelling in krachtige metal wordt omgezet.

22. Ancient Bards - To the Master of Darkness (2011)

Misschien wordt nergens betere powermetal gemaakt dan in Italië. Deze groep heeft als troef de epische nummers, nogal eens van opvallend lange duur en Sara Squadrani, die zingt als een sijs. Ook in dit nummer gaat ze mooi op in de snelle, bombastische metal en bereikt ze letterlijk en figuurlijk grote hoogtes. Verder zijn er fraaie symfonische hooks, heldhaftige melodieën en valt er genoeg te beleven in een mooi opgebouwd, rijk powermetalnummer in de beste Italiaanse traditie.

21. Fates Warning - Something from Nothing (2000)

Fates Warning begon in de jaren tachtig als heavymetalband in de Amerikaanse stijl met de kenmerkende hoge zang van John Arch, maar deze man is na een paar jaar afgelost door Ray Alder en zijn dramatische zangstijl. Vele zien het in 1997 uitgebrachte A Pleasant Shade of Grey als magnum opus van de band, maar ik voeg het in 2000 uitgebrachte Disconnected daaraan toe, en op dat album staat ook deze tien minuten lange Something From Nothing. De muziek van Fates Warning is inmiddels al minder direct en wat contemplatiever en sfeervoller geworden. Dat hoor je in dit trage nummer met subtiel ingepaste onheilspellende synthgeluiden terug, die halverwege overgaan op degelijke rock en uiteindelijk het met veel gevoel door Alder gebrachte refrein.

Beyond Twilight, Celtic Frost en Fates Warning zijn volledig spek naar mijn bek.
De anderen zitten niet zo in mijn rotatie, maar wel allemaal leuk en competent gedaan.

50-46

Oeh, leuk, Freedom Call. Rond het uitkomen van dit bijbehorende album heb ik ze voor het eerst live gezien. Hun enthousiasme en zelfspot is aanstekelijk. Land of the Crimson Dawn is een heerlijke album, en hoewel ik dit nummer zelf niet tot de sterkste nummers ervan vind behoren, blijft het wel een zeer solide power metal stamper in majeur.

Naglfar kende ik niet. Hakt wel behoorlijk erin met de bijl op de goeie plek. Misschien dat ik hier nog wel eens aanklop in de toekomst.

Heidevolk is niet zo mijn band, maar verkeerd klinkt dit zeker niet.

Ah ja, Symfonia, dat is even geleden alweer. Moest toen enorm wennen aan het latere stemgeluid van Andre Matos. Zo vreselijk als ik het toen vond vind ik het niet meer, maar hij had hier nog steeds veel kracht verloren t.o.v. zijn jaren bij Angra. Eigenlijk klinkt dit nummer behoorlijk degelijk zelfs met puik drumwerk en een catchy refrein. Wel blijft de zang voor mij het minpunt.

Amorphis stelt zelden teleur, al maken ze tegenwoordig voor mijn gevoel wel steeds dezelfde plaat opnieuw. Deze track kende ik nog niet, al klinkt het wel bekend in de oren. Hoe dan ook, tof nummer, catchy refrein.

45-41

Serenity, leuk! Mooi nummer dit, van een album van ze waar ik niet zo veel naar geluisterd heb. Inderdaad vrij filmisch, vooral met die brug. De zang van Georg Neuhauser is ijzersterk. Zeker gladde muziek dit, maar dat hoeft niet negatief te zijn.

Pathosray ken ik nog van een of andere metalladder jaren terug, volgens mij genomineerd door jou toen ook. Toen al maakte deze progmetal enorme indruk, en nog steeds vind ik dit nummer fantastisch. Lekker ruig, melodisch en meeslepend.

Cryptic Wintermoon klonk best interessant, maar ook apart. Kwam er niet goed in eerlijk gezegd.

'Rebellion in Dreamland' is een wereldtrack. Een van de mooiste momenten uit de Duitse power metal.

Iron Maiden is altijd goed, en deze epic doet het ook hier goed. Toffe keuze, dit nummer!

40-36

Aina is lang geleden, zeg. Zie zelfs dat ik hier nog niet op gestemd heb, dus kun je na gaan. 'Flight of Torek' is me wellicht nog het beste bijgebleven van die opera. Het hoofdthema is rete-catchy, en Sammet zingt de sterren van de hemel. Die vertragende wending in het midden heeft me altijd van mn a propos gebracht, en ook nu weer. In de context van het verhaal ongetwijfeld passend, maar als losse track prefereer ik toch de snelle delen.

Septicflesh ken ik eigenlijk niet zo goed. Dit gaat er wel hard op. Weet niet of dit helemaal mijn ding is, maar interessant klinkt het wel. Wie weet ga ik dat album een keertje opzetten.

Galneryus klinkt hier ook lekker. Moet zeggen dat hun prog-gestuntel me af en toe afkeer bezorgt, maar deze track klinkt gefocust en strak. Lekkere solo's ook!

De razernij van Behemoth vind ik bij deze track best prima eigenlijk. Niet per se mijn band, mede door de zang van Nergal en de death metal invloeden, maar de intensiteit en furore is wel aanstekelijk. Lang leve youtube comments die onverstaanbare grunts vertalen: "Spill coffee on the floor"

Arch Enemy vind ik wel iets vetter dan. Dikke riff, fijne grunts, en daadwerkelijk een song met kop en staart. Mooi, Maiden-esque solo-gedeelte.

50-46
Freedom Call - Valley of Kingdom: Fouter kan het bijna niet, maar ik word er wel vrolijk van en dat is wat telt.
Naglfar - I am Vengeance: Prima nummer, inderdaad niet heel vuig of kvlt, maar wel gewoon goed uitgevoerd.
Heidevolk - Koning Radboud: Luchtig nummer dat tegen het knullige aanschuurt maar uiteindelijk vrij sympathiek blijft. Ik kan mij voorstellen dat dit leuk zou zijn op een middeleeuws festival o.i.d. Hoewel ik de band al heel lang van naam ken, is dit volgens mij de eerste keer dat ik daadwerkelijk muziek van ze hoor. Het valt me niet tegen.
Symfonia - Forevermore: Te barok voor mijn smaak.
Amorphis - Silent Waters: De klik met Amorphis is helaas nog niet gekomen bij mij, hoewel ik het op papier geweldig zou moeten vinden. Het naar gothrock neigende Silent Waters bevalt me dan wel weer.

20. Svartsot - På Odden Af Hans Hedenske Sværd (2010)

De top twintig wordt ingeluid met de lekkere folky death/black van het Deense Svartsot. Hun beste album Mulmets Viser staat vol met goede, compacte nummers met knap ingepaste folkinstrumentatie en –melodieën. In onderhavig nummer, waarvan je de titel maar niet moet proberen uit te spreken, creëren de lekkere riffs een prettige cadans en werken ze mooi in combinatie met een soort accordeonloopje wanneer er een opzwepende versnelling optreedt. Niet al te complex, wel slim, effectief en lekker.

