menu

Genres / Rock / De metal top 100 van...

zoeken in:
avatar van AOVV
Cryotank 70-61

Ik vervolg ondertussen met de lijst van Cryotank. Empyrium is de eerste band die in dit blok langskomt, met een nummer van mijn favoriete plaat van de Duitse meesters in het scheppen van een melancholische sfeer. Lover’s Grief is een uitgesponnen track met behoorlijk wat knappe folk-elementen en een bak mistroostigheid. Geen zonnig, zomers liedje dus, maar dat kan uit de titel al opgemaakt worden, natuurlijk. Een doomy mini-symfonie.

Dan één van mijn favoriete bands, Agalloch. Ashes Against the Grain is mijn favoriet album van de Amerikanen, denk ik. Nu ja, hun platen waren (ze zijn er al een tijdje geleden mee gestopt, helaas) allemaal erg goed in elkaar gestoken. Hun epische songs liggen soms wat zwaar op de maag, maar de sfeerschepping is heerlijk en effectief; ik voel me altijd wat getroffen na zo’n Agalloch-gigant. Zeer beeldend ook; tijdens het beluisteren waan ik me perfect in een desolaat landschap, een besneeuwde hoogvlakte dan wel een in nevelen gehuld, eeuwenoud donker bos. Hier komen beide beelden dan nog eens samen, wat het tot één van hun beste maakt..

Orange Goblin brengt een meer dan aardig stonernummer, met vooral heerlijke bluesy gitaarlicks. De zang weet me niet echt te charmeren, eerlijk gezegd.

Bored is een lekkere stamper van Death Angel. Goeie riff, sterke vocalen.. verveeld raak ik hier niet door, alleszins!

Karma to Burn brengt lekker vette stoner, ben het ermee eens dat deze band uitblinkt in instrumentale tracks met een goeie, wat hypnotiserende groove, zodat het meer als een afgewerkte song dan een veredelde jamsessie (waar dit wel ‘ns op wil uitdraaien) klinkt. Knap gedaan dus!

Het volgende nummer is misschien wel het kortste tot nu toe in dit topic. Twist duurt nog geen minuut, maar is wel het iconisch intro van Korn’s Life Is Peachy. Een splinterbommetje, donker en dreigend, met Davis als een soort van losgeslagen, vuige hond.

Lekker agressieve thrash van Anthrax. Een lang nummer, maar best de moeite, met stevig drumwerk, gierende riffs en een flink tempo.

Leuk “oud” nummer van Tool, vrij compact voor hun doen, al gebeurt er natuurlijk van alles. Leuk clipje ook.

Niet m’n ding, deze song van Deathstars. Aanstekelijk zat, het zal allemaal wel. Ik trek de zang om één of andere reden niet, vrees ik. Best vreemd, want eerder vond ik een nummer van hetzelfde album, dat in de top 100 van The_CrY, wel best lekker.. Ach ja, we zijn allemaal vreemde beestjes!

We sluiten af met een aardig nummer van Leaves’ Eyes, met vooral mooie zangpartijen. Instrumentaal is het allemaal best OK, vooral in functie van de zang, lijkt het me. Ik ben er niet kapot van, maar kan er prima naar luisteren.

avatar van AOVV
Dienstmededeling: aangezien het er dit weekend niet meteen inzit, kom ik maandagavond met de volgende reeks van 5!

avatar van Don Cappuccino
AOVV: 100-96

Een ijzersterk begin van de top 100 met Demoniac, dat ook voor mij een van de beste metalnummers van het jaar tot nu toe aflevert. De band weet een meesterlijke balans te leggen tussen old school thrash (Kreator, Sodom, Coroner, Annihilator), maar ook verfrissende progressieve elementen in de mix te brengen. Zo mixen de jazzy baspartijen en de klarinet echt fenomenaal met elkaar door de gehele track. Dit soort ''retroprogressieve'' bands zijn helemaal mijn ding.

Mitochondrion, dat was weer een tijd geleden dat ik dat gehoord had. Dit is wel echt de uitschieter van Paragnosis, waar de band in tien minuten laat horen waar het allemaal toe in staat is. Vervreemdend Morbid Angel-riffwerk, kronkelende Portal-toestanden, maar ook duistere en meeslepende doompassages.

Ik heb wel eens iets van Artillery gehoord, maar Khomaniac is een uitstekende thrashmetaltrack. Scherp en afwisselend riffwerk en een dynamisch verloop van de song.

Alchemist is een aparte band binnen metal, weinig bands die een gelijkend geluid hebben. Ik hoor veel Killing Joke in het geluid, maar met meer psychedelische texturen. In de komende dagen weer eens deze en Austral Alien draaien.

Ulcerate is een fantastische afsluiter van dit blok. Dissolved Orders is mijn favoriete nummer van de band tot nu toe. Ulcerate maakte altijd wel indruk met zijn verstikkende kronkelende atmosferische deathmetal, maar op deze track brengen ze veel meer dynamiek en melodie in het geluid. Het resulteert in een track die nog steeds enorm overdondert qua geluid, maar ook echt herkenbaar en vooral memorabel is.

avatar van Johnny Marr
Ik sta nu as we speak helemaal vanvoor bij een optreden van Artillery, dat zo dadelijk van start gaat. Ik ben benieuwd, ik laat me leiden door de lovende woorden van AOVV.

avatar van Don Cappuccino
AOVV's lijst: 95-91

Beast in Black is niet mijn ding, al zou ik er ook geen probleem mee hebben als het passeert in een random metalplaylist.

Ghost Brigade's Clawmaster hoorde ik voor een tweede keer. Ik vind vooral de post-metalstukken à la ISIS heel gaaf, maar de meer melancholische Katatonia-achtige zaken doen me minder.

Over Katatonia gesproken: een band waarin ik vooral in deze periode niet snap dat iedereen er zo mee wegloopt. Ik bestempel dit als ''grijze muis-metal'': heel kleurloos en vooral ontzettend lamlendig. Het wordt nergens echt kleurrijk of juist heel duister. Een track die uit mijn speakers kwam, maar waar ik na een aantal tracks weinig meer van wist.

Kvist liet me positief gestemd achter. Ik kende deze niet, maar dit is een sterk staaltje blackmetal. Dynamisch songverloop, sterk riffwerk en overtuigende vocalen.

