luigifort schreef:
Hoe zou Find the River klinken met een vrouwelijke zangeres vraag ik me dan af

Één van mijn favoriete nummers aller tijden. Dit is gewoon vanaf seconde 1 kippenvel gegarandeerd, elke luisterbeurt opnieuw. Muziek, zang, tekst, het klopt gewoon allemaal voor 100 procent. Dit nummer heeft zelfs geen refrein nodig! (ArthurDZ)

Wat The Velvet Underground op hun debuutalbum doet ik eigenlijk onmogelijk bevatten. Het is iets magisch, op een manier die ik verder nooit in de muziekgeschiedenis heb gehoord (ook niet van de band zelf trouwens). Zo ook dit nummer. Een soort viooldrones, wat van die herkenbare droge riffjes en een soort tribaal aandoende percussie. En natuurlijk Lou Reed op de absolute top van zijn kunnen. Met zijn dodelijk vermoeide stem en zijn timing krijg je gewoon precíes het gevoel dat neergezet moet worden. Zelfs de teksten zijn geweldig. (niels94)

The National vinden wij voor de tweede keer in mijn lijst en ditmaal vrij hoog. Ik vind hun manier van overbrengen van verhalen schitterend. Heel rustig, gecontroleerd, alsof de zanger jou heel gevoelig en slecht nieuws moet brengen en daarin heel goed slaagt. Dat is dan nog maar het begin. Want het refrein voelt zo magisch aan. Je voelt de ironie erachter en het verdriet, maar de liefde stroomt door je aderen heen. “We’re half awake in a fake empire”. Sowieso brengt de titel “Fake Empire” veel gevoel met zich mee. In dit geval gaat het dan over dat jij denkt dat je alles onder controle hebt, maar je eigen keizerrijk zich alleen in je eigen huis, misschien wel in je eigen kamer gesetteld is. Daarbuiten ben jij je controle kwijt en mensen worden steeds schuwer om uit hun keizerrijk te stappen. Tegenwoordig zou je het kunnen vergelijken met de wereld van de social media waar men niet eens hun ruimte uit hoeven om de wereld buiten te zien. De opbouw maakt het zo gruwelijk mooi. Een rustig begin dat langzaam maar zeker versterkt wordt, maar toch blijft de vocalist op dezelfde toonhoogte hangen. Met een prachtige outro tot gevolg. (nclo)

Een prachtig sfeervol dance-nummer dat steeds meer op me in is gaan groeien. Geen onsubtiele stadiondance als we straks gaan krijgen met Faithless. Nee, hoewel hier ook duidelijk de basis wordt gelegd door een pompende bas en opzwepende synths, maar daarmee wordt eigenlijk een popliedje gecamoufleerd. Want er wordt ook nog gezongen, een man en vrouw samen, erg vervormd. Daardoor wordt het erg afstandelijk, wat ook al door de kille muziek wordt gecreëerd. Wat ze zingen, is prachtig, zowel melodieus als tekstueel. Alsof ze eerst op de akoestische gitaar een mooi liedje schreven, en daarna probeerden het door middel van electronica zo kil mogelijk te maken. Met een érg mooi resultaat. (Arrie)

In 1985 begon mijn grote liefde voor Bruce Springsteen. Ik was al flink onder de indruk van het album ''Born in the USA'', maar toen zag ik op de televisie een documentaire over ''The Boss'', waarin ze fragmenten lieten zien van zijn optreden tijdens het No Nukes/MUSE-festival uit 1979. In één van die fragmenten zag je Bruce in een soort van paars licht zijn nieuwe nummer introduceren, waarna hij met een mondharmonica intro begon en ik voor de allereerste keer ''The River'' hoorde. Het nummer sloeg bij mij in als een bom.
Op het album ''The River'' is het titelnummer ook al een topper, maar zoals vrijwel altijd bij Bruce zijn de live-versies van zijn nummers vele malen beter. En dat blijkt ook wel uit de magistrale versies die staan op live/1975-85 (met het ontroerende verhaal over de moeizame relatie met zijn vader) en Live in NY City (muzikaal gezien nóg mooier). Iedere keer weer kippenvel tot op m'n kleine teen.
Dit nummer is zoveel beter dan de pakweg 65 nummers die hoger in de MM-ladder staan, hopelijk hebben de stemmers op de MM-ladder dat volgend jaar ook door. (Kees-Jan)

