Een wat onbekender Queen-nummertje, van hun bekendste album (Night of the Opera). Het is een pianonummertje, voor hun doen heel ingetogen. Het ademt desondanks Queen uit in alle facetten, het pianospel bijvoorbeeld (doet heel erg aan het pianospel in Bohemian Rhapsody denken, net als die achtergrondzang). En natuurlijk de zang van Freddie Mercury, die door het ingetogen karakter heel mooi uitkomt. De nadruk ligt helemaal op het pianospel en de zang, wat het nummer bijzonder geslaagd maakt. Een sterk nummer, en niet iets wat ik van Queen had verwacht. (Arrie)

Karl Wallinger, keyboardspeler bij The Waterboys midden jaren 80, heeft de gave om extreem verslavende popliedjes te creëren. Ship of Fools, As the Rainbow Comes en Is It Like Today zijn enkele voorbeelden, ook is het de man achter Robbie Williams’ hit She’s the One en schrijver van de muziek van Don’t Bang the Drum. Een waar popmuziekgenie mag de man eigenlijk wel genoemd worden.
Way Down Now is misschien de perfecte weerspiegeling van Wallingers genialiteit. Geweldige uptempo hit met een ietwat tegenstrijdige tekst. In het outro wordt zonder pardon even Sympathy for the Devil er doorheen gegooid, maar dit gebeurt op zo’n sympathieke manier dat het onmogelijk is om je daar aan te storen. (Dwejkk_)

Net nu ik terug Scipio (heerlijk jeugdboek) uit de boekenkast getrokken heb behaalt de muziek van de Grote Dief de gezamenlijke Afrekening. Met zo’n naam kan je misschien iets vinnigs verwachten maar de mensen die het bandje al langer kennen weten wel beter: het is lieflijk gezongen folk met een randje gruis. Maar ook met dat tikje onheilspellende van bijvoorbeeld een Blonde Redhead en Portishead waardor je toch geboeid blijft luisteren. Frontvrouw Adrianne Lenker bracht eind vorig jaar nog solo een album uit maar aan inspiratie geen gebrek blijkbaar, want hier staat ze alweer met een nieuwe single. Alsof ze hulp krijgt van hogere machten. Da’s tevens ook waar UFOF over gaat, van die aliens en zo. Of in elk geval dingen die niet te bevatten zijn, stijlvol in intelligent neergepend door Lenker. De fourpiece uit Breukelen "Brooklyn" brengt op 3 mei hun nieuwe album uit, tevens U.F.O.F. geheten. Dat duurt nog eventjes dus eerst zien, dan geloven. (123poetertjes)

Morphine heeft een uniek geluid dat tussen blues en jazz ligt. Die scheurende sax en de melodie maken dit nummer een hoogstandje. (LucM)

Raar dat niemand deze review wil claimen want dit is toch een hele fijne Suede. Dit nummer is enorm catchy en de stem van Brett op het goeie randje. Ook is dit een oorwurm van mij, ik heb deze tijdens dit schrijven nog gedraaid en dat zal nog wel repeteren in mijn oren vanavond. Fijn plaatje van een fijne band (DjFrankie)

Toen dit nummer als single in 1986 uitgebracht werd, werd het slechts een kleine hit. Verbijsterend voor mij, want wat een juweel van een nummer is dit. Een tekst die staat als een huis en het wordt werkelijk briljant gezongen door Frank Boeijen. Fel en schreeuwend als het moet, maar ook breekbaar op de juiste momenten. Eén van de beste Nederlandstalige nummers die ik ken. (Kees-Jan)

Gretz schreef:
Overzicht van het honderdtal dat net gepasseerd is:

1500-1401

13 nieuwe binnenkomers met als hoogste nieuwe: Moses - We Just (#1414)
Grootste stijger: Roxy Music - Avalon (+540)
Grootste daler: Falco - Jeanny (-967)


1476 1508 dEUS - The Ideal Crash

Cor schreef:


Individuele posts geeft hier 'Sister Dew'

In tegenstelling tot velen hier ben ik pas sinds kort wat meer in de jaren 80 gaan duiken. Ik had jarenlang het idee dat het niet mijn decennium is maar ik ontdek steeds meer leuks. Hungry Like the Wolf doet me denken aan de geweldige ‘Mature Cheddar’ avonden in de Voodoo, de leukste kroeg van Belfast. Dansen, dansen, dansen... (staralfur)

Dit is electronic in een soort die je niet vaak tegenkomt. Origineel is het zeker. En de originaliteit wordt omgezet in een fijn nummer. De instrumentatie is erg mooi. Ze toveren schitterende melodieën tevoorschijn en afwisselende. De vocalen zal niet iedereen bevallen, ik vind ze eigenlijk redelijk fantastisch. That boy needs therapy! Geniaal. (Snoeperd)

Ik ben voor de eerste keer met dit nummer in aanraking gekomen toen ik Gorky (ook voor het eerst) aan het werk zag en dit in zijn geliefkoosde habitat van de Gentse Feesten, waar hij altijd nog meer boven zichzelf uit weet te stijgen als anders. Ik was daar samen met het petekind van Luc De Vos en dit in de gietende regen, dus het beeld blijft me goed bij. Waar ik bij sommige Gorky/i-nummers soms wel het gevoel krijg dat hij iets te veel nadruk legt op het poëtische en soms wat te weinig op het instrumentale, werd ik door dit nummer direct meegegrepen door die stuwende, aangename riff die door het ganse nummer blijft gieren. Als je dan na dit leuke muzikale aspect dan ook nog eens achteraf dit nummer opzet en kan genieten van de poëtische (en soms gewoon erg grappige) teksten die bij deze man als het ware telkens uit het niets komen opgeborreld dan weet je dat je met een erg geslaagd nummer zit. Het hoogtepunt voor mij van dit nummer is wanneer Luc De Vos op een prachtige wijze het stukje "Hier heerst vrede!!!" weet uit te roepen. Eén van de meer dynamische nummers uit het oeuvre van Gorky en dat doet hen zeker geen slecht! (dumb_helicopter)

Ben Howard staat op dit moment op de eerste plek in onze rotatielijst, dus een nummer van zijn album 'Noonday Dream' mag natuurlijk niet ontbreken. Jullie kozen massaal voor Nica Libres At Dusk, het stemmige openingsnummer dat steeds epischer wordt. Het refrein (While the faithful dispose of a generation / And all of the mountains whisper knowingly) is pakkend. Tubanti omschrijft het mooi:

"Door een mengelmoes van elektronische geluiden, een drumcomputer en één helder klinkende gitaar bouwt het openingsnummer met een ‘buitenaards’ geluid op naar een refrein, dat door een dominantie van gitaren in plaats van elektronische geluiden, een prachtig helder en ‘aardser’ geluid bevat. Hierna ontvouwt de openingstrack zich tot een prettig folknummer met veel elektronische invloeden. Als zich na een kleine zes minuten een prachtig, op een piano leunend outro aandient, lopen de verwachtingen voor de rest van de plaat als vanzelf hoog op." (AstroStart)

Laten we dit setje een beetje leuk, dansend, afsluiten met Sheila E, Prinses Percussie, onderdeel van de hofhouding van His Royal Badness Prince in de Galgenwaard, juni 1987. heel fijn concert en dit blijft een heel fijn nummer- oja, en Prince doet ook nog meer (aERodynamIC)