Over Metal Church heb ik al genoeg gezegd, aangezien deze track al meerdere keren is langs gekomen. Instrumentaal top, vocalen zijn compleet niet mijn ding.

avatar van AOVV
Don Cappuccino schreef:
Over Katatonia gesproken: een band waarin ik vooral in deze periode niet snap dat iedereen er zo mee wegloopt. Ik bestempel dit als ''grijze muis-metal'': heel kleurloos en vooral ontzettend lamlendig. Het wordt nergens echt kleurrijk of juist heel duister. Een track die uit mijn speakers kwam, maar waar ik na een aantal tracks weinig meer van wist.


Ook al staat de band in mijn top 100, kan ik hier eigenlijk wel deels in meegaan. Veel tracks van Katatonia doen me niet al te veel, hoewel het allemaal wel netjes in elkaar zit. Deze song zou in principe niet veel anders moeten zijn, maar toch blijft ie steeds weer kleven. Heb ik met nog een paar songs van de band, trouwens. Leuk toch, die onvoorspelbaarheid.

avatar van AOVV
Gisteren was ik wat ziekjes, maar vandaag weer helemaal hersteld, en klaar voor het volgende metalen vijftal!

90. The Ruins of Beverast - Unlock the Shrine

Beginnen doen we met een grimmig juweeltje van The Ruins of Beverast, het alter ego van de Duitser Alexander von Meilenwald. Van in het begin wordt je de compositie ingezogen, met occult klinkend gefluister, en een gitzwarte, loodzwaar aandoende sfeer. Deze muzikant leerde ik kennen dankzij het album Blood Vaults: The Blazing Gospel of Heinrich Kramer, dat in 2013 zijn kwaadaardige tentakels naar mij uitstrekte, en hoe gaat dat dan als je door iets nieuws wordt - euhm - gecharmeerd? Je duikt in eerder werk, natuurlijk! Zo ontdekte ik onder andere het album waarmee von Meilenwald debuteerde. Black, doom, ambient zelfs; het wordt allemaal verwerkt in deze indrukwekkende track.

Op matig werk heb ik deze man trouwens nog niet kunnen betrappen. Ook zijn meest recente album, dat dit jaar verscheen, is enorm de moeite.

The Ruins of Beverast - Unlock the Shrine (2004)

89. Mourir - Foutu pour Foutu

Mourir is een Franse band die me vorig jaar bepaald van de mat wist te vegen met hun ziedende black metal. Ik had ook voor de opener of de afsluiter kunnen kiezen, maar Foutu pour Foutu is het nummer dat, naast zijn agressie, ook op het vlak van sfeerschepping het hoogst scoort. Het begint wat trager, hypnotiserend bijna, en naarmate de track zich ontspint, met zwaar op de maag liggende gitaren en uit de helleput opkomende schreeuwen, wordt je steeds meer deelgenoot van het misantropische universum. Dit is een draaikolk, muziek die aan je huid blijft kleven als pek.

Mourir - Animal Bouffe Animal (2020)

88. White Ward - Love Exchange Failure

Bij het album zelf worden o.a. Bohren & Der Club of Gore en Twin Peaks als ankerpunten genoemd. Vreemd, maar ergens ook weer niet. Ik heb het dan over de associaties natuurlijk, Twin Peaks is sowieso vreemd. Fucked up, but in a good way.

De eerste naam zal wel komen door het jazzy noir-sfeertje dat wordt neergezet. Ingehouden, maar intern bulkend van de spanning. Dat doen de Oekraïners zeer goed, moet ik zeggen. Het lange intro van deze track ademt een soort van late night moodiness uit. Een aardedonkere straat met hier en daar een uithangbord voor deze of gene nachtpub. Na een kleine 4 minuten breekt de track open, en ontvouwt zich een heerlijk black metalfestijn, vol exuberante uitspattingen, maar evengoed ingenieuze gitaar- en drumpatronen. Anderhalve minuut later zorgt een desolate piano voor een dreigend interludium. Het onheil zal weer losbarsten. En dan zijn we net halfweg.

Een groots nummer dus, in alle opzichten. Ik draai het niet vaak, werk van White Ward, maar als dat dan wel zo is, komt het dubbel en dik binnen. Zoals hun recente EP Debemur Morti trouwens. Aanradertje!

White Ward - Love Exchange Failure (2019)

87. Rorcal - VII

Een onpeilbaar Zwitsers genootschap is op plaats 87 gestrand. Rorcal wist me met Heliogabalus in 2010 niet meteen voor zich te winnen, met Világvége eens te meer. Deze track wist nog het meeste indruk te maken, niet alleen door het logge karakter dat overigens de hele plaat siert; ook doordat de track onderweg wondermooi openbreekt, wat zelfs een gevoel van euforie veroorzaakt. Om enkele ogenblikken later die op een kier geopende deur naar licht en leven bruut in je gezicht dicht te gooien, natuurlijk. Het koortje aan het eind klinkt lekker kwaadaardig. Héérlijk!

Rorcal - Világvége (2013)

86. Krux - Devil Sun

Afsluiten doen we vandaag met een overheerlijk potje doom uit Zweden. Candlemass is een voorname invloed, en als je naar het ledenbestand kijkt, merk je ook wel een zekere kruisbestuiving op, dus dat is helemaal niet zo vreemd. Maar bovenal staat Krux op zichzelf, en deze song is daar de lichtelijk geniale exponent van. Bakken sfeer, en de stoner-invloeden zorgen al gauw voor een Staat van Hogere Zaligheid.

Krux - II (2006)

avatar van jasper1991
90-86:

Ruins of Beverast: Begint onheilspellend. Wordt een smerig, gruizig gebeuren, duurt even voordat het op gang komt, maar juist dat werkt wel spannend. Redelijk aangrijpende, grimmige sfeerzetting, maar geen wauw.

Mourir: Intense blackmetal. Verdorven gruntgeluid. Het geluid of de productie is net goed: vol en en toch met een duistere vaagheid.

White Ward: Best ambitieus. Geforceerd cooljazzintro en -outro, voor de rest vrij goed. Na 3 minuten de onvermijdelijk metal met een lekkere blastbeat. Piano-intermezzo gaat wat natuurlijker in het nummer op, en het daaropvolgende gedeelte klinkt goed, goede riffs en meeslepend.