Ook al is Alone Again Or bijna een halve eeuw oud, het nummer klinkt nog geen greintje gedateerd. Love dompelt psychedelica onder in een onvervalste mariachisfeer. Wanneer halfweg de trompetten hun intrede doen, is het hek helemaal van de dam. De tekst mag dan wel behoorlijk cheesy zijn, elke generatie kan er zich zo in herkennen. Het There Is a Light That Never Goes Out van de sixties... (Arno)

Dit blijft wel één van mijn persoonlijke Beatles favorieten. Die viool is gewoonweg briljant gevonden. Maar ook de zanglijnen zijn erg goed: hoe je het ook wendt of keert, liedjes schrijven konden ze, die Bietels. Kort maar erg krachtig, gewoon bijzonder catchy muziek die ik altijd wel kan horen (niels94)

Van het geweldige album From the Lions Mouth een album wat ik leerde kennen in een periode dat het zwemmen mij zelf nog niet zo goed afging. Ondanks dat ik 11 jaar wedstrijden gezwommen had zat ik nu in mijn adolescentie en het zwemmen in de maatschappij zo op eigen benen viel nog niet mee. De tekst van dit nummer voelde voor mij dan ook als een reddingsboei. I was gonna drown then I started Swimming, I was going down but now I started winning. In het kader van die tekst is het natuurlijk erg triest dat frontman Borland in '99 stopte met zwemmen en toch ten onder ging. Tegenwoordig valt het zwemmen voor mij best wel mee, soms wil ik nog tegen de stroom dan is het zwaar, maar de moed blijft erin en dit nummer kan nog altijd net dat zetje geven. (vleertje)

Dit nummer heb ik destijds alleen op 12-inch aangeschaft, omdat de rest van de songs op A Walk Across the Rooftops mij (nog) niet kon bekoren als 19-jarige. Tinseltown in the Rain blijft gevoelsmatig een typisch top 2000 nummer, maar wel één die een bepaalde allure en grandeur uitstraalt in al zijn neerslachtigheid. Bovendien verveelt deze klassieker van de band uit Glasgow nooit. Een echt grote hit werd het overigens niet in Nederland, het stond maar 4 weekjes in de top 40 en dan ook nog in de lagere regionen.
Check ook eens deze in al zijn eenvoud gemaakte mooie mini-reportage over de song, waarin een bijna emotionele Paul Buchanan in Glasgow vol nostalgische gevoelens terugdenkt aan die tijd. (Outlaw104)

Dat Cold Little Heart in 2017 binnenkwam in de (Radio 2) Top 2000 was een grote verrassing. Nou ja, dat het de top 2000 (terecht) haalde, want dit was in 2016 een instant hit voor mij. Het zal vast niemand verbazen dat het opbouwende intro perfect bij mijn smaak past. Als na twee minuten die gitaar invalt kun je mij wegdragen. Over de juiste noot raken gesproken...
Soul en rock, het blijkt wonderwel een prachtige combinatie. In de geest van artiesten als Shuggie Otis en Funkadelic verbindt Michael Kiwanuka hier genres die niet zo vaak met elkaar verweven worden. Het resultaat mag er dan ook zijn. De scheurende gitaren, het zalige koor, de funky bas, de pure stem van hem zelf, Cold Little Heart is niets minder dan een modern meesterwerk. (chevy93)

Een hypnotiserend nummer wat veel elementen bevat. Uiteraard de de trip-hop die we gewend zijn van Massive Attack. De (synth.)viool geeft het nummer een zweverig en aangenaam lome sound. Tegelijk klinkt het melancholisch en kan je er een wat onbestendig gevoel van krijgen. De soulvolle zangstem van Shara Nelson is prachtig en het steeds terugkerende gilletje 'hey-heeey-hey' wat van ver weg lijkt te komen werkt enigszins verslavend. Richting het einde, als de piano erbij komt en de viool soleert wordt het meer dramatisch. Ik proef dan ook een zekere tegenstrijdigheid in het nummer wat ergens prima aansluit bij de titel 'Unfinished Sympathy'. Het nummer gaat over onbereikbare liefde...Trivia; De video voor Unfinished Sympathy werd opgenomen in januari 1991 op W. Pico Boulevard tussen S. New Hampshire Avenue en Dewey Avenue in Los Angeles. Hierin zien we Nelson op de stoep lopen, terwijl zwervers en gangs de omgeving vullen, waaruit gaandeweg de leden van Massive Attack opduiken en haar gaan volgen. De video werd in één shot opgenomen en maakte gebruik van vertragingstechnieken, iets wat uniek was in die tijd. (keijzm73)

