()

Leadsingle van Emperor Tomato Ketchup (naar de film met deze naam van Shūji Terayama). De song beschouwt de beleving van Sadier dat volwassenheid eigenlijk maar een saaie aftermath is van de opwindende en leerzame jeugd. (zaaf)

Deze van Magazine heb ik al eens gehoord en liet een goede indruk achter. Magazine produceert een aangenaam geluid dat tegelijk ook donkerheid ademt. Het refrein gaat zelfs een beetje de enge kant op. Maar juist dat is prachtig. Het refrein straalt samen met het sterke gitaarspel de klasse van dit nummer uit. Dit is een van de mooiere ontdekkingen in deze top 2000. (Snoeperd)

De akkoordcombinaties voelen aan als een warm bad dat je in de typische Pavement-kruising tussen lichte melancholie en euforie brengt. Door de ietwat valse maar oh zo charmante zang, de gruwelijk lekkere solo (ja, die bestaan ook), de tekst, de akkoordcombinaties (ja, ik weet dat ik het al gezegd had), de melancholische euforie (idem dito) en dan ook nog de verschrikkelijke algehele catchyness, zou ik dit graag één van de betere popnummers aller tijden willen noemen. (hoi123)

Het eerste album wat ik van Tom Waits dat ik hoorde was Closing Time, en om eerlijk te zijn, als ik zijn optreden in The Old Grey Whistle Test had gezien was het waarschijnlijk daar bij gebleven. Closing Time doet mij namelijk helemaal niks, Tom Traubert's Blues is een echte tranentrekker en de stem van Waits is hier echt fantastisch. Zo rauw en schurend, maar wel met hele gevoelige instrumentatie. Ook is de tekst er een die gehuld blijft in mysterie en door talloze mensen op allerlei manieren is geïnterpreteerd. Als deze track aanstaat voel ik de haren binnen een paar seconden op mijn armen recht overeind staan. (Don Cappuccino)

Perfect popliedje! Geschreven en oorspronkelijk uitgevoerd door Billy Bragg, maar ik vind Kirsty's versie leuker. Daar kan Billy vast mee leven, want hij hielp Kirsty aan een extra couplet voor haar versie en draagt dit nog steeds bij ieder optreden aan haar op. De grappige en licht bijtende tekst is Kirsty op het lijf geschreven. (yeahyeahyeah)

Ah, de Pet Shop Boys, hebben erg leuke dingen gedaan (West End Girls), maar ook erg foute dingen (Go West) en van alles daar tussenin. Dit is een nogal recent nummer (slechts twee jaar oud), en heeft ook een wat moderner jasje dan hun grootste hits. Daardoor heeft het iets fris, hoewel het toch weer heel erg Pet Shop Boys klinkt. Toch vind ik een stuk fijner als hun meeste nummers. Zoals ik al zei, het klinkt heel fris, en ik vind het erg mooi geproduceerd, met fijne melodieën. Natuurlijk is het poppy, maar wel heel erg goed poppy. (Arrie)

Dat ik een fan ben van Marc Almond en dus ook Soft Cell zal hier geen groot geheim zijn. Mijn bijdrage aan de ladder in de vorm van Say Hello, Wave Goodbye is een wat minder grote hit dan Tainted Love maar is onder fans inmiddels een soort hymne geworden. Het is steevast de afsluiter tijdens concerten. Nooit zo bedoeld door Marc maar spontaan ontstaan. Het is een emotioneel einde waar iedereen uit volle borst meezingt. Klinkt klef en plat? Zelf schreef hij er zeer recentelijk dit over: "It's wonderful the way that Say Hello Wave Goodbye has become more than just a mere song but a coming together of band and audience, everybody singing. It's become an emotional ritual. It may not be such a surprise to perform it anymore but it's become an almost expected moment without which a show would not be complete. Thank you." (aERodynamIC)

Visjes... zwemmen in het water. Dat zongen we toen deze Lou Reed klassieker werd gedraaid op jeugdhuis fuiven. Met Perfect Day werd zo'n prachtavond wel eens besloten en Walk on the Wild Side was voor een rustige avond aan de toog. Satellite of Love werd nog het minste van al gedraaid, maar je kon natuurlijk ook het volledige album opleggen. Transformer (1972) markeerde de overgang van ex-Velvet Underground icoon Lou Reed naar een solo-carrière die vooral in de jaren 70 en de jaren 80 voor prachtplaten zou zorgen. Vicious, you hit me with a flower. (dazzler)