Rorcal: Ging soms beetje langs me heen, maar de tragere, meer groovy riff deed het goed. De klassieke koormuziek aan het einde is wel effectief, werkt wel duister.

Krux: Leuke doom. Mats Levén zingt goed, de riffs zijn goed en lomp en de orgels geven een lekker sfeertje. Degelijk nummertje zo.

avatar van Cryotank
Ik loop intussen enorm achter, maar ik loop stoïcijns de lijst van jasper1991 bij langs:
40-36
Aina - Flight of Torek: Zoetsappig maar wel origineel dankzij wending in het midden en de interessante akkoorden en melodieën.
Septicflesh - Lovecraft's Death: Het hele album is sterk, ook deze bombastische track vol naargeestig geweld.
Galneryus - Aim at the top: Ik zou nooit hebben gedacht dat dit iets Japans is. Zoals wel vaker bij powermetal bewandelt het de grens tussen kunst en kitsch, waarbij deze wordt overschreden bij het toontje omhoog tegen het eind. Energiek en enthousiast gebracht.
Behemoth - Sculpting the Throne ov Seth: Ik had The_CrY's comment niet moeten lezen, want nu hoor ik ook steeds 'Spill coffee on the floor'. Mooi begin vooral.
Arch Enemy - My Apocalypse: Mooi middenstuk maar voor de rest houd ik er niet zo van.

Leuk dat AOVV ook gestart is . Bedankt voor je reacties ook, daar zal ik binnenkort eens wat beter voor gaan zitten om ze te lezen.

avatar van AOVV
85. Sepultura - Machine Messiah

Sepultura is nooit helemaal m'n ding geweest, maar in 2017 wisten ze mij enorm te verrassen met het album Machine Messiah, waarvan de titeltrack uiteindelijk mijn top 100 heeft gehaald. Ik had hier natuurlijk ook voor een oude klassieker kunnen kiezen, maar deze plaats ik bewust op een voetstuk. Eigenlijk is het niet meteen een typische Sepultura-track, maar eerder een naargeestige doomtrack met een karrevracht aan Sabbath-invloeden erin verweven (luister maar 'ns naar die riffs!). Toch hoor ik ook, achter dat loodzware karakter, de oude thrash-agressie van de jaren '90. Best of both worlds, dus. Een speciale pluim verdient drummer Eloy Casagrande, die de band in 2011 vervoegde. Wat een beest!

Sepultura - Machine Messiah (2017)

84. Between the Buried and Me - White Walls

Een epic dan, maar wel volgens de regels van het zootje ongeregeld genaamd Between the Buried and Me. Knotsgek, wispelturig, maar lichtelijk geniaal. Het lijkt zo willekeurig, maar dat is het niet naar mijn gevoel, want het klópt gewoon!

Van deze band had ik nog wel enkele andere songs kunnen nomineren, maar het is deze grootse afsluiter van hun wellicht sterkste plaat Colors uit 2007 geworden. De albumhoes toont een soort blackprint van een stad; de kleuren moet je er zelf bij bedenken.

Between the Buried and Me - Colors (2007)

83. Peste Noire - Démonarque

Over knotsgek gesproken. En angstaanjagend. En vies als een fluim die al een paar keer als rochel werd uitgestoten. Peste Noire, met opperhoofd La Sale Famine de Valfunde, kan er wel wat van. De song is geïnspireerd op een middeleeuwse tekst, geschreven door de troubadour Gaucerant de Sant-Leidier tijdens één van de vele kruistochten. En het klinkt ook wel een beetje als een kruistocht. Tegen je ziel. Een demonisch circus waarin van alles gebeurt. Ik moet mijn verbeelding maar laten werken, en ik zie de Middeleeuwen voor me, met een prominente plaats voor een in nevelen gehuld slotkasteel, wanhopig vechtende ridders en een aantal erg sadistische martelwerktuigen.

Maar naast al die vuig- en vuiligheid is dit vooral een erg goeie track. Of het nu ziedende black metal of door vervlogen tijden geïnspireerde folk is; het effect en de sfeerzetting zijn maximaal.

Peste Noire - Peste Noire (2013)

82. Indian - Rhetoric of No

We blijven ons nog even in vuig milieu ophouden, want daar is Indian! Het album waarop deze klootzak van een song staat heb ik leren kennen dankzij de top 100 van trebremmit, die evenwel een andere track verkoos. Het album sindsdien meerdere keren door de koptelefoon gejaagd, en dan was het met name Rhetoric of No dat me het meest wist te beangstigen en - in dit geval - te begeesteren. Vocalist Dylan O'Toole helpt deze track, instrumentaal al geen lieverdje, helemaal naar de filistijnen; fantastisch!

Indian - From All Purity (2014)

81. Saxon - Motorcycle Man

We duiken een heel aantal jaren terug in de tijd, voor Saxon! De Britse NWOBHM'ers werden in dit topic nog niet al te vaak genoemd, denk ik. Ik mag er heel erg graag naar luisteren, en tracks als dit Motorcycle Man vind ik ronduit onweerstaanbaar. De ritmesectie zet een heerlijke groove neer, de gitaren flitsen en zanger Biff Byford heeft nu nog steeds een indrukwekkend stemgeluid. Verder kan ik er niet al te veel over kwijt; gewoon zelf luisteren dus!

Saxon - Wheels of Steel (1980)

avatar van jasper1991
Sepultura: Zo ken ik ze niet, redelijk slepende ballad. Bijna doom-achtig. Vond het wel een aardig nummer, energie kwam wel over.

Between the Buried and Me -White Walls: Op zijn tijd wel leuk om naar te luisteren. Er gebeurt veel, meestal is het gebodene wel boeiend in de vorm van riffs, melodieën of interessante wendingen. Toch is het ook wat te veel en mis ik wat lijn. Maar het eindigt toch wel weer natuurlijk.

Peste Noir: Zowel de metal als het rustige vond ik apart, maar vermakelijk vond ik het wel. Bijzondere screams, goede dissonante riffs en een kalm, folky tweede deel. Leuk om eens gehoord te hebben.

Indian: Gaaf, intens, slepend metalnummer. Het effectje dat er doorheen loopt is... effectief. Vuige en overrompelende sfeer.

