Ik hoop niet dat ik trebremmit overval maar ik laat mijn plekje even voor het was. Nog steeds een top initiatief maar ik vrees dat ik er iets te weinig tijd voor heb de komende 2-3 maanden.

Gaat wel lukken denk ik.

16. Love - Forever Changes (1967)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/779.jpg?cb=1608653538

Favoriete track:




Ik leerde dit album kennen in de periode dat ik de sixties indook (eind jaren '80). The Doors en Jimi waren de grote klappers voor mij en daar kwam Love ook bij.

De band van Arthur Lee werd vaak genoemd in toplijsten en dat trok mijn aandacht. En als je dan het album voor de eerste keer hoort is er niks meer nodig om het goed te gaan vinden.

Dit album zit zo sterk in elkaar, de nummers zijn onverwoestbaar en vind ik behoorlijk tijdloos.

Vooral de instrumentatie op dit album spreekt me enorm aan.

Het grappige is dat ik niet iets speciaals aan Forever Changes kan koppelen. Het is een album dat gewoon al zo'n vijfendertig jaar met me meereist. Genoeg liefde van mijn kant die waarschijnlijk nooit zal verdwijnen.

Love leerde ik kennen nadat ik de Alone Again Or cover van The Damned hoorde, nog steeds een prima versie.

Ik van Calexico, ook een erg geslaagde cover...

15. Tori Amos - Little Earthquakes (1992)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/1000/1587.jpg?cb=1547490863

Favoriete track:




Het kon gewoon niet anders dan dat Tori Amos bij verschijnen van haar Little Earthquakes in 1992 zou inslaan als een bom. Als groot Kate Bush fan kon ik toch zeker niet om Tori heen?!

Wat mij betreft schudde ze die vergelijking al vrij snel van zich af door een heel eigen universum op te bouwen rondom haar 'little girls'.

Excentriek en wat zweverig is ze wel, maar tegelijkertijd ook heel aards. Dat waren tijdens de diverse live shows die ik gezien heb toch wel mijn ervaringen. Live shows waar ik geen genoeg van krijg. Solo of met orkest, het maakt me niet uit. Haar nummers raken me enorm.

Toch steekt Little Earthquakes er wel bovenuit. Dit album is van begin tot einde van enorm hoog niveau, daar waar latere albums vaak gewoonweg te lang duren en het moeten hebben van uitschieters.

Het mooie aan dit album is ook dat als ik het opzet voor ik weet niet de hoeveelste keer het weer net zo raakt als die eerste keer. En dat is toch echt voorbehouden aan slechts enkele albums. Niet voor niets dat Tori eigenlijk altijd aan die top 10 mag en kan ruiken. Er zijn alleen nog wat van dit soort kandidaten.

Morgen de eerstvolgende.....

Mooi dat Love er ook in staat. Forever Changes staat bij mij onbetwist op 1

Nooit veranderingen in je top 1 dus

14. Massive Attack - Mezzanine (1998)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/12.jpg?cb=1658671202

Favoriete track:




Behorend tot één van de allermooiste albums uit de jaren negentig is wat mij betreft Mezzanine van Massive Attack.

Gek genoeg sloeg Blue Lines in 1991 helemaal nog niet zo aan bij mij. Ik vond Unfinished Sympathy dan zeker ook niet zo geweldig . Dat is allemaal wel bijgetrokken later, maar het was pas bij dit album dat ik echt van Massive Attack ben gaan houden.

Ik was dan ook in de wolken toen ik ze dit album integraal kon zien en horen spelen in Afas Live met Liz Fraser in de gelederen. Hoe fraai was dat!

Het was een donker en vooral indrukwekkend optreden dat sterk in elkaar zat.

Ondanks dat ook de sfeer van het album vrij donker is zal mij het nooit gaan vervelen. Het is broeierig en kruipt onder je huid en bij mij is het daar heel diep onder gaan zitten.

13. Echo & The Bunnymen - Ocean Rain (1984)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/2000/2637.jpg

Favoriete track:




Wat mij betreft behoort 1984 tot de mooiste muziekjaren. Samen met 1967, 1987, 1991 en 1994.

Voor Echo and the Bunnymen had ik in de jaren '80 gelijk al een zwak en dat begon met dit album en dan vooral de single Seven Seas.