Nirvana, Giorgio Moroder en KRS-One in één track stoppen. Je kan niet ontkennen dat DJ Shadow een zeer getalenteerde producer is. Maar buiten dat het heel knap is dat hij een album volledig kan opbouwen met samples is het ook zeer meeslepende en spannende muziek. De muziek schiet alle kanten op. De laatste paar minuten zijn erg mooi met die wanhopige blazers. (Teunnis)

Chevy, ik weet niet of je deze muziek al kent? Maar deze muziek lijkt me echt iets voor jou. Ik vind het eigenlijk een qua gitaarspel soms klinken als Dire Straits, maar Television lijkt overal net wat gewaagder als Dire Straits. Bij Television gaat het voornamelijk om het gitaarwerk. De basgitarist is een van de betere die ik ken, in elke song pompt hij er een heerlijk baslijn uit. Het gitaarwerk daar over heen is ook fantastisch, vooral in deze song. Echt een bazenriff heeft dit nummer. De zang schiet ook alle kanten uit. De zanger zingt heel soulvol, maar toch ook een beetje apart. Een beetje nonchalant klinkt hij, wat goed past bij deze relaxede muziek. Dit tien minuten durende kunstwerkje is een van de vele hoogtepunten op het album Marquee Moon. Voor degenen die het album nog niet kennen: Het is een klassieker van jewelste en zou eigenlijk gewoon in de top 250 moeten staan. (Snoeperd)

Over een nummer dat wel de X-factor heeft gesproken, Like a Hurricane heeft die zeker! Eén van de mooiste gitaarsolo's aller tijden. Ik weet niet wat hij met zijn gitaar heeft gedaan, maar het klinkt valser dan vals en mooier dan ooit. Ieder akkoord als een pistoolschot. Om de een of andere reden klopt dit nummer helemaal. Volume op keihard en even 8 minuten kippenvel. (chevy93)

Galmende gitaren, een funky baslijn en natuurlijk een broeierige eightiessfeer: Killing Joke heeft het allemaal. De geweldige dancedrums in Love Like Blood doen denken aan computerbeats die je industrialmuziek hoort, maar ze zijn wel degelijk 100% human. De pianobas die naar het einde toe haar intrede doet, is Onheilspellend als klokgelui in de nacht. (Arno)

Beste Lana,

2020 zal voor iedereen de geschiedenisboekjes ingaan als het jaar van je-weet-wel, maar voor mij bevat dit jaar namelijk nog een smet.

De kalendermaand februari had een vette rode cirkel rond vrijdag de 21ste, de dag dat ik jou eindelijk zou mogen aanschouwen. Voor het eerst, na maanden voorspel. Zelfs een complete Greatest Hits toegewijd, die de honger naar jou nóg groter maakte.

We betreden 2020 en we weten nog niet wat het jaar ons brengt, maar 21 februari is een zekerheid. Eindelijk mag ik je blije, knappe koppie aanschouwen. Zou je denken? Nee, natuurlijk niet. Het bleek een startschot voor alle ellende die het jaar zich mee zou gaan brengen. Jouw concert geannuleerd vanwege ziekte (bij nader inzien misschien ook wel verstandig), een zeer teleurgestelde drankliefhebber en een boze Fries.

We schrijven vier maanden verder en ik zit in de trein, op weg naar de ontknoping van Song van het Decennium. Met mondkapje om, COVID-19 is nog lang niet uitgespeeld, maar ik zie licht aan het eind van de tunnel. Terwijl mijn intercity wegrijdt kijk ik nog even naar de befaamde Eurostar en besef dat alles weer normaal kán zijn.