19. Iron Mask - Blizzard of Doom (2011)

Na Royal Hunt mogen we nog een keer genieten van de vocale kunsten van Mark Boals, die zich voor het briljante album Black of Death voegde bij de Belgen van Iron Mask. Op het album vinden we een mooi combinatie van pakkende refreinen, instrumentale klasse en interessante ideeën. Blizzard of Doom verenigt dit alles met de klassiek aandoende, centrale melodie die meerdere toonladders bestrijkt en op hoog tempo met verve wordt geleverd door genoemde Boals. Powermetal op z’n best.

18. Helloween - The Departed (2000)

Binnen het rijke oeuvre van deze legendarische Duitse powermetalgrootheden kom ik altijd weer uit bij The Dark Ride. Ik heb zeker geen allergie voor zanger Andreas Deris, zoals ik die her en der wel eens heb vastgesteld. Sterker nog, ik vind bij de bekende Keeper of the Seven Keys-albums de iconische Michael Kiske een stuk ongecontroleerder klinken dan hij tegenwoordig doet. Van mij krijgen jullie in ieder geval Deris, maar die wordt dan ook vergezeld van een gave compositie in de vorm van een adagio hardrocknummer met een hemels refrein dat zo mooi van hoog naar laag gaat.

17. Nightwish - Music (2020)

Nightwish is ook zo’n grote band waar ik uiteindelijk toch wel veel me heb, maar zeker niet constant kwaliteit heeft geleverd in mijn ogen. De meest recente drie albums van Tuomas Holopainen en co. vind ik eigenlijk de beste drie en hoewel het nog maar een jaar oude Human Nature een zwak non-metalgedeelte bevat, kent de eerste cd wel twee toppers, namelijk Pan en Music. Het is moeilijk kiezen, maar Music bevat toch zo veel schoonheid in de complexe, dartelende coupletmelodie en de wijze waarop het nummer zich ontvouwt na het lange, mysterieuze intro. Zowel het couplet als het refrein worden met verve door Floor Jansen gebracht, en ze blijkt dan in de bridge ook nog een sopraan te leveren om u tegen te zeggen, zij het van korte duur.

16. Symphony X - Egypt (2000)

Symphony X is zo’n band die in theorie alles heeft wat ik me kan wensen. Ze begeven zich op het grensvlak van prog- en powermetal, hebben op zang alleskunner Russel Allen, die toch al z'n zanglijnen met gevoel en geloofwaardig aflevert, en op gitaar Michael Romeo die ongeëvenaard lekkere, snelle riffs speelt, maar ook heerlijk klassiek kan pingelen. Egypt is smullen voor iedereen die van véél houdt, zo’n rijsttafel waarbij je je niet zorgen maakt wat je straks met de restjes aan moet. Want er is naast de uitsloverij van Allen en meerdere riffs van het hoogste echelon nog zoveel om op te letten. Zo is daar interessant pianowerk, ontregelende ritmes, een refreinmelodie zo meeslepend en een boeiende volta in de bridge.

15. Domine - The Aquilonia Suite (2004)

Wat wordt er toch veel goede metal gemaakt in Italië. Domine heeft een relatief korte carrière gehad van 10 jaar, maar heeft daarin meerdere goede albums afgeleverd met epische heavy/powernummers die worden gebracht door de kenmerkende stem van Adolfo Morbiducci. Niets gaat in het rijke oeuvre echter boven dit epos over Conan the Barbarian. Episch is ook echt het woord dat op zijn plaats is, dat hoor je al vanaf de eerste crescendo ontwikkelende orkestklanken. Deze gaan vervolgens over in de onvermijdelijke rock, waarna via een versnelling waarover een catchy zangmelodie is gedrapeerd de climax AVE DOMINE wordt bereikt. Het is 10 minuten lang een spektakel en wat mij betreft van een coherentie waar sommige progbands nog wel wat van kunnen leren.

14. Nile - Unas, Slayer of the Gods (2002)

De volgende epic bevindt zich in het deathmetalgenre en komt van de Amerikaanse band die thematiek omtrent Egypte en zijn geschiedenis omarmt. Nile is een band die in principe deathmetal van het zwaarste soort maakt, maar tegelijk sfeer in alle hevigheid weet in te passen. De bruutheid en sfeer verzachten elkaar niet, maar komen allebei maximaal tot uiting. Nile heeft veel goede deathmetalnummers gemaakt die je vijf minuten lang omver blazen, maar dit epos steekt daar toch weer bovenuit door de veelzijdigheid en meeslependheid. Het is een zorgvuldig opgebouwde, maar natuurlijk pittige reis vol technisch drumwerk, zowel lompe als complexe, ontregelende riffs, mystieke passages en een effectieve duistere break.

13. Virgin Steele - Rising Unchained (1995)

Virgin Steele wordt soms naast Manowar geplaatst als de Amerikaanse trots als het gaat om de wat epischere heavy metal, alleen bedient Virgin Steele zich niet echt van metalverheerlijking. Beide bands hebben ook een goede zanger, maar David DeFeis van Virgin Steele is toch net wat karakteristieker en kan soms zo lekker buiten de lijntjes kleuren. De bruutheid toont hij ook in dit nummer in het refrein, maar ook de coupletten brengt hij met veel gevoel. Rising Unchained is een niet al te ingewikkeld metalnummer dat groots, goddelijk begint en in een lekkere riff overgaat, waarna in het refrein op een prettig gejaagd riffje wordt overgestapt. De break geeft het nummer nog eens een majestueus, bombastisch cachet.

12. Luca Turilli's Rhapsody - Anahata (2015)

Na twee keer Amerika zijn we weer terug in Italië. Ditmaal bij een van de Rhapsody’s die na het uiteenvallen van de oorspronkelijke band ontstonden. Dit project van gitarist Luca Turilli vind ik een stuk boeiender dan het conservatievere project van keyboarder Alex Staropoli. Rhapsody maakte natuurlijk altijd symfonische, neoklassieke powermetal met fantasy-thematiek. Turilli’s band gaat voor een groot deel hiermee door, maar de tekstuele thematiek is wat veelzijdiger, en de sfeer is wat minder klassiek en wat moderner, het doet soms wat meer denken aan filmmuziek. Ook deze Anahata zit vol prachtige orkestratie in een catchy, vloeiend opgebouwd nummer. In het refrein hoor je ook waarom Turilli per se Kiske-imitator Antonio Conte met zijn ongekende bereik op zang wilde.

11. Theocracy - I Am (2011)

En op elf dan natuurlijk weer Amerikanen, en wel de meest Christelijke die je je maar kunt voorstellen. Theocracy maakt een vorm van melodieuze metal die raakvlakken met powermetal, heavy metal en progmetal kent. Wellicht dat dit nummer wat meer naar het laatste nijgt. De tekst staat natuurlijk geheel in het teken van de heer, maar de energie komt toch over. Ook kent het nummer een sfeervol begin, contrasten van melodieuze zangpassages met de vetste riffs en een waanzinnige hook die de bridge inzet, waarbij zanger en centrale figuur Matt Smith drie zanglagen van zichzelf over elkaar heeft opgenomen voor een adembenemend effect. Na een instrumentale passage met uitdagend en pakkend, licht progressief gitaargeweld neemt de spanning subtiel toe en bouwt het nummer natuurlijk tot zijn culminerende einde op. Goddelijk is deze track in ieder opzicht.

