Muziek / Toplijsten en favorieten / Reijersen's Muzikale Reis door de Top250
0
geplaatst: 6 april 2022, 13:29 uur
148. Air – Moon Safari (1998)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/25.jpg
Luisterbeurten: ten tijde van de hit All I Need heb ik dit album toen ook aangeschaft. Maar het is wel heel lang geleden dat ik het hoorde.
Luisterervaring: luisteren en dan vooral na een dergelijke lange tijd weer eens luisteren naar dit album doet toch weer wat leuke herinneren omroepen. Uiterst relaxte, serene muziek. Werkt misschien wel het beste als er een zonnetje staat, maar ook prima als achtergrondmuziek bij een etentje of als je ’s avonds even tot rust wilt komen. Natuurlijk met die wereldhit en eigenlijk met alleen Sexy Boy als wat meer energieke opvaller.
https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/25.jpg
Luisterbeurten: ten tijde van de hit All I Need heb ik dit album toen ook aangeschaft. Maar het is wel heel lang geleden dat ik het hoorde.
Luisterervaring: luisteren en dan vooral na een dergelijke lange tijd weer eens luisteren naar dit album doet toch weer wat leuke herinneren omroepen. Uiterst relaxte, serene muziek. Werkt misschien wel het beste als er een zonnetje staat, maar ook prima als achtergrondmuziek bij een etentje of als je ’s avonds even tot rust wilt komen. Natuurlijk met die wereldhit en eigenlijk met alleen Sexy Boy als wat meer energieke opvaller.
2
geplaatst: 6 april 2022, 16:32 uur
Johnny Marr schreef:
Ik vind dit een goed album.
Ik vind dit een goed album.
Dat is nog een understatement voor Dirt.
Het blijft apart dat bands als Pearl Jam, Soundgarden, Nirvana en Alice In Chains in dezelfde ''grunge''-bak worden geduwd, en sterker nog, dat Alice In Chains als een rockband wordt gezien! Voor mij is Dirt zonder twijfel een metalplaat, en dan zelfs een die je doommetal zou kunnen noemen. Prachtige diepgaande melancholische plaat vol met spookachtige harmonieën van Layne Staley en Jerry Cantrell, met Cantrell die moddervette riffs neerlegt op bijvoorbeeld het stampende Them Bones, maar ook prachtige tokkeltjes op een nummer als Down in a Hole. Weer zo'n plaat waarbij het verrassend is dat het zo'n commercieel succes was, aangezien het toch behoorlijk ''heavy'' en duister is. Aan de andere kant zit de plaat ramvol met pakkende ''hooks'' (bijvoorbeeld het refrein van Rain When I Die). De jaren '90 waren toch wel heel interessant op dat gebied.
0
geplaatst: 6 april 2022, 17:08 uur
Don Cappuccino schreef:
Voor mij is Dirt zonder twijfel een metalplaat, en dan zelfs een die je doommetal zou kunnen noemen.
Voor mij is Dirt zonder twijfel een metalplaat, en dan zelfs een die je doommetal zou kunnen noemen.
Een metalplaat zou ik het niet noemen. Er zijn raakvlakken met metal. Maar dat is ook zo bij de eerste albums van Soundgarden.
Dat Dirt een succes was had onder andere te maken met dat Would? op de soundtrack van Singles stond.
1
Casartelli (moderator)
geplaatst: 6 april 2022, 21:52 uur
151. Kate Bush – The Kick Inside (1978): hoewel niet per se heel representatief voor de rest van haar oeuvre, wel meteen een legendarisch debuut. Wuthering Heights is een terechte klassieker; persoonlijk vind ik Moving nog net iets mooier. Zeker niet alle nummers beklijven individueel evenveel, maar toch 4*
150. The Antlers – Hospice (2009): nee, ik heb me ook nooit in de teksten verdiept. Kettering is nochtans wel een mooi nummer. 3*
149. Alice in Chains – Dirt (1992): in het algemeen dus niet van de grunge, maar dat ik dit album (op allicht een paar nummers na) überhaupt niet ken voelt toch wel een beetje als een omissie.