Ocean Rain staat voor mij voor mijn tienerjaren: beetje spannend, maar ook weer niet zó spannend. Pop met een alternatief randje (zeker dit album) past daar goed bij.

Ik vond de muziek troostend werken op de één of andere manier. Als kind was ik wel aanwezig en had veel vriendjes en vriendinnetjes. Op de middelbare school werd ik een grijze muis. Ik had een selecte groep goede vrienden en wilde niet zo veel opvallen. Ik vond school ook niet leuk en voerde geen fluit uit.
En prompt bleef ik in mijn tweede jaar dan ook zitten (1984). Het kon me allemaal niet schelen.

Op de één of andere manier denk ik toch wel vaak aan die jaren terug als ik Ocean Rain hoor. Ik was niet ongelukkig, maar wist ook niet wat ik nu wilde. Dat gold op allerlei vlakken: school, vrienden, liefdes.... het was eigenlijk maar een grauwe bende. Het aanwezig kleurrijke kind was een nukkige puber geworden.

Gelukkig bleef het bij deze paar jaartjes en kwam het allemaal wel goed

12. Pearl Jam - Ten (1991)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/665.jpg?cb=1658155646

Favoriete track:




Zoals al eerder gezegd was 1991 echt een ongelooflijk jaar op muziekgebied voor mij. De ontdekking van The Smashing Pumpkins met Gish (waardoor ik gelijk een enorm fan werd). De sensatie rondom Nirvana (Nevermind) en Soundgarden (Badmotorfinger). Die geweldige plaat van Red Hot Chili Peppers (Blood Sugar Sex Magik), een zeer sterk album van U2 (Achtung Baby), Pixies (Trompe le Monde) kwamen ook met een album dat ik echt te gek vond en dan hadden we ook nog Metallica (Black Album) en R.E.M. met hun Out of Time.

Helden als Prince en Marc Almond deden het ook nog steeds prima

En dan was er nog Pearl Jam met Ten. Gish van de Pumpkins even niet meegerekend is dat toch het album gebleken die het best is blijven scoren bij mij. Onverwoestbaar.

Op privégebied stond ik op een kantelpunt. Nog wel thuiswonend, maar bijna klaar met de opleiding. Langzaam ontdekken dat ik iets anders in elkaar stak dan anderen ('hey, die Eddie Vedder is wel een verdomd leuke kerel zeg'), maar toch nog niet helemaal zeker weten hoe dan precies en daarnaast gewoon volwassen worden.

Een bijzondere tijd en Ten vormt daar de perfecte soundtrack voor. Ondanks dat ik Gish net nog boven Ten zet, vormt Ten veel meer de soundtrack van die woelige jaren waar ik op alle vlakken mezelf aan het ontdekken was. Het nummer Alive als nummer wel het meest.

11. dEUS - In a Bar, Under the Sea (1996)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/522.jpg

Favoriete track:




Mijn kennismaking met dEUS was een bijzondere. In 1994 ging ik met een behoorlijk grote vriendengroep naar Magnapop in Nighttown Rotterdam. Gewoon omdat we van muziek hielden en ons dat leuk leek.

In het voorprogramma stond een bandje uit België dEUS genaamd. Zoals altijd was ik wel geïnteresseerd in het voorprogramma en kwam erachter dat het een veelbelovende band moest zijn.
Toen ze daar eenmaal stonden was ik overdonderd. Zelden zo ingepakt door een band die ik vooraf niet kende. De viool van Klaas, de uitstraling van Tom en vooral de gekte van Stef (ik heb het er nog met hem over gehad in het gesprek dat ik vorig jaar met hem had: zie mijn stukje bij Zita Swoon op nummer 50).

Er werd 'stomme Belgen' geroepen door een kerel die bij ons in de buurt stond. Ik was echt zwaar beledigd. Hoe kon je dit roepen naar een band die zoiets geweldigs op het podium veroorzaakte?!

dEUS stond op de kaart en ik kocht gelijk de cd (de oorspronkelijke eerste versie) en ik werd fan.

Hierna heb ik ze meerdere malen live gezien en ik ga dat in het voorjaar gewoon weer doen. Over Stef zal ik het niet nog eens hebben verder.

