Mausie schreef:
Gretz, bij een aantal nummers zie ik 'Nieuw' staan, maar wel een positie bij 2020 staan. Snap ik het niet of klopt het niet?

Pijn! Pijn in mijn hart! Al het zooitje ongeregeld dat altijd maar weer afgeeft op onze favoriete Nieuwegeinse neuzelaar....Jullie zouden eens moeten luisteren naar het stuk na 2.50 minuten. Zeker weten dat jullie kippenvel krijgen, spontaan in jullie broek plassen van weelde of toch tenminste de buurvrouw van acht hoog met ferme woorden bedanken omdat ze de politie belde nadat jullie met 10 man thuis uit je dak gingen op deze plaat. (Dance Lover)

Eigenlijk zijn alle nummers op The Tallest Man On Earth's tweede album goed, maar Love Is All springt er toch bovenuit. Meer dan op andere nummers snijdt de rasperige stem van Kristian Matsson hier door je ziel. Love Is All is naar eigen zeggen een 'divorce song.' Een weinig origineel onderwerp, maar wat maakt dat uit als het zo goed gebracht wordt. Om over het heerlijke karakteristieke gitaargetokkel van Matsson nog maar te zwijgen. Geweldig nummer. (Hedser)

Van The Korgis ken ik maar twee nummers. Het vrolijke instrumentaaltje Rovers Return met die hondjes op de hoes en Everybody's Got to Learn Sometime. Een heel sfeervol nummer in een jaren 70 songwriters traditie dat al bijna integraal op de synthesizer wordt vertolkt. Een beetje in de stijl van een groep als New Musik. Synthipop met een songwriters attitude. Het nummer nijgt ook wat naar het wat rustigere werk van 10cc. Muzikanten die van wanten wisten en experimenteerden met nieuwe technologieën. The Korgis werden nooit groter dan hun twee hits uit 1980. (dazzler)

Alweer bijna 50 jaar oud deze klassieker. Zoals veel nummers in die tijd rijk gearrangeerd met klassieke instrumenten. Ook is dit nummer bekend met geweldige tempowisselingen vooral die na 3,40 minuten lijkt wel een nieuw nummer vestopt in dit nummer. Zou in ieder geval zo uit een sprookje weggelopen kunnen zijn. Moody Blues op hun best. (DjFrankie)

Bright Eyes is een band rondom de Amerikaanse singer-songwriter Conor Oberst. Het liedje Don't know when but a day is gonna come is een zeldzaam breekbaar liedje van het fraai getitelde album LIFTED or The story is in the soil, keep your ear to the ground. Het nummer staat bol van onderhuidse spanning en emotie en gaat door merg en been. (Choconas)

Het mooie van Nothing Compares 2 U is de simpele tekst en duidelijke uitspraak. Het was één van de weinige teksten die ik op jonge leeftijd op m'n eigen houtje kon beluisteren en begrijpen. Een nummer 1 over de hele wereld en nog altijd vaak te horen op de radio. Ook de veelgeprezen clip heb ik inmiddels al regelmatig voorbij zien komen. Emotioneel zou ik het niet willen noemen, maar mooi is het wel. Vooral de strijkers zijn erg mooi. (chevy93)

Vorig jaar waren ze opeens: het Belgische Amatorski. De kille harmonieën van Portishead, versmolten met het duistere minimalisme van the xx en toch ook flink wat popgevoeligheid. Dit nummer neemt je gelijk mee door de bezwerende bas, die doet denken aan de hoogtijdagen van de triphop en het spookachtige pianomelodietje. De sfeervolle zang maakt er toch juist weer een harmonieus geheel van. Erg geslaagde track! (Titmeister)

Wie heeft Lorde niet leren kennen via Royals? Ik dus niet. Nou ja….niet helemaal waar. Royals kende ik al en dan vooral in de versie van Selena Gomez (...) die dit ook gecoverd heeft en waar mijn dochter zo'n 5 jaar geleden naar luisterde.
Lorde is samen met Lana Del Rey 1 van mijn favoriete zangeressen van dit decennium en hun geluid doet me terug denken aan de jaren 50/60 en dan met name Nancy Sinatra; zwoel en mysterieus. Green Light is hierop een uitzondering. Niets zwoels en mysterieus aan maar opgewekt, vrolijk, springerig en bovenal staat het symbool voor een hele reeks van uitstekende popliedjes die vooral de jaren 10 ons hebben gebracht. (cosmic kid)

Één van de vreemdste popnummers dat ik ken. Dit is eigenlijk een heel warm nummer, met positieve boodschap, maar tegelijkertijd is deze song, op een bepaalde manier, ook heel koud en afstandelijk. Rekenen we daar even het prachtige refrein bij en je hebt een nummer dat tegelijkertijd intrigeert en prettig wegluistert. Knap! (ArthurDZ)

Een heerlijk, vrolijk uptempo nummer waar ik zelfs na duizend maal draaien maar geen genoeg van krijg. Muziek om van te genieten tijdens een zwoele zomeravond, maar ook helend voor de ziel, als je terugfietst naar huis, na een dag hard gewerkt te hebben. Synthpop muziek op z`n meest energiekst! (Dance Lover)

Klassieker van de bovenste plank dit natuurlijk. Ik kan hier niet al te veel nieuws over vertellen. Een zeer fijn vlot franstalig popliedje, het is niet de originele versie, die komt natuurlijk van Edith Piaf. Maar deze eigen versie die volgens mij ook wel een beetje paste in de jaren '70 is zeer goed uitgevoerd, luistert erg lekker weg. (Snoeperd)

De reden waarom ik dit album ooit oplegde, was naar aanleiding van een Grimes comment. Zij stelde dat zonder dit album ze nooit erin slaagde om coherente albums te creëren. Het album Person Pitch veranderde alles voor haar, zei ze.