148. Air – Moon Safari (1998): heb indertijd alleen All I Need meegekregen, maar de rest van het album bleek ook in orde. Nog eens live gezien, zo live als het wordt dan toch... La Femme d'Argent stal de show, in TivoliVredenburg en (vooral) sindsdien ook gewoon op het album. 3½*
150. The Antlers – Hospice (2009): nee, ik heb me ook nooit in de teksten verdiept. Kettering is nochtans wel een mooi nummer. 3*
149. Alice in Chains – Dirt (1992): in het algemeen dus niet van de grunge, maar dat ik dit album (op allicht een paar nummers na) überhaupt niet ken voelt toch wel een beetje als een omissie.
148. Air – Moon Safari (1998): heb indertijd alleen All I Need meegekregen, maar de rest van het album bleek ook in orde. Nog eens live gezien, zo live als het wordt dan toch... La Femme d'Argent stal de show, in TivoliVredenburg en (vooral) sindsdien ook gewoon op het album. 3½*
10
geplaatst: 7 april 2022, 12:56 uur
147. Burial – Untrue (2007)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/93000/93370.jpg?cb=1641481227
Luisterbeurten: de losse nummers van Burial die ik via de MuMeLadder leerde kennen zijn wel interessant. Een geheel album kende ik nog niet.
Luisterervaring: ik moet zeggen dat dit toch wel echt een hele goede ontdekking voor mij is. Mooie duistere sfeer, sterk samplewerk, goede beats. Vanaf het fantastische Archangel zit ik er eigenlijk al meteen goed in. Verder bevalt de vrije kale benadering van electronische muziek mij ook wel. Het ‘electronische’ genre is er één waar ik mij nooit echt in verdiept heb, wellicht mede door die tegenvallende muziek uit de hitlijsten. Maar dit album smaakt toch wel naar meer.
https://www.musicmeter.nl/images/cover/93000/93370.jpg?cb=1641481227
Luisterbeurten: de losse nummers van Burial die ik via de MuMeLadder leerde kennen zijn wel interessant. Een geheel album kende ik nog niet.
Luisterervaring: ik moet zeggen dat dit toch wel echt een hele goede ontdekking voor mij is. Mooie duistere sfeer, sterk samplewerk, goede beats. Vanaf het fantastische Archangel zit ik er eigenlijk al meteen goed in. Verder bevalt de vrije kale benadering van electronische muziek mij ook wel. Het ‘electronische’ genre is er één waar ik mij nooit echt in verdiept heb, wellicht mede door die tegenvallende muziek uit de hitlijsten. Maar dit album smaakt toch wel naar meer.
1
geplaatst: 11 april 2022, 15:11 uur
146. Love – Forever Changes (1967)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/779.jpg?cb=1608653538
Luisterbeurten: door het nummer Alone Again Or heb ik dit album ooit beluisterd. Ooit als in al heel lang niet meer.
Luisterervaring: de opener heb ik dus al benoemd en dat blijft toch wel een prettig nummer, net als het hele album wel prettige muziek herbergt. Wordt ik er echt door omver geblazen? Nee. Weet het mij echt te raken? Nee. Maar luistert het allemaal prima weg? Ja, dat doet het wel. Ik wil het qua sfeer graag vooral karakteriseren als vriendelijke muziek.
https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/779.jpg?cb=1608653538
Luisterbeurten: door het nummer Alone Again Or heb ik dit album ooit beluisterd. Ooit als in al heel lang niet meer.
Luisterervaring: de opener heb ik dus al benoemd en dat blijft toch wel een prettig nummer, net als het hele album wel prettige muziek herbergt. Wordt ik er echt door omver geblazen? Nee. Weet het mij echt te raken? Nee. Maar luistert het allemaal prima weg? Ja, dat doet het wel. Ik wil het qua sfeer graag vooral karakteriseren als vriendelijke muziek.
6
geplaatst: 11 april 2022, 16:48 uur
Ik snap vanuit een aantal keer luisteren wel dat je Love's Forever Changes ''vriendelijke muziek'' noemt. Toch kom je er met meerdere luisterbeurten (en vooral met teksten erbij) er achter dat het een waanzinnig melancholische plaat is. Het is een summer of love-plaat waar constant de dreiging van Vietnam (de eerste regel in The Red Telephone: sitting on the hillside / watching all the people die) in rondwaart. Forever Changes is daarmee echt een plaat die de twee kanten van eind jaren '60 tentoonstelt. De manier waarop de dreiging doorsijpelt in de ogenschijnlijk grotendeels vrolijke en kleurrijke instrumentatie is meesterlijk gedaan, met veel diepgang. Ook dacht Love-lid Arthur Lee dat hij snel dood zou gaan, iets waar deze plaat op ingaat. Sowieso een prachtig gearrangeerde plaat, behoort absoluut tot mijn favorieten uit de jaren '60.