Maar kon zo'n debuut wel overtroffen worden? Jazeker! Door In a Bar Under the Sea. Hier komt echt alles perfect samen. Het past ook heel goed tussen Worst Case Scenario en The Ideal Crash: alle elementen van die twee albums zijn terug te horen.

Op dit album nog één keer de invloed van Stef en de artistieke kant van Rudy Trouvé (ook verantwoordelijk voor de hoes).
The Ideal Crash beschouw ik als een laatste meesterwerk. Daarna nog steeds ijzersterke albums, maar die magische jaren waren een klein beetje gedaan.

Waar ik Stef altijd kwaliteit vind leveren op het podium, daar is het bij dEUS altijd afwachten. Of het wordt geniaal, of je blijft een beetje op je honger zitten. Maar goed, dat maakt dEUS tot op de dag van vandaag ook zo'n interessante band.

In a Bar Under the Sea is er voor mij eentje die als mokerslag werkt en ik blijf me er nog steeds over verbazen wat de nummers hierop met me kunnen doen.

En hiermee staan we aan het begin van de top 10. Omdat ik er eentje op deze site heb staan ongetwijfeld niet zo spannend als normaal in dit soort topics. Goed, er staan nog twee albums in die de plek innemen van Nakhane en Bony Man, maar ook die zijn vrij gemakkelijk te raden.

Ondanks dat er nu geen verrassingen komen hoop ik toch dat ik er nog een boeiende trip van kan maken (ook al zal het hier veel herhaling worden van wat ik her en der al gemeld heb over deze albums en artiesten).

Het is nu al duidelijk dat een andere artiest op 1 zal staan dan in mijn top 100 nummers (waar het misschien een grote verrassing was)

Geweldige tijd was dit om muziekliefhebber te zijn en volwassen te worden. Zelf was ik 18 en het leek wel of er elke week weer een nieuwe band bij kwam. De hele grungescene die opkwam,...
Het was ook de tijd dat ik voor het eerst naar concerten ging, veel bands die nu groot zijn maar in die tijd begonnen heb ik in kleine zalen als Tivoli zien spelen. Ik merk altijd weer dat dit eigenlijk best bijzonder is als ik met jongere collega's spreek die van jaren negentig bands houden. Wat voor mij vroeger de jaren zestig waren met geweldige muziek zijn voor hen vaak de jaren negentig.

Ik was in 1991 ook 18 jaar, en voor mij was dit ook een zeer boeiend muziekjaar, dat heb ik ook met 1989 en 1994. Helaas ben ik te jong om de opkomst van de postpunk bewust mee te maken (1978-1981), maar 1991 was voor mij de tijd van de grunge, de nasleep van het Madchester gebeuren en de opkomst van de Britpop.

Het was ook opwindend omdat er toen een omslag plaatsvond naar alternatieve muziek. Op de één of andere manier werd dat toen ook gelijk meer mainstream. Heel bijzondere tijd ja (ik was 21 in 1991 trouwens).

1991: het jaar waarin Jan-Douwe Kroeske Pearl Jam en aanverwante bands maar bleef pluggen en ook dat vreselijke Nirvana, met het lethargische motto here we are now entertain us - dat alles zorgde ervoor dat ook in wingewesten of aan 't water onttrokken dorpen, zelfs in de Zak van Zuid-Beveland grunge werd geïntroduceerd - de dag dat een allergie ontstond; Kroeske is daarvoor ooit met bier beloond.

1990/'91 belangrijk jaar inderdaad: My Bloody Valentine, Pale Saints, Slowdive, Lush, Electronic (S/T), 808 State, Shamen, Brand New Heavies - no thank you, we will entertain ourselves. Fuck art, let's dance!

Overigens paar ferme kneiters in deze serie naar 10, da capo maestro

10. Kate Bush - The Kick Inside (1978)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/4000/4390.jpg?cb=1576039059

Favoriete track:




Over Kate Bush heb ik al veel geschreven. Het is één van mijn oudste sterke muziekherinneringen. Ik was acht jaar en was gebiologeerd door deze vrouw in een rode jurk die danste in de bossen. Was ze een fee? Was ze een heks?

Maar in 1985 begon het pas echt; Kate werd mijn favoriete vrouwelijke artiest (tot op de dag van vandaag) en daar was Hounds of Love verantwoordelijk voor.