45-41
Serenity - Age of Glory: Niet echt mijn smaak, maar zeker een verhalend nummer.
Pathosray - The Sad Game: Progmetal die niet echt als progmetal aanvoelt. De rammelende sound komt het nummer ten goede. Het nummer gaat alle kanten op en blijft daardoor interessant tot het eind.
Cryptic Wintermoon - Hate Revealed: Moeilijk te plaatsen nummer. Ik weet niet of ik het nou goed of slecht vond.
Gamma Ray - Rebellion in Dreamland: Episch zonder uit de bocht te vliegen. Erg knap gedaan.
Iron Maiden: Zoals The_Cry al schreef, is Maiden altijd goed. En dan behoort Seventh Son tot de echte top van hun indrukwekkende oeuvre. Het is zo'n nummer waarvan de lange duur voorbij is voordat je er erg in hebt.

10. Threshold - Pilot in the Sky of Dreams (2007)

De Britse progmetallers van Threshold hebben veel moois afgeleverd met de briljante zanger Damian Wilson, maar net toen ze even een andere zanger hadden, namelijk Andrew McDermott, schreven ze naar mijn mening hun beste album: Dead Reckoning. Wilson zingt rimpelloos en met veel drama en bereik; McDermott is wat dat betreft wat ruwer, maar zijn zangstem ligt op een andere manier toch prettig in het gehoor. Pilot in the Sky of Dreams is het krap tien minuten lange paradepaardje op Dead Reckoning. Ondanks de stomme beeldspraak in de titel is het tien minuten lang genieten van dromerige melodieën, riffs, organische overgangen en keyboardloopjes die tot een enorm meeslepend geheel worden gesmeed vol dynamische, ontregelende wisselingen. McDermott zingt daar waar het moet met gevoel, en daar waar meer power gevraagd wordt, staat hij ook meer dan zijn mannetje. Zo hoort dit alles bij elkaar voor mij tot de absolute top van de progmetal of progrock.

9. Sonata Arctica - My Selene (2004)

Deze Finnen waren ooit een welkome upgrade van de nationale powermetaltrots Stratovarius. Net wat technischer, net wat verrassender, net wat betere nummers. Hoewel het debuut Ecliptica productioneel nog wat rafelrandjes vertoonde, waren de drie albums daarna van constante kwaliteit. My Selene staat op Reckoning Night, dat ik altijd als het hoogtepunt in de carrière van Sonata heb beschouwd. In mijn top 10 komen we nog veel lange, grootser opgezette nummers tegen, maar dit is gewoon een heel degelijk powermetalnummer van onder de 5 minuten met prachtige melodieën, eerst in het couplet, dat vervolgens natuurlijk overgaat in de versnelling. Ook is duidelijk aandacht aan de bridge geschonken, dat het geheel een verhalend element geeft. Catchyheid is een groot goed in de muziek, en catchy is dit nummer, maar de sfeer heeft toch ook iets ernstigs of melancholisch. Het nummer van Kakko en de zijnen waar ik al 15 jaar iedere keer blij van wordt als ik het opzet.

8. Opeth - The Grand Conjuration (2005)

Bij Opeth kan ik nog altijd het meest genieten van de deathmetalperiode, eigenlijk ten tijde van de jaren 00. De stijl waarin ze daarna zijn gaan spelen, vind ik zeker wel om aan te horen, maar bij Opeth prefereer ik de progdeath van weleer vol sfeer, hevigheid en contrasten. Het legendarische Blackwater Park is natuurlijk een mooi album, maar Ghost Reveries, waar deze notering op staat, doet daar niet veel voor onder. Opeth legt veel ambitie in hun vaak, lange nummers, wat veel moois oplevert, maar soms willen de nummers aan coherentie verliezen door de vele ideëen en wendingen. Daar heeft net deze The Grand Conjuration geen last van. Het bouwt rond een aantal centrale thema’s op die elkaar natuurlijk opvolgen en weet tegelijk te verrassen met interessant keyboardgebruik en bevat natuurlijk de gave riffs en wisselingen des Opeths. En met iemand die zo kan zingen én grunten als Mikael Akerfeldt sta je natuurlijk al 2-0 voor.

7. Epica - Universal Death Squad (2016)

Epica vind ik eigenlijk de beste Nederlandse metalband, of misschien wel beste band full stop. Mark Jansen had al succes met After Forever, maar startte aan het begin van de eeuw een project dat een langer leven beschoren zou zijn, vergezeld door Simone Simons met haar kenmerkende stem waarmee ze tussen pop- en klassieke zang afwisselt. Het leverde het ene na het andere mooie album op in de Nederlandse symfonische ‘female fronted’ stijl, maar dan met net wat meer pit dan collega’s. De uitvoering van de stijl is subliem, zoveel prachtige nummers heeft de band op haar naam staan met perfect ingepaste bombastische orkestratie, Orffiaanse koren en agressieve riffs en drumwerk met degelijk geschreven composities en catchy melodieën. De kroon op dit alles vormt deze Universal Death Squad. Zelden heb ik orkestratie zo mooi ingepast gezien in een metalnummer, waarin verder zoveel gebeurt, de luisteraar zoveel beleeft en wordt ontregeld. En toch is het nummer helemaal af en coherent. Epica bewijst dat het kan.

6. Dream Theater - The Count of Tuscany (2009)

Dream Theater is wellicht anno 2021 niet meer wat het geweest is, maar in hun goede tijd natuurlijk de absolute top op het gebied van progmetal. Over het album Black Clouds and Silver Linings zullen de meningen wellicht uiteenlopen, maar ik vind het een hoogtepunt in de carrière van deze Amerikanen naast natuurlijk Awake, Scenes From A Memory en Six Degrees of Inner Turbulence. Zo’n hoogtepunt verdient natuurlijk een waardige afsluiter, en dit bijna twintig minuten lange, mysterieuze verhaal over een bezoek aan een Toscaanse graaf met lekkere wijntjes en meer slaagt hier met verve in. Naast het originele verhaal is namelijk een bijzonder interessante compositie. In het intro is alleen is al zoveel te horen, en houdt je een minuut of vijf geboeid, waarna een vrij conventionele, maar toch degelijke en meeslepende couplet-refrein-structuur volgt om over te gaan op een boeiende break die uiteindelijk uitmondt in de climax. Het is een prachtreis die met veel gevoel is geschreven, waarin ook prettige rock- en metalriffs en proggy capriolen te genieten zijn die altijd het nummer als geheel dienen en nooit tot spierballenvertoon vervallen. Petrucci en zijn mannen hebben wel meer van dit soort nummers geschreven, maar bij geen een klopt het allemaal zo als bij dit epos, waarin het ook simpel wordt gehouden als het moet, zoals bij de lekker in het gehoor liggende zanglijnen.

Prima tracks van Helloween, Symphony X, Nile en Virgin Steele in de vorige lijstjes.

Nu zijn we dus al aan de top 10 geraakt.

Threshold behoort wel tot de top van de moderne Britse hardere prog en deze track (en album) stamt uit hun naar mijn mening mooiste periode.