Saxon: Tijd voor ouderwetse heavy metal die eens een keer niet om sfeer draait. Prima klassieker in de motormetal. Lekker, stuwend NWOBHM-riffje en goed gezongen.

avatar van Johnny Marr
Lekker bezig Nick. De nummers van Mourir, Rorcal en White Ward klinken alvast hemels (hels?)! We hebben wel een beetje dezelfde smaak wat metal betreft

avatar van AOVV
Thanks, Jeffrey! Ondertussen gaan we gewoon door met de toplijst van Cryotank:

60-51

Agent Steel, één van mijn favorieten uit de jaren ’80. Speed metal van het hoogste niveau, in de hoogste versnelling, met een briljante vocalist en flitsend gitaarwerk. Dit is wellicht hun meest bekende nummer; een visitekaartje van 3 minuten om U tegen te zeggen.

Aardig nummertje van Def Leppard, maar echt overtuigen doen ze me toch niet. Middenstuk is inderdaad wel tof gedaan!

Hypnotiserend nummer van Die Krupps, uit Deutschland. Lijpe clip, maar best een goeie song. Het repetitieve karakter werkt wel, hoewel het niet geheel m’n ding is. Dit mag ik er graag eens tussendoor bijnemen.

Opnieuw Duitsers, ditmaal een band die het op creatieve (en humoristische) wijze verwerken van bier in songs tot een kunst heeft verheven. Tankard is vooral vermaak, maar zo’n nummer als Forsaken World klinkt stiekem gewoon écht goed, hoor.

Heerlijk nummer van Metallica. Master of Puppets is mijn favoriete plaat van de band, maar in de jaren ’80 hebben ze eigenlijk alleen maar sterke platen afgeleverd (al vind ik het debuut nog niet zo indrukwekkend). Deze titeltrack hoort bij het betere werk. Snel, agressief en rauw. Vooral het gitaarwerk (die solo!) is echt geweldig.

Dan volgen dik drie minuten agressie. De mannen van Carcass gaan als malle lieden er tegenaan, wat resulteert in een ziedende track. Bijna pijnlijk om aan te horen; doeltreffend dus.

Geen groot Dream Theater-liefhebber hier. Deze song doet me niet al te veel, al houden ze het inderdaad relatief simpel, en gaat de song niet al te lang door. Wat ik meestal wel heb met de band, is dat de songs beter tot hun recht komen als je het volledige album beluistert. Awake misschien toch maar eens gaan beluisteren dan?

Het nummer van Tristania vind ik niet meteen geweldig, maar de vocale afwisseling trekt het nummer wel over de streep. Wanneer de stemmen wat lijken samen te komen, overtuigt het me uiteindelijk wel.

Een stomp in de maag of een forse tik in het aangezicht? In het refrein klinkt Fear Factory hier nietsontziend, wat fijn afwisselt met de wat rustiger strofen. Die vette industrial sound van Fear Factory werkt hier opperbest.

Afsluiten doen we met het geinige Iron Reagan. Hevig en puntig, zo’n track die schuimbekkend om zich heen schopt, in blinde razernij, maar toch ook met een knipoog. Ik vind het wel leuk.

avatar van Cryotank
35-31 van jasper1991:
Sabaton - Carolus Rex: Een in strijdmars huppelend nummer dat ondanks enkele clichés genoeg impact en afwisseling heeft om te blijven boeien.
Savatage - If I go away: Savatage was bij mij op plek 101 ofzo blijven steken, met een ander nummer weliswaar, maar dit 'If I go away' is ook niet verkeerd. Behoorlijk dramatisch nummer van de heren.
Fairyland - Master of the Waves: Het zou niet misstaan in de Efteling, maar of dat erg is, is een tweede. De bandnaam is in elk geval goed gekozen. Overdreven maar vermakelijk, zoals alleen power metal dat kan.
Haken - Cockroach King: De zang trek ik voor geen meter, maar verder is het leuker dan ik had verwacht, vooral dankzij de jazzy stukken en onverwachte geluidjes tussendoor.
Catamenia - Winternight Tragedies: Dit bevalt me wel. Het heeft sterke melodieën en ondanks de ijzigheid ook een bepaalde luchtigheid die plezier uitstraalt.

avatar van Don Cappuccino
AOVV's top 100: 90-86

Ook ik had The Ruins of Beverast in mijn metal top 100 staan, maar dan van de Blood Vaults-plaat. Van begin af aan heeft Alexander von Meilenwald een heel eigen doomy blackmetalgeluid neergezet. Dat geluid is steeds rijker geworden door zijn discografie heen met een betere productie. Toch heeft deze oudere track een meesterlijke sfeerzetting, maar ik moet zeggen dat ik eerder naar zijn latere platen grijp.

Mourir vond ik vorig jaar ook erg gaaf. Lekker doorleefde sludgy blackmetal die met Rorcal later in dit blok een goede zielsverwant heeft. Allebei bands die echt mokerslagen afleveren met gitzwarte melodieën.

White Ward vind ik fantastisch en deze openingstrack van Love Exchange Failure is misschien wel mijn favoriet van ze. Een heerlijke trage Bohren & der Club of Gore darkjazz-opening om daarna helemaal los te gaan met doorleefde blackmetalpassages en opzwepende post-metalritmiek waarbij vooral de saxofoonpartijen richting het einde ontzettend catchy zijn.

Krux klinkt erg lekker. Leif Edling heeft wel een hele typerende schrijfstijl, met de zang van Jennie-Ann was dit namelijk een Avatarium-nummer geweest, maar de vocalen zijn hier ook uitstekend.

avatar van Don Cappuccino
AOVV's top 100: 85-81

Post-Max Cavalera Sepultura was al een tijd voor Machine Messiah flink aan het experimenteren met allerlei nieuwe facetten in zijn sound, maar nog niet met een plaat die van begin tot eind top was. Op Machine Messiah leek alles bij elkaar te komen met een plaat die zelfs de ''HET IS GEEN SEPULTURA ZONDER MAX CAVALERA''-mensen grotendeels over de streep kon krijgen. Het is een vrij atypische openingstrack, met een heerlijke doomy inslag en diepe cleane vocalen van Derrick Green. Met Eloy Casagrande hebben ze momenteel een van de beste drummers op deze aardkloot in de line-up.

