Dit nummer associeer ik altijd met mijn vakantie naar Liverpool in 2001. De thuisstad van New Order hing vol met posters van Get Ready, het comebackalbum dat weldra zou uitkomen. De single Crystal was al even te horen en dat was voor mij zo ongeveer de single van het jaar. Ik heb hem compleet grijsgedraaid, evenals het album toen dat eenmaal uitkwam. En nogal altijd vind ik het een geweldige mix van dance en rock die me een heerlijke energyboost geeft. Nu de hele 00s erop zitten, kan ik wel concluderen dat dit voor mij een van de beste nummers van dat decennium was. (herman)

Peter Gabriels solowerk heb ik altijd spannender, origineler en beter gevonden dan Genesis. Vooral de laatste jaren heb ik me helemaal verdiept in 's mans oeuvre. Deze Sledgehammer is zonder twijfel een van z'n allergrootste toppers. Een mokerslag (pun intended) van een popsong, die in al z'n vrolijkheid ook aardig buiten de lijntjes kleurt - iets wat Gabriel wel vaker durft. Of kan jij zo gauw 5 songs opnoemen waarin een shakuhachi-fluit weerklinkt? (Arno)

De opener van Violator zet gelijk de toon. Als hitsige tiener kan ik me toch niet aan de indruk onttrekken dat dit over seks gaat. And you won't have to move / You just sit still / Now let your mind do the walking / Let my body do the talking

Hoewel het, heb ik me laten vertellen, over drugs gaat. Vind ik mijn interpretatie toch een stuk leuker. Daar waar een aantal 80s-albums/-nummers toch wel erg.. 80s klinken, klinkt Violator vanaf de opener fris en fruitig. Nergens klinkt het opdringerig of zeurderig (en daar heeft Gore zeker de stem wel voor).

'Nothing more than you can touch now
That's all there is
Sorry schat, groter dan dat wordt die niet... (chevy93)

De donkere stem van Sivert Høyem komt hier echt goed tot z’n recht. Doet een beetje denken aan een vroege The National. Doorsnee drumwerk, geen spectaculair gitaarwerk en zeker geen aparte stem, maar alles bij elkaar krijg je een wonderschoon nummer. Ik geloof voor het eerst dat ik echt intensief geniet van Madrugada. (chevy93)

Ik herinner me nog de eerste single die ik kocht. Het was koopavond, ik was in de kledingwinkel van mijn ouders en een winkelhulp vroeg ik of een single voor haar kon kopen bij de V&D. Dat deed ik braaf. Het ging om Ome Joop, welke weet ik niet zeker, ik vermoed Zandzakken voor de deur. Maar telt dat als eerste single? De eerste vinylsingle die ik voor mezelf kocht weet ik niet meer (wel dat ik er ooit iets van duizend tegelijk kocht).
Gaan we naar het eerste album, die kocht ik namelijk echt voor mezelf. Het album Actually van de Pet Shop Boys. Op cassette natuurlijk, want midden jaren ‘80 luisterde men muziek op de walkman. Er staan diverse leuke liedjes op, maar het was vanwege één liedje dat ik het kocht: What Have I Done to Deserve This.

Van Dusty Springfield had ik waarschijnlijk voor dit nummer nooit gehoord. Dat is niet zo gek, want haar successen waren van voor mijn tijd. Het was een briljant idee van de PSB om haar voor dit nummer te vragen (of misschien niet en was het juist heel dom van anderen om het niet te doen). Haar stem bleek gewoon nog heel goed (misschien met een beetje hulp, maar toch). Het bleek een tweede leven voor haar carrière, want hierna kwamen nog twee hits.

Maar waarom vond ik dit nummer nou zo goed (en nog steeds, boven The Smiths in mijn singles top 20 van 1987)? Ik was (en ben) sowieso niet vies van synthpop. De afwisseling tussen de mannen-en vrouwenstem hou ik ook van. En er gebeurt van alles in het nummer. Het begint met Neil met Dusty op de achtergrond, en lijkt dan een typische PSB-nummer. Dan een intermezzo met rythmisch gepraat (waarmee ze hun tijd vooruit waren?). Dan Dusty in volle glorie, op haar best. De titel, die vaak herhaald wordt. De blazers. Maar waar ik vooral van hou is de melancholische sfeer die het hele nummer uitstraalt, het terugverlangen naar wat was.