Met betrekking tot Sonata Arctica blijf ik altijd hangen bij hun ijzersterke debuut Ecliptica. De drie daaropvolgende albums heb ik al eens een keer of twee beluisterd, maar daarna zet ik ze eigenlijk niet meer op. Deze track vind ik wel weer leuk uitgevoerd.
Heb ze live ook al eens aan het werk gezien. Met hun stijl van "zoete" Europese power metal heb ik van nature minder affiniteit mee dan met vele andere genres binnen de harde muziek, maar op zich wel een leuke band.

Dit was de track die mij deed kennismaken met Opeth. Toppertje.

Epica heb ik thuis twee albums van. De cinematografisch aandoende symfonische metal is net als de ietwat zoetsappigere Europese power metal alweer zo'n stijl waar ik minder vaak trek in heb dan in andere stijlen, maar als ik het een keer opzet, kan ik het toch weer waarderen. Deze track steekt weeral knap in mekaar.

Mijn collectie Dream Theater stopt zowat bij Train of Thought. Black Clouds and Silver Linings vind ik wel goed, maar heb ik toch iets te weinig trek in om bovenaan mijn verlanglijst te zetten. Deze track is wel veruit de sterkste van het album. Alle kritiek ten spijt, is en blijft het natuurlijk een topband.

35-31

Sabaton: Mee eens, deze bazentrack is gewoon het sterkste dat de band ooit heeft uitgebracht.

Lekkere power ballad van Savatage met een verslavend refreintje, natuurlijk prachtig gezongen door Oliva.

Fairyland kende ik nog niet. Lekker melodische power metal met een filmisch tintje. De zanger zingt wat lager dan bij Pathosray, maar hij maakt wel het verschil. Een cleane stem had deze track toch wat in de middenmoot laten zitten denk ik.

Ah, iedere moderne proghead zweert bij Haken tegenwoordig. Ten tijde van The Mountain hoorde ik daar ook nog bij. Deze lekker freaky track behoort tot de beste nummers van de band. Chaotisch, speels, maar toch liggen de Dream Theater-invloeden hier nog duidelijk op de loer, ondanks de wat haastig geimplementeerde jazz-stukjes.

Catamenia klinkt erg prettig. Melodische black met de nodige symfo en power invloeden. Lekker toegankelijk, maar winters genoeg voor dat beetje extra bite. Fijn nummer!

30-21

Gloryhammer! Altijd leuk. Fantastisch nummer van een fantastische plaat.

Lekker knaller van Primal Fear. Ben het met je eens wat betreft de wisselvalligheid van de band, maar deze track knalt als een malle. Machtig refrein.

Bal-Sagoth, die had je volgens mij nog eens genomineerd als Metal Album vd Week destijds. Toen beviel het ook al goed, al heb ik het weinig geluisterd sindsdien. Heerlijke epische trip met een fijne mengelmoes aan metalstijlen.

Beyond Twilight is een hele positieve verrassing. De naam kende ik; de muziek nog niet. Een jonge Jorn Lande die hier nog geen Avantasia-scheurfabriek is, maar een dynamische progzanger die menig concurrent eruit zingt. Vette gitaarsolo's ook! Deze schrijf ik zeker op.

Cain's Offering bracht een fantastisch tweede album uit. Deze song is een lekkere knaller met een zeer catchy refrein.

Pagan's Mind beluister ik te weinig, maar als ik dan een track als deze hoor is dat eigenlijk niet terecht. Dikke gitaren, fijne drums, en toch een zanger die de show steelt. Live vond ik ze tegenvallen, maar vooral op deze plaat hakken ze behoorlijk lekker met deze krachtige traditional progmetal.

Oh, ik word echt heel vrolijk van dit rijtje. Dark Moor ken ik door een tip van jou jaren terug. Inmiddels vind ik de plaat hiervoor wel iets beter nog, maar van deze eerste met Alfred Romero op zang is dit zeker geen misselijke keuze. Melodisch, theatraal en episch, en wat meer ballen dan de gemiddelde Dark Moor-track.

Van Celtic Frost worden we natuurlijk niet vrolijk op dezelfde manier, maar het doet me wel goed. Lekker zwartgallige bak herrie. De gitaren hier klinken me toch lomp en vuil.

Met Ancient Bards vliegen de epische, Rhapsody-esque loopjes ons weer om te oren. Weet niet meer of dit nummer ook in mijn lijst stond, maar het had zomaar gekund. Sterk staaltje Italiaanse power metal.

Interessante keuze van Fates Warning. Prachtige mysterieuze intro totdat het na vijf minuten opeens losbarst. Die subtiele vage ritmes van Mark Zonder maken de riff bij deze band. Fijn om deze weer eens te horen. Inderdaad prachtig nummer.

We tellen af naar 1...

5. Ayreon - To the Quasar (2000)

Arjen Lucassen en zijn progmetalproject Ayreon heb ik hoog zitten. Hij slaagt er toch altijd in om zijn pompeuze allegaartjes van stijlen en gastzangers prettig en natuurlijk te laten klinken. Het is dan ook moeilijk kiezen, maar de keuze voor de top 5 valt toch op een nummer dat me gewoon het meest raakt, en dat is het geweldige progmetalnummer To the Quasar. Het staat op Flight of the Migrator, een album dat als een stevige broeder uit de discografie geldt, en zeker niet alom wordt bejubeld. Toch bevat het naar mijn mening een aantal heel gave nummers met geweldige zangers, waarvan ik deze track, die een etappe van een reis van de oerknal naar het heden voorstelt, toch het interessantst vind. Dit vanwege onder meer de ongelooflijk spannende opbouw die bestaat uit drie delen. Allereerst het akoestische gedeelte met een vervormd gitaargeluid dat precies de juiste sfeer vindt. Dit gaat op briljante wijze over op een rockgedeelte met een soort couplet en refrein, dat met een lekker, ontregelend progriffje gepaard gaat. Dan natuurlijk het afsluitende deel waarin Deris’ werk erop zit (daar zullen sommige luisteraars wellicht niet verdrietig om zijn) en het nummer met enorm gaaf keyboardgebruik briljant eindigt. Op zang dus Andi Deris, die eerder al in mijn lijst voorkwam, en ook hier is hij weer formidabel. Op ieder moment van het lied zingt hij op een gepaste manier, en tegelijk brengt hij altijd het rauwe, rocky randje dat gewoon bij hem hoort.

4. Ten - Albion Born (2014)

Over nummers die je raken gesproken... Ten bevindt zich op het grensvlak van stadionrock, glamrock en powermetal. Het fijne daaraan is dat het zo al het epische van powermetal bevat, maar zonder het soms storende repeterende polkaritme dat met het genre gepaard gaat. Tel daarbij op de warme zang van Gary Hughes, die wel wat van Jim van Idols heeft, goed geschreven nummers met een goede verhouding tussen zwaarte, melodie en spanning en je hebt een band die de afgelopen periode een flink aandeel had in mijn luidsprekertijd. Ten is een band met wel drie leadgitaristen, waardoor riffwerk nooit hoeft te wijken voor een solo. Deze Albion Born is een lichte variatie op de muziek die Ten normaal gesproken maakt door het folky element. Het nummer verdient volgens sommigen wellicht de kwalificatie cheesy, maar het refrein is enorm pakkend, een soort van meeneuriebaar en op een bepaalde manier complex. Het album Albion en het nummer verwijst naar wat de oudste naam voor Groot-Brittannië schijnt te zijn. Zo is Albion Born, dat spannend wordt ingeleid met een episch, mystiek intro, al met al een zeer energiek, strijdlustig en emotioneel nummer over het vechten voor je vaderland met een meesterlijk, melodieus refrein.