Colors is voor mij een heel speciaal album. Zo'n moment waarop je perceptie op muziek verandert. Het opende zoveel deuren: van de meer melodieuze zaken als Muse en Radiohead, maar ook de tegendraadse hardcore/mathcore van bands als The Dillinger Escape Plan en Converge. Het blijft een van de beste progalbums ooit, waar een duizelingwekkend aantal stijlen meesterlijk wordt gemixt. Op papier een complete ramp, maar in uitvoering een triomf van jewelste.

Peste Noire is een apart gezelschap op alle fronten. Verdorven blackmetal met vreemde avant-gardistische folkuitspattingen.

Indian vind ik echt fantastisch, deze plaat draai ik nog steeds veel. De vocalen zijn ontzettend meeslepend, heerlijke gore strotcapriolen. Het ritme is ronduit slopend, de riffs zijn monsterlijk en de integratie van noise is ook zeer goed gedaan.

De Saxon-track is iets wat ik niet zelf zou opzetten, maar lekker stuwend en niet al te veel poespas.

avatar van ASman
Yep, hier worden sterke rijtjes neergezet

Een hoop spul dat ook in mijn collectie steekt.

Mourir was bij mij dan weer helemaal onbekend, maar dat klinkt zeker aardig

avatar van AOVV
Het weekend achter de kiezen, gaan we weer door:

80. Cirith Ungol - King of the Dead

We beginnen met een voor mij misschien wat atypische keuze, maar ik geniet er evenzeer van. De vocalen, dat is natuurlijk wel een dingetje. Ik kan zeker begrijpen dat dit niet voor iedereen is (ik had er aanvankelijk ook last mee, maar nu vind ik het perfect bij het wat unheimlich aanvoelende sfeertje passen), maar je wordt op voorhand al beloond door een lange instrumentale opening, en die is geweldig. Het gitaarwerk is episch, de drummer speelt lekker zwaar. De epiek en magie van Lord of the Rings (de bandnaam is van Tolkien's levenswerk ontleend) is - voor mij althans - voelbaar aanwezig. Heerlijke gitaarsolo ook aan het eind!

Cirith Ungol - King of the Dead (1984)

79. Voivod - Cosmic Drama

War and Pain - Nothingface - Phobos - The Wake: ik had uit heel wat klasse-albums van de ongrijpbare Canadezen van Voivod kunnen kiezen, maar het is Dimension Hatröss geworden, en dan wel dit nummer. De spanning is te snijden, het gitaarspel springt in 't oog. Het refrein werkt wonderwel, want conventioneel of logisch is het allemaal niet, tenminste, op het eerste gehoor. Want bij Voivod zit er altijd iets achter, en dat iets is niet zelden ingenieus. En die vocalen, man.. Lekker wild en ongeremd.

Voivod - Dimension Hatröss (1988)

78. Nine Inch Nails - Hurt

Hurt is één van de vele meesterlijke covers die Johnny Cash opnam met Rick Rubin voor zijn zogenaamde American Recordings. Veel van die covers zijn, wat mij betreft, superieur aan het origineel. En hoewel ik Hurt één van zijn strafste vind, staat het origineel van Nine Inch Nails ook enorm hoog aangeschreven. Ik heb lang getwijfeld of ik deze zou meenemen in mijn lijstje, maar het uiteindelijk toch maar gedaan, want de onderhuidse spanning is zo intens dat je broek er van afzakt. Kortom, hoort hier wel degelijk thuis.

Nine Inch Nails - The Downward Spiral (1994)

77. Atramentus - Stygian III: Perennial Voyage (Across the Perpetual Planes of Crying Frost & Steel-Eroding Blizzards)

Een recenter nummer nu, als je dit gevaarte van 23 minuten nog een nummer mag noemen, natuurlijk. De Canadees Phil Tougas, u misschien wel bekend van Chthe'ilist, is de bezieler van dit project. Hij werkte over een periode van ettelijke jaren aan Stygian, er zit ook een hele filosofie/wereld aan ideeën achter, en liet het onder de naam Atramentus vorig jaar los op de mensheid. Wellicht ligt er slechts een kleine minderheid van wakker, maar ik vind dit geweldig sfeervolle, epische funeral doom. Er wordt heel effectief een universum gecreëerd op het album (de LP is overigens warm aanbevolen, met heel wat duiding en zelfs een soort wereldkaart), met deze als klapstuk.

Geen lichte kost, ik ben dan ook spaarzaam met het opleggen van de LP. Maar als ik dat dan doe, word ik instant meegezogen in het universum en is het telkens weer een overdonderende reis!

Atramentus - Stygian (2020)

76. Morbus Chron - The Perennial Link

Dit vijftal sluiten we af met een knaller van het geweldige Sweven, genaamd The Perennial Link. Progressive death metal; dat etiket zou je erop kunnen kleven. Maar evengoed laat je het etiket in de doos, want Morbus Chron heeft op zijn beste plaat een behoorlijk unieke sound weten creëren. Dit is een heerlijk dromerige track (de nachtmerrie is steeds nabij) met breed uitwaaierend gitaarwerk, geheel in functie van het concept. De vocalen zijn smerig en lijken van ergens uit de diepte naar boven te kruipen, om je in duisternis te hullen. Lekker creepy dus.

Dit album was de zwanenzang maar Morbus Chron, maar vorig jaar verscheen het album The Eternal Resonance van - jawel ; Sweven. Eveneens een aanrader!

Morbus Chron - Sweven (2014)

avatar van jasper1991
AOVV 80-76:

Cirith Ungol: Die kan ik me nog herinneren van het Metalalbum van de Week. Toen beviel het me niet goed. De zanger blijft nog altijd een beetje te, maar dit nummer gaat eigenlijk wel, steekt wel mooi in elkaar.

Voivod: Lekker thrashy nummer in die typische robotische stijl dat met wat subtiele originele hooks en weet te boeien, en goede vocalen ook.

Nine Inch Nails: Ik wist dat deze versie van Hurt bestaat, maar geluisterd heb ik hem nooit. Het is best aardig, met een iets andere melodie, die sterke onderhuidse spanning creëert. Is me wel bevallen.

Atramentus: Lekker smerige funeral doom, klinkt heel verdorven. Vooral de grunt is heel gruizig. Toch ook iets van een reis, en het wordt epischer halverwege. Al met al beviel dit wel, maar tegen het einde vond ik het toch saaier worden.