Ook andere artiesten die ik graag heb en volgde, hebben blijkbaar veel gehad aan Panda Bear (en Animal Collective). In die zin is het een beetje de Velvet Underground van de 21ste eeuw. Maar bij Grimes speelde het zo een grote rol, dat ik heel nieuwsgierig werd, en ja, bijna direct viel het kwartje al. Bij Animal Collective duurt dat doorgaans langer, maar bij dit album was de liefde quasi instant. Elk nummer is gewoon absoluut fantastisch. En Bros is het meest fantastisch omdat het zo opbouwt naar een climax toe, maar ook voortdurend iets nieuws toegevoegd wordt aan het nummer, en zonder dat je het beseft verandert het nummer compleet, maar het blijft altijd erg boeiend en er gebeurt veel in dit nummer waardoor de twaalf minuten nooit gaan vervelen. (TornadoEF5)

Blankenship was de derde single van het album “Deceiver” en daarmee gelijk ook verreweg de meest ambitieuze single. DIIV is een indierockformatie die altijd met een schuin oor naar shoegaze geluisterd heeft. Blankenship verwijst naar de kolenmagnaat Don Blankenship, een climate change-ontkenner en volgens velen het toppunt van kapitalistische hebzucht. Deze track is een betoog om in opstand te komen tegen de wereldvervuilers en is niet voor niets uitgekomen op 20 september 2019, de dag van een wereldwijde klimaatstaking.
Het nummer is meer dan alleen een protestsong, de opbouw is namelijk zeer doordacht, met een refrein wat de volle aandacht opeist. De gitaren zijn niet zo snijdend, maar wel nadrukkelijk aanwezig en de shoegaze invloeden zijn overduidelijk aanwezig. Als de track vordert, zwelt het gitaargeweld op. Dit is duidelijk een track die je vaker moet horen om het volledig te kunnen waarderen. (aerobag)

()

()

()

Waar Lana haar hart heeft verpand aan slechts 1 jongen; werkt Georgia liever de hele dansvloer af. En wat heb ik een zwak voor deze schunnige meiden; polygamie maakt immers creatief, vooral als ze hun onweerstaanbare snoep pot vol met synths hebben meegenomen. Dat de kerkjes in het vervolg ook maar iets meer om zich heen mogen kijken op de dansvloer. Met recht in de Ladder deze charmante rechttoe rechtaan chiller! En laat ik nou niemand meer horen over die langgerekte zwarte Madonna remix (Dance Lover)

De vierde notering van Bruce, en terecht! Een prachtig ingetogen liedje waarin Bruce een fictief verhaal zingt over "zijn broer" (althans, ik vermoed dat het fictief is). Zijn broer is niet het beste type, maar het is wel familie, en over dat dilemma gaat het liedje. Bruce zingt het prachtig, en hij weet met niet veel meer dan een akoestische gitaar en zijn eigen stem heel erg te overtuigen. Rocken kan 'ie, dat weten we, maar dit is eigenlijk nog een stuk mooier. Prachtig, kippenvelnummer! (Arrie)

The xx is een van mijn beste dingen dat de muziekwereld de laatste jaren is overkomen. Infinity is een van hun beste nummers, zo niet het beste nummer. Ze hebben niet alleen Chris Isaak's Wicked Game in een modern jasje gestopt. Ze hebben de jeuk-factor eruit gefilterd en met het fantastische outro er een nieuwe dimensie aan toegevoegd. (Teunnis)

In plaats van Soulsavers had hier als artiest net zo goed (of: beter nog) Mark Lanegan genoemd kunnen staan. De Soulsavers zijn verantwoordelijk voor de composities op Broken, het album waar You Will Miss Me When I Burn vanaf komt. Maar dit is een cover van Will Oldham en het nummer is slechts spaarzaam georkestreerd. En bovenal: de grote steler van de show is hier Lanegan, met zijn geweldige zware, romantische stem. Met die stem sleept hij zich door de eigenlijk vrij simpele tekst van dit nummer. Maar Lanegan zingt het met zo'n bezieling dat hij veel meer weet te vertellen dan slechts de kale lyrics. En zo horen wij een verhaal, zo herkenbaar dat het bijna pijn doet. Maar wat een mooie pijn is dit. (Bertus)