Dit nummer van de Sisters of Mercy is wat luchtiger dan de vorige wat beklemmendere nummers. De toevoeging van die vrouwenstem vind ik zeer goed gekozen. Het geeft iets extra's aan het refrein en eigenlijk is het deels vanwege haar dat dat refrein zo goed klinkt. Het is verder een groots opgezet nummer, maar Sisters of Mercy mag dat van mij, want het klinkt heel mooi. (Snoeperd)

Natuurlijk staat Souvenir te laag.
Enola Gay, Souvenir en Maid of Orleans: met die drie hits schreef OMD geschiedenis.
De twee eerste hits waren mega (lees: top 3) in een aantal Zuid-Europese landen.
Met de derde veroverden Andy en Paul definitief de Benelux en Duitsland.

Souvenir lijkt het kneusje in de rij omdat het de wervelende dansbaarheid van Enola Gay
of de epische dimensies van Maid of Orleans mist. Souvenir is verre van wereldschokkend.

Geschreven door Paul en bandlid Martin Cooper (sax en synths).
De basis wordt gevormd door vocale loops zoals je die ook hoort in I'm Not in Love van 10cc.
Paul wilde een song die gedragen werd door een synthetisch koor van vocale loops.

Daarop zette hij een melodie die uitblinkt in zijn eenvoud.
De beste melodieën zijn vaak de simpelste, vraag maar aan Kraftwerk.
Uiteraard schreef Paul er een romantische tekst bij die hij bescheiden inzong.

Volgens mij zit daar de aantrekkingskracht van Souvenir: geniaal in zijn eenvoud.

Andy vond het maar niets, dat softe popgedoe. Maar het verhaal wil
dat Paul Enola Gay (een solowerk van Andy) een jaar eerder veel te poppy vond.
Beide nummers werden toch een single en een grote hit. Iedereen weer blij verrast. (dazzler)

Ik verzamelde eind jaren 80, begin jaren 90 de Britse cd-reeks Indie Top 20. Daarop kon je heel goed de overstap van new wave naar britpop volgen. Honderden bandjes op independent labels probeerden synths, riffs en beats aan elkaar te knopen in de hoop op een aanstekelijk hit te stuiten. De meesten van die bandjes schopten het niet verder dan een verdienstelijke positie in de Britse charts en een selectie voor het volgende volume in de cd-reeks. Andere bands versierden een deal met een major label en werden iconen. Toen Blue en Oasis de britpop opnieuw uitvonden, meldde Placebo zich als één van die laatste bandjes aan. Nancy Boy was hun doorbraak hit in de UK en flirtte al met de halfslachtige verschijning van zanger Brian Molko. (dazzler)

Gretz schreef:

Voor mij een van de mooiere ontdekkingen uit de eerste jaren van Song van het Jaar (afbeelding)
Choconas heeft beloofd om er nog een stukje voor te schrijven.

Choconas schreef:

Ik werd er enigszins door overvallen, maar het stukje is inmiddels klaar en ingeleverd. Ik had zelfs mijn Austra-T-shirt aan tijdens het schrijven.

Razzmatazz is een nummertje van het verzamelalbum Pulpintro en staat dus niet op een regulier album. Het scoorde volgens mij ook vooral op single. Razzmatazz is de eerste luisterbeurt al geweldig. Het is een klassieke britpop uptempo song met een fantastisch refrein. En daarmee is eigenlijk al genoeg gezegd. Maar er zijn meer momenten waar de klasse vanaf druipt. Bijvoorbeeld het moment steeds na het refrein, waar een klein beetje gas wordt teruggenomen is ook erg goed gedaan. Daarna wordt weer opgebouwd naar het sterke refrein. (Snoeperd)

Het einde van de jaren 70 kenmerkte zich door de afwezigheid van de hardrockmuziek. De grote namen Deep Purple, Black Sabbath en Led Zeppelin waren op sterven na dood en vielen kort daarna uit elkaar. Echter, was daar plots Iron Maiden dat schoot uit de aarde en een veel hardere vorm van muziek ten horen bracht dan de eerdergenoemde drie samen kon maken. Het was snel, dynamisch en de shows brachten nog veel spektakel. Run To The Hills is een goed voorbeeld van die versnelling in de rockmuziek. Lange strakke gitaarpartijen, lange haren en een Bruce Dickinson met een meesterlijke stem die niet ten onder zal doen voor de duivel hemzelf. Grandioos. (nclo)