Morbus Chron: Begon als lompe doomdeath, wel aardig, en dan volgt ook een goede Opeth-achtige akoestische passage. Vocalen werken wel, maar kan ik niet te lang naar luisteren. Mooi nummer, goed opgebouwd.

avatar van ASman
Voor mij weer vijf toppers op rij

avatar van Cryotank
30-21 van jasper1991:

Gloryhammer - Goblin King of the Darkstorm Galaxy: Van dit soort bands moest ik eerst niks hebben maar ik kan er nu wel met plezier naar luisteren. Vol energie en levenslust.
Primal Fear - Carniwar: De titel is een beetje sneu maar wat een geweldig nummer is dit! Het doet me aan Gamma Ray denken en dat zal dan wel door de zanger komen. Kort en krachtig met sterke riffs een knappe zangkunstjes.
Bal-Sagoth - The Dreamer in the Catacombs of Ur: Dit klinkt zeer aangenaam. Verhalend en technisch dik in orde.
Beyond Twilight - Hellfire: De zanger is zeker goed maar past naar mijn mening niet zo bij de rest van de muziek. Mede daarom grijpt het me niet zo, al is er duidelijk kwaliteit in de band aanwezig.
Cain's Offering - Antemortem: Niet echt mijn smaak maar degelijk uitgevoerd en lekker energiek.
Dark Moor - The Bane of Daninsky, the Werewolf: Ik hoor een bevlogen band, maar het weet me niet te overtuigen. Het had wat smaakvoller gemogen. Maar ook hier maakt de energie veel goed.
Celtic Frost - A Dying God Coming into Human Flesh: Een vreemde eend in de bijt. Donker en somber. Ik had verwacht dat het nog minutenlang langer door zou gaan.
Ancient Bards - To the Master of Darkness: Ik merk dat ik hier niet echt een mening over heb, positief noch negatief.
Fates Warning - Something from Nothing: Een knap nummer dat je vaker moet horen om echt naar waarde te schatten vermoed ik. Het zit vol details en variaties, met een milde melancholie die je doet verlangen naar betere tijden.

avatar van AOVV
Cryotank, 50-41

Fel nummer van Anthrax. Ben zeker geen kenner of liefhebber van de band, maar van tijd tot tijd kan ik het wel smaken. Krachtige leadzang!

Niet mijn favoriete Satyriconperiode, The Age of Nero. Geef mij dan maar het jaren ’90-werk. Deze track walst wat door, vooral de drummer houdt de boel aan de praat, maar het weet me nergens te imponeren. De vocalen hadden ook wat krachtiger gemogen, vind ik.

Alien Weaponry kende ik niet, best een tof nummer. Sepultura schiet ook door mijn hoofd tijdens het beluisteren. Folkloristische kenmerken lijken me te zijn opgenomen in de song, altijd interessant! Ik weet alleen niet of ik dit een heel album zou trekken. Ik merk trouwens dat Alien Weaponry volgende maand met een nieuwe plaat komt. Wees gewaarschuwd, Cryotank!

Dan een aanstekelijk liedje van Accept (vooral het refrein dan!). Prima song, meer dan dat wil ik er ook niet van maken.

Vervolgens twee nummers van de Zweedse band Wolf na elkaar; apart! Maar goeie heavy metal is het zeker, vakkundig ingespeeld allemaal, lekker gesoleer en een sterke zanger. Deze band ga ik wel opslaan in mijn achterhoofd. Moet wel zeggen dat het eerste nummer me beter beviel dan het tweede.

Tool ken ik vooral van de langer uitgesponnen songs, maar deze energiebom uit de vroege jaren ’90 gaat er ook wel in. De vocalen van Maynard James Keenan zijn herkenbaar, en klonken toen al lekker. Ik kende deze song niet, maar hij is me erg bevallen! Agressief, wat luguber nummer zelfs; maar wel heerlijk catchy!

Orphanage is dan weer een onbekende naam, blijkt het een Nederlandse band te zijn, tof! Kent een lang, ingehouden (maar best mooi) intro, waarna het opeens lekker openbarst en wat ruiger wordt allemaal. Helemaal kapot ben ik er achteraf niet van, maar prima is het zeker.

Van The Sins of Thy Beloved ken ik enkel het eerste album Lake of Sorrow, maar de band was blijkbaar geen lang leven beschoren. Aardige track, dit, de afwisseling in vocalen is zeker prettig en doet, in combinatie met het mistroostige vioolspel ook wel denken aan een band als Draconian.

We beëindigen dit blokje met Ghost. Is het metal? Zal ik maar strategisch van yes antwoorden?
Ik ben sinds een paar jaar in de ban geraakt van Ghost, en nog lang niet uitgeluisterd. Het recentere werk is eerst gepasseerd, nu kan ik ook op zoek naar wat ouder werk. Dit is alvast een erg lekker nummer.

avatar van Don Cappuccino
80-76: AOVV's top 100

Fenomenaal blok is dit!

Cirith Ungol, daar ben ik niet zo bekend mee. Deze track is in ieder geval erg goed. Ik ben niet echt van de heavy metal, maar dit heeft een bepaalde proggy onheilspellende sfeer met prominente baspartijen die me absoluut bevalt. Hetzelfde geldt voor de vocalen, die wel hoog zijn maar ook rauw.

Voivod is sowieso een van mijn favoriete metalbands. Ze stonden niet in mijn top 100, omdat ik bij Voivod meer in albums denk dan losse nummers. Dit slotstuk van Dimension Hatröss blijft verbazingwekkend verfrissend en experimenteel voor metal, zelfs anno 2021, vooral omdat eigenlijk weinig bands in deze stijl spelen. De combinatie van kronkelende Robert Fripp King Crimson-riffs, Pink Floyd-psychedelica en punk blijft genieten.

Is Hurt metal? Daar valt over te discussiëren natuurlijk, al is de slotriff wel een gigant die echt door je speakers dreunt. Een bloedmooi nummer dat een ongelofelijke onderhuidse spanning met zich meebrengt door allerlei vervormde texturen op de achtergrond. Het is een rustpunt na alle razernij van The Downward Spiral, maar het blijft verontrustend. Op Netflix staat een interessante docu over dit nummer, zie de serie Song Exploder. Hier legt Trent Reznor vrij uitgebreid uit hoe het nummer in elkaar zit.