Er is nog wel een vraag waarop ik het antwoord nog steeds niet weet: wie heeft nou wie verlaten? (Poek)

Bij de nominaties voor de ladder van dit jaar ben ik op zoek gegaan naar
artiesten die er nog niet in stonden en waarbij dat hoogst verbazingwekkend te noemen is. Daarbij kwam ik tot de nodige hiphopacts (A Tribe Called Quest? Mobb Deep? Eminem? Waar blijven ze?), maar ook het wat steviger gitaarwerk blijft nogal achter. Geen Gang of Four (die haalde het ook al niet...). Maar dus nu wél Dinosaur Jr. Niet eens een band die me erg na aan het hart gaat, maar wel een die er in een 2000 nummers tellende ladder ontegenzeggelijk bij hoort. (Lukas)

Mocht er ooit een topic komen over de mooiste openingszin uit een lied, dan zou ik absoluut deze van Eels nomineren. A Line in the Dirt is afkomstig van het achtste studioalbum 'End Times' uit 2010 en begint met de legendarische regels:
'She locked herself in the bathroom again,
So I'm pissing in the yard.
I have to laugh when I think how far it's gone,
but things aren't funny any more.'
Het is een schitterend, klein liedje waar de nostalgie vanaf druipt, de prachtige begeleiding op piano en hoorn maken er bijna mistroostig nummer van, maar hé ik word nu eenmaal blij van goede, trieste muziek. (Simon77)

()

Een van mijn oudere broers vond dit geweldig, het schalde nog wel eens op hoog volume door zijn kamer heen. Dat maakte wel indruk als jong ventje, ook met die clip erbij. Later toen ik m zelf ging herontdekken vond ik m toch minder. Weer jaren later vond ik m weer geweldig en nog steeds. Wat een krachtig nummer zeg. En dan was ik nog niet eens bekend met Primal Scream therapie bv. Een classic van een van mijn fave bands. (luigifort)

Mijn kennismaking met Underworld had ongeveer plaats in 1996, toen ik Second Toughest In The Infants leende bij de cd-uitleen op het Levendaal in Leiden. Dat was een apart zaakje, vol met de alternatieve muziek waar de Oor bol van stond en winkelpersoneel - brutaal en alleswetend - waar ik wel wat tegenop keek. Het personeel hield er in ieder geval een aanzienlijk avontuurlijker aankoopbeleid op na dan dat van de bibliotheek, tot dan toe mijn voornaamste bron om albums te vinden.
Eerlijkheidshalve kon ik niet direct wat met Underworld: ik vond het een stuk taaier dan de toch wel toegankelijkere Chemical Brothers en The Prodigy, de andere twee van de grote drie Britse dance-acts van midden jaren '90. Ik was gewoonweg totaal nog niet vertrouwd met dit soort muziek. Maar gaandeweg ging ik er meer in horen en ben ik er wel voor gevallen. Dit nummer klinkt heerlijk meeslepend en is een jaar of drie geleden - toen ik een algehele Underworld-herwaarderingsperiode doormaakte - flink doorgestegen in mijn achting. (herman)

Verder met Islands, de tweede successingle. Een ondergeschoven kindje bij mij, want ik heb nu eenmaal in mijn hoofd zitten dat Crystalised beter is. Nu ik ze zo achter elkaar hoor twijfel ik daar plots aan. Vanaf het introotje is Island meteen érg lekker en de vaart zit er goed in voor een xx-liedje. (stoepkrijt)

Ik ben nog altijd een fervent FIFA-speler. Een spel die je het grootste geluk kan geven, maar ook een spel waarbij de spullen door de huiskamer kunnen vliegen. Waar FIFA daarnaast ook goed voor is, is een fijne muziekplaylist. Het was dan ook dat ik door FIFA 2010 Caribou ontdekte. Odessa stond destijds in die playlist. Dat nummer kon ik inmiddels dromen na een jaar lang FIFA spelen. Het was ook ergens dat jaar dat ik naar een concert van Radiohead ging in de Ziggo Dome. En de band in het voorprogramma kende ik toch echt ergens van en je raadt het al: Dat was Caribou.
En dat voorprogramma was zo goed dat Radiohead nog moeite moest doen om dat te overtreffen. Vooral dit nummer, Sun, werd live briljant uitgevoerd. Sun is een erg fijn nummer met een prachtige melodie (waar Caribou sowieso wel in uitblinkt) en een geweldige voicesample. Waar de studioversie al heerlijk ontspoort werd dit live nog een stapje verder gedaan. Een van de vele pareltjes die het album Swim te bieden heeft. (Snoeperd)

Het is na diverse pogingen dan toch gelukt Toxic in de MuMeLadder te krijgen; in 2020 kreeg Britney voldoende fans bij elkaar om haar de top 1500 in te stemmen. Geweldig spannend nummer met verschillende instrumenten en een lekker ritme waarbij voor mijn gevoel meerdere liedjes door elkaar verweefd raken door de zang van Britney. Wederom een knaller uit de hitmachine van producer Max Martin. (Sunderland)

Typisch voorbeeld van muziek die ik zonder deze site nooit ontdekt had. De blinde vlek van de 70's, voor mij dan. Het is mijn minst favoriete decennium, maar The Modern Lovers geven mij hoop.