Ik denk niet dat er een band is die op dezelfde leeftijd (amper 14 jaar (!) gemiddeld) zo'n moker van een song heeft weten te schrijven en opvoeren als deze West-Vlaamse jongens van Steak Number Eight. Echt een beestachtige track, waardoor ze in 2008 ook maar mooi met Humo's Rock Rally het belangrijkste rockconcours uit België zagen, kwamen en overwonnen. Als deze song op plaat al fantastisch klinkt, dan is ze live echt om alles in stukken te scheuren en een wasteland achter te laten, amen! (dumb_helicopter)

Ah, weer een persoonlijke favoriet. Al is het nog zo not done, Ray of Light van Madonna behoort tot mijn favoriete albums aller tijden, en zou met gemak in mijn top 50 van albums staan (wellicht zelfs top 20). DIt is natuurlijk wel meer een verdienste van de producer William Orbit. Het geweldige aan het album is namelijk hoe het klinkt, de hele sound. Alle geluidjes en hoe die zijn geplaatst door William Orbit, in combinatie met het hele heldere en open geluid van de muziek. Het klinkt allemaal betoverend mooi, en zelfs Madonna, die normaal een matige zangeres is, klinkt hier erg mooi. Ook hier weer zijn allerlei mooie details te horen, het is dan ook echte koptelefoonmuziek. Popmuziek, jawel, maar vol kwaliteit. Ook een fijne compositie trouwens, dit nummer. (Arrie)

Alweer de Pet Shop Boys. Nu een wat ouder nummer, uit de jaren '80. Het begint met dramatische violen, maar zodra de beat erin komt, klinkt het meteen heel erg typisch als Pet Shop Boys. Het nummer heeft een heerlijk tempo, en is erg opgewekt, lijkt muzikaal gezien wel een voorganger van al die jaren '90 dance (dat pianootje ook!). De herkenbare (praat)zang van Neil Tennant kenmerkt ook wel hun muziek. De dramatische violen komen later nog wat terug op de achtergrond, en zijn een aardige toevoeging. Leuk refreintje ook, ja dit kan ik wel waarderen. (Arrie)

Zanger Brett Anderson is van alle nummers die hij geschreven heeft misschien wel het meest trots op deze. Daar kan ik me wel wat bij voorstellen, want het heeft alles wat een krachtig en gevoelig nummer moet hebben en Brett kan er al zijn vocale mogelijkheden in kwijt. (titan)

Let’s Eat Grandma is a poor man’s Chvrches las ik hier onlangs in het Witte Trui topic. Ieder zijn mening uiteraard, maar voor mij is het net omgekeerd. Waar Chvrches me toch te plat is gaan klinken maken deze twee tieners veel frissere muziek. Live halen ze dan nog wat guitige fratsen uit, maar dat is op de studioversies niet eens nodig om toch erg speels en creatief te klinken. Vergezeld van langgerekte synthklanken begint het als een enigszins conventioneel synthpopnummer, maar het duurt niet lang vooraleer het stukken indringender gaat klinken. Wat ik hier vooral zo tof aan vind, is hoe gevarieerd het klinkt. Je hebt bij het begin niet echt een idee wat je allemaal nog te wachten staat. Het zit vol met twists, sfeer- en tempowisselingen en kleine productionele details die het allemaal bijzonder de moeite maken. Het loopt allemaal wat door elkaar maar toch gaat het allemaal zo mooi tezamen. De saxsolo op het einde maakt het dan nog eens af. Veruit het beste nummer dat ik vorig jaar hoorde. (arcade monkeys)

Een echt grote naam is Edie Brickell niet. Dat is eigenlijk best jammer en misschien zelfs wel wat onterecht. De wat bekendere nummers What I Am en het hier genoemde Circle zijn fantastische tracks die een groter publiek verdienen dan ze nu hebben. Wellicht kan het prachtig mooie Circle daar door middel van de MuMe-Ladder verandering in brengen. Het is een prachtig klein liedje met schitterende zanglijnen, melodieus dik in orde en de sentimentele “touch” nergens te veel aangedikt. Of te wel gewoon een heel erg mooi liedje! (vigil)