We zijn in de hippere regionen van de top 100 aanbeland. Ik kan voor Brockhampton een gelijkaardig verhaal vertellen als bij FKA Twigs. Fan van het eerste uur was ik ook hier niet. In 2017 bleef ik maar artikels over deze gasten tegenkomen en alhoewel ik het allemaal wel vond meevallen, was de klik er nooit. Dat duurde tot helemaal op het einde van dat jaar, toen BOOGIE me omver blies. De rest van hun materiaal ben ik ook meer gaan waarderen maar BOOGIE blijft mijlenver boven de rest van hun oeuvre uitsteken. Elke rapper die hier op de voorgrond treedt doet dat met een eigen stijl en het klinkt niet alleen individueel allemaal fantastisch, ook als geheel is het een bom van een track. Het varieert, het swingt en het is gewoon een feest om naar te luisteren. Rock doodverklaren is het laatste wat ik wil doen (daar heb je al genoeg wijsneuzen voor), maar ik kan niet ontkennen dat er meer energie in dit ene nummer zit dan de meeste hedendaagse rockbandjes in hun hele carrière presteren. (arcade monkeys)

Histoire de Melody Nelson is een best moeilijk album. Ik vind het al een tijdje een zeer interessant album, maar een aantal nummers heb ik nog niet kunnen doorgronden. Enkele pareltjes van nummers echter wel. Waaronder dit nummer. Het nummer begint met een baslijntje om u tegen te zeggen. Het vioolspel is schitterend, de vioolpartijen zijn met flink veel gevoel gespeeld. De mooie arrangementen op de gitaar maken de instrumentatie tot geweldig. Het duet dat zich op de voorgrond af speelt is bijna ontroerend, zo mooi. De zangpartijen zijn fenomenaal. De ene zin wordt fluisterend gezongen en de andere weer iets harder, maar alles blijft ingetogen. Dit is zo'n song die prachtig is omdat het zo klein gehouden is (Snoeperd)

Gedurende de noughties hadden deze Welshmen de gewoonte om de zoveeltijd een bijzonder fijne single de ether in te pompen. Volgens mij was dit hun laatste wapenfeit dat ik zeer te pruimen vond. Simpelweg een degelijke, donderslekkere rocksong met die raspende vocale van de zanger, die ondanks z'n masculiene stem meen ik een nogal vrouwelijke voornaam droeg. (mol)

()

En ook de grootste metalklassiekers komen er relatief bekaaid vanaf. Is dit nou zo’n soft metalnummer of is er daadwerkelijk een deel van metal die ik goed vind? Geen overdreven grunts, maar wel opzwepend drumwerk, een heerlijke zanger en uiteraard legendarisch gitaarwerk. Maar dit zal natuurlijk wel weer één van de zachtere nummers op het album zijn, of niet soms? Geef maar geen antwoord, ik ga me laten verrassen. (chevy93)

Gekke Roeland vindt stiekem dat het debuut van dEUS bij verre niet is geëvenaard door hun latere albums, hoewel hun tweede en derde ook nog zeer degelijk zijn. Op Worst Case Scenario heeft dEUS een royale portie ballen vermengd met krakende violen en gevoelige liefdesliedjes, met als resultaat een rammelend, spannend en experimenteel debuut waar bijna alleen maar ongekende pareltjes op staan. En dan maken rauwe, golvende gitaarlijnen in het couplet, verschillende geweldige wendingen en de fantastische zang van Barman het ook nog eens één van de nummers die boven de rest van de albumtracks uitsteken. Heerlijke herrie. (hoi123)

Die stem bezorgt me kippenvel, wat een emotie. De muziek is als een kudde buffels die alles vernietigt wat op hun weg ligt. Het geheel blaast me de eerste keer omver, de tweede keer al minder, maar het blijft een ijzersterk nummer. (arcade monkeys)

Dat het inmiddels uitgekotst wordt, snap ik wel. Puur een hitnummer, maar is hij daarom slecht? Nee, zeker niet. Het basloopje ken je op een gegeven moment wel en Moooooooney ook wel en recentelijk heb ik het nummer ook amper meer beluisterd, maar als je het dan een tijdje links laat liggen, slaan die gitaarsolo en die tekst weer even hard in. Niet voor niets heb ik afgelopen week Wish You Were Here weer ingeruild voor Dark Side of the Moon in mijn top 10. (chevy93)