De kneuterige, gevoelige sfeer van het nummer spreekt mij aan. Het lijkt wel als de ik-verteller intens veel moeite heeft om de liefde te verklaren aan de dame in kwestie, de zinnen die hij oplepelt zijn prachtig, maar komen vrij moeilijk uit z'n strot. Naarmate het nummer vordert, gaat het hem steeds makkelijker af en de instrumentatie sluit daar zo mooi op aan, geniaal! (jordidj1)

Ik ken vrijwel geen bands die scherper klinken als de Pixies. Alles is ontzettend strak gespeeld. Het zorgt voor een uniek geluid dat de Pixies het allerbeste beheersen. De baslijntjes zijn weer eens mooi. Het refreintje is zeer fijn. Het hoeft niet eens tot mijn favorieten van Doolittle te horen om zeer te overtuigen. (Snoeperd)

Uit de tijd dat muziekvideo’s een grote rol speelden op de televisie - en dan meer specifiek, uit de tijd dat je TMF had als kanaal van de populaire muziek, en MTV voor de alternatieve (voornamelijk rock-) muziek. Vooral dankzij dat moment waarop alles stilvalt en die ontzettend lekkere gitaarriff binnenkomt zal dit nummer van The Strokes me altijd dierbaar blijven. Net als het album waar het opstaat, trouwens, dat destijds constant op replay stond in huize panjoe - Is This It? kwam voor mij iets te vroeg, dus ik heb nooit iets meegekregen van de populariteit van dat album en de bijkomende doorbraak van deze Amerikaanse rockgroep. (panjoe)

Ik weet eigenlijk zelf niet eens zeker of het van een reclame is, het zou best kunnen, want het deuntje van Bohemian Like You moet wel een van de meest pakkende en herkenbare zijn die ik en. Er draait veel om het deuntje. Maar leuk zijn het ook nog erg pakkende refrein en de leuke opbouw naar het refrein. (Snoeperd)

Haar nummers uit de eerste twee albums vind ik uiteindelijk de beste, dit is een vlot elektro-dance-nummer en haar zang vind ik hier prima uit verf komen. (LucM)

Met een langzaam gespeelde funky baspartij weet Fever naam te maken. Stroperig en slepend wordt een koortsige hitte gecreëerd. De temperatuur overstijgt de koele junglegeluiden om stapvoets te vervolgen in een discobeat. Hierbij zou een warme zachte stem het beste tot zijn recht komen. Maarten Devoldere heeft het geluk dit in huis te hebben, en met het typerende jaren tachtig backing koortje krijgt hij de beste ondersteuning die deze track verdient. We zijn bevoorrecht dit in meerdere nummers op de plaat terug te horen. Dat er niet voor de gemakkelijkste weg gekozen wordt blijkt uit de overige onverwachte wendingen die vervolgens onderweg nog toegevoegd worden. De aandacht is alweer opgeroepen. (deric raven)

Leren kennen via MuMe, en een pareltje.
Geweldig mooi intro maar check ook de clip eens, prachtig.
Bijkomende noot:
Ik heb dit nummer aan meerdere mensen laten horen, en iedereen die dit hoort is laaiend enthousiast hierover.
Toch jammer dat dit al 15 jaar geleden is uitgebracht, anders 3FM? (DjFrankie)

Eén van de mooiste slaapliedjes ooit geschreven. Zoals bij meerdere nummers van Roy Orbison heeft het een unieke structuur en komt er totaal geen herhaling voor in het nummer. Daarnaast zingt de Big 'O' hier een bereik van twee octaven, wat ook uniek is voor een popsong. Een unieke parel die verdient in onze top 2000 staat. (Kees-Jan)

Je hebt Earth Wind and Fire, die met die hoge stemmen, maar dus ook Earth and Fire. En nu lees ik ook dat ze uit Nederland komen. Ik ben benieuwd. Song of the Marching Children begint met een rustig pianoriedeltje om vervolgens na ongeveer 2 minuten dacht ik uit te barsten in bombast. Daarna komt er een fijn riffje in en later start ook de zang. Wat je meteen merkt aan dit nummer is dat het afwisselend is, veel verschillende passages volgen kort op elkaar. Soms heel kort. Ik kan niet meteen zeggen dat de zangeres fantastisch is, maar er is niks op aan te merken, gewoon heel keurig. Het nummer blijft vervolgens boeien, met steeds enkele nieuwe passages, maar ook repetitieve passages. Na 11 minuten stopt het nummer even en wordt er gestart met een akoestisch stukje, het heeft een prachtige melodie. Daarna wordt er naar een climax gewerkt en is dit 18 minuten lang genietbare stukje muziek afgelopen. Geweldig, wat deze band heeft gedaan met dit nummer, ongelooflijk goed. (Snoeperd)