Running Up That Hill, Cloudbusting..... het was genoeg om het album te kopen en er verliefd op te worden. Het werd een paar jaar daarna ook één van de eerste cd's die ik kocht, want die lp kreeg een vervolg in de toen populair wordende compact disc.

Met terugwerkende kracht ben ik toen de albums van voor 1985 begonnen te kopen, startend met The Kick Inside. Natuurlijk kende ik Wuthering Heights en The Man with the Child in His Eyes, maar ook de andere nummers waren zo betoverend. Het was vanaf dat moment moeilijk te bepalen welk album nu mijn favoriet was.

Ik weet het nog steeds niet eigenlijk. Ook voor deze top 100 heb ik lang de neiging gehad om voor Hounds of Love te kiezen en gek genoeg wordt het dan toch elke keer weer The Kick Inside.

Toen Kate in Londen ging optreden is het niet gelukt aan kaarten te komen en dat terwijl heel veel mensen in mijn omgeving wel kaarten hadden. Het is en blijft mijn grootste frustratie op muziekgebied ooit. Zeker ook omdat er nooit meer een vervolg is gekomen in welke vorm dan ook.

Ik baal daar nog steeds enorm van. Gelukkig zal de muziek er altijd zijn en verwacht ik niet dat Kate ooit nog van haar troon zal worden gestoten.

9. Suede - Dog Man Star (1994)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/1000/1491.jpg

Favoriete track:




De oplettenden onder jullie hadden al kunnen vermoeden dat Suede nog aan de beurt moest komen ook al staat ie momenteel even niet in de top 10 bij mijn profiel. Daar heeft Dog Man Star altijd wel gestaan en het hoort er ook wel in, ware het niet ik momenteel nog iets te veel in de Bony Man flow zit en ik die graag nog wil laten shinen

Het nummer Still Life staat op 17 in mijn geplaatste top 100 een paar jaar terug, en dat zegt ook wel iets.

Ik denk dat Dog Man Star mij als mens en vooral muziekliefhebber misschien wel mooi weet samen te vatten.

Allereerst toch wel het dramatische kantje, de pathos. Op zich valt dat als persoon nog wel mee en vat dat juist mijn muzikale voorkeuren goed samen, maar ook als mens klopt het een beetje. Ik zet de boel graag met kracht bij zullen we maar zeggen

Daarnaast de rafelige, wat rauwere randjes. Ook wel herkenbaar. Op de voorgrond tredend, maar tegelijk ook de ingetogen momenten die wat donkerder gekleurd zijn. Ik ben helaas vaak meer van het glas is half leeg (iets waar ik niet altijd blij mee ben). Meer ook omdat ik zo teleurstellingen voorkom en als ze er zijn ze enorm verzacht op die manier.

Suede heeft het ook allemaal. Hun laatste album prijkt op de eerste plaats in mijn top 10 van 2022 en daar droeg hun optreden in de Melkweg ook wel aan bij.
Suede was nooit weggeweest (althans, na hun terugkeer met Bloodsports) en ik genoot van hun albums, maar op de één of andere keer leek het wel of alles in 2022 klopte.

Dog Man Star komt uit 1994 en dat was echt het jaar waar mijn persoonlijke vrijheid begon. Op mezelf wonend, een geweldige baan, volop gestort in het uitgaansleven en ook ontdekken wat ik in de liefde wilde (op dat moment uitend in vooral veel ontdekken en opnieuw een puberteit doormaken).

Een album dat ik om meerdere feiten koester, maar bovenal vanwege de pracht ervan.

8. Nick Cave & The Bad Seeds - Henry's Dream (1992)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/2000/2634.jpg

Favoriete track:




Meneer Cave zou best z'n mond mogen spoelen. Zelf is hij naar het schijnt niet gecharmeerd van zijn album Henry's Dream. Daar ben ik het echt totaal niet mee eens.

Ik kende Cave al wel toen Henry's Dream uitkwam, maar omdat ik echt in mijn ontdekkingsreis binnen de alternatieve muziek zat kwam dit album wel directer binnen. Ik leerde het kennen door VPRO radiomaker Lotje IJzermans, wiens smaak ik in die tijd kon waarderen. Zij was een Cave-liefhebber.