3. Avantasia - Let the Storm Descend Upon You (2016)

Avantasia begon natuurlijk toen Edguy-man Tobias Sammet in 2000 het ambitieuze project van een powermetal-opera opzette. Vooral de eerste ‘Metal Opera’, waarin Michael Kiske weer eens kon stralen, geldt wel enigszins als mijlpaal in de powermetalgeschiedenis. Toch vind ik de wat meer rocky richting die de band in de latere albums is ingeslagen, ook behoorlijk gaaf. Sammet wist album na album geweldige zangers een (letterlijk) rolletje te geven en ook op deze Let the Storm Descend Upon You mogen we genieten van de energie en veelzijdigheid van Jorn Lande, de lekker lompe rauwdouwer Ronnie Atkins en de warme stem van Bob Catley. Zij zorgen voor spektakel op een pompeus, krachtig metalnummer dat twaalf minuten lang met pakkende melodieën strooit waarin de prettige cadans door een emotionele break wordt onderbroken die mooi opbouwt en eindigt met een keyboardeffect dat een soort storm nabootst. Het lange nummer behoudt een prettig soort eenvoud, waardoor je 12 minuten lang de energie voelt die het normaal gesproken maximaal 5 minuten volhoudt. Laat deze storm, het summum van melodieuze metal, dus maar goed op je nederdalen.

2. Rainbow - Stargazer (1975)

De meeste van mijn notaties zijn niet al te lang geleden geschreven, maar ik weet heus wel waar het allemaal begon. Eerst was er Black Sabbath, en toen kwamen de prachtige jaren 70, waarin de westerse beschaving op een dusdanig niveau was dat symfo en hardrock (en soul) in behoorlijke mate een stempel wisten te drukken op de hitlijsten. In deze tijd schreef gitarist Ritchie Blackmore met Stargazer een nummer waar veel bands die een melodieuze vorm van metal schreven of fantasy of epische thematiek in hun muziek verwerkten, het nodige aan te danken hebben. Het is ook een nummer dat een brede groep van metalliefhebbers aanspreekt omdat er zoveel te genieten valt. Zo is daar de solo van Blackmore, technisch natuurlijk uitmuntend, maar hij voorziet hem ook van een prachtige Oosterse mystiek en de melodie gaat voortdurend omhoog waardoor het thema van het nummer, het bouwen van een toren die tot de sterren rijkt, in de solo lijkt te zitten verwerkt. Ook is er de dramatische, krachtige zang van de kleine grootheid Ronnie James Dio, die acht minuten lang imponeert en in de culminatie van het nummer alles eruit gooit wat erin zit. Het nummer is verder prettig opgebouwd, met wel drie coupletten, kent uitstekende rockriffs, een spannend drumintro dat meteen de aandacht trekt, subtiel en effectief keyboardgebruik. Zo stijgt alles in het nummer tot grote hoogte, ook op mijn metaltoplijst.

1. Angra - Carolina IV (1996)

Het is altijd lastig om te bepalen wat er precies bovenaan mijn metallijst mag prijken, maar de nummer 1 van mijn algemene top 100 van zes jaar geleden ga ik gewoon opnieuw kiezen. Ik voel altijd weer blijdschap en energie als ik dit lange powermetalnummer beluister. Angra maakt dit soort metal een beetje op hun eigen manier met Braziliaanse invloeden zoals het gebruik van percussie. Op het alweer 25 jaar geleden uitgebrachte, fraaie album Holy Land, dat natuurlijk Brazilië is, is deze Carolina IV de absolute blikvanger.

Ruim tien minuten gebeurt er van alles. Het begint met spannende percussie die vervolgens mooi samengaat met het koortje. In het snelle gedeelte horen we fraaie zangmelodieën die niemand haast beter kan brengen dan de twee jaar geleden overleden André Matos. Hij zingt heel hoog en met gevoel, en zoals iedere goede, echte rockzanger heeft hij iets mooi ruws, onvolmaakts. Het refrein kent ook een mooi tweede deel waarbij het koor mooi samengaat met de leadzang. De break bestaat uit veel elementen en geeft het geheel een proggy cachet. We horen mooi pianowerk en een soort bossanovaritme en via het trompetgedeelte keren we weer mooi terug bij een spectaculaire solo die weer mooi aankomt bij het centrale thema. Alles loopt natuurlijk in elkaar over, en bij zo'n lang, ambitieus nummer is dat wel zo fijn. Het nummer besluit dan ook weer met een variant op het intro en de cirkel is rond.

Zo vind ik het een heel spannende ervaring die uiterst natuurlijk opgebouwd is. Ambitieuze powermetal met een beetje extra en Braziliaanse oomph. De zang ligt me helemaal, de melodieën zijn meeslepend, snel en langzaam gaan hand in hand en het nummer zit tjokvol ideeën, maar alles heeft een functie en niets is overdreven. Dat maakt dat het onverwoestbaar en dus al jaren mijn favoriete nummer is.

Tot zover mijn top 100 van metalnummers ! Al met al was het best een werkje, maar alle leuke reacties maken het dit waard. Leuk dat er toch nog een aantal users mijn kazige metalnummers hebben aangehoord. Bedankt daarvoor! Als ik me niet vergis, is het nu aan AOVV!

Bedankt voor de tag, jasper1991! Ik moet bekennen dat ik het hier deze zomer allemaal wat minder heb gevolgd, dus heb ik nog wel wat inhaalwerk voor de boeg. Ondertussen kan dat me er niet van weerhouden een eigen top 100 te presenteren, uiteraard. Ik ga me nog even beraden en het nodige voorbereiden, als dat voor jullie goed is. Ik ben van plan om er volgende week maandag mee te beginnen!

Ik wil best een weekje wachten hoor. Kan iedereen nog even rustig mijn geweldige lijst uitluisteren

Volgens mij was er na AOVV niemand meer in de wachtrij?

We delen absoluut niet dezelfde muzieksmaak, op het nummer van Opeth en Stargazer na ofzo, maar je kunt wel heel mooi schrijven en ik heb alles gevolgd en gelezen. Props daarvoor! Ik kijk ook uit naar de lijst van AOVV!

Bedankt voor de lijst jasper1991!
Een eerder symfonisch en melodieuze inslag, maar dat kan er bij mij van tijd tot stond ook weleens in

Bedankt inderdaad voor je toffe lijst, jasper1991! Ik moet er nog twintig afgaan, en dat ga ik ook zeker doen. In de tussentijd zal ik met een half oog alvast gaan volgen wat AOVV zoal neerpent hier.

Deze avond zal ik mijn eerste blokje posten, maar ik wil van de gelegenheid gebruik maken ook de lijstjes van Cryotank en jasper1991 nog in te halen. Hierbij een eerste update van Cryotank's lijst, positie 90 - 81:

Niet de beste van Sepultura, wel één van hun bekendste en een bescheiden mijlpaal. Het meezinggehalte (of meebrukgehalte) van de song ligt erg hoog, en het nummer heeft ook een lekkere groove. Toch word ik er nooit echt wild van; geef mij maar Sepultura à la Beneath the Remains of Arise, of de modernere versie (Machine Messiah, hint hint!).