Dit klinkt geweldig, dit ken ik ook van een cd waar wij allemaal piano composities op hebben staan. Vaak op zondag hebben we deze cd op staan en dat vind ik heerlijk. Lekker in de woonkamer zitten lezen onder het genot van prachtige pianomuziek met onder andere dit nummer. De heerlijke melodie op dit nummer valt altijd op op die cd. Het is eigenlijk jammer dat het zo kort duurt. Ik kan hier zo 10,20, 30 minuten naar luisteren als het moet. Zeker met een goed boek erbij. (Snoeperd)

Scarborough Fair, voluit Scarborough Fair/Canticle, is de opener van misschien wel het beste 60s-album: Parsley, Sage, Rosemary and Thyme. Hoe kan je eer doen met woorden aan zo’n schitterend nummer? De sprookjesachtige instrumentatie en de evenzo sprookjesachtige tekst zetten direct de betoverende sfeer van het album neer. Zelden zijn woorden als prachtig, sierlijk en subtiel meer op hun plaats dan om dit nummer te beschrijven. (chevy93)

Dit nummer van Suede start meteen met de semi-dramatische zang die ik erg mooi vind. Een echte aantrekkingsfactor tot Suede. Het is een luchtig popnummer met een wat dramatische sfeer die het nummer overkoepeld. Ik mag dit sfeertje en de compositie van het nummer wel. Suede doet wat ik gewend ben in deze top 2000, goede nummers maken. (Snoeperd)

Het nummer komt uit de jaren '80 wat je vrij snel herkent. Het heeft een kraakheldere productie. Dat is niet ergerlijk. Integendeel. In de coupletten is de melodie prachtig. In het refrein komen er meer instrumenten bij en dat zorgt voor een mooi effect. Het refrein van Jeanny is heel fraai. Het is nu al een van de betere Duitse nummers die ik ken. Met Sonne sowieso het beste wat ik in de lijst ben tegengekomen. Al wordt er in dit nummer ook Engels gezongen. (Snoeperd)

Dat ik een liefhebber ben mag bekend wezen, dit nummer staat al jaren in mijn top 10.
Geweldige ritmiek, en natuurlijk dit is een nummer uit ""mijn""jaren 80. Maar mag de tands des tijds zeker hebben doorstaan. Dat ik in April verjaar, mag als een toevalligheid gerekent worden (DjFrankie)

De grootste artiest uit België. En wat kan hij toch prachtige nummers schrijven. Ik heb geen flauw idee waar hij over zingt (Ja, “een vriend zien huilen”), maar het raakt je. En daar muziek uiteindelijk toch om? Een piano en een stem, meer heeft hij niet nodig. Zo mooi. (chevy93)

NELLY IN DE LADDER BITCHEZZ! Na al die jaren is het eindelijk gelukt om door de barrière van mainstreampophatend Musicmetervolk door te breken en alle goede dingen zijn nu dus eigenlijk pas net begonnen. De arcadische evergreen werd geschreven in The Hit Factory in Miami, samen met Chris Martin die ze daar tegenkwam tijdens de MTV Music Awards. Martin was enthousiast toen Furtado hem vertelde dat ze samen met Timbaland een album maakte en vroeg daarna of hij op bezoek mocht. Naast schrijven verzorgde Martin ook nog keyboards en backing vocals tijdens de harmonieën. Heel even leek het een duet te gaan worden maar daar was de platenmaatschappij van Martin minder voor te porren. Ik weet ook niet of het dan net zo prachtig was geworden als het nu is. All Good Things is vooral een heel lief liedje tussen al die stoere songs op Loose, maar wel één met een bitterzoet thema. Al het goede is eindig, of je nu wilt of niet. Zowel van tekst als instrumentatie druipt de melancholie af. Ook eindelijk eens een voorbeeld van een mooi uitgevoerde fadeout, ben er normaal geen fan van maar in dit geval werkt het uitermate effectief. Zo’n sterke albumafsluiter als deze mag wat mij betreft voor eeuwig doorgaan. Daarnaast is ‘flames to dust’ bij mij inmiddels een gevleugelde uitspraak geworden als iets in de soep loopt. Gebruiken jullie al Nellyslang in het dagelijks leven? #stemnellygh (123poetertjes)

We'll be jammin' it, Jammin' it, jammin' it. Deze zin zegt eigenlijk alles wat je moet weten over dit nummer. Een veredelde jam dat verdomd goed werkt. Een heerlijke vibe door het hele nummer en dit is de Stevie Wonder die ik graag hoor. (chevy93)