Ik open mijn Spotify en bij het opstarten van Venice Bitch breekt de zon volledig door en laat ik me volledig in het nummer glijden. Imposant schouwstuk, een soort zwoele zomeravond met je lief bij zonsondergang op het strand, waar jullie samen ongemerkt wegdromen. Met je eigen Venice Bitch, dus.

Die Venice Bitch had jij in februari moeten wezen, dan wel op een festival in de zomer. Het mocht niet baten, maar we proberen volgend jaar gewoon weer. Hopelijk is het leven dan weer een beetje “normaal”.

Kus,

Jordi

PS: ik heb net een Dua Lipa-LP voor me verjaardag gekregen. Hopelijk ben je niet jaloers, anders maak je er maar een nummer over. Jordi Bitch. (jordidj1)

De zwaarste aller grungebands. Ze zaten dan ook meer in de metal-hoek dan pakweg Nirvana. Die roots hoor je goed in dit nummer: dit is een gitzwarte draaikolk, maar komt gelukkig niet te pathetisch over. (ArthurDZ)

Detail: Het moment dat de zang invalt en Richards' stem nog een soort plons koud water is.
Hoewel het natuurlijk supergezellig is, heb ik nooit zo begrepen hoe het kan dat zo'n eigenzinnig nummer van zo'n eigenzinnig album nog zo populair is op deze site. Voor zover ik kan horen is dit namelijk niet je standaard kopje thee: een over een hoempapa-bejaardentehuispolonaisebasslijn (da's positief bedoeld), neurotische drumpartij (da's positief bedoeld) en nogal redneckerigere banjo (ja) krijsende dominee, of zo beeld ik me Richards in, rijmt niet echt met het gemiddelde gitaarliedje van 4 minuten dat het in de toplijsten meestal goed doet. Maar ik klaag niet, want zoals al wel valt te lezen kleeft originaliteit aan iedere vezel van dit grootse, extreem bevlogen nummer. Het nogal speciale gevoel dat Richards' geschreeuw uitstraalt, iets in de trant van “we gaan allemaal nu dood en naar de hel ook nog” helpt daar waarschijnlijk ook nog aan mee. Onvergelijkbaar met heel veel muziek en ook nog eens verschrikkelijk sfeervol: daar houdt hoi van. (hoi123)

Terechte megaklassieker die eigenlijk gewoon in de finale had gemoeten. Eerst dat jazzy piano- en basspel aan het begin, dan de charismatische stem van Jim Morisson die je moeiteloos het gehele nummer in zijn greep houdt. Het ademt voor mij iets van mysterie, vanwege de bevreemdende tekst en het duistere sfeertje, onder andere veroorzaakt door de geluiden van regen. Er zit een flinke onderhuidse spanning in. Verder is dat jazzy intermezzo natuurlijk ook puur genieten. Nogmaals: zeer terechte klassieker. (niels94)

Troy is wat je in de literatuur een pageturner zou noemen. Als je de eerste paar seconden hebt gehoord kun je niet meer stoppen met luisteren. Ik niet althans. De stem van Sinéad O'Connor neemt je al fluisterend en al schreeuwend mee op een ritje in een emotionele rollercoaster. De zang maakt in Troy overduidelijk de dienst uit, maar ook de rol van de strijkers mag niet onderschat worden. Die brengen de muziek precies op tijd tot leven met een stuwend ritme en zwellen op de juiste momenten aan om de vocalen extra kracht bij te zetten. Daardoor wordt Troy pas écht intens. Als er geen muziekinstrumenten hadden bestaan was Troy waarschijnlijk het mooiste liedje aller tijden geweest. (stoepkrijt)

Een van mijn favoriete Joy Division nummers. Het begint al met het geniale basloopje van Peter Hook en dan dat gitaargeluid dat door merg en been gaat. Maar vooral ook een ontketende Ian Curtis. De overtuiging waarmee hij zingt "Oh, I've walked on water, run through fire // Can't seem to feel it anymore." bezorgt me elke keer kippenvel. (Teunnis)

Wat een sfeer, wat een tekst. Kippenvel van boven naar onder. Het blijft niet bij een objectieve beschrijving, dat is niet genoeg voor Sufjan. Hij laat het de luisteraar voelen en confronteert ons dan ook nog met die mysterieuze slotzin: 'And in my best behavior, I am really just like him...' (hoi123)