Jammer genoeg staan er maar weinig Nederlandstalige nummers in de MM top 2000. Gelukkig heeft dit pareltje uit de Nederlandse kleinkunst het wel gehaald. Tekstueel een briljant nummer over een lange rit per trojka naar Omsk door een gezin met vier kinderen. In de besneeuwde bossen van Siberië wordt de familie achterna gezeten door hongerige wolven, waardoor de kinderen één voor één opgeofferd moeten worden. Nadat de vader ook zijn echtgenote heeft moeten afstaan aan de wolven, verliest hij zelf ook zijn evenwicht terwijl hij het einddoel in zicht heeft. Tja, omsk is een mooie stad maar net iets te ver weg. Iedere keer schiet ik weer in de lach bij de geniale tekst en de mooie tekstuele vondsten van Drs. P. (Kees-Jan)

Voor mij het atheïstische lijflied, een tekst die mij inspireerde toen ik veel nadacht en discussieerde over religie en de waanzin daarvan.

He had a lot to say, he had a lot of nothing to say

Would you die for me? Don't you fuckin' lie

You've claimed all this time that you would die for me
Why then are you so surprised when you hear your own eulogy?

Come down Get off your fucking cross
We need the fucking space to nail the next fool martyr

En dan dat begin dat getik, dat voor mij altijd gelijk was aan iemand vasthameren aan het kruis.

Dit is Tool op zijn aller-allerbest, instrumentaal voortreffelijk en dan die woedend geschreeuwde teksten, maar dat is het mooie aan de zang van Maynard James Keenan, hij kan woedend geschreeuw prachtig laten klinken.

De song zou volgens officieuze bronnen gaan over L. Ron Hubbard, de oprichter van de Scientology-kerk, maar voor zover ik weet hebben ze die nooit gekruisigd en Maynard's moeder was een diepgelovige Christen (luister wat dat betreft ook naar Wings for Marie), dus voor mij is het extreem duidelijk dat het over de Zoon van God gaat, waar Maynard nog al wat problemen mee had of beter met de cult, die over het geloof in hem is voortgekomen.

Een aanklacht tegen de waanzin van religie verpakt in de meest wonderschone vorm (SBube)

()

Na Slave Ambient zag ik ze in Doornroosje. Baby Missiles was hierop het topnummer en legde de basis voor hun meesterwerk lost in the dream. Het fundament daarvoor hoor je hier ook terug.
Blijft een ijzersterk nummer. (DjFrankie)

Bij Fifteen Floors haalde ik al de sterke riffs van Balthazar aan. Ook Do Not Claim Them Anymore bezit een erg goede variant daarvan, minder ‘in-your-face' dan Fifteen Floors, maar gewoon lekker funky. Het dwarse fluitje, dat er het hele nummer doorheen komt, geeft het geheel een wat vervreemdend effect. Dit nummer wordt regelmatig gespeeld als opener van de set; dat is geheel terecht, want met dit nummer raak je gelijk in de goede mood. (Titmeister)

Heerlijk sfeervol nummer, dat hierdoor ook de perfecte opener voor het album Graceland is. Dat accordeonmotiefje, de pompende drums, de blazers: dit nummer ademt gewoon Afrika. Met een mooie tekst als bonus! (ArthurDZ)

Pillow Talk is een nummer dat oorspronkelijk is geschreven en uitgebracht door de Amerikaanse singer-songwriter Sylvia in 1983. Het werd 10 jaar later gecoverd door de Frans-Canadese Suzanne Stevens a.k.a.. Lustt, die het in een modern erItalo-discojasje stak.

Volgens Billboard en Genius gaat het nummer over seks. Sylvia had oorspronkelijk gehoopt dat het nummer zou worden opgenomen door Al Green , maar die wees het af omdat hij het te gewaagd en tegen zijn religieuze overtuigingen vond. Pillow Talk is een vroeg voorbeeld van prototypische discomuziek met smooth soul invloeden . Zowel Sylvia als Lustt zingen kreunerig en met zware ademhaling. Verschillende Amerikaanse AM-radiostations kortten Sylvia's versie in vanwege de seksuele inhoud, waarbij ze fluisterzinnen als "Oh, My God" en "Nice Daddy" weglieten. In de vertolking van Lustt zijn die 'vulgaire' woorden ook niet meer te horen, en blijft het slechts bij "Ooh baby", "Ci t'amo" en "I love you" ." (Gretz)

Ben stapelverliefd op de nieuwe single, 'Bunker'. Zo'n rijk nummer, zo veel beheersing en toch ook zoveel kracht. Zwoele melancholie. (Timesplitter)

Het enige nummer dat ik van John Hiatt ken, en ik denk dat ik daarin lang niet de enige ben. Wel een erg mooi nummer, waarin vooral de stem van Hiatt opvalt. Geen perfect stemgeluid, ietwat rauw, en dat maakt het mooi. Ook zingt de man zeer gepassioneerd. Verder is het een mooie ingetogen piano-ballad, erg geslaagd. Het wordt nergens echt over de top, en daardoor klinkt het puur en gemeend. Alle emotie zit in zijn zang, en daarmee draagt hij het hele nummer. Zeer sterk! (Arrie)