Op dit album hoor je Cave in al z'n facetten: de donkere ballads, de ruigere uitspattingen (maar dan wel makkelijker behapbaar dan op de eerste albums).
En ook hier: liedjes over een kant van de samenleving die ik zelf niet ken, maar die me blijkbaar toch boeit. Niet voor niets dat ook Marc Almond een artiest is die ik om die reden waardeer. Of noem al die andere artiesten maar op (Gavin Friday, Tindersticks enzovoort). Almond en Cave hebben een blauwe maandag ook nog samengewerkt.

Waar die fascinatie vandaan komt? Ik durf het niet te zeggen. Misschien omdat ik zelf tot een groep behoor die al snel tot outcasts bestempelt kan worden (de tolerantie, ik heb het dan zelfs niet eens over acceptatie in ons eigen land, neemt al weer af triest genoeg, en laten we over andere landen maar zwijgen). Ondanks dat ik gelukkig niet hoor tot de groep mensen waarover een Cave zingt (de zelfkant van de samenleving) is het besef hoe het helaas ook kan er misschien net iets meer?!

Laten we het maar houden op muziek die me gewoon snel raakt en dat doet juist dit album van Cave me nog het meest.

Haha, alsof het aan Jan Douwe zou liggen... Dat had 'ie wel gewild.

Het was de grote klasse van de bands Pearl Jam en Nirvana en hun ijzersterke songs die wereldwijd voor succes zorgden. Kroeske kan niet eens als een voetnoot gezien worden in deze muziekgeschiedenis.

De gustibus non est disputandem.
Grote klasse(n): niet voor niets is een aantal jaren geleden de grootte van de klassen in het onderwijs teruggeschroefd en is de eerste klasse bij de NS is een stuk minder groot dan de tweede. Nirvana en Pearl Jam maken prima muziek voor als je geconstipeerd ben, melodie is zo simpel dat je er goed op kunt afgaan.

Helaas lukte het Kroeske niet met REVERE, hij heeft z'n best gedaan

7. Radiohead - OK Computer (1997)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/4.jpg?cb=1545696847

Favoriete track:




De grote naam hier op Musicmeter. Altijd weer op die eerste plaats. En ik draag daar een steentje aan bij. Het is niet anders.

Ik heb alleen nooit begrepen dat veel mensen moesten wennen aan dit album. Ik had dat totaal niet. Integendeel. Creep was een geweldig nummer en het album was wel okay. The Bends daarentegen vond ik het summum. Geweldige plaat.

En dus was het reikhalzend uitkijken naar OK Computer en dat was gelijk al raak. Wennen? Welnee. Dat had ik dan weer wel enorm bij Kid A.

Wat maakt dit album zo'n klassieker? Daar hebben velen hun mening al over gegeven. Ik weet het eigenlijk zelf niet echt. Ik weet alleen dat elk nummer raakt en binnenkomt. Het boeit en toch is het in mijn oren nergens moeilijkdoenerij of zo. Muziek voor het hoofd en voor het hart.

Dat mis ik een beetje op de latere albums. Prachtig, maar iets meer gericht op het hoofd.

6. Marc Almond - Mother Fist and Her Five Daughters (1987)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/6000/6478.jpg

Favoriete track:




Marc Almond is toch een beetje een outsider op Musicmeter. De meeste mensen kennen Tears Run Rings wel, en de hits van Soft Cell ongetwijfeld ook, maar verder is het toch een beetje een zelfde clubje die je daar telkens ziet posten.

Mijn interesse begon met dit album.

In de bibliotheek kon je in de jaren '80 cd's huren en dat deed ik met deze. Ik zette het dan op een cassettebandje en dan had ik er weer een album bij. Mother Fist vond ik intrigerend, maar pas toen The Stars We Are, de opvolger, uitkwam was het ook raak met dit album.

Een album dat broeierig is en waar hoeren en zeelui het album bevolken. Alleen al de opener over masturbatie. Je moet er maar opkomen.

Het waren de jaren waar Marc toch wel zijn creatieve piek beleefde. Soft Cell, Marc and the Mambas en dan ook solo.

Het is altijd wel een bezig baasje geweest tot op de dag van vandaag. Tegenwoordig maakt hij muziek die wat meer bij z'n leeftijd past: fraaie popsongs in de stijl van z'n eigen grote helden. Spannend is dat al lang niet meer, maar hij weet toch wel elke keer te verrassen met bijzondere projecten. Op dat vlak pakt hij het dus veel beter aan dan bijvoorbeeld een Madonna die krampachtig jong wil blijven.