1
geplaatst: 11 april 2022, 18:47 uur
Don Cappuccino schreef:
Ik snap vanuit een aantal keer luisteren wel dat je Love's Forever Changes ''vriendelijke muziek'' noemt. Toch kom je er met meerdere luisterbeurten (en vooral met teksten erbij) er achter dat het een waanzinnig melancholische plaat is. Het is een summer of love-plaat waar constant de dreiging van Vietnam (de eerste regel in The Red Telephone: sitting on the hillside / watching all the people die) in rondwaart. Forever Changes is daarmee echt een plaat die de twee kanten van eind jaren '60 tentoonstelt. De manier waarop de dreiging doorsijpelt in de ogenschijnlijk grotendeels vrolijke en kleurrijke instrumentatie is meesterlijk gedaan, met veel diepgang. Ook dacht Love-lid Arthur Lee dat hij snel dood zou gaan, iets waar deze plaat op ingaat. Sowieso een prachtig gearrangeerde plaat, behoort absoluut tot mijn favorieten uit de jaren '60.
Ik snap vanuit een aantal keer luisteren wel dat je Love's Forever Changes ''vriendelijke muziek'' noemt. Toch kom je er met meerdere luisterbeurten (en vooral met teksten erbij) er achter dat het een waanzinnig melancholische plaat is. Het is een summer of love-plaat waar constant de dreiging van Vietnam (de eerste regel in The Red Telephone: sitting on the hillside / watching all the people die) in rondwaart. Forever Changes is daarmee echt een plaat die de twee kanten van eind jaren '60 tentoonstelt. De manier waarop de dreiging doorsijpelt in de ogenschijnlijk grotendeels vrolijke en kleurrijke instrumentatie is meesterlijk gedaan, met veel diepgang. Ook dacht Love-lid Arthur Lee dat hij snel dood zou gaan, iets waar deze plaat op ingaat. Sowieso een prachtig gearrangeerde plaat, behoort absoluut tot mijn favorieten uit de jaren '60.
Arrangementen zijn inderdaad sterk en ik vind de muzikale inkleding heel smaakvol gedaan. Heb deze plaat nu nog 3x beluisterd voordat ik m'n bericht schreef en inderdaad me nog niet echt op de teksten gefocust.
1
geplaatst: 11 april 2022, 19:39 uur
Don Cappuccino schreef:
Ik snap vanuit een aantal keer luisteren wel dat je Love's Forever Changes ''vriendelijke muziek'' noemt. Toch kom je er met meerdere luisterbeurten (en vooral met teksten erbij) er achter dat het een waanzinnig melancholische plaat is. Het is een summer of love-plaat waar constant de dreiging van Vietnam (de eerste regel in The Red Telephone: sitting on the hillside / watching all the people die) in rondwaart. Forever Changes is daarmee echt een plaat die de twee kanten van eind jaren '60 tentoonstelt. De manier waarop de dreiging doorsijpelt in de ogenschijnlijk grotendeels vrolijke en kleurrijke instrumentatie is meesterlijk gedaan, met veel diepgang. Ook dacht Love-lid Arthur Lee dat hij snel dood zou gaan, iets waar deze plaat op ingaat. Sowieso een prachtig gearrangeerde plaat, behoort absoluut tot mijn favorieten uit de jaren '60.
Ik snap vanuit een aantal keer luisteren wel dat je Love's Forever Changes ''vriendelijke muziek'' noemt. Toch kom je er met meerdere luisterbeurten (en vooral met teksten erbij) er achter dat het een waanzinnig melancholische plaat is. Het is een summer of love-plaat waar constant de dreiging van Vietnam (de eerste regel in The Red Telephone: sitting on the hillside / watching all the people die) in rondwaart. Forever Changes is daarmee echt een plaat die de twee kanten van eind jaren '60 tentoonstelt. De manier waarop de dreiging doorsijpelt in de ogenschijnlijk grotendeels vrolijke en kleurrijke instrumentatie is meesterlijk gedaan, met veel diepgang. Ook dacht Love-lid Arthur Lee dat hij snel dood zou gaan, iets waar deze plaat op ingaat. Sowieso een prachtig gearrangeerde plaat, behoort absoluut tot mijn favorieten uit de jaren '60.