De in de VS razend populaire band Journey vond ook enige keren de weg naar Europa. Don't Stop Believin' is misschien nog wel de grootste klassieker van de band. Het nummer kent een strakke opening op het keyboard met een gestage opbouw naar het refrein met meer bombast. (HugovdBos)

Zanger Brett Anderson is van alle nummers die hij geschreven heeft misschien wel het meest trots op deze. Daar kan ik me wel wat bij voorstellen, want het heeft alles wat een krachtig en gevoelig nummer moet hebben en Brett kan er al zijn vocale mogelijkheden in kwijt. (titan)

Dit is een erg laidback dancenummer. Dat betekent dat het op het eerste gezicht helemaal niet zo dansbaar klinkt: hoewel het moeilijk is om vanaf het begin niet verliefd te raken op het door mevrouw Gou herself gemompelde zangmotiefje, is de beat er niet eentje die meteen tot wild dansen uitnodigt. Toen was ik een keertje dronken en in een club en snapte ik hem: dit is inderdaad het dancenummer van 2018. Juist de achteloze manier waarop de akkoorden worden neergelegd over die eigenwijze basmelodie is de reden dat dit nummer zo heerlijk licht laat klinken. Itgehane is heel bezweet dansen in een beachbar waar iedereen om je heen veel knapper is dan jij en veel duurdere kleding aanheeft, maar toch lief is. Itgehane is een veelzijdig, kleurrijk en godvergeten catchy klein meesterwerkj (hoi123)

Belle & Sebastian behoort tot mijn favoriete bandjes, en zeker de eerste twee albums. Dit is misschien wel mijn favoriete liedje van hun, geweldige tekst, lieve melodieën, erg leuk gezongen. Stuart Murdoch mag dan wel een wat lullige stemmetje hebben, het past perfect bij de muziek. Het is een leuk ingetogen popliedje, tot de bas en het ontzettend leuke trompetje erin komen. Dan wordt heen opgewekt liedje waar je wel vrolijk van moet worden. Leuker dan dit wordt popmuziek niet, fantastisch! (Arrie)

Alles wat van Curtis en Superfly af komt is heerlijk. De drive van dit nummer is perfect en de zwoele stem van Curtis Mayfield draagt het nummer op een zeer afwisselende en fraaie manier. Ik krijg gelijk weer zin om Superfly op te zetten. (jeroentjuhh)

Prachtsong van Big Star, van hun 2e album Radio City. Big Star was in die tijd een welkome afwisseling in het classic rock landschap. Wat frisser, minder bedompt en meer jangly. Een invloedrijke band zou blijken. De band rondom Alex Chilton en Chris Bell, maar die laatste vertrok na het 1e album. Het is een ode aan Califronia Girls van The Beach Boys. September Gurls wordt alom gezien als een klassieker, omdat het oude bekende elementen in een geheel nieuw jasje verpakt. Hoe maakt deze song je niet vrolijk? Zo frank en vrij, sparkling en een heerlijke jangly meezinger. Verrukkelijk! (luigifort)

Eén van de langere nummer uit Illinois. Het rockt bij momenten waarbij gebruik wordt gemaakt van een koor maar bevat vooral rustige folky stukken met breekbare stem. Origineel en afwisselend, Sufjan Stevens is duidelijk niet voor één gat te vangen. (LucM)

ArthurDZ schreef:
Ik meen me te herinneren dat ik dit jaar Via genomineerd heb omdat ie anders uit de lijst dreigde te vallen als 11de dEUS-nummer ofzoiets, dat ie nu niet onder mijn naam in het ontknopingstopic komt, neem ik dan maar voor lief Maar het feit dat ie nu alsnog stijgt geeft wel aan dat het afromingsysteem niet bepaald waterdicht is. Maar goed, da's een discussie voor een andere keer (en op een andere plek).