Atramentus heeft meesterlijk gedebuteerd met Stygian en drukt echt zijn eigen stempel op de funeraldoomsound met een groots en symfonisch geluid, maar wel zonder bombastisch te worden. Het gitaarwerk is prachtig melancholisch en melodieus à la de Australische funeraldoomgiganten Mournful Congregation. Zeker terecht dat deze in je toplijst staat!

Sweven is een plaat die heel dicht tegen mijn top 10 aller tijden aanzit. Morbus Chron stond niet in mijn metal top 100, omdat Sweven voor mij echt een geheel is. Losse track zijn al indrukwekkend, maar het is het geheel waarin alles ronduit magistraal bij elkaar komt. Samen met Hidden History... van Blood Incantation mijn favoriete deathmetalplaat aller tijden. The Perennial Link werd voor de releasedatum vrijgegeven, met trippy doomy riffwerk en tokkels, de intense vocalen van Robert Andersson en een ontspannen ritmesectie die bijna speelt alsof ze bij een psychedelische rockband toegetreden zijn. Wie geïnteresseerd is in verdere info over Morbus Chron en de Sweven-plaat, zie mijn email-interview uit 2014 met de drummer van de band voor Zware Metalen.

avatar van AOVV
Zo, er is toch wat animo. Bedankt daarvoor! Ik kom vanavond met het vervolg van mijn lijst, in de tussentijd nog een tiental van Cryotank fileren:

40-31

Hoewel het album nog indrukwekkender hoogtepunten kent, is deze opener van …And Justice for All machtig. Onverwacht intro, daarna als vanouds de kwaliteiten die Metallica in de jaren ’80 bezat: agressie, frisheid en een geniepig staaltje kwaadaardigheid. Blackened is de gedroomde opmaat richting het titelnummer.

Prima song van Evil Invaders, blijkbaar een Belgische band! De zanger weet zich te onderscheiden, en ook de bassist op de achtergrond weet me wel te charmeren. Lekkere versnelling ook zo rond tweeënhalve minuut!

Dimmu Borgir is een band die ik reeds in menig lijstje heb zien passeren, en is me zeker ook bekend. Als ik er eens wat van beluister, vind ik het bijna altijd goed, maar nooit geweldig. En dat is ook hier weer het geval. Lekker nummer, misselijkmakende vocalen en het symfonische element zorgt ervoor dat het wat gaat neigen naar een helse mis. Op de achtergrond zijn het net engelen die zingen, maar dan de afgezanten van Lucifer.

Ook Korn is best populair in dit topic, en ik begrijp het wel. De agressie kolkt in zowel de vocalen van Jonathan Davis als de instrumentatie. Vaak klinkt het dan ook nog ‘ns lekker aanstekelijk, en is er een flinke hoek af. Clown voldoet aan alle voorwaarden; erg goeie song!

Het nummer van Type O Negative is, hoewel ik de band zeker waardeer en bepaald materiaal zelfs ijzersterk vind, niet geheel m’n ding. Peter Steele weet hier wel de aandacht te trekken met zijn stem, en het orgeltje stoort niet echt; fout, inderdaad, maar men komt er wel mee weg.

Vervolgens een solide song van Paradise Lost, uit de begindagen (hoewel: Shades of God was reeds hun derde plaat). Sterk sfeertje, bevat al de zwaarte van later werk. En goeie vocalen; krachtig en met toch wel wat variatie.

Fijn nummer van Anathema; kort maar krachtig, en heel anders dan later werk als Weather Systems (hoewel dat m’n favoriet is van de band). Mooi pianospel richting het eind, fraaie strijkers en een lichtjes terneergeslagen sfeertje; het voelt wel passend dat deze na Paradise Lost komt, eigenlijk!

Front Line Assembly: niet mijn ding, o neen. Energie zit er zeker in, maar het duurt me te lang en weet mij niet echt te raken. Dat een ander hier schuimbekkend losgaat, kan ik wel begrijpen.

Ik zie dat het album van Fear Factory waarop What Will Become? staat, niet al te hoog gewaardeerd wordt op MuMe. Nu ken ik het album helemaal niet, maar als alle songs van het niveau van deze opener zijn, dan lijkt me dit toch wel flink de moeite, hoor. Een track zonder mededogen. Lijkt ook wel wat op Front Line Assembly trouwens, maar dit vind ik gelijk een pák krachtiger.

We sluiten af met een lekker aanstekelijk maar bruut nummer van Exodus. Ik weet niet of de vocalen van Souza ooit helemaal m’n ding gaan worden, maar op instrumentaal vlak is dit zonder twijfel erg sterk. Heerlijk groovende thrash.

avatar van AOVV
Volgend blokje!

75. Agoraphobic Nosebleed - Not a Daughter

In 2016 was ik helemaal ondersteboven van Arc, de monsterlijke EP die Agoraphobic Nosebleed uitbracht als eerste in een speciaal project dat daarna echter helaas van het voorplan verdween. Het duurde tot enkele maanden geleden dat ik mijn bewondering voor het werkstuk ook in woorden wist te vatten. Deze song, die het bal opent, is nog het indrukwekkendst van allemaal; log maar bruut, met smerig gutsende schreeuwen eroverheen. En dat voor een minuutje of 7. Genieten maar!

Agoraphobic Nosebleed - Arc (2016)

74. Wolves in the Throne Room - Thuja Magus Imperium

Van deze band had ik verscheidene andere tracks kunnen kiezen, want ze blinken wel uit in dit soort epische black metal - bakken sfeer ook. Het is echter de machtige opener van hun plaat Celestial Lineage geworden, want daar is het voor mij ook begonnen wat Wolves in the Throne Room betreft, en dat soort dingen blijft wel bij, natuurlijk.

Dit nummer kent een - ahum - hemelse opening, waarna de hel losbarst. Woede en agressie kolken in het rond, maar zonder het oog voor melodie te verliezen. Maakt dat dit een meesterlijke compositie is! Hun nieuwe plaat moet ik nog checken, hopelijk is die ook de moeite!