Mijn favoriete album allertijden!
0
geplaatst: 12 april 2022, 15:29 uur
145. Deep Purple – Made in Japan (1972)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/22000/22173.jpg
Luisterbeurten: hier komt de platenkast van mijn vader weer om de hoek kijken. Dit is er één die ik vanuit die platenkast in m’n jeugd veel gehoord heb.
Luisterervaring: het moge inmiddels wel redelijk duidelijk zijn hoe mijn gevoel bij dit soort muziek is. Dit is niet mijn ding, ook niet live. Het enige nummer wat mij het meest doet tijdens deze registratie is Smoke on the Water.
https://www.musicmeter.nl/images/cover/22000/22173.jpg
Luisterbeurten: hier komt de platenkast van mijn vader weer om de hoek kijken. Dit is er één die ik vanuit die platenkast in m’n jeugd veel gehoord heb.
Luisterervaring: het moge inmiddels wel redelijk duidelijk zijn hoe mijn gevoel bij dit soort muziek is. Dit is niet mijn ding, ook niet live. Het enige nummer wat mij het meest doet tijdens deze registratie is Smoke on the Water.
0
geplaatst: 13 april 2022, 09:09 uur
144. Talk Talk – Laughing Stock (1991)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/5000/5574.jpg
Luisterbeurten: de cover herkende ik meteen ergens van. Maar verder ken ik de muziek van Talk Talk niet echt.
Luisterervaring: ik moet zeggen dat ik de opener Myrrhman een erg mooi nummer vind. Ook Taphead bevalt me goed. Evenals Runeii. De rest vind ik best prima, zonder echte wauw tijdens het beluisteren. Stem is ook even wennen, verder wel een goede volle sound.
https://www.musicmeter.nl/images/cover/5000/5574.jpg
Luisterbeurten: de cover herkende ik meteen ergens van. Maar verder ken ik de muziek van Talk Talk niet echt.
Luisterervaring: ik moet zeggen dat ik de opener Myrrhman een erg mooi nummer vind. Ook Taphead bevalt me goed. Evenals Runeii. De rest vind ik best prima, zonder echte wauw tijdens het beluisteren. Stem is ook even wennen, verder wel een goede volle sound.
0
geplaatst: 13 april 2022, 10:11 uur
Reijersen schreef:
Het enige nummer wat mij het meest doet tijdens deze registratie is Smoke on the Water.
Het enige nummer wat mij het meest doet tijdens deze registratie is Smoke on the Water.
En dat vind ik dan weer een van de meest afgezaagde rocknummers die er bestaat
0
geplaatst: 13 april 2022, 15:12 uur
143. Neil Young – After the Gold Rush (1970)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/2000/2398.jpg?cb=1511179356
Luisterbeurten: Neil Young is een bekende naam, maar veel van zijn muziek heb ik nooit gehoord.
Luisterervaring: de muziek van dit album laveert prima voort. De country gedreven songs bevallen me prima en bijvoorbeeld After the Gold Rush krijg ik een Let It Be gevoel. Er zit duidelijk wat melancholie in de muziek. Verder is het prettige muziek. Best een mooi album om te ontdekken.
https://www.musicmeter.nl/images/cover/2000/2398.jpg?cb=1511179356
Luisterbeurten: Neil Young is een bekende naam, maar veel van zijn muziek heb ik nooit gehoord.
Luisterervaring: de muziek van dit album laveert prima voort. De country gedreven songs bevallen me prima en bijvoorbeeld After the Gold Rush krijg ik een Let It Be gevoel. Er zit duidelijk wat melancholie in de muziek. Verder is het prettige muziek. Best een mooi album om te ontdekken.
0
geplaatst: 13 april 2022, 16:25 uur
Deze staat niet op Spotify, hoe heb je dit album tot je genomen?
1
geplaatst: 13 april 2022, 17:01 uur
Johnny Marr schreef:
Deze staat niet op Spotify, hoe heb je dit album tot je genomen?
Deze staat niet op Spotify, hoe heb je dit album tot je genomen?