Kreator is een brute liveband, leuke keuze dus! Phobia is gewoon drieënhalve minuten agressie, geweldig energiek en gebald uitgevoerd.

Lekker, melancholisch nummer van Swallow the Sun. Ik ben meer fan van de wat langere songs, maar deze draagt toch ook mijn goedkeuring weg. Heerlijk gitaarwerk!

Na Kreator een tweede staaltje onversneden agressie, zij het wat plastischer misschien. Veel verbeeldingskracht vergt het inderdaad niet de bloederigste taferelen (kies zelf uw gore) te bedenken bij dit soort songs. Ik ben er nooit geweldig weg van, maar kan er zeker naar luisteren, en als ik in de juiste stemming ben ook genieten.

Verrassende keuze vervolgens van Flotsam and Jetsam, die met albums als Doomsday for the Receiver en No Place for Disgrace twee bescheiden klassiekers ter wereld brachten. Gewoon een lekkere brok heavy metal met een vette riff, en van de volle zang ben ik ook wel fan.

Weer een behoorlijk agressief nummer, ditmaal van At the Gates. De furie wordt na een kort intro losgelaten, het betere soleerwerk op gitaar komt langs en zelfs een smaakvolle rustspanne wordt ingebouwd. Knap nummer!

We vervolgen met een episch nummer van Ghost Brigade, hoewel het “slechts” zesenhalve minuten duurt. Zoals Cryotank zegt, blinkt zowat elk instrument (en ja hoor, de stem is ook een instrument!) uit, het refrein (of wat daarvoor moet doorgaan) is ook om van te smullen. Heerlijk, die afwisseling tussen grunten en cleane vocals.

Dit nummer van Novembers Doom weet me niet echt te pakken. Ik had het wat zwaarder en mistroostiger verwacht, eerlijk gezegd. Maar goed, slecht is het natuurlijk geenszins!

Een recent nummer van Machine Head, alweer een verrassende keus! Ik heb de band de laatste jaren niet echt meer gevolgd, Unto the Locust was de laatste release waar ik naar heb uitgekeken (en dat is ook gewoon een goeie plaat). Deze wel ‘ns gehoord, geloof ik, maar de songs staan me niet meer bij. Dit is best OK, catchy nummer dat in het refrein (voor mij dan) ietwat uit de bocht gaat. Flynn’s zang weet me niet altijd te overtuigen.

We sluiten dit tiental af met een erg interessante song van Ministry, een band die ik nog altijd niet volledig naar waarde kan schatten, wat niet noodzakelijk slecht hoeft te zijn, overigens. Dit is in elk geval een ziedende, machinaal aandoende track, die ongetwijfeld inspirerend heeft gewerkt op volgende generaties.

80-71

Eisbrecher klinkt, net als het nummer van Ministry, machinaal. Maar dan op een andere manier, denk ik, want waar de Ministry-song me bijna fysiek wist te raken, is dat hier niet het geval. Beetje Rammstein, met wat elektronische invloeden, lijkt me. Niet geheel mijn ding, moet ik zeggen, hoewel best aardig gedaan (vooral de relatieve rustpunten dan).

Marilyn Manson is nooit helemaal m’n ding geweest, maar evil klinkt het wel. Lekker gewaagde clip ook.

Illud Divinum Insanus heb ik destijds beloond met 1,5 sterren, en ik ben niet van plan daar nog op terug te komen (er is ook gewoon veel te veel muziek om te ontdekken, natuurlijk). Dit is een ferme stamper, een anthem, maar het klinkt me gewoon allemaal te geforceerd. Dat ze ‘ns wat anders gingen doen is leuk, maar betekent niet automatisch dat het ook goed is. Al is dat een smaakkwestie, natuurlijk.

666Teen van het mij compleet onbekende Gama Bomb vind ik dan weer heel erg plezierig klinken. De songtitel maakt al duidelijk dat je dit best niet al te serieus kan nemen, maar dit is eigenlijk gewoon een heel erg goeie song. Thrash meets speed, met een zanger die me, gek genoeg, wat aan Jello Biafra van Dead Kennedys doet denken.

Prong is een band die ik wel kan waarderen, meer zelfs: ze stonden ook op mijn longlist, weliswaar met een ander nummer. Dit Turnover bevat de juiste balans bruutheid/aanstekelijkheid. Heerlijk losgaan!

Last Action Hero heb ik, als mijn geheugen me niet in de steek laat, een aantal jaartjes geleden wel ‘ns gezien. Een prent met Arnie is altijd vermakelijk, maar deze vond ik toch wat flauw, en ook veel te lang duren. De soundtrack was wel vet, met o.a. dit nummer van Megadeth. Het zal wel nooit m’n favoriete band worden, Megadeth, maar ze staan gewoon garant voor een lekker potje actie.

Wat Cryotank over het nummer van Goatwhore te zeggen heeft, daar kan ik helemaal in mee gaan, heb er zelf dus niets aan toe te voegen. Of ik ben gewoon lui, dat kan ook natuurlijk.

Ram-Zet kende ik niet, maar het intro van dit nummer, in combinatie met de albumcover, bezorgen me toch aardig the creeps. Een toch wel aparte song ontvouwt zich, met een leuke bijrol voor een zangeres, maar toch vooral een donker, wat claustrofobisch aandoende sfeertje.

Katatonia, nog zo’n band die op de longlist is beland voor mijn eigen top 100. Of deze (hetzelfde geldt voor Prong, overigens) het daadwerkelijk heeft gehaald, lezen jullie spoedig! Katatonia is toch best een gigant in het genre, ze zijn al bijna 30 jaar bezig en hebben in tijd periode toch consistent kwaliteit geleverd. Vroeger was ik er nog wat meer weg van, maar zo’n track als My Twin kan ik altijd wel velen. De kracht van Katatonia zit vaak in het fraai openbrekende refrein, niet zelden gepaard gaand met een flinke brol melancholie.

We sluiten af met een aardig nummer van A Pale Horse Named Death, met (ex)-leden van Type O Negative die na de jammerlijke dood van Peter Steele de band oprichtten. Aanstekelijk nummer dat wat doet denken aan Alice in Chains.

Ik merk trouwens dat de volgende reeks heel wat lekkers bevat; kijk er dus reeds naar uit..

Eerder vandaag sprak ik van een eerste blokje, maar ik bedacht me daarnet eerst maar even wat context te schetsen. Ik kan hier wel doodleuk een top 100 plaatsen met louter geweldige songs (uiteraard!), maar waarom doe ik dat? En hoe kom ik daartoe? En is dat misschien niet tweemaal hetzelfde?

Afijn, een beetje duiding dus, in deze proloog.