Marc is een artiest waar ik altijd naar kan luisteren. Maakt niet uit in wat voor bui ik verkeer. Het is altijd goed. Ik val vooral voor de klankkleur van zijn stem, een stem die thuis nogal eens voor discussies zorgt ('die kerel zingt toch altijd vals'). Het boeit me niet of het stoort me niet.

Live heb ik hem nu ook al een aantal keer gezien. Soms komt het wat kneuterig over, maar het is altijd weer een feestje. Dit voorjaar zal het vast niet anders zijn wanneer de uitgestelde concerten hopelijk echt gaan plaatsvinden.

En Mother Fist? Telkens wanneer mensen daar dan toch eens aan beginnen zijn ze enthousiast omdat ze het niet verwacht hadden. Mochten er hier mensen zijn die het aandurven en het goed vinden: vergeet dan zeker Torment and Toreros van Marc and the Mambas niet. Kleine meesterwerkjes die niet als dusdanig (h)erkend worden!

Varieté wil ik er ook nog aan toevoegen.

Fijne namen ben ik hier nog tegengekomen. Heel wat (oude) bekenden, ook wat - voor mij dan - minder bekende.

5. The Smiths - The Queen Is Dead (1986)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/223.jpg

Favoriete track:




Het lichtje...... wat is dat toch met dat nummer?!

Maar niet alleen die. Alle nummers op dit album. En eigenlijk al hun albums. Typisch een geval van een band waar alles klopt: prachtige hoezen, perfecte liedjes en gewoon op het juiste moment ook weer gestopt waardoor ze de eeuwigheid hebben gevangen.

Ook hier weer het verhaal dat de radio ervoor zorgde dat ik ze heb leren kennen. Toch was het The World Won't Listen die de eer heeft als eerste in mijn verzameling te komen. Gevolgd door de reguliere albums.

Ook hier kan ik rustig zeggen dat ik The Smiths echt overal en altijd kan luisteren en dat het nooit verveelt. Sterker: elke keer als ik ze hoor lijkt het of ik mijn eerste luisterbeleving heb. Dat is toch echt heel bijzonder te noemen.

Het zit 'em denk ik in de toegankelijkheid van de nummers: pop, maar met zeer scherpe randjes, om het over de teksten dan maar niet te hebben.

Het is jammer dat Morrissey momenteel steeds negatiever in beeld komt, maar zoals ik al zei: The Smiths zijn op tijd gestopt dus wat mij betreft hebben ze iets waardevols achtergelaten dat niet meer besmet kan worden.

The Queen Is Dead is 80's optima forma.

Met die 80's ga ik trouwens na deze lijst gelijk aan de slag later deze week

Oprecht genieten van je fraaie verhalen aERodynamIC. Veel herkenbare albums en dito verhalen. The Queen is Dead is voor mij echt zo’n album uit de jaren dat ik maniakaal muzikaal bezig was. Een veelvraat. Dit is echter zo’n album wat ik erg vaak heb geprobeerd maar nooit onder de knie heb gekregen. Als ik je verhaal zo lees denk ik wederom…potverdorie nog eens aan toe Moet me er maar bij neerleggen. Gaat ‘m niet worden, hoe graag ik het ook wil. Het was tenslotte mijn tijd. Het album wringt mij teveel en landt gewoon nooit lekker. Ook dat wringt. Leuk om je verhalen te lezen Nog ‘n paar albums te gaan.

4. Revere - My Mirror / Your Target (2013)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/383000/383717.jpg

Favoriete track:




Ondanks dat mijn avontuur in 2010 begon met het weergaloze Hey! Selim is het toch My Mirror Your Target met welke ik misschien wel de meest bijzondere geschiedenis heb beleefd.

Ik ga nu een beetje flauw doen, maar het verhaal is al zo vaak verteld. Voor wie het nog wil weten een copy-paste van wat ik schreef in de Top 100 van...

-Zondag 5 september 2010 trok de hoes van het album Hey! Selim mijn aandacht. Van de band Revere had ik nog nooit gehoord, maar ik vond het te gek. Een goede ontdekking. De dag erna kwam het album uit in het Verenigd Koninkrijk.

-Zoals wel vaker probeerde ik mijn liefde voor het album (want het was instant liefde) naar buiten te brengen en dat lukte aardig.