T hele album
https://m.youtube.com/watch?v=c_ycmoMH6w4
0
Casartelli (moderator)
geplaatst: 13 april 2022, 17:16 uur
147. Burial – Untrue (2007): dit schijnt echt de vernieuwing ten top (geweest) te zijn. Ik hoor enkel een hoop lelijke geluidjes en (vooral op tracks van latere albums) weinig coherente composities. 1½*
146. Love – Forever Changes (1967): vriendelijke muziek inderdaad, waarbij vaker luisteren toch wel lonend blijkt. Het aantal covers van Alone Again Or suggereert een klassiekerstatus, maar mijn favorieten zijn A House Is Not a Motel, The Red Telephone en Maybe the People Would Be the Times or Between Clark and Hilldale. 4*
145. Deep Purple – Made in Japan (1972): een bak fijne muziek, maar de legendarische status als liveplaat ontgaat mij ook wel een beetje. Volgens mij was dit lang de enige Deep Purple-vermelding in de Top 250, maar inmiddels mag In Rock dus ook meedoen. Afgelopen vrijdag deed een bevriend bandje een concert met hardrockcovers; het was fijn te zien dat Highway Star ook zonder orgel ('t is me anders nogal een Jon Lord-showcase) prima overeind bleef. 4*
144. Talk Talk – Laughing Stock (1991): Spirit of Eden was fijn (we krijgen straks vast nog de kans dit understatement wat uit te diepen), maar hier raakt Talk Talk niet alleen de platenmaatschappij maar ook mij enigszins kwijt. Enigszins slechts, het luistert nog steeds allemaal wel prettig weg, maar de urgentie is niet meer wat het geweest is. 3½*
143. Neil Young – After the Gold Rush (1970): ken ik niet en op grond van Only Love Can Break Your Heart, Southern Man en het titelnummer wil ik dat graag zo houden.
146. Love – Forever Changes (1967): vriendelijke muziek inderdaad, waarbij vaker luisteren toch wel lonend blijkt. Het aantal covers van Alone Again Or suggereert een klassiekerstatus, maar mijn favorieten zijn A House Is Not a Motel, The Red Telephone en Maybe the People Would Be the Times or Between Clark and Hilldale. 4*
145. Deep Purple – Made in Japan (1972): een bak fijne muziek, maar de legendarische status als liveplaat ontgaat mij ook wel een beetje. Volgens mij was dit lang de enige Deep Purple-vermelding in de Top 250, maar inmiddels mag In Rock dus ook meedoen. Afgelopen vrijdag deed een bevriend bandje een concert met hardrockcovers; het was fijn te zien dat Highway Star ook zonder orgel ('t is me anders nogal een Jon Lord-showcase) prima overeind bleef. 4*
144. Talk Talk – Laughing Stock (1991): Spirit of Eden was fijn (we krijgen straks vast nog de kans dit understatement wat uit te diepen), maar hier raakt Talk Talk niet alleen de platenmaatschappij maar ook mij enigszins kwijt. Enigszins slechts, het luistert nog steeds allemaal wel prettig weg, maar de urgentie is niet meer wat het geweest is. 3½*
143. Neil Young – After the Gold Rush (1970): ken ik niet en op grond van Only Love Can Break Your Heart, Southern Man en het titelnummer wil ik dat graag zo houden.
1
geplaatst: 13 april 2022, 17:32 uur
Johnny Marr schreef:
Deze staat niet op Spotify, hoe heb je dit album tot je genomen?
Deze staat niet op Spotify, hoe heb je dit album tot je genomen?
Via YouTube inderdaad
0
geplaatst: 14 april 2022, 08:56 uur
142. Nick Cave & the Bad Seeds – The Boatman’s Call (1997)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/1000/1324.jpg
Luisterbeurten: er zit in de finale van de MuMeLadder altijd een nummer (volgens mij ook altijd dezelfde) van hem. Verder niet bekend met de muziek.
Luisterervaring: een heel herkenbare stem natuurlijk, met die diepe klanken. Die stem past ook goed bij de ingetogen vibe die het album heeft. De melancholie is soms van de nummers af te schrapen en dat is allemaal best smaakvol aangepakt. Heb ergens wel het idee dat dit album niet direct een heel goede graadmeter voor zijn oeuvre is.
https://www.musicmeter.nl/images/cover/1000/1324.jpg
Luisterbeurten: er zit in de finale van de MuMeLadder altijd een nummer (volgens mij ook altijd dezelfde) van hem. Verder niet bekend met de muziek.