Ik ben altijd al fan geweest van Polly Jean. Dit nummer is één van de zoveel parels uit de prachtplaat 'To bring you my love'.
Waarom hou ik zoveel van haar muziek? Een belangrijke reden is dat ze er altijd voor gaat. Pure emoties!
Dit is zo een nummer dat ik wil omarmen en dat me steeds 'pakt'. En nu is eindelijk gerechtigheid geschied en staat deze ook in onze MUME 2000 waarvoor hulde! (curufin)

Het Belgische Balthazar weet als geen ander een welhaast nonchalante manier van muziek maken te combineren met ijzersterke riffs. Want die riff, daar is het om te doen bij Fifteen Floors. De tekst slaat hoegenaamd nergens op, maar als refreinriff invalt, is het genieten geblazen! (Titmeister)

Gretz schreef:
1638
(afbeelding)
Steak Number Eight - The Sea Is Dying
(afbeelding)

When the Candle Dies Out... | 2008 | Belgium

2020: ---
2019: ---
2018: ---

Genomineerd door: dumb_helicopter

dumb_helicopter schreef:


Verrast me dat het een re-entry is, wanneer stonden ze er dan eerder in, Geert?

You warned me 'bout the cocaine
Then dove straight in

Mister Murphy had al sinds 2010 niks uitgebracht en het leek dan ook klaar met het gave LCD-project, maar niets is wat het lijkt en zeven jaar later maakt de opvolger dan toch nog zijn opwachting. Na een dergelijke hiatus kan het twee kanten opgaan: ofwel was er zo weinig inspiratie dat er met alle moeite van de wereld nog een laatste stuiptrekking uitgefrommeld kon worden, ofwel is er zorgvuldig de tijd genomen om iets episch neer te zetten. Gelukkig bleek de waarheid dichter bij het tweede te liggen. De eerste singles waren al lekker catchy, en toen kwam plots deze langs, in dit topic. Lengte: 9 minuut 12. Een redelijke zit voor een popliedje, of in elk geval een lengte waarin je met teen of tander kan experimenteren. Drieëneenhalve minuut in dacht ik dan ook: verrek, dit is best interessant, benieuwd welke kant ze nu opg… OOOOHHHHMYYYYGLOOOOOBBB WAT DE FOK ZIJN DIT VOOR EEN SYNTHS! Goeiegod die synths, er zijn mensen door minder om het leven gekomen. En dan gaat het nog vijf minuten door, en het bouwt en bouwt maar door. Goed, ik heb er nog twee nummers boven staan omdat die persoonlijker zijn, maar How Do You Sleep? heeft wel, meer dan elk ander nummer in de finale, het geluid van een winnaar.

En route: Ik zit inmiddels vol op de dijk. Wind eventjes pal op de kop dus ik kan lekker ouderwets stoempen. Waar bij elke trap vooruit ik er zes terugkrijg. Pedaalslagen als donderse dreunen. DRRR DRRR DRRR. (123poetertjes)

De Radar Love in het oeuvre van deze Schotse band. Want wat een ongelofelijke drive heeft dit nummer toch! Perfect voor in de auto dus, maar ook voor in de trein, tram, bus of luie zetel. Gewoon één van hun beste nummers! (ArthurDZ)

Wat mij betreft de absolute topper van het album, Club Insomnia is een 6.5 minuut durend monster dat je bij de keel grijpt en je niet meer loslaat. Beginnend met een hypnotiserend deuntje en een donkere bas. Het klinkt zweterig, donker, koortsachtig, repetitief. De tekst en muziek werken samen naar een climax toe. De tekst is al even koortsachtig als de muziek, en ook vrij bizar, met een terugkerend motief 'oogcontact van het eenzaamste soort'. Het resultaat van dit alles is wat mij betreft een van de betere nummers die Spinvis ooit heeft gemaakt. (mort)

Mentor Timbaland met zijn protégé Baby Girl. De Obi-Wan en Luke Skywalker van de popmuziek. Een veel te kortdurende symbiose tussen twee unieke talenten. Haar ongrijpbare charisma. Zijn onnavolgbare vindingrijkheid. “Are you that somebody?” had door niemand anders gemaakt kunnen worden. Hoe krijg je een plaat gedomineerd door babygebrabbel zo sexy? (mol)