-Ondertussen was dat opgevallen in Londen, maar dat wist ik nog niet.

-Via Last.fm kwam ik in contact met Ryan, geen bandlid, maar wel actief voor de band en altijd aanwezig bij live-shows. Ik dacht dat hij een mede-fan was, maar dat bleek dus anders te zitten. Door dit contact was het niet moeilijk om zanger Stephen Ellis via Last.fm te benaderen en hem er op te wijzen dat zijn muziek begon aan te slaan op Musicmeter. Ik wist niet dat zij daar al een soort rondedansje hadden gemaakt omdat ze dat ook zagen. Wist ik veel dat ze eigenlijk helemaal niet zo bekend waren.

-Het contact met voorman Stephen was er, maar het werd vooral ook vriendschappelijk. We deelden veel dezelfde voorkeuren voor muziek en voorzagen elkaar van allerhande muziektips.

-Toen was daar Bas. Bas benaderde mij met de vraag of hij wat van mijn reviews van Musicmeter mocht gebruiken voor zijn blog. Hij wilde graag gaan werken in de muziekindustrie. Of ik een idee had om dat voor elkaar te krijgen?! Nee dus, maar die reviews mocht ie gebruiken. Revere was één van de eerste, want hij was inmiddels gek geworden op dat album.

-Ondertussen hield zanger Stephen Ellis me op de hoogte van de vorderingen van het tweede album dat My Mirror / Your Target zou gaan heten. Een live-optreden in Nederland zat er helaas niet in. De band moest immers alles zelf doen.

-Bas zat ook niet stil en kreeg een baan bij V2-records en hij kwam met een nieuwtje dat ik absoluut nog niet met Revere mocht bespreken: ze zouden getekend gaan worden door het label als ze dat wilden.

-En zo geschiedde. Revere was door het dolle heen. My Mirror / Your Target kwam begin oktober 2013 uit bij V2. Ik kreeg het album een maand eerder al in handen. Het allermooiste was dat ik genoemd werd bij de special thanks: 'for starting the ball rolling over in Europe'. Hoe verdomde mooi is zoiets dan??!!!

-Nog mooier was dat de band nu voor optredens naar Nederland kon komen: de eerste ooit zou op het Bruis festival in Maastricht plaatsvinden. Daar kon ik helaas niet bij zijn. Maar ik begreep van Bas dat het geweldig was en dat hij kippenvel kreeg toen de band hem en mij bij naam bedankte op het podium. Zoiets hadden we niet eerder meegemaakt.

-Op 9 oktober was het dan eindelijk zover voor mij: de eerste cluboptredens zouden plaatsvinden. Deze dag in Rotown, Rotterdam. Een soort thuiswedstrijd (een dag later in de kleine zaal van Paradiso, Amsterdam). Voor dat optreden vond een instore-optreden plaats die ik voor de band geregeld had en daar ontmoette ik het voltallige gezelschap. Dat was zo ongelooflijk te gek. Daar kreeg ik voor het eerst een nummer aan mij opgedragen, en dat gebeurde de avond in een redelijk goed gevuld Rotown weer. Hoeveel nummers er daarna op diverse podia nog aan me zijn opgedragen weet ik niet meer, het blijft toch iets geks, maar zeker een eer.

-Er volgde heel wat meer optredens in clubs en op festivals waardoor de teller uiteindelijk op 23 is komen te staan waar ik bij ben geweest, en daarmee is Revere de band die ik het vaakst live heb gezien (wel in verschillende hoedanigheden, waaronder twee keer Stephen solo).

-Bij uitkomen van My Mirror / Your Target had de band echt even hun momentum in Nederland met o.a. een interview met Jan Douwe Kroeske op televisie en diverse radio-optredens.
Zelf organiseerde ik een concert bij mij op school voor de kinderen en 's avonds voor genodigden, was een dag tourmanager tijdens Record store day 2014, heb instores geregeld en veel promo bedreven. Ook was ons huis geregeld een uitvalbasis, door ze een slaapplaats aan te bieden. Ook ben ik bij Stephen en zijn vrouw Gabby thuis geweest, ben ik wezen stappen met wat bandleden in Londen en heb in Nederland ook privé-ontmoetingen gehad. Geweldige jaren waren dit.