Luisterervaring: een heel herkenbare stem natuurlijk, met die diepe klanken. Die stem past ook goed bij de ingetogen vibe die het album heeft. De melancholie is soms van de nummers af te schrapen en dat is allemaal best smaakvol aangepakt. Heb ergens wel het idee dat dit album niet direct een heel goede graadmeter voor zijn oeuvre is.
3
geplaatst: 14 april 2022, 09:11 uur
Casartelli schreef:
147. Burial – Untrue (2007): dit schijnt echt de vernieuwing ten top (geweest) te zijn. Ik hoor enkel een hoop lelijke geluidjes en (vooral op tracks van latere albums) weinig coherente composities. 1½*
147. Burial – Untrue (2007): dit schijnt echt de vernieuwing ten top (geweest) te zijn. Ik hoor enkel een hoop lelijke geluidjes en (vooral op tracks van latere albums) weinig coherente composities. 1½*
Ik weet dat smaken verschillen, maar damn...
0
geplaatst: 14 april 2022, 11:54 uur
Casartelli schreef:
147. Burial – Untrue (2007): dit schijnt echt de vernieuwing ten top (geweest) te zijn. Ik hoor enkel een hoop lelijke geluidjes en (vooral op tracks van latere albums) weinig coherente composities. 1½*
147. Burial – Untrue (2007): dit schijnt echt de vernieuwing ten top (geweest) te zijn. Ik hoor enkel een hoop lelijke geluidjes en (vooral op tracks van latere albums) weinig coherente composities. 1½*
That's a gentle way of saying someone lost it - mijn broer las ooit voor zijn lijst De avonden en vond er "niks an, er gebeurt helemaal niets" - sommige boeken moet je eigenlijk vrijwaren voor dat soort lezers. Net zoals je - I plead guilty - culi-onbenullen ook niet mee moet nemen naar een sterrentent
Herinner me heel goed de eerste keer dat ik iets van Burial hoorde, in een platenzaak in Camden Town, vlak voor de release van HDBC0001: flabberghasted, stunned is the word.
Smispelen over Burial lowers your street and style cred by 25 pts
0
Casartelli (moderator)
geplaatst: 14 april 2022, 14:22 uur
Mjuman schreef:
mijn broer las ooit voor zijn lijst De avonden en vond er "niks an, er gebeurt helemaal niets" - sommige boeken moet je eigenlijk vrijwaren voor dat soort lezers.
Ik dacht toch dat jij meer een Hermansman wasmijn broer las ooit voor zijn lijst De avonden en vond er "niks an, er gebeurt helemaal niets" - sommige boeken moet je eigenlijk vrijwaren voor dat soort lezers.
1
geplaatst: 16 april 2022, 07:04 uur
Reijersen schreef:
Heb ergens wel het idee dat dit album niet direct een heel goede graadmeter voor zijn oeuvre is.
Heb ergens wel het idee dat dit album niet direct een heel goede graadmeter voor zijn oeuvre is.
Ach je hebt de ruwere Nick en de ingetoge Nick, deze hoort bij de laatste.
Ik ken ze allemaal en vind dit een van zijn mooiste ( misschien wel de allermooiste).
1
geplaatst: 20 april 2022, 12:26 uur
141. Paul Simon – Graceland (1986)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/3000/3114.jpg?cb=1507568476
Luisterbeurten: misschien dat ik ooit eens een los nummer van dit album opgevangen heb, maar meer ook niet.
Luisterervaring: het achtergrondverhaal van dit album was al bekend bij mij. Waarschijnlijk eens opgevangen tijdens een Top2000 a-go-go aflevering. Verder vind ik het wel een prettig album. Het straalt een bepaalde mooie sereniteit uit. Het pakt ook wel fijne energie verschillen op waardoor je geboeid genoeg blijft al luisteraar.
https://www.musicmeter.nl/images/cover/3000/3114.jpg?cb=1507568476
Luisterbeurten: misschien dat ik ooit eens een los nummer van dit album opgevangen heb, maar meer ook niet.