In de laatste jaren van het lager, toen ik een jaar of 11 was (ruwe schatting), ging ik voor het eerst naar hardere muziek luisteren. Het was toen ook dat ik voor het eerst bewust naar muziek tout court ging luisteren, denk ik, dus er ging een wereld voor me open. Ik herinner me nog dat ik op het speelpleintje tijdens de pauze met een vriend trouw een niet zolang daarvoor gekregen discman (zilvergrijs!) uit m'n zak haalde. Het ene oortje voerde de muziek naar mij, het andere naar mijn vriend. We luisterden naar Linkin Park en System of a Down. Toen was ik vooral helemaal weg van die eerste band, terwijl het vreemd genoeg de tweede is die mijn tand des tijds heeft overleefd.

Toen ik naar het middelbaar onderwijs overschakelde, werden Linkin Park & SoaD ingeruild voor veelal punkrock, variërend van bekende namen als Ramones, Sex Pistols en The Clash tot wat obscuurder volk als The Casualties en de Belgische punkglorie Funeral Dress. Er kwamen ook twee andere bands opzetten: Metallica en Iron Maiden.

Destijds was ik een jaar of 13, denk ik. Het was 2003, het jaar van St. Anger, dat ik toen eerlijk gezegd geweldig vond. De glans is nu volledig verdwenen, maar ik moet toch toegeven dat ik het nog steeds best te pruimen vind, al klinkt het drumwerk van Lars Ullrich steeds meer alsof ie een gedumpte vuilniszak met lege conservenblikken had gevonden en daar dan maar op was beginnen rammen. Vooral Iron Maiden gooide echter hoge ogen. In een tijd dat streaming nog niet bestond, was het downloaden wat de klok sloeg natuurlijk. Ik brandde thuis dan ook alle CD's van Iron Maiden (soms zelfs mét bonustracks!), uiteraard ook voorzien van een keurig zelf geprinte hoestekening. Puur amateurisme, maar ik heb ze nog altijd liggen, ergens in de diepere krochten van mijn kamer.

Dat waren in ieder geval de eerste invloeden. Later heb ik MusicMeter leren kennen (deze account heb ik aangemaakt op 11 maart 2009, blijkbaar), en was het hek helemaal van de dam. Tel daar de steeds verregaandere digitalisering en mijn eigen nieuwsgierigheid bij, en je weet dat dit een straatje zonder eind is.

We zijn nu 9 augustus 2021, wat volgens mijn ruwe schatting aan het begin van dit stukje wil zeggen dat ik inmiddels 20 jaar naar metal luister. Sedertdien heb ik het genre beter en beter leren doorgronden, me verdiept in de talloze substromingen en bleven natuurlijk de nodige songs en albums aan mijn lijf plakken. Daaruit heb ik een - al zeg ik het zelf - exquise selectie gemaakt, die ik de komende weken aan jullie zal presenteren. Veel luisterplezier, zou ik zeggen, tegen beter weten in of niet.

OK, hier komt ie dan, dat langverwachte eerste blokje! De bedoeling is om de andere dag een blokje van 5 songs te plaatsen, zo blijft het qua tempo nog behapbaar, denk ik. Ik weet dat ik zelf de laatste tijd niet zo trouw meer ben geweest in het volgen van de hier geplaatste nummers, maar ik probeer van de gelegenheid gebruik te maken die achterstand in te halen (mijn eigen top 100 nog 'ns bespreken na de bespreking zou wel echt knetter zijn)! Veel luister- en leesplezier dus (hoop ik)!

100. Demoniac - So It Goes

We trappen af met een track van dit jaar – jawel, zo onder de indruk ben ik reeds geraakt op korte termijn. Al moet ik zeggen dat het album begin januari reeds uitkwam, en dit titelnummer zowaar als single vooruit werd gestuurd. Een single van bijna 20 minuten, dat is best apart natuurlijk. En dat kan je ook wel van dit nummer zeggen. Het intro alleen is al fenomenaal, met loeiend gitaarwerk en heerlijk atypische drumshuffles. Wat zich daarna ontvouwt, is thrash van de plank die zich nog boven degene die zich de bovenste waande bevindt. De experimenteerdrift van Vektor is hierin terug te horen, maar evengoed de brute kracht en agressie van Kreator. En Demoniac blijkt er de perfecte symbiose van te hebben gemaakt.

Demoniac - So It Goes (2021)

99. Mitochondrion - Tetravirulence (Pestilentiam Intus Vocamus, Voluntatem Absolvimus Part III)

Mitochondrion is een behoorlijk obscure band uit Canada. Parasignosis is tot op heden hun meest recente langspeler, en daarna heeft de band niet al te veel meer van zich horen. Zonde, vind ik zelf! Want wat ze op dat album laten horen, is van hoog niveau, en het nummer dat ik hier kom presenteren, is zelfs pure klasse. Dante's Hel, in muziekvorm, heb ik er ooit over geschreven in mijn mening over het album. In lang vervlogen tijden, weliswaar. Maar ik sta er nog steeds achter. Razende track, in alle opzichten.

Mitochondrion - Parasignosis (2011)

98. Artillery - Khomaniac

Artillery heb ik ergens in 2014 leren kennen met het album waarop dit nummer staat, waarschijnlijk weer via één van de vele leuke spelletjes op dit verheven forum voor de muziekliefhebber. Ik ben, toegegeven, blijven hangen bij dit album, maar eigenlijk vooral omdat ik het een vette plaat vond, waarvan Khomaniac de exponent is: snedig en energiek; fris en innovatief klinkende thrash uit Denemarken, met bovenal een geweldige zanger. Flemming Rønsdorf stormt niet op pure kracht over het vocale balanceerkoord, maar op heldere souplesse. Een song die maar blijft groeien; elke keer ik 'm hoor, vind ik 'm net dat tikkeltje beter worden.

Artillery - By Inheritance (1990)

97. Alchemist - Evolution 3. Warring tribes. Eventual Demise

Alchemist is een Australische band die ik leerde kennen dankzij het forumtopic Metal Album van de Week, dat blijkbaar helaas alweer een poosje stil ligt. Bij dezen dus een warme oproep om misschien een poging te wagen dit topic een reboot te geven?

Sfeervol, krachtig, intens. Dat waren de drie trefwoorden die ik gebruikte in mijn mening over de plaat. Het is ondertussen alweer een tijdje geleden dat ik 'm nog eens in zijn geheel heb beluisterd, maar de trilogie waarvan deze song het slotonderdeel vormt, staat me nog bij. Dit is een track die in een goeie 5 minuten heel wat kanten opgaat, met vooral een heerlijk sfeertje, dat het midden houdt tussen mystiek en naargeestigheid.

Alchemist - Organasm (2000)

96. Ulcerate - Dissolved Orders

Voor de volgende track moeten we niet al te ver reizen, want Ulcerate komt uit buurland Nieuw-Zeeland! Qua sfeerschepping komen ze overigens ook aardig in de buurt van Alchemist, vind ik, al is dit een heel ander staaltje. Ulcerate heb ik in 2011 leren kennen met hun geweldige plaat The Destroyers of All. Daarna ben ik hen even uit het oog verloren, tot vorig jaar! Het album waarvan deze track als slotnummer fungeert, vond ik één van de betere van het jaar, en al zeker één van de bruutste. De band werd in het begin van dit millennium opgericht door gitarist Michael Hoggard en drumbeest Jamie Saint Merat, en sinds de aansluiting van brulboei-bassist Paul Kelland is dit trio een steeds hechtere, steeds betere band gaan vormen (ik heb de platen die tussen 2011 en 2020 werden uitgebracht inmiddels ook ontdekt).