-Toch zijn er hier en daar verkeerde beslissingen genomen denk ik, of ze hebben het ergens laten liggen, of de belangstelling was toch weer te snel geluwd. Vooral in Rotterdam en omstreken genoot de band aardig wat succes, maar het grote succes bleef uit en dat begon Stephen tegen te staan. Hij begon er genoeg van te krijgen. De band koste meer geld dan dat het opleverde. V2 was ook niet meer op de voorgrond nu Bas uiteindelijk toch niet helemaal had gevonden wat hij hoopte te vinden in de muziekbusiness.

-Eind 2016 kreeg ik het vervelende bericht dat Stephen zou stoppen met de band. In Londen zou een afscheidsconcert worden gegeven en Rotterdam kreeg echt het allerlaatste concert (3 december) als dank richting hun fanbase in deze regio. Rotterdam was hun tweede thuis geworden.

-Of het emotioneel was? Jazeker. De band stond fullforce op het veel te kleine podium en speciaal voor mij speelde Revere mijn favoriete nummer Maybe in Time, een nummer dat ik Stephen één keer live heb horen spelen in een solo-setting en een nummer dat ie niet graag speelde omdat het blijkbaar een lastige was om te vertalen naar het podium. Nu werd er een bandversie opgevoerd. Ja, dat was even slikken. Er ging die avond een trompet naar zijn mallemoer en ook de gitaar van Stephen overleefde die avond niet. Er kwam een einde aan een paar mooie muziekjaren. Jaren waar ik ook heel veel mensen heb leren kennen die de band, net als ik, een warm hart toedroegen. Veel mensen ook die op deze site aanwezig zijn: nogmaals mijn dank voor jullie enthousiasme en support!

Op deze site zitten veel muziekgekken. We begrijpen elkaar beter dan buitenstaanders dat doen. Ik denk ook wel dat hier begrepen wordt hoe mooi dit contact was voor iemand die gepassioneerd over muziek wil praten, anderen graag in aanraking brengt met datgene wat hem zelf zo enorm pakt.
De avonturen met Revere zijn om nooit te vergeten en zullen altijd wel een hoogtepunt blijven in mijn muziekbeleving.

Ik mis de band....

.........gelukkig is er nog steeds contact, zij het wat minder intensief, en de trompettist wist me recentelijk te vertellen dat het niet helemaal uitgesloten is dat Revere ooit weer eens gaat optreden.
Of dat zo is betwijfel ik een beetje, omdat Stephen op dit moment helemaal in zijn rol van papa zit. Maar wie weet gaat het ooit nog kriebelen. In dat geval ben ik er zeker weer bij.

3. Sigur Rós - Ágætis Byrjun (1999)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/1000/1920.jpg?cb=1562512992

Favoriete track:




In een andere wereld zou Sigur Rós met Ágætis Byrjun op de eerste plaats gestaan hebben. Nu mogen ze het doen met een top 3 notering en de mededeling dat dit album van een andere wereld is.

Want zo ervoer ik het in 2020 toen het in Europa z'n release kreeg. Luisteren in een winkel. De tijd dat daar een luisterpaal stond en waar je naartoe getrokken werd als je een hoes zag die je aansprak.
Ik voelde gelijk dat dit wat bijzonders was, maar wilde ik het ook kopen? Ik deed het, maar thuis duurde het nog even voordat de echte klik kwam. Er waren zelfs wat twijfels of ik er wel zo verstandig aan had gedaan dit te kopen. Is dit niet om een beetje interessant te lijken?

Maar toen de betovering ineens als glitters over me werd uitgestrooid werd het een sprookje waar ik nog steeds in kan verdwalen. IJsland. De landschappen, de sfeer. Ik ben er nooit geweest, maar net als velen kan ik het zo voor me zien als ik dit album hoor.

En dan die ongelooflijk ontroerende videoclips. Brok in de keel bij Viðrar Vel Til Loftárása natuurlijk. Je voelt het gewoon binnenkomen.
Maar ook live krijgt de band dat telkens voor elkaar. Je zit of staat bijna als versteend in de zaal. Of dat nu Afas live is of Paradiso.

Misschien is dit wel het allermooiste album dat ik ken. Maar er zijn er twee met wie er net nog even meer binding is. Welke? Dat weet iedereen. Morgen mogen ze shinen.