Wolves in the Throne Room - Celestial Lineage (2011)

73. Lantlôs - Bliss

Lantlôs dan. Deze track stamt uit de tijd dat Neige van Alcest nog aan boord was, en dat is meteen te horen. Hij haalt zijn meest gruizige vocalen boven, de song schiet ook meteen jachtig uit de startblokken, geeft je geen tijd om even op adem te komen. Daarna is er grappig genoeg wel wat tijd voor introspectie, met o.a. een heerlijk piano-intermezzo. Voor mij werkt deze formule heel erg goed, kan er altijd weer intens van genieten.

Lantlôs - Agape (2011)

72. Ulver - Capitel I : I Troldskog Faren Vild

Ulver is een Noorse band die ondertussen al heel wat uithoeken van de muziekwereld hebben verkend. Op hun eersteling, Bergtatt, speelden ze mistroostig klinkende black metal met sfeervolle folk- en natuurelementen. De muziek, zoals deze geweldige song, klinkt als de hoes: mistroostig, onherbergzaam, desolaat en mysterieus. En die vette gitaarriff die rond minuut 6 wordt ingezet is ook van een genialiteit dat het bijna absurd wordt.

Ulver - Bergtatt (1995)

De nummer 71 plaats ik apart, aangezien de lengte van die track flink de moeite is.

avatar van jasper1991
AOVV - 75-72:

Agoraphobic Nosebleed klonk in mijn herinnering anders, maar ik vond dit een verrekte lekkere pot groovy metal. Hard, vuig, log en met effectieve wisselingen die spanning creëren.

Wolves in the Throne Room begon aardig, maar dit is om de een of andere reden niet helemaal mijn blackmetal.

Lantlos was wisselend, ook qua liedstructuur, maar ook qua kwaliteit. De beste gedeeltes vond ik de intensere metalgedeeltes met een soort getokkel eroverheen.

Deze van Ulver is prachtig, mooi begin van het enigszins legendarische Bergtatt, toen ze nog lekkere folky blackmetal maakten. Veel sfeer, roept wat melancholie op.

avatar van Johnny Marr
Capitel I, om te janken zo mooi
Op Not a Daughter ga ik ook telkens weer helemaal kapot, wat een pletwals.

avatar van AOVV
OK, positie 71 hadden jullie van mij nog tegoed. Klaar voor een übervette stoner/doomtrip van een dik uur?

71. Sleep - Dopesmoker

Waar Don Cappuccino het album The Sciences prefereert, blijf ik, hoewel dat zeker een erg sterke plaat is, trouw zweren aan het magnum opus van Sleep. Dopesmoker is een track van maar liefst 63 minuten, maar saai wordt het nergens. Dat ligt zeker aan het live-gevoel (althans: zo ervaar ik het toch). Het is echt zo'n lap muziek die kan bezweren, met die geweldige riffs, moddervette groove en vuige, wat aparte vocals van Cisneros. Een ontdekkingstocht zonder eind ook; elke keer ontwaar je weer iets nieuws, of dat nu een drumaccent, subtiel detail in het basspel of een machtige gitaarsolo is.

Sleep - Dopesmoker (2003)

avatar van Don Cappuccino
AOVV's top 100: 75-71

Agoraphobic Nosebleed liet op de Arc-EP te horen van meerdere markten thuis te zijn. Ze zijn vooral bekend als een grindcoreband, maar Not A Daughter is een monster van een moerassige doomy sludgetrack met riffs die niet zouden misstaan op platen van Eyehategod en Electric Wizard. Heerlijke intense vocalen van Katherine Katz ook!

Thuja Magus Imperium heeft inderdaad een bloedmooie opening, maar blijft in de woestenij een gelijkende sfeer behouden. Ook een van mijn favoriete Wolves in the Throne Room-tracks.

Het was een tijd geleden dat ik Bliss had gehoord, wat een fenomenale track! Bij Lantlos blijf ik enorm bij Melting Sun hangen, maar het werk daarvoor met Neige is ook ijzersterk. Ik heb gelijk Agape maar even genoteerd om morgen weer te beluisteren. De vocalen van Neige zijn hier vele malen meer doorleefd dan bij Alcest en de mix van melancholische post-black, de jazzy rustpunten met fluisterende drums en de al naar Melting Sun hintende doomy shoegaze-accenten is meesterlijk uitgevoerd.

Ik had dezelfde Ulver-track in mijn top 100 staan (wel wat hoger, op nummer 35) en schreef er dit over:

Ulver heeft een van de vreemdste carrièretrajecten in metal ooit die meerdere genres betreft: synthpop, modern klassiek, ambient, triphop, neo-folk en dus ook blackmetal. Toch was op dit album al duidelijk dat Ulver binnen de blackmetal al een buitenbeentje was. Ulver komt namelijk ontzettend elegant uit de hoek met dromerige melancholische tremologitaren, folktokkeltjes en mystieke cleane vocalen. Ook valt het baswerk heel erg op, deze geeft de gehele track heel veel diepte. Dit voelt als de voorloper van het geluid van een band als Alcest.

En dan Dopesmoker. Ik heb inderdaad de voorkeur voor The Sciences, wat zeker niet betekent dat ik af en toe Dopesmoker opzet en daar van geniet. Het is ontzettend knap dat Sleep 63 minuten lang boeit met eigenlijk vrij weinig middelen. Er is één hoofdriff, maar die wordt constant lichtjes veranderd door middel van bepaalde details in het gitaar/basspel en drumfills. Je zou het een soort van minimal music à la Steve Reich kunnen noemen, maar dan voor Black Sabbath aanbiddende stoners met de versterkers op 11. Dopesmoker is meer dan alleen fuzzy riffs en het momentum dat het constant behoudt laat horen dat Sleep tot de absolute top binnen de stoner/doom hoort.

avatar van jasper1991
71 Dopesmoker: Toch maar weer even in zijn geheel beluisterd. Ik houd wel op zijn tijd van deze lompe, trage stoner. Het gitaarwerk is lekker vol en laag, niet al te ingewikkeld, maar zeker effectief. De zang is ook op zichzelf prima voor deze muziek, lekker vuig, houd wel van zangers met een randje. Af en toe toch net even de nodige variatie, vooral de riff rond 35 minuten is sterk. 63 minuten is ondanks alles lang om geboeid te blijven, maar aardig vind ik dit wel.

Gast
geplaatst: vandaag om 03:57 uur

geplaatst: vandaag om 03:57 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.