Luisterervaring: het achtergrondverhaal van dit album was al bekend bij mij. Waarschijnlijk eens opgevangen tijdens een Top2000 a-go-go aflevering. Verder vind ik het wel een prettig album. Het straalt een bepaalde mooie sereniteit uit. Het pakt ook wel fijne energie verschillen op waardoor je geboeid genoeg blijft al luisteraar.
1
geplaatst: 22 april 2022, 07:31 uur
Ik lees als soul/funk lieverhebber met plezier je topic mee Reijersen
Ook handig, want als jij een album prijst dat ik ook niet zo snel zou draaien, is mijn interesse gewekt.
Graceland is inderdaad fijn, al vind ik de opvolger The Rhythm of The Saints, met z'n brazilliaanse trommels nog veel interessanter. Voor mij is dat het echte meesterwerk van Simon en niet Graceland.
Ook handig, want als jij een album prijst dat ik ook niet zo snel zou draaien, is mijn interesse gewekt.
Graceland is inderdaad fijn, al vind ik de opvolger The Rhythm of The Saints, met z'n brazilliaanse trommels nog veel interessanter. Voor mij is dat het echte meesterwerk van Simon en niet Graceland.
4
geplaatst: 22 april 2022, 14:02 uur
140. Kendrick Lamar – To Pimp a Butterfly (2015)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/485000/485433.jpg
Luisterbeurten: dit album door alle fuzz om Kendrick Lamar al eens beluisterd. Kan me het echter niet zo goed meer voor de geest halen.
Luisterervaring: dit is toch wel duidelijk net even andere hiphop dan dat je hoort je al de radio aanzet. Zijn stem is wat wennen, maar zijn flow is wel erg fijn. Wat ik ook echt een pluspunt van dit album is het muzikale/instrumentale gedeelte. Dat is best heel rijk te noemen voor hiphop. Nu lees ik overal dat zijn teksten ook heel goed zouden moeten zijn, maar daar heb ik me nog niet in kunnen verdiepen. Wel is het duidelijk tijd voor mij om misschien weer wat meer met hiphop bezig te houden (wat ik vroeger wel al veelvuldig deed) en dan te beginnen met de releases van Kendrick Lamar.
https://www.musicmeter.nl/images/cover/485000/485433.jpg
Luisterbeurten: dit album door alle fuzz om Kendrick Lamar al eens beluisterd. Kan me het echter niet zo goed meer voor de geest halen.
Luisterervaring: dit is toch wel duidelijk net even andere hiphop dan dat je hoort je al de radio aanzet. Zijn stem is wat wennen, maar zijn flow is wel erg fijn. Wat ik ook echt een pluspunt van dit album is het muzikale/instrumentale gedeelte. Dat is best heel rijk te noemen voor hiphop. Nu lees ik overal dat zijn teksten ook heel goed zouden moeten zijn, maar daar heb ik me nog niet in kunnen verdiepen. Wel is het duidelijk tijd voor mij om misschien weer wat meer met hiphop bezig te houden (wat ik vroeger wel al veelvuldig deed) en dan te beginnen met de releases van Kendrick Lamar.
0
geplaatst: 25 april 2022, 11:24 uur
139. Editors – An End Has a Start (2007)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/76000/76276.jpg?cb=1597862422
Luisterbeurten: van naam ken ik het. Volgens mij ook vermaard om hun liveoptredens, maar dat kan ik mis hebben.
Luisterervaring: dit valt voor mij onder noemer stevige rocksongs. Vind het allemaal vrij veel op elkaar lijken, daar waar de energie wel constant goed is. The Weight of the World was het eerste nummer dat mij wel beviel en later ook afsluiter Well Worn Hand. Maar om nu te zeggen dat ik dit nog heel vaak op ga zetten….?
https://www.musicmeter.nl/images/cover/76000/76276.jpg?cb=1597862422
Luisterbeurten: van naam ken ik het. Volgens mij ook vermaard om hun liveoptredens, maar dat kan ik mis hebben.
Luisterervaring: dit valt voor mij onder noemer stevige rocksongs. Vind het allemaal vrij veel op elkaar lijken, daar waar de energie wel constant goed is. The Weight of the World was het eerste nummer dat mij wel beviel en later ook afsluiter Well Worn Hand. Maar om nu te zeggen dat ik dit nog heel vaak op ga zetten….?
* denotes required fields.