Horace Andy is een grote naam in de reggaewereld, maar daarbuiten vooral bekend door zijn samenwerking met Massive Attack op o.a. Splitting the Atom, Man Next Door en deze opener van meesterwerk Mezzanine. Sterker nog, het nummer Angel is een bewerking van Andys nummer You Are My Angel. Hier kwam ik overigens pas vrij recent achter, maar het verklaart wel waarom de teksten op eerste gehoor nogal lieflijk zijn in vergelijking met de muziek. Want die muziek, die is geweldig mysterieus en duister, daarmee nogal de essentie van Mezzanine samenvattend. Vanaf het eerste moment dat de dreinende drum tergend langzaam het intro binnenroffelt, de melodie gestaag aanzwelt en er uiteindelijk een beheerste geluidexplosie ontstaat, sleept dit nummer je mee naar donkere krochten van sardonisch genot. En dan mag ‘You are my angel, come from way above, to bring me love' boven een zomerse reggaebeat lieflijk klinken, in dit nummer zeker niet. Voor mij is dit absoluut hét nummer van Massive Attack. (Titmeister)

We gaan de Top 50 in met de bezwerende stem van Matt Berninger en de heerlijke drive vanBloodbuzz Ohio. Het mooie van The National vind ik dat ze eigenlijk nooit voluit gaan. Er zit altijd iets van terughoudendheid in wat ze doen, waardoor er altijd spanning in hun muziek blijft hangen. Het weerspiegelt op een hele mooie manier de worstelingen die Berninger door zijn twijfels, en vooral zijn onvermogen om zich volledig te geven, elke keer bezingt.

In Bloodbuzz Ohio is het niet helemaal duidelijk waar het nou eigenlijk over gaat, maar ook hier is de zinsnede 'I never thought about love when I thought about home' wel weer exemplarisch... 'the buzz' - of die nou toch weer over drugs gaat (o-high - o...?) of toch 'gewoon' over de adrenaline die komt kijken bij een al dan niet gedwongen terugkeer naar familie (bloedbanden) en de spanningen vanwege (pijnlijke) zaken uit het verleden, wordt in ieder geval prachtig opgebouwd door de band en het fijne gebruik van de blazers (sterk punt bij The National!).

De liefde voor de The National is langzaam gekomen bij mij, maar vooral omdat kaj_666 The National zo goed vond, heb ik doorgezet. Nooit spijt van gehad. (Grafmat)

Dit is nou typisch zo'n band die ik in de Top 2000 al was tegengekomen, maar doordat die hier zo hoog staat, ik een tweede kans heb gegeven. En met succes! Ik weet nog goed dat ik dit nummer gelijk stuk heb gedraaid. Zelf zoveel dat mijn moeder steeds zegt “heb je hun weer”. Zo af en toe moet ik Such a Shame wat ruimte geven (in mindere mate dan Living In Another World), maar als ik het dan weer hoor, ga ik helemaal los!
Such a shame to believe in escape is nog altijd één van de mooist gezongen zinnen die ik tot nog toe heb gehoord. (chevy93)

Een song bestaande uit twee even sterke delen. In het begin horen we Kim Gordon op haar sensueelst, voordat de song losbarst en Thurston Moore de vocalen overneemt. Ook instrumentaal is dit nummer dik in orde. Dat naast experimenteel en ontoegankelijk werk ook catchy rocksongs als deze kan afleveren, dan is dat een gigantische prestatie en een groot compliment als band. (ArthurDZ)

Curtis heeft zich dit jaar inderdaad behoorlijk omhoog bewogen, helaas net niet genoeg om de finale te halen. Dat zou wel een terechte plek zijn voor deze absolute soul/funkklassieker. Curtis Mayfield heeft het vermogen met zijn teksten zowel sterk maatschappijkritisch, als zalvend te zijn. Move On Up valt duidelijk in de tweede categorie, want zeg nou zelf, wie kan er stil blijven zitten bij zo'n heerlijk opstuwend ritme, die fijne trompetten en de geweldige stem van Mayfield? Volgend jaar rechtvaardigheid?! (Titmeister)