Dissolved Orders vormt het sluitstuk dus van die nieuwe plaat, die weinig verbloemend is en vooral alle hoop aan diggelen lijkt te slaan. Gitzwart, nietsontziend en vooral een ontzettend heftig stukje muziek.

Ulcerate - Stare Into Death and Be Still (2020)

En zo ben ik in vijf nummers meteen de halve wereld rondgereisd, van Chili over Canada en Denemarken richting Oceanië.

Dit is voor mij al meteen een homerun. Deze tracks van Demoniac, Mitochondrion, Artillery, Alchemist en Ulcerate zijn alle vijf fantastisch en staan op al even fantastische albums. Spek voor mijn bek.

Geweldig ook dat je die gewoon allemaal kent, ASman!

Vandaag gaan we verder met blokje numero 2, van 95 t/m 91!

95. Beast in Black - Sweet True Lies

Voor de mensen die me wat volgen op dit forum, komt deze song misschien wel als een grote verrassing. In 2015 zwaaide Anton Kabanen af bij Battle Beast, om met Beast in Black vervolgens een nieuwe band uit de grond te stampen, die eigenlijk gewoon hetzelfde klinkt, maar dan net wat beter en pittiger, als je het mij vraagt. Anyway, over dit nummer kan ik verder kort zijn: je hebt van die songs die zich meteen in je hoofd nestelen, het daar best gezellig vinden en niet meer vertrekken. Dit is er zo eentje, maar in tegenstelling tot de meeste oorwurmen vind ik dat bijzonder prettig. Onweerstaanbare track!

Beast in Black - From Hell with Love (2019)

94. Ghost Brigade - Clawmaster

Dit nummer stond ook al in de lijst van Cryotank; bij mij staat ie tien plaatsjes lager. Ik heb het dan over het machtige, episch aandoende Clawmaster van de Finse band Ghost Brigade (we blijven nu, in tegenstelling tot de wereldreis van vorige keer, even in het Hoge Noorden hangen). Toen het album in 2011 uitkwam, was ik meteen razend enthousiast. De CD meteen aangeschaft natuurlijk, met een leuk T-shirt (dat ik nu nog steeds soms draag) op de koop toe. Ik heb er destijds een enthousiaste mening tegenaan gesmeten, al ben ik de band sindsdien wat uit het oog verloren. Deze song is echter altijd blijven hangen; de dynamiek tussen hard en zacht vind ik hier met name erg goed uitgewerkt, en de climax is ronduit fantastisch! Werp overigens ook eens een blik op de videoclip, gemaakt door Fursy Teyssier van Les Discrets.

Ghost Brigade - Until Fear No Longer Defines Us (2011)

93. Katatonia - Forsaker

We blijven in Scandinavië, om een minuutje of 4 met de heren van Katatonia op te trekken. Ik heb lange tijd getwijfeld tussen dit nummer en Lethean van de opvolger (ik ben wat meer bekend met de latere Katatonia, moet ik zeggen). De band heeft ondertussen al een hele weg afgelegd, maar melancholie speelt altijd een sleutelrol. In deze song komt dat subliem naar voor; de uitbarsting is immer nabij, maar de spanning wordt vakkundig vastgehouden, wat voor een puntje-van-de-stoelgevoel zorgt.

Katatonia - Night Is the New Day (2009)

92. Kvist - Stupet

Buurland Noorwegen wordt nu aangedaan, in de jaren '90 de voedingsgrond voor een heleboel obscure black metal-bands en schimmige figuren die al 'ns een kerk durfden afbranden, of elkaar of zichzelf te lijf gingen in een strijd van leven op dood. Kvist heeft een behoorlijke cultstatus, denk ik. Ze hebben enkel het album gereleaset waarop dit nummer staat, buiten enkele demo's. In 1997 was de band alweer gesplit.

Stupet is een waar, gitzwart festijn, het doet me ook wel wat aan de landgenoten van Satyricon denken bijvoorbeeld. De sfeer die wordt opgeroepen is ijzingwekkend, net zoals de desolaat klinkende schreeuwen van frontman Tom Hagen.

Kvist - For Kunsten Maa vi Evig Vike (1995)

91. Metal Church - Beyond the Black

Om dit blokje af te ronden, moeten we, net als Erik De Rode destijds, de oceaan oversteken, richting de USA. De iconische opener van een al even iconische debuutplaat passeert namelijk de revue, en dat mag niet zonder slag of stoot gebeuren. De riffs, de shift na ongeveer drieënhalve minuut, de bezielde vocalen van wijlen David Wayne; ik vind gewoon alles aan deze song fantastisch!

Ik merk trouwens dat ik niet alleen sta in mijn overtuiging, want deze song dook zowel bij trebremmit als Barney Rubble reeds op. Namens #teamMetalChurch: het spijt ons oprecht, Don Cappuccino.

Metal Church - Metal Church (1984)

AOVV 100-91:

Demoniac: Aardige experimentele thrash. Vooral het de metalgedeeltes vond ik goed, wanneer ze wat meer tekeer gingen. Soms wel moeizame fusionexperimentatie. Al met al heb ik me hier zeker mee vermaakt, knap gespeeld.

Mitochondrion: Lekkere vuige black. De goede grunt, smerige hooks en effectiefe dissonantie zorgen wel voor wat spanning en sfeer. Het komt gewoon even lekker binnen, zonder dat je de contouren van de opbouw nog goed voor de geest hebt na het beluisteren

Artillery: Lekkere, toegankelijke, klassieke heavy/thrash. Goede zang ook, ik kom er even niet op aan wie die zanger me doet denken.

Alchemist: Die kan ik ook nog herinneren van lang geleden in het Metalalbum van de Week, ook voor mij een van de betere ontdekkingen. Wat een sfeer inderdaad, prettige stonervibe, grooves en effectieve keyboards. Ook een van mijn favorieten op het album. Had eigenlijk ook wel in mijn top 100 gekund.

Ulcerate: Goede, gitzwarte blacky doom. De drummer laat graag van zich horen, maar het voegt wel wat toe. Goede, diepe grunt ook.

Beast in Black: Da's even wat anders. Glam/AOR gaat er hier op zijn tijd wel in, maar deze doet me niet zoveel jammer genoeg. Refrein raakt me niet, blijft niet goed hangen.

Ghost Brigade: Best aardige, trage metal. Aardige basisriff. Ben niet zo kapot van de cleane zang. Eindigt mooi, beetje emotioneel.

Katatonia: Zanger Jonas Renkse deed het goed bij Ayreon, maar ik heb altijd een beetje moeite gehad met zijn band. Ze hebben een ietwat rommelige manier van hoe ze hun nummers opbouwen en overgangen plaatsen.

Kvist: Vuige, ijskoude blackmetal met enorm smerige grunts en goede, folky riffs, dit beviel me wel.

Metal Church: Degelijk klassiek metalnummer op een prima album, hoewel net niet zo goed als het titelnummer 'Metal Church'. Goede zang, lekkere riffs, prima opbouw.